Będę decydować o sobie.
poprzednich odcinkach...
Czy ci się to podoba czy nie.
Przepraszam za ten romans.
Nawaliłem.
Wiedz, że możesz zrobić ze swoim życiem, co zechcesz.
- Jestem alkoholikiem. - Ma 16 lat
i uprawia seks. Nic nie poradzę.
Zapomniałam, co to za uczucie.
Chcę adoptować dziecko.
- Zwalniasz mnie? - Daję ci odejść.
Jestem w ciąży.
Właśnie straciłem pracę!
Nie jesteś zły?
Nie jestem.
Będziemy mieli dziecko.
Cholera.
Chodź, kochanie.
Pora na siku.
Wszystko w porządku?
To dziecko naciska mi na pęcherz jak szalone.
Powinnam nosić pieluchę.
- Max... - To było stylowe.
Proszę.
Oto huevos braveros.
...nie tam, gdzie umarłaś.
Max, zjedz jajka.
Są niedobre.
Mama robi lepsze.
Ja robię takie same.
- Nieprawda. - Prawda.
Mama to mama, ty to ty,
nie możesz robić takich samych.
- Otworzę. - To Alex.
Wiem. To mój chłopak, nie twój.
Doceniam to.
Wszystko skompletowane?
Oferta, formularze?
Facet jest świetny.
- Pa. - Wszystko dobrze?
Świetnie.
Mówi, że robisz lepsze jajka.
- Głodna jestem. - Nie jedz ich.
Są dobre, nie?
Musisz je dłużej smażyć.
- Będą suche. - Lubi suche.
Dzień dobry, co u pana?
- Dobrze. U ciebie? - Też.
- Świetnie. - Pyszna.
Ktoś odezwał się po rozmowach o pracę?
- Nie. - Nie można się poddawać.
Praca czeka.
Szukał pan w Internecie?
- Na Craigslist? - Da radę.
- Trzeba walczyć. - Wiadomo.
- Każdego dnia. - Wiem.
- Jak wyglądam? - Pięknie.
- Serio? - Tak.
Trochę się stresuję, bo mam spotkanie
z radą miasta. Deweloper
blokuje moją esplanadę. Nie pozwolę na to.
Nie wie, z kim zadziera.
Mam wrażenie, że ostatnio nie rozmawiamy.
Tak dużo się dzieje.
Pracujesz, jesteś w ciąży.
Max ma dziś terapię.
- O 12. Wiem. - Dokładnie.
- Żadnych lodów. - To było raz.
- I się nie powtórzy. - No i...
- Pralnia. - Zajmę się tym.
- Kocham cię. - Miłego dnia.
- Wybacz. Muszę się ogolić. - Nie szkodzi.
To tylko małe drapanko.
- Pa. - Pa.
- Na razie. - Tato.
- Moje ciuchy zostały w suszarce. - Dobra.
- Powodzenia. - Dziękuję.
- Kupię karkówkę. - Dobra.
Jesteśmy poważni, ale umiemy się bawić.
Kochamy klasykę,
ale w domu słychać też Lady Gagę.
Beatlesów i...
- Kocham Gagę. - Lady Gagę.
Born This Way?
Próbuje tchnąć w to osobowość.
- Osobowość? - Zacznę od nowa.
Mamy już świetny filmik adopcyjny.
Jasne?
Sami zdobędziemy dziecko.
Bez Lady Gagi.
Od pół roku nie mieliśmy żadnej rozmowy.
Potrzebujemy Gagi.
Sarah, spójrz.
To wczesny prezent urodzinowy.
- Spójrz. - Boże.
Co to jest?
Wyraz szczerej miłości.
Bardzo śmieszne.
Chcę, byście wiedzieli,
że nie boję się czterdziestki.
Nie mogę się jej doczekać.
Spojrzę czterdziestce w oczy i powiem:
"To będzie najlepszy czas w moim życiu".
Dziesięciolecie Sarah.
To będzie... No wiecie.
Masz problem z 40. urodzinami?
- Tak myślisz? - Nie mam.
Rozumiem. To koszmarna zmiana.
To nie koszmar, tylko urodziny.
Mam tak jakby dobre wiadomości.
Chyba znalazłam sobie miejscówkę.
- Do czego? - Do mieszkania.
Mieszkanie.
Amber się wyprowadza.
Co? Tak nagle?
Kiedyś musiała. Taka kolej rzeczy.
Ludzie się wyprowadzają.
Nie wszyscy.
Wyprowadziłam się, ale wróciłam.
