Zatrudniłem Spydera.
A mówiłeś Eddiemu?
poprzednich odcinkach...
To kierownik designu.
P. Kraft. Dyrektor artystyczny.
Spodobało mu się. Będziemy w serii.
Podziel się z nami swoją wizją twojego małżeństwa za dziesięć lat.
Myślę o kupnie domu,
może Jasmine będzie chciała w nim ze mną zamieszkać.
Ma 16 lat. Uprawia seks.
Nic na to nie poradzę.
Gdy cię odpychają.
Kiedy mówią, że wiedzą lepiej,
wtedy trzeba się pojawić.
Teraz już na to za późno.
Halo?
Hej, tato, to znowu ja.
OSTRY DYŻUR
Nadal jest na stole. Nic nie wiemy, ale...
Oddzwoń do mnie, gdy dostaniesz tę wiadomość. Pa.
Hej, przynieśliśmy wam to.
- Proszę. - Dzięki.
Spróbuj coś zjeść, jeśli możesz.
Wiem, że to najtrudniejsze. Czekanie,
gdy nie wiesz, co się stanie.
Bądź dobrej myśli. Wyliże się. Jest silną dziewczyną.
Dzięki.
Kurde, niezły jest w kryzysie.
Jest świetny.
Haddie wygląda inaczej.
Jak to inaczej?
Taka dorosła. Jest piękna.
Dzięki, że przyszłaś.
Jasne.
Hej.
Dzięki, że przyszłaś.
Chcę coś zjeść.
Dobra, zobaczmy, co tu mamy.
Nie, powiedziałeś, że pójdziemy na placki,
a ja już jestem tu od półtorej godziny.
- Spójrz na to. - Chcę iść.
- Weź sobie pączka. - Nie chcę.
Max, uspokój się.
Teraz musisz być cierpliwy, OK?
Pomagamy Amber i Drewowi.
Nie. Mówiłeś, że Amber nie umrze.
Więc jeśli Amber nie umrze, to...
A nawet jeśli umrze,
nie jesteśmy lekarzami. Nie możemy pomóc.
- Rozmawialiśmy już. - Siedzenie tu nie pomaga.
Rozmawialiśmy o tym.
- Jesteśmy rodziną. - Chcę jeść!
Musimy się wspierać. Jesteśmy tu dla Amber.
Nie, mam teraz w nosie Amber!
Jestem głodny i chcę teraz jeść!
- Ej, Max! - Usiądź, dobrze?
Weź sobie cholernego pączka.
Zamknij się, dziadku!
Nie mów mi, żeby się zamknąć.
Przepraszam.
Tato, chcę jeść!
Daj mu spokój. Nie bij mnie.
Przestań, Max.
Wyjdź.
Pani Braverman?
Ma wiele, wiele szczęścia.
Ma lekki uraz śledziony.
Brak urazów wewnętrznych. Złamane żebro i pęknięty nadgarstek.
Czy możemy się z nią zobaczyć?
Jest uśpiona. Nie jest przytomna.
Wszystko jedno.
Tak, proszę bardzo.
Nic jej nie jest.
Hej, kochanie.
Jesteśmy tu, kochanie.
Nic ci nie jest.
Kochanie.
Kochanie, mama tu jest.
Mama i Drew. Nic ci nie jest.
Nie oddychaj za głęboko.
Co?
Miałaś wypadek, ale nic ci nie jest.
- Co się dzieje? - Oddychaj leciutko.
Wszystko będzie dobrze.
Twojemu koledze nic nie jest.
Będzie bolało.
Moje oko.
Może pójdź po pielęgniarkę.
Postaramy się o coś na ból,
ale wszystko jest dobrze.
Jak...
Masz wiele szczęścia, kochanie.
Umówiłam cię na wizytę.
Proszę? Gdzie?
U ginekologa.
Uprawiasz seks.
Trzeba zrobić kontrolę. Zrobić ci cytologię.
- Potrzebujesz... - Tak.
Antykoncepcji. Zbadać cię.
Mamo, przestań.
Pójdę tam, ale nie...
- Tylko mówię. - Nie rozmawiajmy o tym teraz.
