Ale chyba cię lubi, więc nie jest tak źle.
W poprzednim odcinku.
Kawiarka jest w ciąży
i chcę ją zapytać, czy mogę kupić dziecko.
Chyba coś znalazłam.
Amber się wyprowadza.
Wyślijmy Maxa to zwykłej klasy
- za rok. - Dobrze.
Powinniśmy razem robić interesy.
Gdy zobaczysz to miejsce, zrozumiesz mnie.
Chcę to zrobić.
I to z tobą.
Rodzice uderzonego dzieciaka wniosą oskarżenie.
To nie pierwsze moje wykroczenie.
Będzie świetnie.
Jeśli chcesz się odezwać w klasie,
podnieś rękę
i czekaj, aż nauczycielka zapyta.
Jeśli chcesz się przedstawić,
powiedz "Cześć. Jestem Max Braverman."
Na pewno są tam miłe dzieci.
Jeśli się uśmiechniesz,
będziesz bardziej przyjazny.
- Patrz im w oczy. - Prosto w oczy.
Rozumiem. W oczy.
Uśmiechać się. Max Braverman. Nie poprawiać.
Będzie dużo lepiej, niż w Footpath.
- Tak. - Dlaczego?
W Footpath jedliśmy lody raz na tydzień.
- Tutaj jemy codziennie. - Prawda.
Patrzcie! Bravermanowie!
- Cześć! - Witamy!
Pierwszy dzień szkoły! Cieszycie się?
- Dziecko kopie? - Trochę.
- Miłej zabawy. - Pa.
- Miłego dnia. - Cześć, Jabbar.
- Pa. - Na razie!
Pa, Max!
- Pa, tato! - Pa!
Fajne, co?
Popatrzmy. French Roast.
- Znowu? - Tak.
Pracuje pani w nocy, czy co?
Po prostu lubię kawę.
Dużo różnej kawy.
Mogę zapytać o coś prawniczego?
Pewnie.
Chodzi o to...
Wie pani co? Nieważne.
- Jest pani zajęta. - Nie.
- A ja tylko... - To nic.
- Nie mogę, przepraszam... - Powiedziałam tak.
- Co jest? - No więc...
Właściciel mieszkania kazał mi się wyprowadzić.
Chyba chce zrobić miejsce
dla dziewczyny kumpla.
To nie w porządku.
- Co nie? - Bardzo.
- Wiedziałam, że śmierdzi. - Paskudnie.
- Cuchnie. - Jak śmietnik.
Fajnie.
Mogę dla ciebie napisać wezwanie do zaprzestania.
Pomogę ci z tym.
- Naprawdę? - Tak.
- Wiesz co? - Nie mam...
Nie stać mnie na to, więc nie ma sprawy.
Nie martw się.
- Nie mam pieniędzy. - To nic.
Pokryję koszty.
- Zapłacę. - Nie martw się.
- Zapłacę pani. - To naprawdę nic.
Chętnie pomogę.
Dobra. Fajnie.
Jeśli podtrzymasz inwestycję
a pierwsze trzy miesiące dostaną artyści,
których mówisz, że masz,
możesz dostać zysk w czwartym miesiącu.
Jeśli się utrzymasz.
To miejsce musi dochować obietnicy.
A w sumie wygląda na wyjątkowe.
Wysokiej klasy, artystyczne studio nagrań
to nie był twój najgorszy pomysł.
Super. Dzięki.
Nie rozumiem tego, ale jest świetne.
Czyli co, robimy to?
Ty robisz. Ja nie mogę.
Nie rozumiem.
Mówisz, że to możliwe?
Mam prawdziwą ofertę.
- Sprzedaż piwa? - Tak.
Oraz innych napojów.
Daj spokój, Adam.
Nie mogę odrzucić tej oferty.
Mam dom i dzieci.
- To duże ryzyko. - Ja też je mam.
To ciekawy pomysł.
Mam nadzieję, że się uda.
Ale nie mogę wziąć udziału.
Po prostu nie mogę.
POWRÓT DO SZKOŁY
Nikomu nie każę stać na biurku.
Potem przejdziemy do romantyków.
Obiecuję, że nie będzie zbyt romantycznie.
Nie trzeba im w tym pomagać.