- Gdzie to jest? - Na Franklin Street,
kilka przecznic od Evans.
Blisko schroniska dla bezdomnych.
To dzielnica ćpunów.
Nie jest tak źle.
Fryzurę już masz pasującą.
To rozwijająca się, modna okolica.
Artyści ją szturmują. Jest tam nawet galeria.
Za kilka lat to będzie
- super rejon. - Będę pierwsza.
Jak wygląda mieszkanie?
Jutro je obejrzę i wam powiem.
Mogę iść z tobą?
A mam jakiś wybór?
- Nie. - Super.
Dzień dobry.
Ładny sweterek.
Mam chyba taki sam.
Kogo my tu mamy.
W samą porę.
Jabbar, mama przyjechała.
Jak było?
Dobrze.
- Tak? - Zasnął o 20:30.
Byliśmy u dentysty. Powiedział,
że trzeba wyrwać trzonowiec, żeby zrobić miejsce dla nowego zęba.
Dzięki, że to załatwiłeś.
- Cześć, mamo. - Hej.
- Do wtorku. - Dobra.
Pakuj się.
A całus?
Widzimy się we wtorek.
Jasne.
Pa. Kocham cię. Będę tęsknić.
Też cię kocham i już tęsknię.
Pa.
Mama syna.
Nie przejmuj się.
- Znajdziemy inne. - Odjazd!
- Co? - Jest idealne.
- Wygląda zarąbiście. - Amber.
Wiem, że nie jest idealne.
Wkręcasz mnie.
Ma potencjał.
Nie ma potencjału.
Wystarczy pomalować czy coś.
Farba nie zakryje dziesięciu centymetrów brudu.
Patrz! Okno dachowe!
To wygląda jak plan Wyspy tajemnic.
- Nie da się tu żyć. - Przestań.
Nie siadaj na tym!
Co?
Poleciała chmura kurzu.
- Boże. - Uspokój się.
Nie ma powodu do jęków.
- Tak mi się tu podoba. - Wiesz co?
Kotku.
To loft młodej artystki.
Jeden problem. Nie ma tu kuchni.
To jest kuchnia. Czego więcej mi trzeba?
To jest kuchnia czy to?
To zimne, to ciepłe.
Nie ma zlewu.
Ma wszystko, czego mi trzeba.
Są tu czyjeś rzeczy.
Wyobraź to sobie.
Mieszkanie jest super. Takie jakie chciałam.
- Bardzo mi się podoba. - Serio?
Możesz chociaż przez chwilę nie narzekać?
Bo naprawdę mi się podoba.
- Dobra. - Chcę tu mieszkać.
Spróbuję.
Idealnie.
Kiedyś kolejki były krótsze.
- Co? - Kiedyś kolejki...
Nie narzekaj, staruszku.
Staruszku?
Stresuję się, bo mam wrażenie, że cię torturuje.
- Jest źle? - To nie tortury.
Ta kolejka to tortury.
- Szybciej! - Przestań.
- Ruchy! - Max, co z tobą?
Myślałam, że żartujemy.
- O Boże. - Cześć.
Co tam?
Dobrze. A u ciebie?
To ostatni rok.
Od siódmej klasy aż po to? Niesamowite.
Cześć, Max, Alex.
- Cześć. Co tam? - Dobrze.
Dostaliście e- maila o imprezie
- u Zacha w sobotę? - Tak.
Pierwsza impreza ostatniej klasy.
Będzie zarąbiście, nie?
- Jak myślisz? - Jasne.
Będzie super.
Nie jest fanem impez.
- Lubiłem je w liceum. - Jasne.
Będzie alkohol?
- Na pewno nie. - To świetne pytanie.
Bo jeśli tak, to Alex nie idzie, bo jest alkoholikiem.
- Świetnie. - Słuchaj.
Max się tylko o mnie martwi.
Przyjdę na imprezę.
Dobra, super.
Miło było was widzieć.
- Ciebie też. - Do soboty.
- Jasne. - Nara.
Chodzi o inny lakier, Michael.
Sprawdź w schowku.
Tak, mówi Adam Braverman.
Cześć, Paul!
Tak, pamiętam, że wysyłałem do was CV.
Tak, jestem wciąż dostępny.
Jutro o 16? Momencik.
Sprawdzę w kalendarzu.
Wiesz co?
Przełożę kilka rzeczy, ale dam radę.
Do zobaczenia jutro.
Ja też się cieszę.
Uwielbiam napoje, ktoś musi je dystrybuować.
Tak tylko żartuję.
Dziękuję.
