W poprzednich odcinkach...
Ta dziewczyna, Amy. Lubisz ją?
Chyba tak.
Powinniśmy tworzyć wspólny interes.
Nie chcę tego robić z tobą.
Haddie, żyjesz w zupełnie innym świecie niż ja.
- Rozumiesz? - Tak.
- To mój tata! Chowaj się. - Tata będzie pukał!
Co mam robić?
To coś, czego nie widuje się codzinnie.
Ojciec Maxa i ja mieliśmy wiele wątpliwości,
ale jednak posłaliśmy go do tej szkoły
- i rzuciliśmy go na głęboką wodę. - Jasne.
Martwię się o jego umiejętności społeczne...
Musisz przywyknąć do tego,
że masz mniejszą kontrolę.
Spakowałem ci lunch. Nie przehandluj go za coś ciepłego.
- Dobrze. - Tam jest trucizna.
- Jasne. - Skończysz z cukrzycą typu 7.
Jasne.
Patrzcie! To Max!
Cześć, Max!
- Chodźmy, Jabbar. - Tak, chodźmy.
- Miłego dnia, chłopaki. - Pa, Max!
- Do zobaczenia później.
- Patrzcie tylko. - Jest dobrze.
Wszystko wygląda w porządku.
Martwisz się burzą?
Nie. Widać stąd czyste niebo.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dziś jest dobry dzień na żagle.
- Co? - Zostało we mnie jeszcze sporo życia.
A z pomocą Virilii zamierzam je przeżyć.
- O co chodzi? - Mam przesłuchanie.
- Naprawdę? - Tak.
Do czego?
Okazało się,
że ta dziewczyna, która robiła casting dla Berkeley Theater Company...
- Tak? - ...robi też przesłuchania do reklam.
Zadzwoniła do mnie i mam przesłuchanie.
- Prawdziwe? - Tak.
Nieźle. Do czego?
- Do reklamy. - Ale co będziesz reklamować?
Lek na problemy z erekcją.
- No dobra. - Wiecie co?
Jestem właśnie w środku próby.
Pracujcie dalej. Sądzę, że naprawdę z tego coś będzie.
- Trochę jakby przeszkadzasz. - Przepraszam.
- Już dobrze. - Powodzenia, tato.
Dzięki. Zacznę od początku.
Z całą naszą czwórką się drażnili.
- Boję się. Dobrze wyglądam? - Wyglądasz ślicznie.
A co? Spotykasz się z Amy?
Dlatego przejmujesz się swoją buzią? Wyglądasz naprawdę dobrze.
Nie będę teraz o tym rozmawiać.
Nie chcesz ze mną rozmawiać? Kocham cię. Miłego dnia.
- Tu nie można zawracać. - Cześć.
- Co słychać? - W porządku.
Byłam w okolicy i...
- Wiem. - ...pomyślałam, że wpadnę.
Cieszę się, że to zrobiłaś. Jak ci poszło wczoraj pisanie?
- Było... - Przebrnęłaś przez trzeci akt?
- Nie, ale rozwiązałam jeden problem... - Wyglądasz naprawdę ładnie.
Słuchałem, ale chciałem ci to powiedzieć. I jeszcze, że ładnie pachniesz.
Nie wierzę, że czujesz stamtąd, jak pachnę.
Jestem pewien, że to twój zapach.
Jest tu wiele różnych zapachów, ale jestem pewien, że ten jest twój.
Co robisz jutro...
- Tak. - "Tak"? Świetnie.
- Odbiorę cię około 19:00. - Jasne.
No dobrze.
O co to zamieszanie? To tylko kolacja.
- Nawet nie ma okazji. - Nie mówię, że to coś ważnego.
Mówiąc w ten sposób, robisz z tego wielką sprawę.
Po prostu czuję, jakbyś unikał mojej rodziny.
Nie unikam ich. Tylko...
Czasami czuję się wyobcowany.
Wszyscy na mnie dziwnie patrzą.
- To dziwne. - Nieprawda, Alex.
Nikt na ciebie dziwnie nie patrzy. Nikogo to nie obchodzi.
Nikt nie myśli o twoich wynikach.
Ja o nich myślę. O to chodzi. To siedzi w mojej głowie.
To mnie gnębi i sprawia, że źle się czuję.
Rozumiesz?
Dla mnie to po prostu okropne.
Możesz po prostu podziękować w moim imieniu dziadkom za zaproszenie?
Spotkam się z nimi innym razem.
Dobrze.
Zadzwonię później.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, pani Braverman.
Dokąd to? Nie idziesz na kolację?
Nie mogę. Muszę coś załatwić.
Jasne.
- Pa. - Do zobaczenia.
Pa.
Hej.
- Jedenaście razy osiem. - Osiemdziesiąt osiem. Jeszcze raz.
- Dziewięc razy dziewięć. - Osiemdziesiąt jeden.