Wymagam od nich ciężkiej pracy,
ale chcę, żeby się dobrze bawili.
Dziewięć miesięcy ze mną
ma być dla nich miłym wspomnieniem,
bo jak powiedziała mi osobiście Emily Dickinson,
"Już nie wróci to, co czyni
życie tak słodkim."
No i...
- Niezręcznie. - Nie!
Ale jeśli nie zrobimy tego teraz, to może...
To dobry pomysł.
- być gorzej. - Racja.
Jeśli to możliwe. Kto by pomyślał?
Akurat Emily Dickonson
mnie podnieci.
Też mnie to dziwi, bo umarła jako dziewica.
Nie wiem, czemu to powiedziałem.
Cześć.
Nie powinniśmy tego powtarzać.
Nie...
Nie czułam się dobrze.
- Wiesz? - Wiem. I nie chcę.
Nie czuj się źle.
- Nie jestem taki. - Nie ma...
- Połączenia. - Wiem, jestem do bani.
- Wiem. - Chodzi o mnie.
Było tam cię trochę.
Już dziesiąta!
Chodź, Sarah.
- To mój tata! - Serio?
- Już idę! Zapukam. - Schowaj się!
- Co mam robić? - Wejdź pod stół.
Już idę!
- Co tu się dzieje? - Nic. Czekaj.
Czekam.
Nie co dzień widzi się coś takiego.
Nie ma mowy, nie wejdę.
- Cześć. - Hej.
Coś dla twojego gościa.
- Świętujcie. - O Boże.
- Proszę. - Wynocha!
Jest też kubek dla kolegi.
- Widzę. - Łóżkowego kolegi.
Nie ma śmietanki!
Lubisz śmietankę?
- Nie, dziękuję! - Lubisz?
Bardzo biały.
- Co? - Nieopalony.
- Idź już, tato. - Chudy jakiś.
- O Boże. - Właśnie wychodzę.
- Jesteś tam? Nic ci nie jest? - Nic.
Nie musiałeś się chować.
To stary odruch.
To był dla mnie rytuał przejścia.
Byłeś szybki. Jak...
- Nie wiem. Bałem się. - Już kiedyś uciekałeś.
Uciekałem.
- Cześć, skarbie. - Dzień dobry.
- Wcześnie wstałeś. - Tak.
Co robisz?
Czy aby na pewno chcę tę pracę.
Myślałam, że ją przyjmiesz.
Ciągle się zastanawiam.
Dystrybucja napojów.
Kupiłabym je od ciebie.
To mało przebojowa kariera.
Wystarczy, aż znajdziesz przebojową.
- Tylko tyle. - To prawda.
Muszę dać im znać do środy.
Dobrze.
Zrobisz, co zechcesz.
Dobra.
Więc powinienem ją wziąć.
Nazywa się Craig David.
Kompetentny młody adwokat, pracujący pro bono.
Wspomniałam mu o waszej sprawie. Zadzwońcie do niego.
Więc ty nie pomożesz? Nie potrafisz?
Nie znam prawa karnego.
Ale...
Jest dobry, a ja tam będę.
Chodzi o to, że rodzice
wnoszą oskarżenie o pobicie,
a to nie moja działka.
- Rozumiem. - Wiecie?
- Będzie dobrze. - Na pewno.
Bardzo dziękujemy.
Pora jechać do szkoły, Haddie.
- Już późno. - Tak.
- Doceniam to. - Oczywiście.
Hej, Haddie?
Miłego pierwszego dnia.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Dzięki.
To poważne?
Dość poważne.
Trafi do więzienia?
Być może.
Dobrze.
Rozmawiałaś o tym z rodzicami?
- Porozmawiaj niedługo. - Jasne, wiem.
Dziękuję.
- Jeszcze raz. - Oczywiście.
Pa.
Nasz wielki projekt socjologiczny
skupi się na misjonarzach w Kalifornii.
Macie na to cztery tygodnie.
Nie pisz w książce.
Max?
- Wcale. - Piszesz.
Podnieś rękę, jeśli chcesz mówić.
Pisze po książce. Nie wolno jej.
Nie piszę po książce.
Piszesz. A tak nie wolno.
Zajmiemy się tym później.