No dobra.
- Cześć. Co u ciebie? - Świetnie.
Super.
Powinnam pić na bezkofeinową.
Ale potrzebuję kofeiny.
Jestem jakaś opóźniona.
Przez to, co się dziś działo.
Wezmę podwójną.
No dobra, z obniżoną zawartością kofeiny.
Dobra.
Dzięki za to wyzwanie.
Boże, jesteś w ciąży?
Nie, zjadłam wielkie burrito na lunch.
Tak, jestem w ciąży.
Gratulacje.
Ciągle myślę o dzieciach,
bo staramy się z mężem o drugie,
- więc pewnie nie zauważę... - 1,50 $.
- Świetnie, dzięki. - Zachowaj resztę.
Będę miała na studia.
Wiesz, kto się urodzi?
Ludzkie dziecko, więc się mega cieszę.
Amber, jesteś tu?
Zostawiłaś to na stole.
Nie ma świadectwa, bo nie oddałaś książek do biblioteki?
- Serio? - Wiem.
Musisz odebrać świadectwo.
- Załatwmy to. - To nic ważnego.
To tylko świstek.
- To bez znaczenia. - Nic ważnego?
To świadectwo ukończenia liceum.
- Przecież je ukończyłam. - Boże.
Co ty robisz?
Doskonale nada się do mieszkania.
- Jakiego? - Tego, które oglądałyśmy.
- Tego bez zlewu? - Dokładnie.
Nie zamieszkasz tam.
- Przeciwnie. - Szukajmy dalej.
Podpisałam umowę.
- Nie. - Tak.
Czemu?
Bo byli inni chętni, nie chciałam go stracić.
Wróciłam tam i wpłaciłam zaliczkę.
Kiedy się przeprowadzasz?
Pod koniec tygodnia.
Nie rozumiem cię.
Spodobało ci się mieszkanie, dobra.
Ale jeszcze nie tak dawno
miałaś spore problemy.
To się dzieje za szybko.
To aż przerażające.
Dobra, rozumiem.
Ale muszę się stąd wyrwać.
Czemu?
Aż tak ci tu źle?
Mam wrażenie, że wszystkich zawiodłam.
I się tu duszę, potrzebuję własnej przestrzeni.
Potrzebuję jej teraz, jasne?
O to chodzi.
- Jasne. - Świetnie.
Praca wymaga pięciu, dziesięciu dni w podróży
na rozmowy z lokalnymi dystrybutorami.
Spokane, Tacoma, Idaho Falls. To jakiś problem?
Skąd, mogę podróżować.
Widziałeś wynagrodzenie?
Tak.
Jest niższe, niż przywykłem,
ale może być.
Byłeś w zarządzie TNS.
Byłem dyrektorem operacyjnym.
Dyrektorem.
Wiesz, że ta posada jest całkiem inna?
Wiem.
Jestem gotów podjąć tę pracę. Zobaczyć...
Jak to się rozwinie.
Jestem kreatywny, mam duże...
- Słuchaj. - Tak?
Ta praca nie wymaga kreatywności.
Chodzi o to, żeby nasze napoje się sprzedały.
Na tym polega ta praca.
Jasne.
Rozumiem.
Naprawdę.
Jestem gotów na tę zmianę.
Znalazłem się w takim momencie życia.
Proszę powiedzieć, jak mogę zdobyć tę posadę,
a zacznę od razu.
Byłam w bibliotece.
Czuję się sfrustrowana,
bo jedynę, czego chcę, to odebrać świadectwo córki.
- Wiem. - Ciężko na nie pracowała.
Zaliczyła wszystkie przedmioty.
Nie dostała świadectwa przez kilka książek z biblioteki.
Nie mogę go wydać,
póki nie odda książek.
Rozumiem to,
- mówiłam o tym. - To własność szkoły.
Wiem, ale oddała już te książki.
Wszyscy tak mówią.
Co? To nie kłamstwo.
Chodziło o książki...
- Konto jest zablokowane. - Nie zależy jej na nim.
Rozumiem to.
Pani Pollino mówiła, że jeśli pani do niej zadzwoni,
to ona to potwierdzi i...
Rozmowa nie ma znaczenia.
Jeśli to się nie pojawi w systemie...
- To szaleństwo. - ...nie mogę wydać świadectwa.
To człowiek zmienia system.
- Wiem. - Dlatego proszę,
by zadzwoniła pani do pani Pollino,
żeby wprowadzić to do systemu i wydać świadectwo.
Co pani robi?
Zamierzam jeść.