Możesz pytać do dwunastu. Jestem najlepszy w klasie.
- Dwanaście razy jedenaście. - Sto trzydzieści dwa.
- Zrobimy sobie przerwę? - Po co? To fajne.
Cześć, Jabbar! Chcesz zjeść lunch ze mną i Nicky?
- Jasne. - Nie, już jemy lunch.
Możecie się do nas przyłączyć.
Wtedy zjemy lunch razem.
- Chodźmy. - Nie.
Jesteśmy kuzynami i najlepszymi kumplami.
Jadamy tu razem codziennie. Już coś robimy.
Zadawaj mi pytania.
Przykro mi, Jensen.
- No dalej, pytaj. - Hej, Patrick!
Chcesz zjeść lunch ze mną i Nicky?
- Jabbar, pytaj mnie. - Co? Nie.
Mam bardzo dziwne pytanie.
Dobra.
Co robisz jutro wieczorem?
Bo co? Znam się na takich pytaniach.
Możesz mnie gdzieś podwieźć?
Jasne. Gdzieś. Dokąd?
Do kina czy gdzieś.
- Do kina? - Tak.
No dobra. Ale nadal wyczuwam podstęp. Dlaczego nie pojedziesz autobusem?
Być może zaprosiłem kogoś do kina.
- Nie możemy jechać autobusem. - Jasne, wszystko się łączy.
- Super! - Tak.
Mam założyć kapelusz i kurtkę szofera?
- Nie. - Dobra.
Muszę przyznać, że mnie zaciekawiłeś. Zgoda.
- Tak? - Jasne.
Ale najpierw muszę ci zadać kilka pytań.
Na przykład, kim jest ta tajemnicza osoba?
Ma na imię Amy.
- Amy? Dobra. - Tak.
- Tak? - Gdzie poznałeś Amy?
- Na czarującej wyprzedaży ogrodowej. - Jasne.
Wiesz co? Uczeszemy cię.
- Pozbędziemy się tych loczków. - Teraz dobrze?
Dobrze. Wyglądasz świetnie. Spodobasz się jej.
Dzięki.
Mamo, mogę o coś zapytać?
Jasne, o co chodzi?
Czy mogę jutro zjeść lunch z Jensenem?
Oczywiście, że tak. Dlaczego pytasz?
Bo Max się nie zgodził.
- Max się nie zgodził? - Właśnie.
Dlaczego to zrobił?
Nie wiem.
Naprawdę chcę zjeść lunch z Jensenem, To mój przyjaciel.
Możesz z nim zjeść lunch.
Powiedz Maxowi, że chcesz zjeść z innymi przyjaciółmi
i na pewno to zrozumie. Jeśli tego właśnie chcesz.
Powiedziałem mu, a on się nie zgodził.
Skarbie, nie musisz robić niczego, na co nie masz ochoty, jasne?
Dobrze.
A teraz skończ już z graniem.
Dobrze.
Nie musisz wchodzić do sieci ani wychodzić, żeby oglądać...
Są jakby załadowane.
- Jest nasza dziewczynka! - Cześć!
- Wejdź! - Cześć!
- Zrobiłam twoje ulubone risotto. - Tatuś!
- Jestem zazdrosna! - Ale nie możecie zostać?
Co? Nie mów, że nie możesz zostać.
Nie mogę. Mam dziś lekcje.
Jestem zawiedziona. Zrobiłam makaron z serem dla Jabbara.
Dziękuję.
- Możemy później pogadać? - Cześć, Sygney.
- Czy możemy pogadać? - Tak.
- Nie brzmi to dobrze. - Nie.
To nic strasznego. Zadzwonię, jak wrócę do domu.
- Dobra? - Jasne. Odbiorę.
- Świetnie. Pa! - Pa, mamo!
Słuchajcie.
- Mam ogłoszenie. - Chwila. Ogłoszenie?
Dzięki waszej siostrze,
cudownej grze Sarah i jej mądrości w moich przesłuchaniach,
- dostałem angaż w reklamie. - Co?
Nie!
Będziesz coś mówić?
- Tak. - Chwila.
Będziesz gwiazdą reklamy?
W rzeczy samej.
- Pierwsze przesłuchanie! - Mówisz coś?
Bardzo mi przykro.
- Czy to reklama pieluch dla dorosłych? - Nie.
- Nie. Metamucil? - Nie.
- Sok z suszonych śliwek? - Ubezpieczenie na życie?
To...
Lek na problemy z erekcją.
Nie.
- Nie. - Dajcie spokój! Tak!
- Gratulacje. - Dziadku.
- Nie! - Co to są problemy z rekcją?
Później ci to wyjaśnię.
Tato, co to są problemy z rekcją?
Chwila. Tato, będziesz kolesiem spacerującym po plaży,
podczas gdy będą wymieniać efekty uboczne?
