Powinniśmy razem założyć biznes.
Mogę w to z tobą wejść.
- Za Luncheonette! Wspólnicy. - Wspólnicy.
Piłam na imprezie. Doszło do nieporozumienia.
Zach popchnął Alexa.
Alex go uderzył.
Jego rodzice wniosą oskarżenie o napad z pobiciem.
To nie jest moje pierwsze wykroczenie.
Boże, jesteś w ciąży?
Nie wiem, co odpowiedzieć,
nie zamierzam zachować dziecka.
Pozwoliłabyś mi adoptować swoje dziecko?
Nie.
GARAŻÓWKA
Muszę powiedzieć, że to doskonały wybór.
Cztery dolary.
Pięknie wyglądasz.
Żadnych plam, rozdarć ani zniszczeń,
trzy dolary, wszystko na wieszaku.
- Właściwie dwa. - Tato,
na tych rzeczach nie ma cen.
Po ile ten kurczak?
Przepraszam. Bardzo mi przykro. Kupiłyście to przed chwilą?
To pomyłka. To rzeczy mojej córki.
- Hej! Sarah? - To szaleństwo.
- Co? - Co robisz? Sprzedałam to.
To rzeczy Amber.
- Przyniosła karton. - Nie.
Rzeczy, których już nie chce.
- Ona... - Nie chce.
Córka się wyprowadza
i trochę mieszają nam się rzeczy.
Zwrócę pieniądze.
MUZYKA LATA 80.
Hej. Lubisz stare płyty?
- Tak, lubię. - Fajnie.
Macie dużo muzyki z lat 80. Super.
Tak, sporo tego jest. To płyty mojego taty.
- Jest muzykiem. Więc... - Serio?
Tak. To znaczy nie jest na iTunes ani nic z tych rzeczy.
- No tak. - Jeździ w trasy i występuje...
Ekstra.
Cześć.
- Amy? - Tak.
- Amy Ellis, prawda? - Tak.
Cześć. Zeek Braverman.
Świetnie cię pamiętam.
Kiedy byłaś mała, zepsuł ci się rower.
Spadł łańcuch, a ja pomogłem ci go założyć.
Tak, pamiętam to. Padało.
- Jak cholera. - Tak.
Lało jak z cebra, owszem.
- Co u twoich rodziców? - Wszystko w porządku.
Lubiłem twojego tatę. Fan San Francisco 49ers, prawda?
- Tak. - Tak.
- Bez zmian. - Tak.
- Tato? - Cześć.
- Ile to kosztuje? - Hej.
- Pozdrów go ode mnie, dobrze? - Dobrze.
- Te są po ćwierć dolara, zgadza się? - Tak.
- Tak? - Właściwie tak.
- Okej. Super. - Wiesz co?
Weź całą skrzynkę.
- Zagraca mi garaż. - Naprawdę?
No chyba że znajdziesz tu płyty Grateful Dead.
- Żartowałem. - Okej.
- Jasne. - Świetnie! Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Dobrze, w takim razie do zobaczenia...
- Drew. - Cześć.
- Cześć, Amy.
- Proszę, nie... - Amy Ellis.
Wiem o tym.
Dziwnie wyglądasz.
Powiedz, czy to... To boli?
Tak.
No cóż...
W takim razie muszę ci zadać poważne pytanie medyczne, Jabbar.
Czy ostatnio masz dużo gazów?
Próbuję się powstrzymywać!
Jasne. Jak słoń w cyrku.
Przykro mi, że masz taki cuchnący problem,
ale chyba wiem, co ci jest.
- To chyba alergia na pszenicę. - Tak?
- Tak. - Serio?
Nadwrażliwe stawy, częste gazy,
pokrzywka, czyli, mówiąc po ludzku, wysypka na goleniach.
Jakie w tym przypadku zaleca się leczenie?
Unika się pszenicy.
Powinniście dokładnie zapisywać
wszystko, co będzie jadł przez kolejnych 30 dni.
- Nic mu nie będzie. - Dobra.
Nie chcę wyjść na sceptyka, ale alergia na pszenicę...
To ostatnio dość modna choroba.
W tym roku każdy ją ma. Nie rozumiem...
Te alergie stały się częste,
ale diagnozuję je od 10 lat.
Spróbujmy, a najwyżej
spróbujemy czegoś innego.
Dobrze.
Przepraszam. Czasem taki bywa.
Nie szkodzi. Widywałem dużo gorsze pary.
Nie jesteśmy parą.
Postaram się nie zwymiotować.
Musiałem to zaznaczyć.
W każdym razie dziękuję, że nas pan przyjął. Bardzo dziękuję.
Nie ma problemu.
Dam pani wizytówkę.
Świetnie.
Gdybyście mieli pytania, proszę śmiało dzwonić.
O dowolnej porze. Wezwą mnie na recepcję.