Kocham ją, Joel.
Później pogadamy.
- Pa. - Pa.
Miło cię widzieć.
Pa.
Dzięki, że byłaś tu z moją rodziną.
Jasne. Uwielbiam twoją rodzinę.
Słuchaj... Kupiłem dom.
- Gratuluję. - Nie, dla ciebie.
Dla mnie?
Sprzedałem łódkę i motocykl.
Joel i ja ciężko nad nim pracujemy
i myślę, że będzie wyglądał świetnie.
Crosby, nie odkupisz swoich win.
Nie, nie staram się niczego odkupiać.
Chcę ci podarować twoje marzenie.
Daj mi pójść.
Nie chciałem ci mówić,
zwłaszcza tu, na szpitalnym parkingu.
Ale zobaczyłem cię w środku i poczułem...
Nie wiem.
Czy mogłabyś... tylko przyjść i go zobaczyć?
Przyjść i zobaczyć...
Użyliśmy twojego rysunku jako planu
i myślę, że dobrze nam idzie.
Jakoś to idzie.
Jeszcze nie mamy garnka złota
i ciebie tam nie ma, ale to początek.
Nie wiem.
Dobra, starczy.
Słuchaj, Max, chcę
pogadać z tobą o tym, co zaszło w szpitalu.
Teraz jem.
Jesteśmy częścią rodziny.
I jeśli coś się komuś z rodziny staje,
tak jak Amber, chcemy przy nich być.
Nieważne, jak głodni lub zmęczeni jesteśmy, chcemy
pojawić się przy osobie w tarapatach.
Rodzina jest dla nas najważniejsza.
Ze względu na to, co powiedziałeś,
wypadałoby, żebyś przeprosił ciocię Sarę.
Nie zrobiłem nic złego.
Obiecałeś, że pójdziemy na placki,
a potem kazałeś mi czekać.
Słyszałeś o takim słowie jak empatia?
Wiesz, co ono znaczy?
Ono oznacza, że myślimy o uczuciach innych,
gdy coś robimy, nie tylko o własnych.
To coś, co ci sprawia trudność przez twojego Aspergera.
Nie robisz nic złego.
Chcę ci pomóc nauczyć się o empatii.
Dlatego myślę, że dobrze by było, gdybyś przeprosił
ciocię Sarę za to, że powiedziałeś, że masz w nosie Amber.
Mogę dostać jeszcze śmietany?
Tak.
Mogę się spóźnić na początek spotkania.
Jeśli tak, to proszę o dokładne notatki.
Tak, przyjadę, jak tylko będę mogła. Tylko...
- W szpitalu. - Pomocy!
Dobrze. Dziękuję.
- Julia? - Dzień dobry.
- Mama Sydney'a. - Tak.
Byłam nauczycielką Sydney'a.
O Boże. Pani Woo.
Mów mi Grace.
Cześć. Jesteś w ciąży.
Myślisz? Boże, Julia, to dziecko musi teraz ze mnie wyjść!
Dobrze, znajdziemy ci...
Pomóż mi.
Wezmę cię do pielęgniarki.
Mój cholerny mąż jest na rozprawie
i nie ma przy sobie komórki.
Nienawidzę go. Po co za niego wyszłam? Nienawidzę prawników.
Przepraszam, ona rodzi.
- Lekarz prowadzący? - Nie wiem!
- Potrzebujemy wózka. - Grace, oddychaj.
Oddychaj. Twoje pierwsze?
Tak. Całkiem sama.
Rodzina jest na wschodzie, dwa tygodnie za wcześnie.
To nie tak miało być.
Cóż, świetnie sobie poradzisz.
Zostań ze mną.
- Co? - Musimy iść.
Proszę.
OK. Zarejestruję cię, dobrze?
Kocham cię. Jesteś wspaniała.
Ty... Wyjmiesz ze mnie to coś, tak?
Nie ja osobiście, ale tak. Dobrze.
- Cześć. - Adam!
Muszę z tobą pogadać.
Strasznie wyglądasz. Co się stało?
Byłem w szpitalu całą noc.
- Wszystko w porządku? - Wszystko będzie OK.