Jeśli doświadczysz niekontrolowanej biegunki,
utraty pamięci lub wzroku, skontaktuj się z lekarzem.
Efekty uboczne obejmują problemy z erekcją.
Max, musimy odłożyć tę grę. Idziemy.
Drew, przepraszam, że ci dokuczaliśmy.
Baw się dobrze na randce. Kocham cię, mamo.
- Też cię kocham. - Chwila. Co Max mu kazał?
Powiedział, że Max powiedział, że zawsze muszą jeść lunch razem.
Crosby, tak dłużej być nie może.
To niesprawiedliwe w stosunku do Jabbara.
Wiem. Ale to trudna sytuacja.
Wiem, ale Jabbarowi jest przykro.
Może poczekajmy i zobaczymy, co z tego wyniknie?
- Do zobaczenia! - Musisz pogać z bratem.
Najszybciej jak to możliwe.
- Halo? Crosby? - Dobrze, pogadam z nim.
- Pogadam z nim. - Słuchaj.
- O 10:00 Luncheonette. Nie zapomnij. - Będę.
Wpadnę jutro po Jabbara koło 17:00.
- Dobrze? - Jasne.
To pa.
Hej, Max! Śniadanie!
Skarbie, okazało się, że Luncheonette
jest ważniejsze niż myślałem,
bo the Weekly prawdopodobnie opowie historię,
jak to Crosby i ja naprawialiśmy studio nagraniowe.
To świetnie.
Może tego właśnie nam trzeba? Lokalnego rozgłosu.
- Właśnie. - Nie wyglądasz na zachwyconą.
- Ależ jestem. - Bo ja jestem, wiesz?
- To coś dobrego. - Tak. Cieszę się.
Max, mam twoje rodzynki i kanapkę.
Jest marchewka. Wszystko, czego ci trzeba. Jak w szkole?
Świetnie.
- Tak? - Świetnie. Wspaniale. Niesamowicie.
Naprawdę? Dlaczego niesamowicie?
Mam narożną szafkę, w której mogę trzymać książki.
Jestem najszbszy w klasie.
I codziennie jem lunch z Jabbarem.
Jesteśmy najlepszymi kumplami. To niesamowite.
To świetnie.
Ten problem miał być dziś rozwiązany.
Chyba znalazłem pracę dowódcy Cody'ego...
- Braverman. - ...tutaj.
Dobrze. Dziesięć minut. Zajmiemy się tym. Dziękuję.
Pewnie Max i Jabbar jadają razem lunch
codziennie. Wiedziałeś?
Tak. Właściwie to
miałem z tobą o tym pogadać.
- Świetnie. - Zanim przejdę do rzeczy,
musisz wiedzieć, że to była dla nas trudna decyzja,
wysłać go znowu do szkoły. A Jabbar jakby nam spadł z nieba.
Bo to, że tak się ze sobą zżyli,
że jedzą codziennie lunch,
daje Maxowi poczucie bezpieczeństwa
w tym niepewnym dla niego czasie. Jak mówiłem, to dar od Boga.
Pomijając to, Max nazywa Jabbara swoim najlepszym przyjacielem.
- Naprawdę? - Tak.
- Najlepszym przyjacielem? - Tak.
Co ty na to? Twój syn i mój.
Więc dziękuję.
Max to taki dobry dzieciak...
Wiem, świetny.
Dobrze, że Jabbar go ma.
Chciałeś o czymś pogadać w czasie lunchu?
- Dzwonił bank w sprawie pożyczki? - Jeszcze nie.
Nie dzwonili. Powinniśmy do nich zadzwonić czy...
Nie. Musimy poczekać.
Jasne. Poszukam innych skarbów.
- Hej, skarbie. - Cześć.
- Co słychać? - Uczę się.
Przyniosłam ci czystą bieliznę.
- Świetnie. - Te są urocze. Takie malutkie.
Więc...
Jak leci?
Lepiej.
Co u Alexa?
Między wami w porządku?
- Jest dobrze. - To dobrze.
Nie było go tu chwilę.
Zwykle przychodzi na kolację
i trzymacie się razem...
- No dobra. - Słyszałam, jak się kłócicie,
tak jakby.
Chciałam się upewnić, że wszystko w porządku.
To nie była kłótnia.
- No wiesz, wy... - Rozmawialiśmy.
- Sprzeczaliście się. - Jasne.
- Nie zamykaj się. - Nie zamykam się,
ale przychodzisz od mnie i zaczynasz mówić o czymś,
o czym nie masz pojęcia.
Haddie, chciałam się upewnić, że wszystko w porządku. Przepraszam.
Martwię się o ciebie.
Czasami w związku ludzie potrzebują przestrzeni
i odskoczni od siebie nawzajem.
A gdy wracają do siebie zdają sobie sprawę, że...
- Mamo, przepraszam. - Że ktoś potrzebuje przestrzeni...
Nie będę z tobą o tym rozmawiać.