Świetnie, dziękuję.
Nie ma za co.
Ma pan drugą wizytówkę dla taty, czy...
Tak.
Sekundkę.
Puk, puk.
- Cześć. - Drzwi są otwarte.
Tak, wiem.
Dla wszystkich morderców i przestępców
w tym budynku. Tak przypuszczam.
- Nie zamykam ich. - Wiem o tym.
- Wiesz o tym. - W porządku. Co robisz?
Nic takiego. Żyję. Przeżywam życie.
Jest tu bardzo...
- Przytulnie. - Super.
Dobra. To krok naprzód od obleśnego i przygnębiającego.
Chcesz iść na jakąś kawę?
- Pracuję w kawiarni. - Racja.
- Odbiera to urok... - Jasne.
- ...związany z piciem kawy. - Okej, dobra.
Mama i tata urządzili garażówkę,
ale to już inna historia.
Odwracam się...
- Patrz, co chciała sprzedać! - Dałam jej to.
- Nie dałaś. - Owszem.
Amber, dopiero nosiłaś...
Nie mam zbyt wiele miejsca i po prostu...
W porządku. Myślałam...
- Ale dzięki. To miłe. - Tak. W porządku.
Dobrze, kochanie. Wszystko dobrze wygląda.
- Dzięki. - Do zobaczenia...
- Widzimy się niebawem. - Dobra.
- Tak? - Zmywaj. Prusaki.
Przyszłam głównie po to, żeby to powiedzieć.
To miłe. Doceniam to.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Nie powinnaś ich tak trzymać.
- Mamo! - Wiem. Dobrze.
Do zobaczenia.
Kochanie, próbuję zrozumieć.
Skąd weźmiesz pieniądze?
Mówiłem ci, mam biznesplan.
Kristino, najpierw poczujesz lekki chłód.
- Zimne. - Lubimy się z Liberty.
- To się wydarzy... - Rozumiem.
Spróbuj się tym nie martwić.
Może podpiszecie umowę najmu dopiero po wzięciu pożyczki?
Nic nie podpisaliśmy.
Rozumiem. Masz żyłkę do interesów.
Ale twój brat Crosby niezbyt.
- Wybacz. - To dobry inżynier.
- Zaufaj mi. - To dobry inżynier,
- ale to biznes. - Trzeba pomysłu.
Owszem, bo będziemy mieli dziecko.
- Skoro o tym mowa... - Musimy to przemyśleć.
- Dziecko w formie. - Tak?
- Świetnie. - Idealny ósmy miesiąc.
- Dobrze. Jak to szybko minęło. - Super.
- Komu? - W mgnieniu oka.
- Wybacz. - Kochanie.
Poza tym zbliża się termin.
- To dobrze. - Tak.
- Miesiąc. - Za miesiąc.
- Boże... - Wspaniale.
Nadal nie chcecie poznać płci dziecka?
Sama nie wiem.
- Jakoś... - Ja chcę.
- To po prostu... - To... Mamy...
- To dla nas skomplikowana sprawa. - Chodzi o to, że mamy syna
z zespołem Aspergera. Jeśli to dziewczynka, szanse są mniejsze, prawda?
Ty zdecyduj.
Dobrze.
- Tak, jesteś pewna? - Tak.
Dobrze, poszukam obrazu i go zatrzymam.
Proszę bardzo.
Proszę.
Spójrzcie na swoją śliczną córeczkę.
- Tak. - Dziewczynka!
To dziewczynka. Dobrze.
- Tak. - To dobrze.
Jest pani pewna? To dziewczynka?
To dziewczynka.
Chcecie posłuchać bicia jej serca?
- Ja chcę. - Tak?
- Dziewczynka. - Dziewczynka.
Dzień dobry, kochanie.
- Cześć. - Co się dzieje?
Nie chcę iść dziś do pracy,
bo nie wiem, co powiedzieć Zoe.
Nie może być aż tak źle.
Cóż, ledwo ją znam, a poprosiłam o jej dziecko.
Więc jest całkiem źle.
Jestem wariatką.
To już oficjalna informacja. Oszalałam.
Mógłbyś powiedzieć: "Nie oszalałaś”.
- Nie oszalałaś. - Nie.
Przepraszam. Powinienem... Zareagować.
Wierzysz w to?
Ta dziewczyna, Amy.
Podoba ci się?
- Chyba tak. - Zaprosisz ją na randkę?
- Nie wiem. Co powinienem powiedzieć? - Mam pewien pomysł.
Zeszłego lata pożyczyłem od jej taty nożyce do żywopłotu.
Wystarczy, że je odniesiesz i przy okazji
zaprosisz ją na randkę.
Jak mam to zrobić?
Znajdź coś, co was łączy.
Lubicie muzykę, prawda?
Zapytaj o stare płyty, które dostała.
Podobały jej się? Słuchała ich?