Właśnie się dowiedziałem, że wyrzuciłeś Eddiego
i zrobiłeś ze Spydera kierownika designu.
Tak jest.
Słuchaj, Spyder... Spyder to geniusz.
Jest przyszłością tej firmy.
Nie rozumiem, czemu się mnie nie poradziłeś.
Eddie pracował tu od sześciu lat. Ma dwoje dzieci.
Świetnie wykonywał swoją pracę.
Pomyślałeś o nim jako człowieku?
Rozumiem, że ma rodzinę. Ale my prowadzimy firmę.
Prawda jest taka, że nie potrzebujemy Eddiego
w kierunku, w którym idziemy.
- Rozumiem. - Wiesz...
Nie jest dość radykalny. Dość cool.
Nie jest dość bajerancki czy co tam.
Widzę, że jesteś zły.
Tak, jestem zły.
Chcesz, żebym z tobą zarządzał tą firmą czy nie?
Chcę.
Tak? Bo mam wrażenie, że nie chcesz.
I że mam wszystko poustawiać, żebyś ty mógł to potem wykopać.
Takie odnoszę wrażenie. Mam być twoim kozłem ofiarnym.
Ja jestem stary, a ty nowy.
Co nie zrobię, to jest do bani,
a ty to kopniesz i zrobisz inaczej.
Taka jest chyba moja rola.
Idę posiedzieć w biurze i zobaczę, co potem. Dobra?
O Boże!
Matko, do ciężkiej cholery, łajdak! Nienawidzę go!
Jak ja nienawidzę mojego męża!
Jak ten sukinsyn może teraz być na rozprawie?
Nigdy nie jest! To jego dziecko.
Oddychaj, Grace.
Świetnie ci idzie.
O Boże. Nie jestem przygotowana.
Nie spakowałam fotelika.
Jak zabiorę dziecko do domu?
Będzie dobrze. Jakoś sobie poradzimy.
Skurcze są świetne, Grace. Czas przeć.
Wezmę teraz to znieczulenie.
- Za późno. - Co?
Za późno.
Grace, nie bój się.
Teraz jest piekło,
potem będziesz miała piękne, wspaniałe dziecko.
Jesteś najwspanialszą osobą w moim życiu.
A myślałam, że jesteś suką.
Też tak myślałam.
Mocno przyj na raz, dwa, trzy.
Chcę leków!
Przyniosłam ci mleko i ciasteczka.
No, herbatę. Wiem, z kim mam do czynienia.
Jak się czujesz?
Zmęczona i obolała.
Nie mogę zrobić tej łamigłówki tą ręką.
Wiesz, Gary dostał za jazdę po pijaku i to dość...
Poważne.
Jak się czujesz?
Rzecz jasna, niezbyt dobrze. Tylko spójrz na mnie.
Co ty sobie myślałaś? No bo...
To był wypadek.
Ale Amber, w pewnym sensie sama się prosiłaś o ten wypadek.
To nie ja prowadziłam.
Jasne, że trochę namieszałam...
Nie prowadziłaś, ale wsiadłaś do samochodu z kimś, kto...
Jego poziom alkoholu sięgał sufitu.
Nie wiedziałam tego.
Rozumiesz, że...
Starczy tych ataków na mnie. Nie mam potrzeby...
Nie atakuję cię. Boję się. Nie wiem, czy ty...
- Ona nie słucha. - Nie zapominasz, co się stało.
Masz jakiś cholerny problem?
Ja mam... Spójrz na siebie!
Wiesz, co przez ciebie przeszliśmy?
A co, gdybyś zginęła?
Kapuję. Co mam jeszcze powiedzieć? Rany!
- Chyba nie kapujesz. - Nie chcę rozmawiać.
Kapuję.
Dobra.
Hej, kochanie.
- Tak? - Umówiłam dentystę
dla Maksa, żeby mu zrobić nowy aparat.
Nowy aparat? A co ze starym?
- Mówiłam ci, że zgubił. Pamiętasz? - Nie.
- Tak. - Mówiłaś, że nie znalazłaś go.
- Czyli że to zrobisz. - Nie, czyli, że się zgubił.