- Teraz? - Teraz.
Nikogo nie obchodzi świadectwo mojej córki.
Poważnie podchodzimy tutaj do lunchu.
Na mnie też pora.
Wypijesz ze mną kawę?
Jesteś wolna?
Kawę? Jasne.
- Tak? - Pewnie.
Chociaż może powinnaś zamówić rumianek czy coś.
- Ja? - Tak.
- Wyglądam na złą? - Nie wyglądasz na zmęczoną.
To duży spadek pensji,
ale zawsze coś.
Jeszcze niedawno bym tego nie rozważał.
Wszystko się szybko zmienia.
Widzę, że się na to cieszysz.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Ostatnio było super.
Tak, bardzo.
Kiedy znów się zobaczymy?
- Niedługo. - Serio?
Bo miałeś do mnie zadzwonić.
Pracowałem,
ale zadzwonię dziś i się umówimy.
Dobra, mnie pasuje.
- Super. - Super.
- Serio? - Zadaje duże pytań.
Kończą mi się wymówki.
Wybacz, że to słyszałeś.
Wiem, co się teraz stanie.
Nie zadzwonisz i nie będę mógł
- już tu przychodzić. - Ogarnę to.
Jakbym nie miał problemów.
Chcę pogadać o czymś poważnym.
O Sandy?
Słyszałeś o Luncheonette?
Nie. To miejsce, gdzie mamy iść
- z powodu Sandy? - Nie.
To najsłynniejsze studio nagraniowe w Kalifornii.
- Jest na wynajem. - No i?
Załóżmy razem biznes.
Pomyśl o tym.
Nagle pojawia się ta praca.
- Nie. - Stabilna i...
- Nie. - A teraz to?
Mówię poważnie.
Byłbyś idealną prawą półkulą dla mojej lewej.
Wiesz, co to jest biznesplan?
Jeszcze nie.
Jakiego przychodu na start oczekujesz?
Nie wiem. Dużego.
Biznesplan to podstawa.
Trzeba być zorganizowanym.
Nie można improwizować.
Znam sporo zespołów.
Kochają mnie, nienawidzą mojego szefa.
Gdybym założył studio, przeszliby do mnie
w sekundę.
Mielibyśmy klientów.
Co ty na to?
- Masz to na piśmie? - Mam to w żółwikach.
Posłuchaj. Wiem, co mówię.
Nie rzucaj pracy.
Pogadamy wieczorem.
- Jasne. - Dziękuję.
Proszę.
Cześć. Jak czwartek?
- Wspaniale. - Super. Proszę to co zwykle.
Nalać do tego?
Możemy chwilę pogadać?
Jasne.
Chcę przeprosić za wczoraj.
Byłam zbyt bezpośrednia.
Nie powinnam była tego mówić.
Za bardzo się podekscytowałam, bo...
Nie szkodzi.
Jest spoko.
Nie przejmuj się tym.
Ja...
Sama nie wiem, co powiedzieć,
bo nie urodzę tego dziecka,
więc lepiej o tym nie myśleć.
- Rozumiesz? - Jasne.
No to naleję ci tę kawę.
No nie wiem.
Zależy mi na świadectwie, bo jej nie zależy.
Zawsze chciałam dla niej jak najlepiej.
By poszła na studia.
Nie chcę naciskać,
ale myślałam, że będzie inaczej.
Spotykam tu mnóstwo dzieciaków,
które po liceum lądują na studiach,
mimo że nie są na to gotowe.
Amber pójdzie na studia.
- Myślisz? - Tak.
I wtedy będzie na to gotowa
i osiągnie wielkie rzeczy.
Wiem, że teraz trudno ci tak myśleć,
ale uważam, że takie oczekiwanie
przyniesie tylko coś dobrego.
- Naprawdę? - Tak.
Czasem trzeba mieć wiarę.
Rozumiesz?
Jasne.
Przepraszam.
Nie.
- Zaskoczyłaś mnie. - Nie.
- Dlatego mówiłem... - Nic dziwnego.
- To było dziwne. - Nie było.
Ani trochę.
Przepraszam.
- Nie wiem... - Zrobiłam to tak nagle.
A w tym tygodniu kończę 40 lat.
- Wszystkiego... - Nie trzeba.
Mam z tym chyba większy problem,
niż myślałam.
Myślałam, że nie mam,
ale chyba się to uzewnętrznia. Jak to u ludzi.
Nie.
Udajmy, że do tego nie doszło.
Już nigdy o tym nie mówmy.
Źle zareagowałem.