Nie wolno też rozmawiać na zajęciach.
Prawda?
Prawda, Max?
- Porozmawiajmy o misjonarzach. - Dziwak.
Kto wie, ile było misji?
Było i jest ich 21.
- Wciąż tam są. - Poprawna odpowiedź,
ale podnieś rękę, zanim odpowiesz.
Jak się nazywał założyciel misji?
- Tak? - Ojciec Serra.
- Ojciec Junípero Serra. - Dobrze.
Myliła się. Może być wielu księży
o nazwisku Serra.
Ale nie było ich tak wielu.
To powszechne nazwisko.
Jak nazywała się ich droga?
- El Camino Real. - Dobra odpowiedź.
Ale choć podniosłeś rękę,
muszę cię najpierw wywołać.
Nie mówiła tego pani.
Miałem podnieść rękę.
- Mówiłam wyraźnie. - Kazała pani ją unieść.
Max.
Nie wiem, po co to,
bo w prawdziwej konwersacji...
- Posłuchaj... - nie podnosi się ręki
za każdym razem, gdy chce się odezwać.
Porozmawiamy o tym później,
Piłam na przyjęciu
i przyjechał po mnie Alex.
Zaszło nieporozumienie.
Zach, który tam mieszka,
myślał, że Alex mnie męczy
i jest nieuprzejmy.
Popchnął Alexa...
Zrobiło się zamieszanie i Alex go uderzył.
Doszło do bójki. Niewielkiej.
Szybko się skończyła. To moja wina.
Nie. Biorę odpowiedzialność na siebie.
To moja wina.
Nie powinienem był go uderzyć.
Nie wiem, co wam teraz powiedzieć.
Muszę dodać,
że rodzina
wnosi oskarżenie o pobicie.
Macie prawnika?
Tak.
Ale nie martwcie się. Zajmę się tym.
Chcieliśmy wam powiedzieć.
Skarbie?
- Nie śpię. - Pora jechać do szkoły.
Trzeba wstać.
Max?
Cieszysz się, idąc do szkoły?
Jak się czujesz?
Lubisz swoją nauczycielkę?
Już mnie o to wczoraj pytałaś.
Masz rację. Pytałam.
Ale zastanawiam się...
Podoba ci się tam tak, jak w Footpath?
Nie wiem. Może być.
A znajomi? Znalazłeś jakichś?
Na pewno jest mnóstwo fajnych dzieci...
- Nie. - Które chcą się z tobą przyjaźnić.
Nie.
Mogę zjeść śniadanie?
Jasne.
Przyniosę ci.
- Hej. - Dlatego ci nie ufam.
Dlatego się boję.
Z powodu mojego ubioru?
Dostałem telefon od kogoś,
kto twierdzi, że jutro
spotykamy się negocjować wynajem, bo jestem partnerem.
- A, to. - Nie jestem partnerem.
Mówiłem ci, że nie mogę tego zrobić.
Prowadziłeś interes 15 lat.
Dobrze wyglądałeś na wniosku. To nic takiego.
Podałem twoją historię i ubezpieczenie.
Dałeś im mój numer ubezpieczenia?
Skąd go wziąłeś?
Od taty, jak zwykle.
Robiłeś to już kiedyś?
- Jasne! - Nie do wiary!
Spójrz na siebie!
Dlatego nie chcę robić z tobą interesów.
Bo jestem zdecydowany puścić to w ruch?
Nie chcę zmarnować tej okazji.
Widzę coś w tym budynku.
Przeszłość i przyszłość siedzą tam
nad lunchem w Haight- Ashbury i dzieje się magia.
Spotkaj ze mną właściciela.
Inne firmy chcą tego miejsca
i muszę go przekonać.
A tobie ludzie ufają.
Nie bez powodu.
- Jestem uczciwy! - Wiem.
I tego potrzebuję.
Chodź ze mną i ogarnij liczby,
jak w Pancake House.
W twoim wykonaniu to brzmi ciekawie.
Potem już nic nie masz z tym wspólnego.
Jak tylko wynajmę budynek,
usunę twoje imię i koniec.
- Skarbie? - Tak.
Pamiętasz, jak sugerowałam, żeby zapytać kawiarkę,
czy odda nam dziecko?