Kristina, te rzeczy są drogie. Jakieś 500 dolarów.
Wiem, że są... Siedemset.
Nie rozumiem, jak nasz szyn,
który pamięta durne szczegóły,
nie pamięta, gdzie zostawił aparat na zęby.
Wiem, że to frustrujące, ale tak bywa.
Daj mi trochę czasu, to go znajdę.
- Już szukałam. - Mówię "znajdę”
- i go znajdę. - OK.
Powodzenia. Szukałam go wszędzie.
Poza tym
zabrałam Haddie do ginekologa.
Świetnie.
Oficjalnie bierze hormony.
- Bierze hormony. - Tak.
Ale niech on używa prezerwatyw.
- Zgadzam się. - Powiedz jej to.
- OK. - Tak myślą faceci.
Że skoro ona ma hormony, on nie musi prezerwatyw.
Wiem, to dziwne.
Macie ochotę na więcej?
Tak, poproszę.
A może babeczkę?
Tak, bardzo chętnie wezmę babeczkę.
Tamta nie pasuje, ale ta tak.
- Ta pasuje? - Ta pasuje do herbaty.
Pasuje do herbaty.
- To ja chcę tę. - No wiadomo.
Coś jeszcze? Więcej gul lub czegoś innego?
Więcej gul? Tak, poproszę.
Tak. Tylko pięć gul.
To jest cukier. Nie mogę tego użyć.
Nie, nie cukier. Tylko gule.
- Zaraz wracam. - Świetnie.
No więc wszystko skończyło się dobrze,
ale było za późno na znieczulenie
i darła się wniebogłosy.
To było... Czuła tak wielki ból.
Zapomniałam, jak to jest rodzić.
Właściwie cieszę się, że nie muszę znów przez to przechodzić.
Tak.
Świetnie, że tam z nią byłaś.
Dzięki.
Mamy takie wspaniałe życie, Joel.
Nas troje.
Nic nam nie potrzeba.
Tacy szczęśliwi.
Idę!
- Cześć. - Cześć.
Dobra,
nagle pojawia się rodzina Hanny, otaczają ją na kanapie.
Kanapa otwiera się w łóżko.
- Serio? Super. - Rany.
Boże.
Tato?
Kochanie, powinnaś to przemyśleć.
On jest listonoszem.
Faceci w uniformach są nieźli.
Co ty tu robisz?
Powstrzymuję cię przed strasznym błędem.
Czemu nie ma nic w lodówce?
A listonosze nie jedzą?
Hannah, marnujesz swoje życie.
Paul, nie naskakuj tak na nią.
- Ja? - Tak jak mówiliśmy. Tak.
- Gill? - Może zróbmy jedną próbę
- sztuki bez zakłóceń. - Tak.
Tylko w ten sposób zorientujemy się w całości.
Hannah, marnujesz swoje życie.
Jestem samotna. Nie bądź takim snobem.
Jeśli zamierzasz to ciągnąć, poddaję się.
Naprawdę, Hannah. To koniec.
Koniec twojego oceniania mnie?
Nie widzisz, że wszystko, co robię, ma na celu pomoc?
Ale nigdy tego nie pojmujesz.
Pracuję tak ciężko, a ty wrzucasz swoje życie do klozetu.
Paul, przepraszam. Tylko...
Nie chcę, byś tego się trzymał.
Bo... Może wyjaśnię.
- To tylko czytanie. - Rozumiem, ale...
Zróbmy małą przerwę.
Staram się, by to wyszło.
Doceniam tę możliwość, naprawdę, ale życie jest za krótkie.
Dlaczego aktorzy są tacy wrażliwi?
Nie jestem wrażliwy.
Staram się to zrobić, jak należy.
Ta sztuka nie jest tak dobra, żebym musiał cię znosić.
Bądźcie cicho!
Myślę...
OK, robię sobie przerwę.
Kończymy?
- Sarah, proszę. - Potrzebuję minuty, tato.
Poczekaj, kochanie.
Sarah, złotko, popatrz, naprawdę...
Naprawdę myślę, że powinnaś dać aktorom
przeczytać to parę razy, zanim zaczniesz...