Która piosenka najbardziej jej się podobała. I tak dalej.
Może i tak.
Powiedz jej też coś miłego,
skomplementuj jej włosy, strój, cokolwiek.
Nie mogę... Pomyśli, że się podlizuję.
Nie, jeśli zrobisz to umiejętnie. Musisz powiedzieć to od niechcenia.
I szczerze.
Dobrze. Mam pomysł.
Na przykład: "Amy, surfowałem po internecie
i wiesz co? Simon and Garfunkel grają tu koncert.
Może kupimy bilety...”.
Nie żyją. Nie grają koncertów.
Simon and Garfunkel żyją.
- Nie. - Są nieśmiertelni.
Nie o to chodzi.
- Dowolny koncert. - Jasne...
Nawiąż kontakt, skomplementuj, zbliż się.
To piękny taniec.
Kosmiczny, uduchowiony. Podam ci przykład.
- Proszę pani? Przepraszam? - Nie...
Czy może mi pani pomóc?
Nie, błagam. Uzna cię za zboka.
- Nie... - W porządku?
- Witaj. Co słychać, Sandy? - Witam.
Piękne kolczyki.
- Dziękuję! - Tak.
- Sama je zrobiłam. - Tak?
- Tak. - O rany. Są niesamowite.
Mamy tu drobny spór.
On twierdzi, że do trzęsienia ziemi w San Francisco doszło w 1916 roku,
a ja uważam, że to był 1906 rok.
- To był 1906. - 1906.
- Ups. - Nie martw się.
Nad kasą wisi zdjęcie,
na które muszę codziennie patrzeć.
- Okej. - Rozumiem.
- Gdzie ono jest? - Tam.
Przy wejściu. Przyjrzyjcie mu się.
To całkiem fajne zdjęcie.
- Będę musiał mu się przyjrzeć. - Tak.
- Dzięki, Sandy. - Proszę.
Dolać wam kawy?
Byle z syropem orzechowym. Jest świetna.
Idealnie pasuje do tego, co jem.
- Prawda? Jest przepyszna. - Tak.
Dziękuję.
Proszę bardzo.
Nie umówiłeś się z nią.
- Inna... - Nie musiałem. To banał.
To owoc, po który łatwo sięgnąć, synu. To zbyt proste.
- Że tak powiem. - "Zbyt proste”?
Patrick, twoja kawa.
Dzięki.
- Hej! - Cześć.
Co słychać? Co tu robisz?
Przyszłam cię odwiedzić.
- Ślicznie wyglądasz! Cudny strój... - Dzięki.
- ...i napiję się kawy. - Dzięki.
- Super. - Spory ruch.
Tak. Spory ruch.
- To duży stres. - Co powinnam zamówić?
Może mrożoną kawę?
- Okej, mrożona kawa. - Super.
- Orzeźwiające. - Okej.
Przyniosłam ci pocztę. To ekscytujące.
- Lands' End. - Z rzeczami do domu.
- Ekscytujące. - Twojego domu.
- Nowego domu. - Okej.
Mama chciała zaprosić wszystkich na obiad w niedzielę.
- Dałabyś radę? - Nie wiem.
- Okej... - Zastanowię się. Dobrze?
- Tak. - Proszę.
Dobra...
To będzie dwa i pół dolara.
- Dwa... - Super.
- O rany. - Proszę.
- Dzięki. - Mogę banana?
- Stawiam banana, dobra? - Na pewno tego nie chcesz?
Możesz przynieść to jutro, kiedy też pewnie wpadniesz?
Albo pojutrze, kiedy na pewno mnie odwiedzisz.
Przepraszam, nie mam teraz czasu.
Kocham cię. Do zobaczenia.
- Dzień dobry. Słucham? - Witam.
- Cześć. - Cześć.
Co słychać?
Jakoś idzie. Wchodź.
Dzwoniłam do ciebie.
Wiem.
Przepraszam, powinienem oddzwonić.
Mój błąd.
Nie wiem, co się dzieje.
Dużo się dzieje.
- Mam teraz dużo na głowie. - Wiem.
To wszystko.
Wiem, że masz dużo na głowie.
Możesz na mnie liczyć.
Pomyślałam...
Wrócisz do tego prawnika.
Mogłabym pójść z tobą. Mogłabym się przydać.
Nie. Nie możesz. To nie...
Byłam tam. Mogę złożyć dokładną relację.
Widziałaś, co się stało.
Jesteś świadkiem. Nie możesz spotkać się z prawnikiem.
- To poufna sprawa. - Okej.
- To konflikt interesów. - Dobra, rozumiem. Nie wiedziałam.
Wiem. Nie musisz...
Nie powinnaś. Dobrze?
Haddie, żyjemy w dwóch różnych światach. Rozumiesz?
Mam prawdziwe problemy.
Własne problemy.