Tak.
- Może zapytam? - Co?
Zapytam ją, czy odda dziecko.
Nie chce go i chce je oddać.
- A my go chcemy. - Zaraz.
Co sugerujesz?
Chcę ją zapytać.
Nie możesz podejść do kogoś w pracy, mówiąc
"Nie używasz tego dziecka, mogę je wziąć?"
- Dlaczego nie? - Musisz pytać?
Po pierwsze, nic o niej nie wiemy.
- Ja ją znam. - I co?
- Jest ładna. - Ładna.
- Piękna i inteligentna. - Dobrze.
- Skąd jest? - I młoda.
Robi dobrą kawę. Nie znasz jej genów.
Ani przez to przeszła.
- Może bierze crack. - Nie bierze.
A może my bierzemy. Nic o nas nie wie.
Zapoznam cię z nią.
Tak się nie robi.
Bądź bardziej otwarty.
Wspaniałą okazja spadła nam z nieba.
Nie mogę być tu otwarty.
- Rozważ to! - Nie możesz samowolnie
dobić interesu przy wózku z kawą.
To wariactwo.
Wiesz o tym.
Chcemy mieć dziecko i będziemy mieć,
normalnymi sposobami.
Zrobimy to, jak należy,
a ty musisz być cierpliwa.
Dobrze?
Dobrze.
Byłem trzy godziny wcześniej, nie miałem co robić.
W sumie dzisiaj byłem 45 minut za wcześnie.
- Chowałem się... - Co?
- Za rogiem. - Naprawdę?
Czekałem w samochodzie.
- W samochodzie? - Tak.
- Nie. - Cóż miałem...
- Co zrobiłeś? - ...coś do roboty.
- Co zrobiłeś? - Słuchałem radia,
poznałem najnowsze doniesienia i tak dalej. Ale...
Zawsze sądziłem, że to rodzinne,
- więc nie moja wina. - Spóźnienia?
- Crosby i ja mamy problem. - Nie aż tak?
- Nie nasza wina. - Nie twoja wina.
Mój brat zawsze...
Zawsze jest na czas.
- Starszy brat? - Więc udaję, że nim jestem.
- Starszy. - Dobra.
W grudniu bierze ślub.
- Pierwszy. - Tak, pierwszy.
Ma jakieś 30 lat, nie?
- Tak, 32. - I to pierwszy ślub.
- Tak. - Cieszę się.
Robi to pierwszy, i...
Bierze go w Cabo.
Mogę kogoś przyprowadzić, jeśli chcesz.
To w grudniu.
Tak, i chcemy...
- Tak, to... - Nie!
- To sporo czasu. - Można przemyśleć.
Nie wiem, co wtedy robię.
- Jasne. - Czyli miesiąc
- grudzień. To miłe. - Pewnie.
- Dzięki. Brzmi nieźle. - Tak.
No więc... będę tam.
- Super. - Tak?
- Fajny film i spacer. Dzięki. - Było miło.
Pogadaliśmy.
Czyli jutro...
Muszę z tobą iść do prawnika?
Nie możesz. Bo i po co?
Gdybyś się bał albo martwił.
Chcę tam być i ci pomóc.
Wspierałaś mnie cały czas.
Bardzo mi pomogłaś
spędzając ze mną czas.
Mogłem o tym zapomnieć, a to pomaga.
- Dobra. - Jasne?
Pozwól mi zrobić to sam.
Muszę się z tym zmierzyć,
a potem ci o tym opowiem.
Powiem ci jutro.
- Jasne. - Dobra.
Jeśli tego ci trzeba.
Kochasz mnie?
- Kocham. - Pocałujesz mnie?
Dobra.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Powodzenia.
Dziękuję.
- Skarbie? - Tak?
Nauczycielka maxa nie odpowiada.
To idiotyczne.
Ile maili jej wysłałaś?
Siedem. Mogłaby odpowiedzieć.
- Po prostu... - Siedem?
A Max zaczął cztery dni temu?
Chcę wiedzieć, co się dzieje.
O niczym mi nie mówi. Wie, że ma Aspergera.
Nie jest taki, jak inne dzieci.
Czuję, jakby nic innego nie było.