Tato, jestem całkiem... Wiesz, jestem całkiem otępiała.
Nawet nie wiem...
Ciągle zastanawiam się, co mogło się stać
i wiesz, mogłam ją stracić.
Myślę, że niczego się nie nauczyła w tym wypadku.
I jestem po prostu...
Jestem przerażona.
Pokazałeś jej dom?
No... Nie przyszła.
Dzięki, że mogłem przyjść.
Mówiłeś, że to pilne.
Chcę cię przeprosić.
Przepraszam, że kłóciliśmy się o naczynia i że miałem romans.
Przepraszam, że zrobiłem to tobie i naszemu synowi.
Kocham cię i zawsze będę miał czas dla Jabbara.
Chciałbym móc coś zrobić, żeby to naprawić.
Powiedzieć coś magicznego lub kupić ci dom,
ale to nie zadziała.
I nie chcę, byś się dziwnie przy mnie czuła.
Dałem ciała. To moja wina.
Chcę, byś czuła, że możesz ruszyć dalej ze swoim życiem.
Nie będę już za tobą chodził.
To tyle.
Odłożysz tę książkę i poświęcisz mi swoją uwagę?
Wiedziałeś, że są skorpiony,
które mogą przeżyć na jednym posiłku przez rok?
Nie, nie wiedziałem.
Słuchaj. Teraz nie będziemy rozmawiać o owadach.
Zastanowimy się, gdzie jest twój aparat na zęby.
- Zgubił się. - Wiem, Max,
ale nie zniknął na zawsze, prawda?
Wykorzystajmy twoją dobrą pamięć.
Tato, ej!
Chcę, byś zwrócił uwagę.
Ale to nie tam się odkłada.
Zaraz ją wyjmiemy. Chcę, byś się skupił.
Rozmawiałem już o tym z mamą.
Wiem, że rozmawiałeś,
a teraz porozmawiasz ze mną.
Gdzie go widziałeś?
Wtedy wiedziałbym, gdzie jest i znaleźlibyśmy go.
Tak, Max. To dobre spostrzeżenie.
Pomyślmy, gdzie byłeś tamtego dnia.
Zrobimy listę. Razem.
Wezmę pisak. Max!
Dobra, wiesz co, weź tę książkę.
Nie, ten pisak nie jest do pisania, tylko do kolorowania.
- Zaraz odłożę. - To nie...
Byłeś w pokoju,
- w kuchni. - Kupmy nowy.
Nie, nie możemy. Kosztują $700.
- To drogo. - Idź do bankomatu.
Nie można tak iść do bankomatu!
Max, puść.
Chcę, żebyś teraz usiadł. Max, usiądź!
Jesteś zły, bo mam zespół Aspergera?
Nie, Max. Nie jestem zły, bo masz zespół Aspergera.
Nigdy.
Więc o co chodzi?
Chcę, byś coś zobaczyła.
Poznajesz?
Tak, to ten samochód.
Samochód Gary'ego.
Podejdź, zobacz.
Patrzysz?
Tak, widzę.
Wiesz, przez dwa lata byłem w Wietnamie.
Wiesz, o czym myślałem?
O czym marzyłem?
O powrocie do domu.
I posiadaniu rodziny.
Posiadaniu wnuków.
Wymarzyłem sobie ciebie, Amber.
I Haddie i Drewa.
I Sydney'a, Jabbara i Maksa.
O mało ciebie nie straciliśmy.
Wiem, miałaś złą passę,
źle o sobie myślałaś.
Nie dostałaś się na Berkeley.
Chrzanić to.
Jakoś to musisz przeżyć.
Nazywasz się Braverman.
Moja krew płynie w twoich żyłach.
Jeśli jeszcze raz coś takiego zrobisz,
jeśli nawet tylko o tym pomyślisz,
osobiście skopię ci twój mały tyłek
stąd aż do Golden Gate Bridge.
Nie masz
mojej zgody na schrzanienie moich marzeń.
Czy to jasne?
Tak.
Przepraszam.
Dobrze.
Kupię ci burgera.