Odrabiam zadanie domowe.
- Dobrze, rozumiem. - Przepraszam.
- Masz rację. - Świetnie.
To moja sąsiadka
Napełnij mój kubek
Założę się, skarbie
Może to zrobić
Położy cukier mi na języku
Czy da mi da mi da mi trochę
Drew, kto to śpiewa?
Nie pamiętam.
Brzmią trochę jak Television.
- Właśnie. - Znasz Television?
- Tak, kocham Toma Verlaine'a. - Lubisz ich?
- Tak. - Tom Verlaine jest świetny.
- Fajnie, że to wiesz. - Właśnie.
Większość dzieciaków w waszym wieku nie zna Television.
Słyszałaś coś z jego solowych kawałków?
Nie. Nie wiedziałam nawet, że nagrywał sam.
Wiedziałaś, że David Bowie nagrał cover
piosenki Toma Verlaine'a, Kingdom Come?
Nie słyszałam o tym.
- Całkiem niezła. - Boże, jak fajnie.
Całkiem niezła. Słyszałeś ją, Drew?
- Nie. - Kingdom Come?
- Nie. - Jest spoko.
Co jeszcze masz na playliście?
- Sporo. - Tak? Mogę sprawdzić?
Jasne.
- Lubisz The Cramps? - Oczywiście.
Uwielbiam The Cramps i The Germs.
Poważnie, jesteś moją muzyczną pokrewną duszą.
Zakochałam się w twojej playliście.
- To niesamowite. - Fajnie.
Dead Kennedys, dobre, tego posłuchamy.
- Świetny wybór. - Tego mi trzeba.
Daj mi daj mi trochę
Kładzie go wprost na moim języku
Wy poszłyście na randkę. To właśnie się stało.
Nie wierzę, że jesteś na mnie o to zły.
Zwariowałeś? Co z tobą?
Najpierw wyciągasz to, że lubię Żonę dla milionera.
- To zawstydzające! - O to ci chodzi?
- To nie wszystko. - Kogo to obchodzi? To fajny program.
- Potem było tylko gorzej. - Uważała, że to zabawne.
Siedziała z tyłu i nic nie mówiła.
- Ty nic nie mówiłeś. - Kazałaś jej usiąść z przodu.
Nie kazałam jej, sama przyszła.
Zasugerowałaś,
- żeby tu usiadła. - Boże. Podwiozłam cię na randkę,
- może tak odrobina wdzięczności? - Chwila, mam...
Gdybym mógł jeździć, nie prosiłbym cię o to.
- Przepraszam, że... - Nie musisz dziękować za transport.
Hej! Bardzo głośno rozmawiacie.
Obudzicie babcię i dziadka.
- Co jest? - Nie przestaje gadać.
- Wszystko kręciło się wokół niej. - Przepraszam,
że siedziałeś tam jak Rain Man.
Nie mów tak, to nie jest miłe.
- Dobra. - Dobranoc, Patti Stanger.
Miłego wieczoru. Nie musisz dziękować za transport.
- Na litość boską. - Powiedz, co się stało.
- Było okropnie. - Nie.
Okropnie.
Chciałam, żeby się dobrze bawił.
Naprawdę nie odezwał się do niej słowem.
Jest taki nieśmiały.
Musi iść na jakieś lekcje albo po pomoc.
- Nic mu nie będzie? - Nie wiem.
- Dzięki za podwózkę. - Jasne.
Dzięki, że podziękowałaś.
Pa!
Mamo, to przezabawne. Jakbyś mówiła po chińsku.
To dobrze, bo to mandaryński.
Chwila, mamo,
nie pójdę do sklepu, póki się nie dowiem, dlaczego rozmawiasz po mandaryńsku.
To coś, czego chciałam się nauczyć
od bardzo dawna.
Tak.
Jak to brzmi?
Dobrze. Żartowałam, jak mówiłam, że brzmi to jak chiński,
ale to naprawdę tak brzmi.
Mamo, jest dobrze. To brzmi jak chiński.
Co ja wyprawiam? Nigdy nie nauczę się mandaryńskiego.
- Mamo... - Co ja wyprawiam?
Nie nauczę się mówić po mandaryńsku. Wiesz dlaczego?
Bo niczego nie doprowadzam do końca.
Maluję od 30 lat. Miałam kiedyś wystawę?
Ani jednej.
Nawet grupowej. Jak myślisz, dlaczego?
Nie chciałaś?
- Sarah. - Mamo, co się dzieje?
Jest mi przykro z powodu reklamy taty.
- Mamo... - Co?
Nie szkodzi.
On gra, prawda? Nikt nie pomyśli, że naprawdę ma...
Nie o to chodzi.
Chodzi o to, że musi pocałować tę kobietę na łódce?
- Litości. - Mnie by to ruszyło.
Tak, to wkurzające.
Ale nie o to chodzi. Nie jestem zazdrosna.