Jasne. Ale dzięki.
Miło się gadało. Dzięki za kawę.
Każdego roku przez pijanych kierowców
ginie ponad tysiąc nastolatków.
Jasne.
Prawie 90% alkoholików chociaż raz wraca do nałogu, zanim się wyleczą.
Nie powinieneś iść na tę imprezę.
Jesteś nietaktowny
i nie wiesz, o czym mówisz.
Zamknij się.
Wiem, że na takich imprezach się pije.
Oglądam Friday Night Lights.
Zapomniałam, że wszystko wiesz.
Kocham cię, Max.
Chciałbym być ze sobą szczery tak jak ty.
Według znaków możesz jechać 30 km szybciej.
- To znaczy? - Przyspiesz.
Gdybym był ze sobą szczery,
nie szedłbym na tę imprezę.
Wiedziałam, że nie chcesz.
Ale tobie zależy, więc pójdę.
Wcale mi na tym nie zależy.
To tylko głupia impreza.
Nie musimy iść, jeśli nie chcesz.
To by było głupie, gdybym poszedł na imprezę,
na której w dodatku nie chcę być.
Nie chcę wszystkich wystawić, skoro mówiłam,
że przyjdę.
To już jutro.
Więc idź.
Mówię poważnie.
Co ty na to?
Odbiorę cię z imprezy i gdzieś razem wyskoczymy.
Dobra.
Szczoteczka! Płyn po goleniu!
Mydło! Podanie!
Okropność!
Przyłożenie!
Pokaż, co potrafisz.
39, 38, 430.
Ruchy!
Chyba żartujesz.
Do kogo rzucałeś?
- Do ciebie. - Idź po nią.
- Ty idź. - Ty rzucałeś.
- Ty. - Ja nie wyrzuciłem piłki.
Nie widzę jej.
Szukaj jej. Gdzieś musi być.
- Nie widzę. - Nie wyparowała.
Przepraszam, że nie zadzwoniłem.
Nie mogłem... Miałem sesję do późna i...
Musimy pogadać.
Czuję, że jest między nami coś wyjątkowego.
- Ty nie? - To...
Silna więź.
Ale coś cię powstrzymuje.
Nie chcę rezygnować,
póki nie dowiem się, o co chodzi.
- Po prostu... - Znalazłem.
A to kto?
Mój syn, Jabbar.
Boże. Masz dziecko?
Tak.
To dlatego nie dzwoniłeś. Bo jesteś ojcem.
Tak.
Brakuje nam czasu, wiesz, jak jest.
- Muszę się skupić na... - O Boże.
- Cześć, Jabbar. - Cześć.
Jestem Sandy.
Ulubiona przyjaciółka twojego taty.
Wstałeś.
Tak.
Znowu?
- Tak. - Co ty robisz?
Crosby chce, żebyśmy przejęli stare studio nagraniowe.
Robię obliczenia.
- Studio nagraniowe? - Tak.
Myślałam, że branża muzyczna
ma się kiepsko.
Ale to ciekawe.
Tak?
Chodź na górę.
Za chwilę.
Oddzwonią z tej firmy.
- Inaczej byliby szaleni. - Mam nadzieję.
Po prostu się martwię.
To niesamowity zbieg okoliczności.
To wspaniale.
Mam tak jakby dobre wieści.
- Jakie? - W pracy
zaoferowali mi pełen etat.
- Co odpowiedziałaś? - Zaprosili mnie na lunch,
mówili, że świetnie sobie radzę.
Zgodziłaś się.
Poczułam, że muszę.
Nie musisz się od razu zagdzać.
Mogłaś powiedzieć, że skonsultujesz to z rodziną.
Konsultujemy to teraz.
Czemu się nie cieszysz?
Potrzebujemy pieniędzy.
Wiem o tym.
Potrzebujemy o wiele więcej.
To jakieś 25% tego, co potrzebujemy.
Ale 25% więcej niż to, co mamy teraz.
Oszczędności się kończą.
Nie mamy zabezpieczenia. Nie mówię...
- Że to moja wina? - Nie twoja.
To ja powinienem utrzymywać rodzinę.
Ja powinienem zarabiać.
Chcę tylko pomóc.
Wiesz, jak się z tym czuję?
Że nie mogę tego robić?
Wiesz, jakie to uczucie?
Rozumiem to, chcę tylko pomóc.
Nic więcej.
Odwrócić tym?
Nie.
Nie można odwracać za kogoś.
Zasada pierwsza.
Nie można nosić fartucha własnej córki.
Świetnie!