Słuchaj, Cory, chciałem oczyścić atmosferę.
Przepraszam za zryw.
Nie miałem do tego prawa.
Miałem długą noc, byłem w szpitalu.
Prawda jest taka,
że bez względu na to, co myślę, to twoja firma
masz wszelkie prawo zatrudnić i zwolnić
kogo chcesz bez konsultacji.
Wolałbym, żebyś dawał.
To było nie na miejscu, przepraszam.
Nie jesteś tu szczęśliwy, Adam.
- Co? - W tej pracy.
- A jesteś? - Wszystko jest w porządku.
Mam wrażenie,
że za każdym razem, gdy coś robię,
wybieram nowy kierunek, wyrażam myśli,
ty mnie tylko oceniasz,
zamiast do mnie dołączać.
- Nie oceniam. - I to naprawdę boli.
Prawdę mówiąc, dużo mi to utrudnia.
Mam szacunek do ciebie
- i do pracy, którą wykonujesz. - Dziękuję.
Ale nie sądzę, żeby to ci pasowało.
Wyrzucasz mnie?
Pozwalam ci odejść.
Naprawdę mi przykro.
Trochę tu zimno.
Jest ciocia Sarah.
Jest ciocia Sarah!
Cześć!
Ale się denerwuję.
- A ja nie. - To dobrze.
Wyluzuj, będzie świetnie.
Nie kłamcie, jeśli się wam nie spodoba.
Nie będziecie?
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam.
Bardzo mi przykro.
Że byłam taka głupia.
Myślisz, że możesz mi teraz wybaczyć
i być moim przyjacielem? Bo nie lubię nikogo innego.
Tak, myślę, że mogę
być twoim przyjacielem.
Dziękuję.
Już mi lepiej.
Bilety się wyprzedały?
Nie, ale teatr będzie pełen.
Sprawdzę rozkład miejsc. Widzimy się w domu.
Dobrze.
Cieszę się, że tu jesteście.
Sen nocy letniej.
Max, nie. Nie wiem.
Haddie, masz przy sobie komórkę?
- Nie, zapomniałam. - Tata się spóźnia.
Cześć. Jak się macie?
Cześć. Jak w pracy?
Co za dzień.
Mam twoje ulubione słodycze.
Banana?
Dobra, wejdźmy.
- Chodźmy. - Dzięki.
- Chodźmy. - Nie ma problemu.
- Panie Braverman. - Tak?
Chciałem panu powiedzieć, że
kocham pana córkę.
I zawsze będę ją szanował.
Coś jeszcze?
Nie. To chyba tyle.
Używaj prezerwatyw.
Tak jest.
Co się stało?
Taką mam nadzieję, dziękuję.
Gratulacje.
Ciociu Saro!
- Cześć. - Hej, Sarah.
Bardzo przepraszam za to, co mówiłem w szpitalu.
Mam zespół Aspergera.
Nic się nie stało.
Dzięki.
I bardzo się cieszę, że Amber nie umarła.
Bo gdyby umarła, musielibyśmy iść na pogrzeb
i bylibyśmy zbyt smutni, by tu dziś przyjść.
I by nas tu nie było.
To prawda.
Wiesz, to dla mnie ważny wieczór i jestem bardzo zdenerwowana.
Usiądziesz koło mnie?
- Pewnie. - Świetnie.
Dobrze. Nasze siedzenia to B107 i B108.
- Zapamiętasz? - Pewnie.
Kogo pytam? Oczywiście.
- Na razie. - Połamania nóg.
Połamania nóg.
Czemu tak mówicie?
Gdyby złamała nogi...
To tylko takie powiedzenie.
Ale to okropne powiedzenie!
Jest pełen.
- Sarah? - Tak?
Chciałem cię przeprosić za tamtą próbę.
No, ja też.
Dzięki, mam dużo spraw. Dzięki, że wróciliście.
Chcę tylko powiedzieć, że te słowa są świetne.
Zrobię, co będę mógł, żeby je oddać jak należy.
Boże! Dzięki, Paul.
Dzięki.
- Połammy sobie nogi. - Pewnie.
- Jesteś najlepsza. - Dziękuję.