Tu nie chodzi tylko o Maxa i szkołę.
Zmartwienia to jak moja praca...
Martwię się twoją pracą,
martwię się Haddie,
martwię się dzieckiem,
- I tylko... - Dobrze.
Jestem w kiepskim stanie. Hormony grają...
Poczułabym się lepiej, gdyby odpisała.
No dobra.
Po prostu trochę się rozpadam.
Zdecydowałem. Wezmę pracę.
Zaczynam za tydzień.
Nie musisz tego robić. Nie chcesz tej pracy...
Oczekujemy dziecka, skarbie.
Ta praca to pensja. Muszę ją wziąć.
To właściwe.
Nie obwiniaj się.
Wiesz co?
Nic nam nie będzie.
Wszystko będzie dobrze.
Jasne?
Mam zaparkować na ulicy?
Chciałabym, ale zapomniałam
że mam coś pilnego
- na zajęcia z pisania... - Dobra.
...więc może nie dzisiaj.
- Nie ma sprawy. - Wybacz.
Nie przepraszaj.
Chciałem tylko...
Dwa lata temu był kiepski moment...
Ale teraz chyba jest dobry. Przynajmniej dla mnie.
Chciałem...
Chciałem powiedzieć ci,
że ta strona samochodu jest gotowa.
Ale nie wiem, jak tamta.
Nie zastanawiałem się nad tym.
Chcę ci tylko powiedzieć, że wchodzę.
Nie wiem.
Nie wiem czemu.
- Pogadamy jutro. - Dobra.
Jeszcze raz dzięki.
Cześć, Zach.
Cześć.
Tak mi przykro.
Bardzo przykro.
Nie wiem, co się stało. To było nieporozumienie.
Alexowi jest przykro. Okropnie się czuje.
Dobra.
Rozumiem, czemu się złościsz. Masz prawo.
Ale jest inny sposób
rozwiązania tego, bez oskarżeń,
bo wiesz, może pójść siedzieć,
a nie wydaje mi się, żeby było warto. Przykro mi.
Gdyby to zależało ode mnie,
wycofałbym oskarżenie.
Ale moi rodzice są wściekli.
Wyjaśniłeś im okoliczności i...
Tak. Ale on ma kartotekę.
Nie ma kartoteki.
Ma. Próba napadu z bronią w ręku.
Wiem, że Alex by tego nie zrobił
i że nie ma kartoteki.
Może nie, ale jednak zrobił.
Jestem Max Braverman.
Spojrzałem ci w oczy.
Co z nim nie tak?
Czytasz coś?
Tak.
Słyszałaś pewnie, że miałam gościa.
Słyszałam.
Lubię go.
To miłe.
Ale ma 28 lat.
To niedużo.
Miał dwa lata, gdy wyszedł Klub Winowajców .
- To było tak dawno? - Tak.
Słyszałam wczoraj muzykę w jego wozie.
Znam się na niej.
Ale on puszczał coś o nazwie Naked Kids .
Nigdy o nich nie słyszałam.
Nie słyszałaś o Naked Kids ?
- A ty słyszałaś? - Słuchaj,
filmy i zespoły muzyczne to nie są prawdziwe problemy.
O co naprawdę chodzi?
Powinnam być z kimś w moim wieku, nie?
Może. Niekoniecznie.
Mogłabyś być z czterdziestolatkiem
po dwóch rozwodach i z piątką dzieci.
Jak chcesz znaleźć problem, to znajdziesz.
Odpręż się i baw się dobrze.
Ciesz się tym.
Kto to potrafi?
Co cię powstrzymuje?
Jak Crosby wyciągnął od ciebie mój numer ubezpieczenia?
Co?
Dlaczego mu go dałeś?
Powiedział, że go potrzebuje.
Wiesz, co z nim zrobił?
Umieścił moje nazwisko na podaniu o kredyt.
Wciągnął mnie jako partnera do interesu.
- Nie. - Tak.
- Naprawdę? - Dobra.
Potrzebuję pomocy. Przypomnij mi o wszystkim,
- co Crosby spaprał. - Jest impulsywny.
Sądzi, że każdy sądzi to samo
co on o wszystkim,
a gdy dowie się, że masz inną opinię,
- to co? - Całkiem inną.