Twój ojciec niczego się nie boi.
To jedna z jego zalet.
Widzi coś, czego chce,
skupia się na tym i do tego dąży.
Osiąga to. To w tym się zakochałam.
Miałam nadzieję, że mnie tego nauczy, ale oczywiście tak się nie stało.
Więc uczę się mandaryńskiego.
Ale muszę lecieć. Obiecałam, że będę w banku jedzenia.
- Co sądzisz? - Spoko.
Chcesz poudawać, że masz swój poranny program?
- Jasne. - Tak?
- Chcesz zadzwonić? - Tak.
- Co powiesz? - Cześć, ludziska. Co robicie?
Podoba mi się twój program. Dzwonię pierwszy raz, słucham od dawna.
W zeszłym tygodniu wswoim programie o prezydentach,
dlaczego pominąłeś Nixona? Sądzę, że był niedocenianym prezydentem.
- Zgadzam się. - Cieszę się.
Potrzebuję twojej rady w jednej sprawie,
która przydarzyła mi się w pracy.
Mam kolegę, który zawsze chce ze mną jeść lunch.
Szczerze mówiąc, ja nie zawsze chcę jeść z nim.
Co powinienem zrobić?
Powinieneś jeść... Musisz porozmawiać ze swoim tatą.
Mój tato jest poza miastem. Co mam zrobić teraz?
- Porozmawiaj z mamą. - Jasne.
Twoja mama powiedziała,
że Max chce jeść z tobą codziennie lunch,
a ty niebardzo tego chcesz. Zgadza się?
- Tak? - Czasami chcę zjeść lunch z Jensenem.
Rozumiem.
Ale czasami trzeba coś zrobić dla rodziny
i nie zawsze jest to fajne,
ale robimy to, bo rodzina jest ważna.
Wiesz, co mam na myśli?
No dobra.
Rozumiem, że nie chcesz codziennie jeść z Maxem,
ale myślisz, że wytrzymasz jeszcze trochę?
- Dlaczego? - Bo Max cię potrzebuje.
Ale dlaczego nie może jeść ze swoimi innymi przyjaciółmi?
Bo...
Max ma problemy.
Wiesz?
Jakie?
Trudno mu się zaprzyjaźnić.
Niektórzy podchodzą do ludzi, zaczynają rozmowę
i ci ludzie ich lubią.
Tak jak ja, prawda? Sympatyczny, popularny.
Maxowi jest ciężko.
Więc...
Ale czy on nie ma przyjaciół?
Myślę, że ty jesteś jego jedynym przyjacielem.
Dlatego musisz jeszcze trochę wytrzymać.
I mu pomóc.
Dobrze.
Tak? Dasz radę?
- A potem znowu pogadamy. - Dobrze.
Świetnie. Jestem z ciebie bardzo dumny.
Chodźmy na strych.
- No dobra. - Tak.
Koniec z programem radiowym?
- Koniec. - W porządku.
Mogę tak udawać dwie godziny.
Możemy kręcić?
Aktorzy na miejsca! Czy ktoś widział Zeeka?
- Gdzie jest mój talent? - Jest u scenarzystów!
- Panie Braverman? - Tak?
Jesteśmy gotowi kręcić.
- Teraz? - Tak.
Myślałem, że ustawiacie światła.
Wszystko gotowe.
Oświetlenie jest idealne. Mamy mało czasu, więc musimy zaczynać.
- Zaniesiesz to do mojej przyczepy? - Jasne.
- Dziękuję. - Czujesz krzepę, Zeek?
Czujesz krzepę?
- Krzepę? Tak, jestem gotowy. - Dobra, to zaczynamy.
- Zdejmij okulary. - Jasne.
Wszyscy są tacy podeskcytowani!
- Cześć. - Cześć, co słychać?
- Cześć, Torrey. - Dobrze wyglądam?
Włączyć wentylator!
- Powodzenia. W porządku? - Tak.
- Na miejsca! Dźwięk! - Zaczaruj nas, Zeek.
- Znaczniki! - Dźwięk przyspieszenia.
I akcja!
Martwisz się burzą?
Burzą? Nie.
Niebo jest czyste.
Mam jeszcze sporo życia przed sobą, a z pomocą Virilii
zamierzam je przeżyć w pełni.
Cięcie!
- Idealnie. - Tak?
- Jeszcze raz. - Wracamy do początku!
- Co? - Powtórzymy scenę.
Skoro było idealnie, po co powtarzamy?
Wiem, że grałeś w teatrze,
ale tu mamy tylko 30 sekund, a nie 30 minut.
To nie Titanic, jasne?
- Uśmiechaj się. - Dobra.
- Jesteś z dziewczyną, na swojej łodzi. - Jasne.
- Leki działają. - Jasne.
- Jesteś męski. Właśnie teraz. - Jasne.
Spraw, żeby moje serce miało erekcję.