Uwielbiacie się przytulać. Aktorzy się przytulają.
Zobaczą, na co nas stać.
Świetna robota.
- To zaszczyt. - Dziękuję.
- Denerwujesz się? - Tak.
Nie przejmuj się niczym. Zeek Braverman gra Barry'ego.
Pokaż im, tato.
Wszyscy są tacy mili. Nie wiem, co się stało.
Powiedziałem im, że twoja córka umarła.
Co?
- Ta kanapa zmienia się w łóżko. - Naprawdę?
Wygląda na to, że nie otwiera się sama z siebie.
Wiesz, jesteś fajna.
Dziękuję.
Dostarczam paczki od sześciu lat
i nigdy nie byłem z kimś, kto otworzył mi drzwi.
Dziękuję.
A może nie rozmawiajmy?
Nierozmawianie byłoby świetne.
Pewnie. Więc chcesz to zrobić?
- Jasne. - Tak.
Jezu.
Tato?
Gość grający tatę na niego nie wygląda.
Przemyśl to, kochanie. On jest listonoszem.
Faceci w uniformie są nieźli.
Co ty tu robisz?
Staram się uchować cię przed błędem.
I to nie pierwszym.
To nie są wasze sprawy. Wyjdźcie stąd.
Z przyjemnością. To obrzydliwe.
Dobra robota, dziadku!
- Jesteś gotowa, maleńka? - Nie!
Przepraszam. Mam na myśli tak.
Tylko tyle trzeba? "Jesteś gotowa”?
Dobry Boże, lepiej cię wychowaliśmy.
Jestem samotna. Nie musicie być takimi snobami.
Hej, ja też jestem samotny, maleńka.
Hej, słonko, wszystko w porządku?
Tak, wracaj do środka. Zaraz będę.
Co się stało? Dobrze się czujesz?
Wszystko OK. Poniosły mnie emocje.
Co się stało?
Przepraszam za całość.
Przepraszam, że ci to zrobiłam.
Kocham cię. Obiecuję, że będę bezpieczna i rozsądna.
Tylko tym się martwiłam.
Przepraszam, tak się boję.
Patrząc na wszystkich i myśląc,
że ich już nie zobaczę.
Wiem.
Nie byłoby mnie, nie zobaczyłabym twojej sztuki.
Są ludzie i im się podoba, a ja jestem taka dumna z ciebie,
a ty mówisz, że nie chcesz, żebym była taka jak ty,
ale ja chcę taka być.
Osiągnęłaś coś wspaniałego.
Chodź tu. Nie wiem, gdzie cię przytulać,
żeby cię nie bolało...
- Jestem z ciebie taka dumna. - Kochanie.
- Kocham cię. - Dzięki, że to mówisz.
Też cię kocham.
Tak się o ciebie martwiłam.
Wiem. Przepraszam.
Tak się cieszę, że nic ci nie jest.
Dobra, nie chcę opuścić zakończenia.
Wracam do środka.
Naprawdę?
Nie chcesz pójść do łazienki?
Nie, świetnie wyglądam.
Colby, nadal chodzisz z tą striptizerką?
Ona nie jest striptizerką.
Bawi się w burleskę, jest różnica.
Bez okularów wygląda zupełnie jak ty.
Masz o mnie niską opinię.
Ten domek na drzewie nas nie utrzyma.
No weź. Tata go zbudował.
No właśnie.
Ma taką samą fryzurę.
Ty masz lepsze włosy.
To piękny dzień dla baseballa.
Nasza drużyna wraca z wyjazdu po sześciu meczach.
Pierwszy raz, gdy zobaczyłem waszą matkę, byłem na meczu.
Wiem, tato.
Wiem, że wiesz. Wiem, że wam już mówiłem.
Chcę mówić o waszej matce, to chyba nie zbrodnia.
Kocham cię, tato.
No, no.
Autorka! Autorka!
Tak...
Dobra robota.
Jaki duży uśmiech.
Ciekawe, co mu się śni?
Sprawy dzidziusia.
Słodkie sprawy maleństwa.
O Boże.
Cześć, nie chciałam wam przeszkadzać.