Denerwuje się.
Jak dziecko. Udało mu się
zgubić wszystkie moje narzędzia.
Nie dziwię się.
Zmienia kobiety jak rękawiczki.
Przespał się z terapeutką mojego syna.
A gdy wychodzimy coś zjeść,
kto płaci rachunek?
- Ty. - Ja.
Gdy miał 16 lat, ukradł mi wóz i wjechał w śmietnik.
- Pamiętam. - Urwał zderzak.
Kto za to zapłacił?
- Ty. - Ano ja.
- Pewnie. - Dlaczego?
- On za to nie zapłaci. - Nie.
Bierze bez pytania.
- Nie oddaje. - Pieniędzy
też nie oddaje.
Wiesz, co mnie gryzie?
To dziwne, ale czasami
nosi tę samą koszulę dwa dni z rzędu.
Też tak robię.
No... tak.
Po domu to trochę paskudne.
- W każdym razie... - Synu! Posłuchaj.
Całkowicie rozumiem,
dlaczego nie chcesz z nim pracować.
Ale dałeś mu mój numer.
To dla niego wiele znaczyło.
Gdy ze mną rozmawiał,
przysięgam, że miał łzy w oczach.
Jesteś do niczego.
Do niczego.
- Przywitaj się z matką. - Dobra.
- Będę tutaj. - Jasne!
Utknęłam w korku po konferencji.
Jakieś 20 minut. Dobra. Dzięki.
Jasno pisze, że masz mieszkanie do stycznia 2012.
Więc nie ma problemu.
To ważne.
Moje życie jest teraz do bani.
Bałam się, że dojdzie do tego
spanie na ulicy.
Wiem, że to wszystko niełatwe.
Nie ja pierwsza zaszłam w ciążę
choć nie powinnam, więc nie użalam się nad sobą.
Wychowali mnie katolicy.
Sama nią nie jestem, ale...
Koniec końców i tak słychać pieśni.
Szkoda, że nie jestem religijna. Nie wychowano mnie tak.
Formularz od agencji pytał, czy preferuję
jakąś religię u rodziców adopcyjnych.
Nic mi nie przyszło do głowy.
Poszłaś do agencji?
Tak. Jest długa lista osób czekających na dzieci.
Nie każdy może zajść w ciążę.
Pewnie tak.
Nic pani nie jest?
Chce pani wody?
Nie wiem. Jestem głodna, albo coś.
Chyba nie jadłam lunchu.
Mogę coś zwinąć z wózka.
- Nikt nie zauważy. - Nie.
Proszę się nie martwić.
Rzucę jeszcze raz okiem
- i oddam ci umowę. - Dobrze.
I jesteśmy kwita.
- Cześć, Kristina. - Pani McKindall.
- Jak leci? - Dobrze.
Chciałam z tobą porozmawiać.
- Mam kawę. - Muszę iść.
Chcę pogadać. Wysłałam
- kilka maili co do maxa. - Chyba dziewięć.
Wiem, że to dużo.
Ale chciałam porozmawiać o jego postępach.
- Dobrze. - Mam kawę.
- Proszę posłuchać. - Usiądźmy.
Przeczytam je.
Zajmę się tym dzisiaj.
- Czy to... - Proszę.
Chcę po prostu porozmawiać...
To zajmie pięć minut.
- Wiem. Dobrze. - Kilka sekund.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Gdybym się nie martwiła...
Nie wpadłabym tak...
Podjęliśmy z jego ojcem wielkie ryzyko
wysyłając go do zwykłej szkoły.
Dlaczego to państwo zrobili?
Sądzisz, że to zły pomysł?
Kłóciłam się o to z mężem.
Nie mówię, że to zły pomysł.
Chcę wiedzieć, dlaczego.
- Żeby dać mu wyzwanie. - Będzie je miał.
Jest bardzo bystry.
Martwię się, bo...
Zabrzmię jak dziwaczka,
ale wczoraj wyszłam z pracy szpiegować go,
żeby zobaczyć, jak sobie radzi
i martwię się o jego relacje z innymi.
Przyszłam do szkoły
i zobaczyłam, jak siedzi sam na przerwie.
Zmartwiłam się.