- Dobra. - Musisz mnie to sprzedać.
- Jasne. - Do dzieła.
Teraz. Zaczynamy! Do dzieła!
- Na miejsca! - Kamera!
Chcesz latte, Zeek?
- Latte? - Tak.
Jasne.
W kinie z klasyką
leci The Breakfast Club, który już widzieliśmy.
Jest też festiwal dziwnych animacji.
Albo coś widzieliśmy, albo to coś dziwnego.
Obojętne.
To niesprawiedliwe. Opisałam ci je. Musisz podjąć decyzję.
Żadna opcja nie brzmi interesująco,
więc po prostu wybierz coś.
O co ci chodzi?
Możemy obejrzeć film Michaela Cery.
Chyba chodzi mi o to, że może nie chcę oglądać filmu.
Dobra.
Możemy po prostu razem posiedzieć.
Coś...
Coś jest nie tak.
Przepraszam, ale nie wiem, co to znaczy.
Coś jest nie tak ze...
Ze mną.
Masz sporo na głowie. Chcesz o czymś porozmawiać?
Nie, nie chodzi tylko o mnie, chodzi o nas.
Chyli chodzi ci o mnie.
Nie, o nas.
Ciężko mi o tym rozmawiać, ale od dawna źle się czuję
i nie chcę dłużej udawać.
Dlatego myślę, że nie powinniśmy się dłużej spotykać.
Dlaczego?
Bo jesteśmy w innym miejscu
w życiu
i to nas wstrzymuje. Gdzieś się rozdzieliliśmy.
- Alex. - I myślę...
Przepraszam za tę imprezę.
Nie! Nie chodzi o imprezę. To o coś innego.
Często gdy jesteśmy razem,
mam wrażenie, że wcale mnie przy tobie nie ma.
Zasługujesz na kogoś, kto będzie przy tobie
przez cały czas.
Nie wiem, czy teraz mogę taki być.
- I... - Chcesz się po prostu zmyć.
Nie, ale myślę...
Myślę, że lepiej będzie dla nas, jeśli nie będziemy razem.
- Dobrze, to... - Jasne. Zrozumiałam.
Chwila. Dokąd idziesz? Możesz...
Nie wiem. Chciałeś iść teraz do kina?
- Nie chcę, żebyś wychodziła. - Idę do domu.
Nie skończyliśmy rozmawiać. Możesz zaczekać?
Nie mam nic do powiedzenia.
Mogę cię odprowadzić do domu?
Proszę. Nalegam.
Nie chcę, żebyś chodziła sama po tej okolicy.
Dobra.
Niech będzie po twojemu.
Haddie, czekaj. Możesz zaczekać?
Hej.
Cześć.
- Dzień dobry, pani Braverman. - Dokąd poszła Haddie?
Myślałam, że idziecie do kina.
Chciałem przeprosić za to,
że wmieszałem was w moje sprawy.
- O Boże. - Naprawdę tego żałuję.
- Nie przejmuj się tym. - Pani Braverman, naprawdę.
Wiem, że gdy zacząłem spotykać się z Haddie,
nie byłem idealnym kandydatem na chłopaka.
Zaakceptowaliśmy pewne sprawy.
Jesteś teraz jakby częścią rodziny, więc...
Pewnie już to pani wie, ale jest pani naprawdę dobrą mamą.
Straciłem swoją dawno temu i...
Cieszę się, że panią poznałem.
Wiesz...
Jesteś dobrym dzieckiem, wiele przeszedłęś
i kochamy cię.
Ja też was kocham.
Proszę podziękować mężowi w moim imieniu za wszystko.
No dobra.
Niech Max nadal pracuje na rzutem z wysokoku.
Hej.
- Tak? - Dobrze się czujesz?
Tak, w porządku.
Nie idziemy do kina. Mam dużo pracy.
Zrobiłam kolację, gdybyś zgłodniała.
Jasne, ale nie trzeba. Wpadłam w trans
i pewnie posiedzę nad tym, aż skończę.
Kocham cię.
To było najgłupsze, co widziałaś, Millie.
Były tam obrusy i srebrna zastawa.
Boże, mieli homara.
Miałeś krzesło ze swoim imieniem?
Nie, ale miałem swoją przyczepę.
- Własną? - Nie do końca.
Syn reżysera miał taką dużą.
Ale się z nim dogadałeś?
Tak, było...
Mówię ci, ten dzieciak wyglądał jak kosmita.
Miał irokeza w różnych kolorach
i kolczyki.
- Nie wiem. - Był młody?
Tak! Bardzo młody, nastolatek.
Ale był zawodowcem. Grał klasycznie, dogadaliśmy się.
Ale było zabawy.
Millie, to był...
Bardzo udany dzień.
Zapytam cię o coś. Myślisz, że to byłoby szaleństwo,
gdybym to kontynuował w moim wieku?