To rozumiem.
Istny Jackson Pollock.
Świetnie to wygląda.
Pyszne ciastka.
W lodówce są korniszony.
Nagle się pojawiła.
Przed twoim domem?
- Była u ciebie? - Tak.
Nie umawialiśmy się.
Po prostu przyszła.
Powiedziała Jabbarowi, że jest moją ulubioną przyjaciółką.
- Nie! - Nie wierzę.
Nie możemy już chodzić do Pancake House.
- Dzięki. - Zainteresowała mnie laska z Pizza Hut.
Będzie dobrze.
Dwie godziny spóźnienia.
Ostrożnie.
- Fajne autko. - Lepiej późno niż wcale.
Wiem, że jest fajne.
Rodzice się dołożyli.
- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.
Musiałam coś załatwić.
Przepraszam.
Tata chciał poczekać z grillem,
- ale wszyscy byli głodni. - Spoko.
Też już jadłam.
Zaraz będziemy znów jeść, więc...
Jasne, spoko.
Wybacz, byliśmy głodni.
Czekaliśmy na ciebie i...
- Jasne. - Taki jest ping- pong.
Człowiek robi się głodny.
Kumam.
Mogła chociaż napisać czy coś.
- Wszystko w porządku? - Jasne.
Haddie! Przyszłaś!
- Tak się cieszę. - Ja też.
Pora na shoty.
- Co? - To.
- Trzeba się rozkręcić. - Już?
Jestem już rozkręcona.
Odkąd jesteś z Alexem, wcale się nie widujemy.
Całe lato spędziliście razem.
Teraz jest czas dla nas.
Moje kochanie.
Tak się cieszę, że jesteś.
Ja też.
Nasze zdrowie.
Znamy się od siódmej klasy.
- Szóstej. - Siódmej.
- Jesteś pijana? - Ja? Nie.
- Pewnie, że nie. - Odrobinę.
Witam w mi casa.
- Pijecie shoty? - Tak.
O ile dołączysz.
Co za impreza!
- Za ostatnią klasę! - Ostatnia klasa.
- Najlepszy rok życia. - Najlepszy.
- Razem. - Dobra.
Spróbujcie tak.
Trzeba to wciągnąć.
Jeszcze?
Flaga Bravermanów.
Nie wierzę, że mnie zostawiasz.
Można do mnie dojechać autobusem.
To trzecie piwo?
Możesz wpadać. To będzie nasze mieszkanie.
To jak wakacje.
Mam pytanie.
Skoro to studio jest tak świetne,
czemu od czterech miesięcy nikt nie chce go wynająć?
Skąd o tym wiesz?
Z Internetu.
- Wiesz co to? - Wiem.
Pewnie dlatego, że rynek nieruchomości...
Ludzie boją się zaryzykować.
Pewnie mają powody.
Po co ładować majątek w studio,
skoro można pracować z kanapy w salonie.
- Słuchaj. - Co?
Muzyka to coś więcej
niż klikanie na komputerze.
The White Album nie powstał na kompie.
Sticky Fingers też nie.
Artyści potrzebują przestrzeni,
która ich zainspiruje.
Gdy zobaczysz to miejsce, sam to zrozumiesz.
Wiesz, co ja myślę?
Że dziś sobie potańczę.
Nie.
- Zaczyna się. - Gorączka.
Gorączka opanowała dom.
No dobra.
- Zaatakowałaś go czy co? - Nie umiem wyjaśnić.
Nie wiem, co się stało.
Pocałowałam go tak...
Jak głodny rzuca się na kanapkę.
Wydaje mi się, że on cię lubi, więc to chyba nic złego.
Spójrz na nich.
Trudno mu będzie bez niej.
Cieszę się, że mają siebie.
Chcę, żeby Syd miała braciszka.
Albo siostrzyczkę.
Będzie miała.
Dziewczyna od kawy z pracy jest w ciąży
i chciałabym ją spytać, czy sprzeda mi dziecko.
Brzmię jak wariatka.
Wcale nie.
Dziewczyna sprzedaje kawę.
Dziecko pewnie też by sprzedała.
Też doszłam do tego wniosku.
Chciałam to powiedzieć.
Nie gap się. Ja ci się tu zwierzam.
O matko.
Znów chce mi się siku.
Chyba pobiję rekord.
To jakieś wariactwo.
Kristino Ann Nichols Braverman.
Kocham cię i znajdę pracę.
- Nabzdryngoliłeś się. - I możesz pracować.
Albo możesz nie pracować.
Poradzimy sobie.