Wiem, że brzmię jak wariatka...
Hormony powodują emocje i...
Nie jest pani wariatką.
Musi pani po prostu przyzwyczaić się
do mniejszej kontroli.
To będzie bardzo trudne.
- Wiem. - Mogę dostać twój numer?
Żartuję. Nie zrobiłabym tego.
- Znaczy... - Postaram się...
- Dzięki. - Szybciej odpowiadać.
Dobrze.
Nic mu nie będzie.
Dałam właścicielowi list
i całkiem odpuścił.
Nigdy nie był tak przerażony.
Więc ma pani darmową kawę.
Nie to samo, co darmowa porada prawna, ale jest dobra z pączkiem.
Cieszę się, że pomogłam.
I dziękuję za kawę.
Jeśli...
Mogę coś dla pani zrobić...
Znaczy,
znam fajne ciosy w capoeirze.
To się może przydać.
Tae kwon do.
Po prostu... dziękuję.
Zoe,
czy pozwoliłabyś mi adoptować swoje dziecko?
Nie.
Planujemy zatrzymać
jak najwięcej mebli, bo są autentyczne.
Potem... spróbujemy doprowadzić to do stanu używalności.
Będziemy podawać smażony ser i whiskey,
żeby muzycy mieli co przegryźć.
Muszę być z wami szczery.
Dostałem dobrą ofertę
od innego, solidnego dewelopera.
- Naprawdę? - To wyjątkowe miejsce.
Co z nim zrobią?
Wywalą wszystko i zamienią je w biuro.
Żartuje pan... nie żartuje pan.
To fatalny pomysł.
- Nie może im pan pozwolić. - Słucham?
Nie to miał na myśli...
Nie, właśnie to mam na myśli.
Nie sądzę.
Mam inne spotkanie, więc...
Będę się streszczał.
Ma tu pan skarb historii...
Sprzedawcy nieruchomości nie lubią tego słowa.
Dobra.
Więc chcemy dostać to niehistoryczne miejsce
i przywrócić jego stan.
Ulepszyć i wyposażyć w elektronikę,
ale zachować esencję, która
przywiodła tutaj te zespoły.
Jestem technikiem muzycznym od 10 lat.
Wiem co robię. Jestem dobry.
Wielu artystów obiecało mi,
że tu ze mną przyjdą.
Bardzo to romantyczne i porywające,
ale drugi deweloper ma solidny, długoterminowy plan,
więc muszę być rozsądny.
Sądzę, że to lepsza finansowa decyzja.
Przez 15 lat prowadziłem z zyskiem T and S Footwear
i wierzę w ten pomysł. Jest dobry.
To dobra decyzja w dobrym momencie.
Tak należy to wykorzystać.
Wystarczy się tu rozejrzeć.
Zobaczy pan, o czym on mówi.
Woli być pan częścią jakiegoś biura
z boksami i... nie wiem czego,
ale pewnie odejdą szybciej
w takiej sytuacji,
niż gdyby tu było studio.
Nie wyjdziemy.
Wynajmiemy to miejsce i założymy interes.
Głupio mi cię o to pytać, ale...
Masz kartotekę policyjną?
To głupie, co?
Jak mogłeś mi tego nie powiedzieć?
Nie masz pojęcia, Haddie.
Nie masz pojęcia
przez to przeszedłem,
gdy miałem kłopoty,
i czego się wstydzę.
Próbowałem obrobić sklep z alkoholem z bronią ojca.
Nie miałem pieniędzy, jedzenia
ani alkoholu.
Potrzebowałem ich.
Haddie, ja nie...
Byłem tak nisko,
byłem tak słaby, że nie wiedziałem, co robić.
Gdybym był z tobą szczery,
umówiłabyś się ze mną?
Byłabyś tutaj?
Kochałabyś mnie?
Nawet byś na mnie nie spojrzała.
Bo gdy ludzie o tym słyszą, definiują cię tym.
Nie dadzą ci drugiej szansy.
Nie chcę cię stracić.
I nie mogę cię stracić.
Nie mam nikogo innego.
Dlaczego drzwi są otwarte?
Zostawiłam je otwarte.
- Cześć. - Co jest?
Coś przyniosłam.
Dlaczego?