I muszę je rozwiązać samodzielnie, bez twojej pomocy.
Rozumiesz?
Tak.
Przykro mi, że tak jest,
ale tak to wygląda... Tak musi być.
Nie poruszaj więcej tego tematu. Dobra?
- Dobra. - Dziękuję.
Co jest?
Właśnie wróciłam od Alexa.
Tak? I co u niego?
Nie wiem. On...
Chodź tu.
Wszystko będzie dobrze.
Dzień dobry. Tak, więc...
Kwestia przyzwolenia ma kluczowe znaczenie.
Więc nie da się tego rozstrzygnąć w trybie uproszczonym,
ale jeśli...
Dokładnie, jeśli porozmawiacie z klientem...
Sprawdzę kwestię rozszczenia wzajemnego.
Ja również czekam na kontakt.
Zrobiłam mu lunche na dwa kolejne dni,
więc nie musisz się o to martwić.
A to na rano, w razie, gdyby chciał zjeść płatki.
Na mące ryżowej.
Mące ryżowej?
- Naprawdę jest coś takiego. - Owszem.
Dziennik żywienia. Nie zapomnij.
Wszystko tam zapisuj,
nawet przekąski. To ważne...
Nie będziemy zapisywali w dzienniku wszystkiego, co je.
Owszem, będziemy. Czemu nie?
Włożysz buty, mały?
- Chodźmy. - Dobra.
Nie wiem. Dr Joe może być szarlatanem.
Zachowujesz się tak, jakby przemawiał przez niego Bóg.
To lekarz. Napisał trzy książki.
Napisał trzy książki.
Chyba ma pojęcie.
Dr Joe napisał trzy książki.
Jest w klubie doktorów używających samych imion.
Dr Phil, Dr J, tacy kolesie...
Wiesz, jak trudno było się do niego zapisać?
- Jak? - Bardzo trudno.
Na liście oczekujących jest 200 osób.
Skoro jest taką szychą i ma tylu chętnych,
to jak się do niego dostaliśmy?
Mama dała mi skierowanie.
Przesłała mu twoje zdjęcie?
- Nie musiała. - Czekaj, nie możesz tego zabrać.
Odłóż to na... Tutaj.
Wkładaj plecak.
Bum.
Wiesz, że w piwie jest pszenica?
- Serio? - Tak.
- No i? - Na pierwszej imprezie z piwem beczkowym
będzie tym dziwakiem w swetrze,
sączącym chardonnay gdzieś w kącie.
To będzie twoja wina. Pamiętaj.
Pa.
Cześć.
- Cześć. - Cześć, kochanie.
- Co to? - Ciasteczka z cukrem na baby shower.
Musiałam kupić słodki lukier.
- Ładnie pachną. - Znowu.
Super. Pycha.
Pójdę zrobić pranie. Dobrze?
- Jasne. - Śmiało.
Słuchaj,
jest kolejna partia twoich rzeczy. Wszystko poskładane...
Super. Dzięki.
Zamierzałam ci to przynieść, ale nie przyniosłam.
Okej. Dajmy już spokój.
- Dobra. - Do zobaczenia.
Jeszcze jedno.
Gdybyś nic nie miała na baby shower,
jest grzechotka w kształcie dinozaura
i ręcznik, w którym dziecko wygląda jak panda.
- Nie znoszę ich. - Super.
To bez znaczenia, nie mogę przyjść.
- Podpisz mnie. - Okej.
Zaraz, nie możesz przyjść?
Nie... Mam zmianę w pracy.
Rozmawiałam z ciocią Kristiną, wszystko okej. Pa.
Wiesz, też miałam zmianę, ale ją przesunęłam.
Niesamowite. Chcesz jakąś nagrodę?
- Coś wymyślę... - Nie,
nie chcę nagrody. Wiesz, po prostu możesz przesunąć zmianę.
Zachowuje się tak, jakbym ciągle tam chodziła.
Ile razy tam byłaś, odkąd się wyniosła?
- Byłam tam trzy razy. - Trzy razy to naprawdę dużo.
Pół tygodnia. Nie ma jej z tydzień?
Trzy to dużo mniej niż pół tygodnia. Tydzień ma siedem dni...
Czego się boisz? Myślisz,
że jeśli pozwolisz jej odejść, już nie wróci?
Gdybym tam nie chodziła, ona by tu chyba nie wracała.
Pozwoliłam ci odejść.
Wróciłaś.
Cecilio, łamiesz mi serce!
Drew. Mieszkam parę domów dalej.
Tak. Wiem.
- Przepraszam. - Co tam?
Po prostu...
Jak ci się podobają płyty?
- Są świetne. - Super.
Próbowałam kilku przesłuchać, ale były porysowane...
- Przykro mi... - Nic nie szkodzi.
Reszta na pewno jest w porządku.