No wiesz, gdybym dalej w to brnął?
No dalej, powiedz, co myślisz.
- Masz na myśli dalej grać? - Tak.
Jasne. Jeśli to kochasz,
nie zastanawiaj się nawet. Zimno mi.
Pójdę po sweter.
Musisz odblokować drzwi,
żeby zejść na dół i zdobyć to małe kółko.
I tak przechodzisz na poziom 11.
Możesz później do mnie wpaść i popatrzeć, jak gram.
Idę pograć z Jensenem.
Ale ja jeszcze nie skończyłem jeść.
Ale ja skończyłem.
Nie. Jadamy razem codziennie.
To znaczy, że czekamy, aż obydwaj skończymy.
Jabbar, wracaj tu!
Umówiliśmy się, że będziemy razem jeść codziennie.
- Przestań! - Nie!
- Tak! - Łamiesz zasady!
- Nieprawda! - Musisz poczekać, aż skończę jeść!
- Nie! - Tak!
Tato kazał mi z tobą siedzieć, bo z tobą jest coś nie tak!
Wszystko ze mną w porządku!
Poważnie. Do zobaczenia później.
Hej, Amy. Patrz na to.
Wszystko jest na Facebooku.
Boże! Czy to pan Cyr?
Tak.
Drew, chodź tu. Spójrz na to zdjęcie.
Pan Cyr obściskuje się z jakąś laską.
O Boże.
Do zobaczenia później. Pa.
Drew.
To skandal, nie?
Tak, to przezabawne.
W czym problem?
To moja mama. Na tym zdjęciu.
- Naprawdę? - Tak. Co ona...
Boże. Cała moja rodzina jest niezrównoważona.
Nie wierzę.
Odeszła od mojego ojca, który był narkomanem,
teraz umawia się z nauczycielem angielskiego.
Moja ciotka próbuje kupić dziecko.
Dosłownie, próbuje kupić dziecko.
Jest jeszcze dziadek, który kręci reklamę środka na erekcję.
Nic dziwnego, że nasza randka była do bani.
Bądźmy szczerzy. W ogóle nie wyszło.
A moja siostra... Jej miało tam nie być.
To ja zaprosiłem cię na randkę.
Boże, to ja cię lubię.
Dzięki, że pokazałaś mi to zdjęcie.
Dzieci jadły lunch.
Wszystko było w porządku, aż usłyszałam krzyki.
Gdy podeszłam bliżej, Max popchnął Jabbara na ziemię.
Jak to się zaczęło? Nie rozumiem, co się stało.
Max powiedział Jabbarowi, że musi z nim jeść.
Przepraszam. Trochę się pogubiłam,
bo myślałam, że załatwiliśmy kwestię lunchu.
Kwestię lunchu?
Powiedziałeś, że rozmawiałeś z bratem.
Powiedziałem, że mam taki zamiar, ale nie miałem czasu, więc...
O co chodzi?
- Nie wiem nawet, że jest jakiś problem. - To nasza sprawa.
Max powiedział Jabbarowi, że muszą jeść codziennie lunch razem.
Myślałam, że tego chcą.
Nie... Nie zawsze.
- Co? - Jak to
nie miałeś okazji porozmawiać z Adamem?
Ustaliliśmy, że tak będzie najlepiej.
Rozmawiałem z Jabbarem
i myślałem, że sprawa załatwiona. Okazało się, że nie. Przepraszam.
- Co powiedziałeś Jabbarowi? - Nieważne.
- Właśnie, że ważne.
Powiedział, że muszę być miły dla Maxa, bo z nim jest coś nie tak.
- To bez sensu. - Nie tak powiedziałem.
- Max, wszystko z tobą w porządku. - Powiedziałem, że jesteśmy rodziną
i musimy trzymać się razem.
- Że Max ma problemy... - Chwila...
- ...ale kto ich nie ma? - Chwileczkę.
Trzeba było jej posłuchać
- i ze mną porozmawiać. - Nie o tym rozmawialiaśmy.
Co z tobą?
Zrobiłem po swojemu, poprosiłem syna, żeby zrobił coś,
czego nie chciał, dla ciebie!
- Dlaczego jesteś na mnie zły? - To jego nowa szkoła.
- Próbuje wszystko poukładać! - Jakie to ma znaczenie?
Wiesz, jak ciężko było nam sprawić,
żeby poczuł się na tyle dobrze, by chodzić do normalnej szkoły,
bez brzemienia inności?
Mam być tym, komu nie wolno o tym mówić?
Wam wolno. Możecie o tym rozmawiać z synem.
Nie rozumiesz.
- Nie udaję... - On ma Apergera
- i pracowaliśmy bardzo ciężko... - To niedorzeczne!
...żeby nie odczuwał tego jako ograniczenie.
- Więc nie będę o tym rozmawiać - Wsiadaj do samochodu.
- Świetnie. - Zamknij się!