Przyniosłam trochę, wiesz...
- rzeczy, które mogą się przydać. - Spoko.
- To naprawdę... - Coraz lepiej, co?
Tak.
Położę to tam, obok ciebie,
bo wiem, co o nim sądzisz.
A więc...
Chcę co coś powiedzieć.
- Dobra. - Kocham cię.
To najważniejsze.
Nie chcę cię zranić, bez względu na wszystko.
Wszystko będzie dobrze.
O co chodzi? Chorujesz? Umierasz?
Nie.
To twoja reakcja? Nie jesteś bardziej...
Daj mi czas. Muszę przyswoić szok.
Nie o to chodzi. Ja...
Co?
Zaczynam
zakochiwać się w kimś.
Czuję się niepewnie, bo to pan Cyr.
To Mark.
Nie chciałam cię tym zranić.
Mamo... nie martw się o to.
W tym nie ma nic złego. Wręcz przeciwnie!
To nie wydaje się dziwne, albo...
Na litość boską, mamo!
Jesteś wspaniała, niesamowita
i ładniejsza od kogokolwiek w moim wieku
kogo znam, więc...
Szczęściarz z niego, fakt.
Słuchaj.
Macie pierwszeństwo, rozumiesz?
Ty i twój brat jesteście na pierwszym miejscu.
Chyba, że mam randkę. Wtedy na drugim.
Brzmi uczciwie.
Zrobiłam ci to parę razy,
wiec jesteśmy kwita.
To znaczy, że też mogę go nazywać Mark?
Wchodzę w to.
Nie martwisz się torpedami?
Do diabła z nimi.
Co tam?
Jesteś wesoły.
- Triumfuję. - Tak?
- Udało się! - Udało?
- Wynająłem! - Co?
- Wynająłem! - Udało się.
- Bez ciebie by mi się nie udało. - Gratulacje.
Dziękuję.
- Bardzo dziękuję. - No chyba.
Nie wiem, co zrobić, ale nie będę cię nigdy męczył
niczym związanym ze studiem.
Nie ma sprawy. Męcz mnie.
Na pewno?
Tak.
Na pewno?
Słuchaj, chyba...
Zmieniłem zdanie. Chcę to z tobą zrobić.
Czy ponownie rozważyłbyś
- partnerstwo? - Tak.
- Tak! - Naprawdę?
- Mówisz serio? - Tak.
- Co z piwem? - Nie mogę tego zrobić.
Czyli robimy to?
Muszę do nich zadzwonić...
- Czekaj. - Co.
Będziemy partnerami. Naprawdę?
Tak. Słuchaj...
- Nakręcaj się! - Nakręcam!
- To cudowne! - Nakręciłem się.
Nie zrozum mnie źle.
To będzie niesamowite.
Ale robię to, bo w ciebie wierzę.
Wierzę też w tę ideę.
Więc zaufaj mi w kwestiach biznesowych.
I nie obijaj się.
Poprawiłeś mi rok.
Obym tego nie pożałował. I nie mów Kristinie.
Ona nic o tym nie wie.
Muszę jej to powiedzieć delikatnie.
- Łagodnie i spokojnie. - Właśnie.
- Za Luncheonette. - Przybij.
- Za Luncheonette. - Dawaj.
- Partnerzy. - Ty i ja.
Nowi bracia Ringling.
Daj spokój! Jestem nakręcony!
- Gotowy? - Jestem gotowy!
Do roboty! Braverman i Braverman!
Do trzech!
- To mój kuzyn! - Będzie wiedział.
- Chodźcie. - Dobra.
Wiesz, jak dotrzeć
do Lasu Jadeitowego bez lawiny?
I jak podnieść most?
- Wiesz, jak... - Znaleźć najlepszą broń?
Jak wspiąć się na wysokie drzewo?
Jestem Max Braverman.
- Jestem Danny. - A ja Jensen.
Oto, co trzeba zrobić.
Na ścieżkę można wejść
jeśli wypijecie ze źródła.
Jak to zrobicie, to za zakrętem
będzie ośmiu Bezserców,
których pokonacie Obieżyświatem.
Widzicie? Wie wszystko o grach.
To geniusz.
Potem w Jadeitowym Lesie idziecie wokół góry...