Dostaje się to, za co się zapłaciło, prawda?
Bo wiesz, były za darmo.
Słuchaj, wiem, że strzelam na oślep,
ale Fleet Foxes, o ile ich w ogóle lubisz,
- grają w Fox w Oakland. - O, tak.
Tak, wiem.
W zeszły weekend byłam z kuzynką na ich koncercie w Santa Barbara.
Okej. Super. Nieważne.
Byli świetni. Niesamowici. Fantastyczny koncert.
- Słyszałem, że na żywo są świetni. - To prawda.
Więc...
Pracujesz w ogrodzie?
Nie. Nie pracuję...
Podobno mój dziadek pożyczył je od twojego taty.
Poprosił, żebym je oddał.
- Dobra... Położę... - Czekaj.
- Nie... Rudy! Rudy! - O rany.
Drew. Chwila. Zaczekaj.
Jak poszło?
Co takiego?
Z Amy Ellis. No wiesz. Rozmowa, którą ćwiczyliśmy.
- Źle poszło. - Jak to? Co się stało?
Płyty, które jej daliśmy, były porysowane,
jakimś cudem była już na koncercie Fleet Foxes,
a ja jej nie skomplementowałem i nic szczególnego nie mówiłem,
bo stałem tam z nożycami do żywopłotu,
o których zapomniałem.
Na koniec próbowałem je oddać i wtedy uciekł jej pies.
- O rany. - Tak że dzięki.
Nie, czekaj. Przegraliśmy bitwę, ale nie wojnę.
Przeładowujemy broń i znowu strzelamy.
To najstraszniejsza rzecz, jaką robiłem. Poszło fatalnie.
Jej pies pewnie nie żyje z mojej winy.
Więc na pewno się ze mną nie umówi i nie będzie ze mną chodziła.
Daj spokój. Jej pies na pewno żyje.
Chodźmy go poszukać.
Znajdziemy psa, przyprowadzimy go i wyjdziemy na bohaterów. Dobra?
Chodź!
Alex?
Wszystko w porządku?
Ty mi powiedz.
Proszę.
Dziękuję.
Tak.
Przepraszam... Za bałagan. Czy mogę...
- Miłe miejsce. - Czy... Dziękuję.
- Napije się pan czegoś? - Nie, dziękuję.
A więc... Rozmawiał pan z Haddie?
Tak.
Mówiła o mojej przeszłości?
Tak.
Panie Braverman, już nigdy nie zrobię czegoś takiego.
To był dla mnie ciężki okres.
Bardzo mi przykro.
Posłuchaj. Nie musisz mnie przepraszać.
Owszem, muszę.
Dobrze, posłuchaj. Nie po to przyszedłem.
Chce pan, żebym przestał widywać się z Haddie?
Nie wiem, co dokładnie robić,
ale...
Jestem tu, bo nie masz...
Cóż, jesteś zdany na siebie.
Rozmawialiśmy o tym z Kristiną i chcielibyśmy ci zaoferować pomoc.
Dziękuję.
Nie sądzę, żebyście mogli cokolwiek zrobić.
Mam 20 lat, jestem czarny
i uderzyłem białego nastolatka.
Mam kartotekę kryminalną.
A teraz zarzut o napad z pobiciem.
- Zgadza się. - Mam poważne kłopoty.
Kto tam?
Co to ma być?
O Boże!
- Cześć. - Mamo, przyjedziesz?
Ktoś tu hałasuje.
- Przyjedziesz? Proszę. - Dobrze!
O Boże!
- Co jest? - Szłaś pieszo?
- Nie! - Co tak długo?
- Nie masz butów! - Wiem. Zamarzam.
- Bałaś się? - Wybiegłam.
Coś tam chodzi.
Pójdźmy sprawdzić, co się tam dzieje.
- Jasne, jakby nigdy nic. - Masz.
Daj mi to.
Dobra.
- Gotowa? - Tak.
Raz, dwa, trzy.
- Żadnych gwałtownych ruchów. - Okej.
- Przerażające. - O Boże.
Boję się.
Spójrz tylko, jaki tu bałagan.
- Może kiedy indziej? - Gryzonie.
- Tak tu brudno, że się nie dziwię. - Dzięki, mamo.
Świetna praca zespołowa.
To może być w kartonach. Może być wszędzie.
- Nic nie widzę. Straszny tu bałagan. - Wiem...
Wynocha!
Nie wiem, co robić!
O Boże! Zostaw to!
O Boże!
Stoi!
Nie!
O mój Boże!
To największy szczur, jakiego kiedykolwiek widziałam!
Wróciliśmy z Karoliny Południowej.
Lubię wojnę secesyjną.
- Tak? - Wspólnie.
- Postawmy to tam. - Tak.
- Cudo... - Intymne...
- ...pobyliśmy trochę sami. - Cudne.
O Boże. Chwileczkę.