Wejdź. Kochanie, to jest Julia.
To ona wykonała twoją robotę.
Bardzo dziękuję. Jest tutaj pani gwiazdą.
Nie ma problemu.
Przyniosłam to dla was. Mnie już niepotrzebne.
Powiedziałam jej, że nie mamy fotelika, bo mi odbiło.
Jest pani oficjalnie moją bohaterką. Dziękuję.
Jasne.
To jest Christopher.
O mój Boże.
Mój mały aniołek.
Hej. To dla mnie? Ten mały uśmiech?
Chcesz go potrzymać?
Dobrze.
Chcesz poznać Julię?
Hej, maluchu.
Hej. Cześć.
Twoja mama ma tyle szczęścia.
Tylko na ciebie popatrzeć.
Ma tyle szczęścia.
Jest wspaniały.
Zapomniałam, jak to jest.
Hej, przystojniaku.
Hej.
Cześć.
- Jak leci? - Jeszcze nie śpisz?
Tylko...
Tylko sobie czytam.
Słuchaj, muszę ci coś powiedzieć.
Ja też muszę ci coś powiedzieć.
- Ty pierwszy. - Mów.
Nie.
Ty pierwszy.
Co?
Wyrzucono mnie z pracy.
Wyrzucono...
Tak, straciłem panowanie nad sobą i Cory mnie wyrzucił.
- Dziś? - Dziś.
Nie umiałem ci powiedzieć.
Kogo to obchodzi? Wiesz co? I tak go nie lubiłam.
A ty nie lubisz tam pracować...
Będzie OK. Mamy oszczędności.
Wiem. Znajdę nową pracę.
- Kochanie. Adam. - Słuchaj. Przestań.
Będzie dobrze.
Nigdy nas nie zawiodłeś.
Będzie dobrze. Damy razem radę.
Dobrze?
Co chciałaś powiedzieć?
Znalazłam ortodontę,
który zrobi Maksowi aparat za $400, a nie...
Kristina, nie teraz na to pora.
Mówiłem ci, że go znajdę.
Nie szukałem w koszu.
Znajdę ten aparat!
Wiem, że jesteś zły.
Nie mów mi. Niech zgadnę.
Jesteśmy panną młodą, szukamy ślubu.
Jest ślub.
Spróbuj jeszcze raz.
Jak było w szpitalu?
Jeszcze nie skończyłam.
Chcę mieć dziecko.
Chcę adoptować.
A ty?
- Zabiję go. - Przepraszam...
Ten sukinsyn spojrzał mi wcześniej w oczy
i obiecał, że użyje prezerwatyw!
- O czym ty... - Kłamał mi,
bo puknął naszą córkę.
- Czekaj. - Patrz, co tu mam.
To nie fair. Wiesz co?
- Boże! - On nic nie zrobił...
Czemu nic się nie udaje?
Czemu nic się nie może udać?
- Czemu muszę z tym walczyć? - Uspokój się.
- Wszystko OK. - Co?
- Jaki spokój? - To ja.
Nasza nastoletnia córka jest w ciąży.
- Ja jestem. - Co?
Ja jestem.
Adam, jestem w ciąży.
Przepraszam, ja...
Jak do tego doszło?
Myślę, że tej nocy po meksykańskiej restauracji.
Wypiliśmy te margarity.
A ja straciłem pracę.
- Kochanie, wiem. - O Boże.
Znajdę pracę. Zrobię coś. Ja nie...
Chodź tutaj.
Czemu się śmiejesz?
Nie wiem. To wariactwo!
Wiem... Nie jesteś... Jesteś zły?
Nie wiem, jaki jestem.
No, wychowam je.
Wychowasz je?
Znalazłem aparat na zęby!
Tato, był w klatce Guacamolego?
Jestem genialny! Całkiem genialny!
- Nie wiem. - Chodź tu.
- Nie jesteś zły? - Nie jestem.
Jestem przerażony.
- Ale nie zły. - Strasznie się boję.
Ale jestem szczęśliwa.
- A ty? - Tak.
Tak.
Jestem szczęśliwy.
Dobrze. Będziemy mieli dziecko.