Cieszę się na to dziecko.
Myślałem, że to koniec, ale cieszę się, że nie.
Możesz się na mnie wściekać,
ale ja nie będę już na ciebie zły.
Wypiłeś trzecie piwo.
Może.
Piwo jest dobre.
- Powoli. - Cześć.
- Czujesz? - Tak.
- Dziecko kopie! - To tylko kopniak.
Max, Jabbar, Sydney, chodźcie tu.
- Chcecie dotknąć? - Ale kopie.
Chodź.
Delikatnie.
- Ale mocno! - Czuliście?
Jakby się odwróciło.
- To chłopak? Dziewczynka? - Uderzyło mnie w rękę.
Muszę już iść.
Co?
- Czemu? - Kocham cię.
Wszystkiego najlepszego.
Jeszcze za wcześnie.
Nawet nie tańczyłaś.
Mówiłam, że wyjdę wcześnie.
Kocham cię.
Miłej imprezy.
Na razie! Kocham was!
Pa!
Zaczekaj!
Muszę zdjąć szpilki.
O co chodzi?
Nie możesz zostać chociaż na tort?
Nie było jeszcze tortu.
Wiem, ale muszę iść.
- Czemu? - Mam plany. Muszę.
Zostałam, ile mogłam.
Czemu masz plany na dziś?
Wiedziałaś o urodzinach.
Nie wiedziałam, że są całonocne.
Pewnie, że całonocne.
Mamy tańce.
- Wiem. - To potańcówka.
- Dlatego uciekasz? - Tańce nie pomogły.
Ale naprawdę muszę iść.
Czemu? Masz spotkanie?
Odbieram klucz do mieszkania.
- O tej porze? - Tak.
Nie możesz jutro?
Umówiłam się na dziś i się z tego cieszę.
- To moje mieszkanie. - I moje urodziny.
Ja mam 40. urodziny i się z nich cieszę.
Czemu cię to nie obchodzi?
Nie sądziłam, że tak cię to ruszy.
To po prostu strasznie samolubne.
Niezbyt miłe zachowanie.
Nie mam tysiąca gości, a moja córka
wychodzi jako pierwsza.
- Odbierasz mi to. - To okropne.
Przepraszam. Boże.
Będę tęsknić.
Czuję się głupio,
bo chcę, żebyś zaczęła nowy etap. Tak powinno być.
Ale będzie mi cię brakować.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Muszę iść.
Nie przejmuj się mną. Jest OK.
Po prostu mam 40 lat.
Trzymaj się.
Najlepsze lata życia przede mną.
Świetnie dziś wyglądasz. Fajna kiecka.
Pa.
- Wszystko dobrze? - Jasne.
- Dobrze? - Tak.
Co z tobą?
Przedstawię ci przyjaciół.
Chcą cię poznać.
Przywitaj się.
Co słychać?
Napijesz się?
Nie trzeba.
- Nie. - Nie chce.
Możemy chwilę pogadać? Chodź.
- Musimy pogadać. - O czym?
Dobrze się czujesz?
- Co ty robisz? - Ogarnij się.
- Nie wkurzaj się. - Nie wkurzam się.
No dobra, trochę się wkurzam.
Wiedziałaś, że przyjadę, i się upiłaś.
- Nie upiłam się. - Nie?
Zostańmy jeszcze pięć minut.
Zabieram cię do domu. Chodź.
Coś nie tak?
Wszystko w porządku.
Zabieram ją do domu.
- Haddie, wszystko OK? - Tak.
Musimy wracać do domu.
Lepiej już wyjdź.
To moja dziewczyna. Odwiozę ją.
Przeszkadzasz jej. Idź już.
Jest pijana. Nie zostawię jej tu.
To mój dom.
- Super. - Nie znam cię.
Nie poznaliśmy się.
Więc masz wyjść.
Jest pijana. Idziemy razem.
Nie, ty idziesz. Teraz.
- Nie dotykaj mnie. - Będę.
- Nie dotykaj. - Kazałem ci wyjść.
- Nie dotykaj mnie. - Wyjdziesz, czy...
Chłopie.
To był błąd.
Zostaw mnie.
Proszę pana.
Nie wiem...
Zaczekajcie.
To mój chłopak. Wyjaśnię to.
Posłuchajcie mnie.
On nic nie zrobił.
Nie wiem, co robić.
No dobra.
Wyglądasz na zmęczonego. Fajnie było?
- Tak. - Tak?
Mogę iść już spać?
Pewnie.
Zaraz do ciebie przyjdę.