- Mam telefon... Muszę odebrać... - Jasne.
- Idę. - Patrz. Kristina!
- Cześć! - Jestem...
Zaraz wracam.
Dobrze. Pozdrów Glena i Laurę.
- Hej, kochanie. - Co tam?
- Hej. - Hej.
- Jak się trzymasz? - W porządku.
Jak się masz? Upiłaś się?
Jeden kieliszek. Wolno mi.
Kieliszek szampana, żeby to przetrwać.
- Dobra. - Więc tak.
- Tak. - Dzięki, że przyszłaś.
Jasne, że przyszłam.
Co myślałaś? Że nie przyjdę?
- Może. Nie wiem. - Jasne, że przyszłam.
Cześć...
- Cal właśnie strzelił. - Kogo to obchodzi?
- Siedemnaście dziesięć. - No i?
Drew, co się dzieje?
Dziadek mówi, że podoba ci się dziewczyna z sąsiedztwa.
- Co jest? - Tak.
- Co? - Jasne, że tak.
Nie jest od Nussbaumów?
O co chodzi?
- Pamiętacie Suzy Nussbaum? - Nie.
Suzy na mnie leciała. Szalała za mną.
Nie jest z Nussbaumów. Ma na imię Amy.
I mnie nie lubi. W ogóle...
A internet padł.
Dobra. Jest wrażliwy, rozumiem. Przepraszam.
Przepraszam.
Internet też padł przez ciebie?
- Hej! Cześć, mały. - Cześć, tatusiu.
- Jak twoja wysypka? - Zniknęła.
Zniknęła?
- Muszę iść! - Nieźle.
Uważam, że to przypadek.
- Naprawdę? - Wątpię, żeby to była pszenica.
Cóż, zaufam w tej kwestii wykształconemu lekarzowi.
Tak? Dr Joe?
Dr Joe, owszem.
W każdym razie...
Mały jest dla dziecka, a duży dla Kristiny.
- Najpierw ma przeczytać kartkę. - Ale...
Nie zostajesz?
- Nie. Ja... - Czemu?
- No wiesz... - Zapraszam.
To rodzinna impreza. Nie chcę...
- Broń Boże. - ...się wpraszać.
Spójrz na tych idiotów.
Poza tym jesteś rodziną.
Chodź. Dobre żarcie, darmowa gorzała, prawdziwa gratka.
Wiem, że lubisz darmową gorzałę!
Owszem, ale jestem już umówiona.
Do fryzjera? Czy z kimś się spotykasz?
- Nie zaczynaj. - No co?
Dobra, powiem to. Myślę, że podoba ci się dr Joe,
- a dr Joe też na ciebie leci. - Co?
Mam oglądać okna z moją matką.
Co to za obsesja na punkcie dr. Joe?
- Chcesz go? - Piękny, mądry.
Czego mógłbym się bać?
- Umówcie się. - Jak zadzwoni.
- Śmiało. - Dobra.
- Baw się dobrze. - Każe mi przejść na dietę bezglutenową.
Dobra. Teraz ten.
- Jest od Natalie. - Chciałbym wznieść toast.
Za Adama i Kristinę.
To wspaniali rodzice. Są niesamowici.
- Słuchajcie. - I za naszą maleńką Braverman!
- Tak. - Mam nadzieję, że nazwiecie ją Blanche,
po prababci.
- Świetny pomysł. - Boże. Nie.
- O nie. - Przede wszystkim
jesteśmy z Camille bardzo dumni,
że mamy bliskich wokół siebie.
To naprawdę niesamowite. To niezwykła rodzina.
To prawda.
Camille, dziękuję, że zorganizowałaś to cudowne przyjęcie.
- Brawo, mamo. - Toast!
- Toast. - Dobrze... Na zdrowie!
Dostaliśmy masę prezentów.
- Chłopcy muszą się spotkać. - Proszę.
- O tak. - Byłoby świetnie!
- Pozdrów Noela. - Ok.
- Pa. - Cześć.
- Do zobaczenia. - Pa.
- Hej, kochanie. - Hej.
- W porządku? - Tak.
Haddie...
...ma śliczny mały...
Wiem, ale nawet tych sześć lat życia Sydney,
dziewczynki robią się coraz słodsze!
Tak! To niesprawiedliwe.
To po prostu dużo więcej roboty.
Ale możemy wstrzymać się z częścią spraw...
Na początek potrzeba masy pieniędzy.
I wiem, kto wyłoży te pieniądze.
Kto wyłoży te pieniądze?
- Dobre pytanie. - Nie prosimy cię o kasę.
- Nie. - Tak myślałeś?
Mamy pożyczkę. Poradzimy sobie.
Dostaliście pożyczkę od...
Jeszcze jej nie dostaliśmy, ale niedługo ją dostaniemy.