- Na Boga. - Gdybyś zrobił to, co mówiłam,
- nie byłoby teraz zamieszania! - Przepraszam, skarbie.
Przepraszam, że znowu nawaliłem.
Przynajmniej to się nie zmienia.
Lubisz włoskie jedzenie? Bo ja tak.
Proszę. Drew...
Hej, Drew.
- Znasz Marka. - Przepraszam.
- Jasne. Dzień dobry.
Jak w szkole?
- Drew? Jak było w szkole? - Co?
W szkole świetnie. Jestem teraz pośmiewiskiem.
- Więc dzięki. - Chodzla. Dlaczego? Chodź tu.
- Powiedz mi, co się stało? - Wasze zdjęcie,
jak się obściskujecie jest w sieci.
Co? Co ty mówisz?
Obściskowaliście się w samochodzie przed szkołą.
- Nasze zdjęcie? - Tak, wasze.
To niemożliwe.
Jest, więc...
To z...
- Nie obściskiwaliśmy się. - Nie obściskiwaliśmy się.
- Żegnaliśmy się. - Świetnie.
- Nie obściskiwaliście się. - Przepraszam.
- Kto ma to zdjęcie? - Wszyscy.
- Dziewczyna, która mi się podoba też. - Skarbie.
Pewnie zobaczysz je w kronice.
Głupio mi.
Hej.
Byłem chyba bardzo egoistyczny w ostatnim czasie.
Naprawdę?
Tak. To była fajna praca, naprawdę mi się podobała.
Ale przecież nie będę
tego robić przez resztę życia.
Dlaczego nie, skoro to kochasz?
Cóż...
Nie chcę, żeby to stanęło między nami.
Wiem. Wiem, że nie chcesz.
Poczułam się opuszczona.
Byłeś taki szczęśliwy.
Byłeś niewiarygodnie szczęśliwy, a ja nie miałam z tym nic wspólnego.
Widzisz? O to chodzi. To nie miało żadnego związku ze mną.
Ale pomyślałam, że muszę znaleźć coś takiego dla siebie.
Coś, dzięki czemu, będę się tak czuć.
A może powinnam zrobić coś z malowaniem?
Wystawić gdzieś moje obrazy?
Zaczęłam się uczyć mandaryńskiego, bo zawsze chciałam to zrobić.
Nie wiem. Coś muszę wymyślić.
Plus jest taki, że mnie natchnęło.
Ty mnie natchnąłeś.
Daj spokój.
- Naprawdę. - Ja?
Jasne.
Jak to było, pocałować taką młodą kobietę?
Ile miała lat? 35?
Dwadzieścia osiem.
Millie.
Wiesz co? Ukradłem coś z pracy
i pomyślałem,
że jeśli mam zrobić kolejną reklamę,
może powinienem znać jego działanie.
Nie potrzebujesz tego.
Zrzuć kajdany na Ziemię
Powiedz to jeszcze raz. Nazywaj mnie kapitanem.
O tak!
I podnieś o świcie
Dusza moja
Każdy krok
Żywa modlitwa
Hej.
- Co robisz? - Spałeś?
Nie. Co tu robisz?
Wymknęłam się.
Nieźle.
Cieszę się, że jesteś.
Przepraszam za to, co powiedziałem w szkole.
Przesadziłem. Zachowałem się jak wariat.
Nie uważam tak.
Odwróć wzrok
Chcesz się przejść?
Jasne.
Chwileczkę.
Hej. Fajną masz pidżamę.
Dziękuję.
Moja dusza
Cześć, mamo.
Cześć, skarbie.
Zerwaliśmy.
Przykro mi.
Nie rozumiem, dlaczego.
Jeśli mnie kocha, dlaczego nie chce ze mną być?
Nie wiem i...
Czuję, jakbym zrobiła coś złego.
Nic nie zrobiłaś. To nie twoja wina.
Chodzi o niego. Czasami ludzie...
Tak się zdarza. Już dobrze.
Skarbie, już dobrze.
Co robisz?
A na co to wygląda?
Z czego się śmiejesz? Jesteś ostatnią osobą na świecie,
- którą chcę teraz widzieć. - Tak? I wzajemnie.
Dlaczego ruszasz moje kable?
Ruszam kable,
bo chcę zobaczyć, czy mogę to uruchomić.
Poczułeś wewnętrzną potrzebę w środku nocy,
żeby sprawdzić, czy mikrofon działa?
Dlaczego to takie pilne?
Bo dzwonili z banku i przyznali pożyczkę.
Poważnie?
Bracie, oficnalnie zaczynamy działalność.
No dalej! Powtórz to.
Oficjalnie zaczynamy działalność.
Świetnie.
Masz włączoną konsolę? Zobaczymy co twoje kable potrafią.
To najbardziej szalona rzecz, jaką w życiu zrobiłem.
Luncheonette powraca!
Raz, dwa, trzy i...