Jabbar mówił, że poznał twoją ulubioną przyjaciółkę.
Jeśli o to chodzi...
Myślałam, że najpierw pogadamy o tym, jak jej go przedstawić.
To nie tak.
Nie chciałem jej mu przedstawiać.
Przyszła do mnie niespodziewanie.
To tylko
luźna relacja.
No cóż.
W przyszłości bardziej uważaj,
z kim idziesz do łóżka.
Ze względu na niego. I tyle.
Czyli nie mogę się z nikim spotykać
i czekać cierpliwie w domu, aż...
Pewnie, że nie.
Ja też się z kimś spotykam.
Nie wiedziałem.
Zaczynam.
- Życzę dobrej zabawy. - Dzięki.
Do później.
To szaleństwo.
- Co nie? - Tak.
Kto kupuje dziecko sprzedawczyni kawy?
Nie powinnam o tym myśleć.
Nie powinnaś.
Ale myślę.
Nie odbieraj.
Moment.
- Sprawdzę kto to. - Ktoś z Bravermanów.
Tak, to Haddie.
Co?
Co się stało?
Gdzie jesteś?
Dzięki za kaucję.
Oddam, gdy będę miał forsę.
Teraz nie mam.
Nie przejmuj się.
Ale powiem ci jedno.
To nie koniec.
Rodzice tego chłopaka złożą pozew.
No dobra.
Myślę, że będzie dobrze.
Nie stało mu się nic poważnego, nie byłeś karany.
W dodatku wzbudzisz zrozumienie, więc...
To nie...
Byłem już karany.
Tylko nie mów Haddie, proszę.
Powiesz coś więcej?
Nie wiem, jak zmieściłaś na torcie tyle świeczek.
Tak sobie myślę o mojej imprezie na czterdziestkę.
- Tak? - Pamiętasz ją?
Było fajnie.
Tak?
Co z niej pamiętasz?
Była tutaj.
W ogrodzie.
Pięknie wyglądałaś.
Nie potrafisz kłamać.
- Czemu? - Nie pamiętasz.
Bo cię nie było.
- Ominęła cię. - Jak to? A gdzie byłam?
Z Charliem Greggiem?
To było wtedy?
Przez całą noc myślałam tylko o tym, jak siedzisz na jego motorze
i jedziecie przez te zakręty w Big Sur.
To było głupie.
To były moje najgorsze urodziny.
Nie chciałam cię urazić.
Po prostu chciałam się zabawić.
Nie przejmuj się nią.
To normalne, że popełnia błędy.
Tak jak ty.
Być może nawet identyczne.
Ale wyląduje na cztery łapy.
Wezmę to ze sobą.
Cały?
Tak. I to.
Mam przed sobą całą noc
tylko dla siebie, bez córki
pytającej mnie o radę
tak jak zwykle.
To była fajna impreza. Dzięki.
Jasne.
Sto lat z okazji 40. urodzin.
Dzięki.
Trochę późno.
Ale wciąż wyglądasz super.
Jasne.
I co?
- Niesamowite, nie? - Tak.
W latach 40. była tu apteka i stołówka.
- Widzisz to? - Tak.
W latach 60. przesiadywali tu hipisi.
Spotykali się i ćpali.
W tych dywanach jest więcej narkotyków
niż w autobusie Rolling Stones.
Aż trafił tu Jerry Garcia.
Zakochał się w tym miejscu.
W akustyce i atmosferze. I po chwili
Grateful Dead tu nagrywali.
Potem Janis Joplin, Jimi Hendrix, Neil Young.
Muzycy uwielbiają historię tego miejsca.
Spójrz na studio nagraniowe.
Czuję się jak w muzeum.
Kto grał na tej perkusji albo tym sitarze?
Kto śpiewał do tego mikrofonu?
To ziemia święta.
Co myślisz?
Dostałem tamtą pracę.
I co?
To praca.
Której potrzebuję.
Mamy szansę robić to, co kochamy.
Gdy byliśmy dziećmi,
marzyliśmy o pracy w parku rozrywki
i naprawianiu kolejek górskich.
To właśnie taka szansa.
Chcę to zrobić.
Ale nie bez ciebie.
To dla ciebie.
Sądowy zakaz zbliżania się?
Nie.
Ukradłem to.
Ukradłeś dla mnie świadectwo Amber?
Tak.
Największe ryzyko mojego życia.
Piękne.
Fakt.
Chcesz tortu?
Chętnie.
Wszystkiego najlepszego.
Dzięki.
Fajne, nie?
Bardzo.