Jasne. A jaki procent wydatków pokrywa ta pożyczka? Wiesz?
- Przepraszam na sekundę. Czuję... - Tak.
...że ktoś chce ze mną pogadać.
Hej.
Jesteś na mnie o coś zła?
Niewiele wiem o studiach nagraniowych.
Szczerze mówiąc nie wiem nawet, czym się na co dzień zajmujesz,
ale zdołałeś przekonać mojego męża,
który jest dość ostrożny, że to świetny pomysł.
I trochę się niepokoję.
Wiesz, wiele od tego zależy.
To dla mojej rodziny duże ryzyko.
Córka w przyszłym roku zacznie studia.
Syn ma specjalne potrzeby
i spodziewam się kolejnego dziecka, więc trochę się niepokoję.
Robię to od 10 lat.
Pracowałem z setkami artystów. Chcą współpracować.
Nie będziemy teraz o tym rozmawiać.
Koniec tematu. Proszę tylko, żebyś nie nawalił.
- Dobrze. - To wszystko.
A teraz pójdę się wysikać.
- Pomóc ci? - Poradzę sobie.
Poradzisz sobie.
- Dobra rozmowa. - Dobra.
- Tak, to... - Ale nie gniewasz się?
- Nie gniewam. - Tylko się martwisz.
Dzień dobry.
Zach?
W czym mogę pomóc?
Jestem Adam Braverman.
Ojciec Haddie.
Twoi rodzice są w domu?
Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
Nie chcę bronić Alexa
ani go tłumaczyć.
Popełnił błąd i o tym wie. Żałuje tego, co zrobił.
Jest nam z żoną bardzo przykro, że uderzył waszego syna.
Zresztą żona chciałaby być tu ze mną,
ale jest w ciąży i źle się czuła, więc...
W każdym razie...
Nie wiem, co słyszeliście o Alexie,
na pewno krąży o nim wiele plotek...
Wiemy to, co powiedział prokurator okręgowy.
Tak, to zrozumiałe.
Nie chodzi do liceum...
On nie chodził do liceum.
To nieprawda. Chodził.
Nie skończył go razem ze swoją klasą.
Zrobił egzamin GED. Jakiś rok temu.
Niezależnie od egzaminu,
chłopak zaatakował mojego syna
i musi ponieść konsekwencje swoich czynów.
Dobrze.
Moja córka Haddie poznała Alexa zeszłego lata,
kiedy pracowała w jadłodajni dla ubogich,
gdzie moja matka pracuje jako ochotniczka.
Alex też tam pracuje.
Kiedy dowiedzieliśmy się z żoną, że Haddie
spotyka się z Alexem, byliśmy temu przeciwni,
a ja muszę ze wstydem przyznać, że...
Informacje, które mieliśmy na jego temat, po prostu nas... przestraszyły.
Wiedzieliście o kartotece?
- Nie. - Naprawdę?
Dowiedzieliśmy się ostatnio.
To był szok, bo znamy innego Alexa.
To dobry dzieciak.
To chłopak,
który ciężko pracuje, żeby zmienić swoje życie.
Po raz pierwszy poszedł do tej jadłodajni,
żeby zjeść ciepły posiłek.
Był bezdomny.
I co? Teraz kieruje tym miejscem.
Ma 20 lat i jest tam szefem.
Świetnie prowadzi tę jadłonomię. To odpowiedzialny chłopak.
Z całych sił stara się postępować właściwie.
Przykro mi, że uderzył waszego syna. Naprawdę.
Ale przyszedł na tę imprezę całkowicie trzeźwy,
a szczerze mówiąc wielu nieletnich tam piło.
Chciał tylko bezpiecznie odwieźć moją córkę Haddie do domu.
Alex był już notowany.
Jeśli wniesiecie oskarżenie, trafi do więzienia...
Nie zasługuje na więzienie.
Jest na to zbyt dobry i zbyt porządny.
Nie chcę, żeby zniszczono mu życie.
Tak?
To się robi śmieszne.
Wiem, jak bardzo kochasz latte. Więc proszę.
Ja stawiam. Skończ tę zabawę w chowanego.
Przestań szaleć, dobrze?
Zoe? Zoe!
Chodź tu, proszę.
Czułam się jak idiotka
przez to, co zrobiłam.
- Więc... - Po prostu mnie unikasz?
Chyba tak.
Usiądź.
Posłuchaj, ja po prostu...
Musisz wiedzieć, że nie pomagałam ci
ze względu na jakiś ukryty motyw.
Owszem, miałam ukryty motyw.
Ale chciałam ci też pomóc.
I nadal chcę ci pomóc.
Chcesz wiedzieć, czemu odmówiłam?
- Nieważne. Nie przejmuj się. - Nie, naprawdę chciałabym...
Tak, proszę, powiedz mi.
Dobra. Chcę anonimowej adopcji.
To wystarczająco trudne, wiesz?
Dlatego myśl o tym,
że mogłabym oddać dziecko komuś, kogo znam...
Komuś, kogo lubię... Po prostu nie mogę.
Mam poczucie,
że łatwiej byłoby mi się całkowicie odciąć.
- Boże, to brzmi koszmarnie. - Nie.
Hej.
Zoe, to nie brzmi koszmarnie.
Całkowicie to rozumiem.
- Naprawdę. - Okej.
Okej.
- Zrobisz coś dla mnie? - Dobrze.
Możesz częściej kupować kawę?
Tak.
Chętnie będę kupować kawę.
Widzimy się za godzinę.
- Dwadzieścia minut. - Nie jestem taka zła. To 45.
Jesteś taka zła.
Mam tak niskie wyniki, że mój szef myśli, że go okradam.
W takim razie 20 minut.
- Widzimy się za 20 minut. - Okej.
Super.
Dobra.
Halo?
Witam, tu dr Prestridge.
Dzwonię w sprawie Jabbara.
Jak wysypka?
Całkowicie zniknęła.
Dobrze. Myślę,
że powinien unikać pszenicy
przez kolejnych 30 dni, żeby wykluczyć inne problemy.
Jeśli to wam odpowiada.
Oczywiście... Świetny plan.
Świetnie.
Jasmine, chcę cię zapytać o coś odrobinę krępującego.
Robię coś takiego po raz pierwszy
i trochę się denerwuję,
więc jeśli...
Jeśli uznasz, że przekraczam granicę
albo poczujesz się z tym niekomfortowo,
proszę, po prostu odmów. Nie urazisz mnie, obiecuję.
Miałabyś ochotę iść ze mną na kolację?
Jasne.
Bardzo chętnie.
- Dzień dobry. - Witaj, Amy. Jak się masz?
- Przyniosłam nożyce. - Och nie. Niepotrzebnie.
Według taty są cudze. Przyniósł je Drew.
Dobrze. Drew! Mamy gościa.
Drew! Chodź tutaj.
Co?
Hej...
- Hej. - Przepraszam.
Nie wiedziałam, że na ciebie nakrzyczy.
Po prostu się starzeje.
Oni często krzyczą.
Tak.
Przyszłam oddać nożyce.
Tata mówił, że nie są nasze.
To nie ich nożyce.
- Tak. - Kto by przypuszczał.
- Dziwne. - Tak.
Masz fajną bluzkę.
- Dziękuję. - Tak.
Ukradłam ją siostrze.
Co z twoim psem?
Wszystko w porządku.
- To dobrze. - Tak.
Szczerze mówiąc, martwiłem się o to.
Naprawdę wszystko okej. On zawsze wraca.
- Okej. Super. - Tak.
Za to ty zniknąłeś.
- Miałem trochę... prac domowych... - No tak.
...zbliżał się koncert, więc musiałem...
- Przepraszam. - W porządku.
- Dobra, pójdę już. - Jasne.
Do zobaczenia.
Amy? Wiem, że to
dość dziwna propozycja, ale może chciałabyś
pójść do kina? Ze mną?
Ale w tej chwili?
Nie.
Może w ten weekend?
- Tak. - Tak?
- Tak. Dobry pomysł. - Super.
- Okej. - Dobra.
- Dobra, cześć. - Pa.
Do zobaczenia.
Cześć. Pracowałam w ogrodzie.
Krzesło świetnie wygląda.
Mamo! Tato!
- Co się stało? - Co...
Wycofują zarzuty przeciwko Alexowi!
Żartujesz!
Dzwonił jego prawnik.
To świetnie. Co mówił?
Że Bellsowie nie chcą tego ciągnąć,
a bez nich nie ma sprawy.
Mówił też coś o was.
Nie wierzę! Czemu mi nie mówiliście?
Nie byliśmy pewni, czy się uda.
- Udało się. Dziękuję. - Nie ma za co.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Ja też cię kocham.
Dobra. Idę pod prysznic!
- Jest taka szczęśliwa. - Dobrze się spisałaś.
- Ty się spisałeś. - To twój pomysł.
Wszystko dzięki tobie.
- W porządku? - Tak.
Widzę, że coś cię trapi.
Jeśli chodzi o studio nagraniowe, możemy o tym pogadać.
Nie martwię się tym. Po prostu myślę o różnych sprawach.
- Tak? - Tak.
To zarys jej ręki.
- Tak. - I jej nos.
- Co się dzieje? - Nic. Po prostu...
Trochę się martwię.
Jest dobrze, to dziewczynka.
- Prawda? - Tak, wiem.
Ale nadal jest szansa, ze względu na Maxa. Sam wiesz.
Statystyki są w tym przypadku lepsze.
Wiem.
Cokolwiek się stanie,
będę ją bardzo kochała.
Już ją kocham.