Zastanawiam się nad kupnem domu.
Mam nadzieję, że Jasmine ze mną zamieszka.
poprzednich odcinkach...
To nie nora.
Możemy to poprawić.
Rozmawiałam dziś z dziekanem.
Nie przyjęli cię.
Robiłam wszystko, co chciałaś,
ale to mi nie odpowiada.
Będę sama podejmować decyzje, czy ci się to podoba, czy nie.
To zaszczyt pójść z tobą na studniówkę.
Rozmawiasz z Aleksem o seksie?
Kiedy nadejdzie ta chwila, będę wiedzieć.
Tak, aniołku.
- Ale to... - Skarbie.
Czas na relaks.
Wspaniale. Poproszę Earl Greya.
Nie chodziło mi o herbatę, głuptasku.
- Raczej o golfa. - Popatrz.
Dzięki Bogu coś znalazła.
- Wiem. - Umieram z głodu.
- Te są pyszne. - Bardzo dobre.
Też poproszę. Dziękuję.
- Przepyszne. - Chodź tu.
Nie wiem, jak to działa, ale musimy choć spróbować.
- Daj spokój. - Spróbuję, ale nic nie obiecuję.
- Nie narzekaj, że nie umiem. - Choć spróbuj.
- Dobrze, Mistrzu Joda. - Dobrze.
Dajesz mi to.
Teraz ładnie
- się pochyl. - Dobrze.
Masz kij. A to, co to jest?
- Ja nie... - Nieważne.
A teraz użyj całego ciała, żeby uderzyć piłkę.
- Uderzyć piłkę. - To jak tenis.
- Gotowy? - Tak.
Było blisko!
- Przeleciała... - Następne uderzenie.
- Przynieś, lokaju. - Już idę.
Mam jajka i przekąski Maksa. Kupiłeś gofry?
Co?
Myślałem, że ty idziesz po gofry.
Miałeś kupić cynamonowe gofry dla Haddie.
Jak mogłaś zapomnieć? Haddie je uwielbia.
Przecież wiem. Żarty się ciebie trzymają.
- Są w torbie. - Dziękuję.
Telefon.
- Tak. - Odbierz!
- Umiem odebrać. Halo? - Tak?
Halo?
- Co to? - Halo?
- Czyj to numer? - Nie wiem. Czekaj.
Mama
To Haddie.
Chyba sobie z nas żartuje.
Nie, skarbie.
Haddie!
- O Boże! - Chyba coś się stało.
Nie tak to brzmiało.
- A jak? - Raczej jak...
- Nie. - Nie mogę tego sluchać!
- Nie mogę! - Nic nie robi.
Oczywiście, że robi!
- Nie! - Robi!
- Rozłączam się! - Nie rozłączaj się.
Nie rozłączaj się...
O Boże.
Słuchaj. Może jednak
słyszeliśmy coś innego, niż się nam wydawało.
Coś jednak słyszeliśmy.
- Nie mówię, że nie. - Coś się działo.
Ale zapewne coś innego.
Nie to, co myśleliśmy.
Ale może coś podobnego.
Brzmiało znacząco.
- Może ćwiczyła? - Słyszałem...
- Rozciąganie. - Nie. Coś innego.
- Nie mam pojęcia. - Może to nie była ona.
Mogła przecież pożyczyć komuś telefon
z dziwnego powodu.
- Koleżance. - Tak.
Może tej Kaitlin? Widziałaś, jak ona się ubiera?
- Nie. - Co?
Patrzysz, co ona nosi?
- Nie. - To dziwne.
- Patrzysz. - Nie patrzę.
- Cześć, mamo. Tato. - Cześć.
Żartowałam.
- Kiepski żart. - Cześć.
Właśnie wróciliśmy z zakupów.
Gdzie byliście? W księgarni?
Tak. Niezły z ciebie detektyw.
- Tak? - Mam coś dla ciebie, mamo.
Szukałaś tej książki Sharon Biederman o mustangach.
- Świetnie. - Nie czytałam o niej.
- Co jeszcze robiłaś? - Byłam na kawie.
Gdzie?
Podziwiałam słońce.
- W księgarni. - No tak.
- Znasz ją? - Tak. Pewnie.
Oczywiście, że tak.
Dobrze.
Widzę, że wam przeszkodziłam,
więc idę odrabiać lekcje.
- Skąd. - Kocham was.
Tylko rozmawialiśmy. My ciebie też.
Możemy się teraz zabrać za tę koszmarną żarówkę?
Wygląda strasznie. Nie spodoba się jej.
Moglibyśmy przez chwilę popodziwiać drzwi?
Zajęły nam cztery godziny.
Są boskie.
- Prawda? - Doceniam.
- Dziękuję. - Choć mam wrażenie,
że warto by to zrobić i pozbyć się tego sztucznego drewna.
Boazerii?
- Boazerii? - Tak.
Moglibyśmy ją zerwać, bo na pewno się jej nie spodoba.
Moglibyśmy. To możliwe.
Ale na pewno tego chcesz? Jest mnóstwo innych...
- Hej! - Bo to nora.
- Witajcie, robotnicy. - Cześć.
- Oto wzmocnienie. - Super!
- Jedliście coś? - Nie.
- To ważne. - Możemy to zrobić.
Ile czasu potrzebujemy?
- Na co? - Zanim jej pokażesz.
Przecież o to chodzi, prawda?
Tak, pokażę jej, ale nie mogę
przyprowadzić jej tu mówiąc:
"Witaj w swojej norze.
"Wygląda, jakby się tu nic nie zmieniło od lat 70.". Jasne?
Ma być zachwycona i poruszona.
To chyba wymaga zdarcia boazerii?
Zabraknie nam pieniędzy.
Dobrze, sprzedam motocykl.
I problem rozwiązany. Dzięki, że o tym wspomniałeś.
- Rozładuję darń, dobrze? - Tak.
Szykujesz "Titanika" do dziewiczej podróży?
Jestem członkiem załogi. Wiesz, jak się to kończy.
Wezmę darń i coś z nią zrobię.
Wyglądają dobrze, co?
- Fantastycznie. - Nie musisz.
- Znaczy... - No tak.
- Ty to zrobiłeś? - Dziękuję.
- Chodź. - Już lecę.
- Poczekaj chwilę. - Nie.
- Nie to mówię. - Za szybko.
- Boże.
Mówisz, że wszyscy,
których spotykasz, to twoi dawni faceci?
I każdy mówi to samo?
Myślisz, że to dawni faceci, a tak naprawdę
to jeden i ten sam.
Świetnie. Mamy to.
Dobrze. Zapisuję.
W tym miejscu twoje piersi mogą się przydać.
Co?
Jutro wieczorem na imprezie dla darczyńców.
- Naprawdę? - Tak. I będzie tam Jack Kraft,
dyrektor artystyczny teatru Berkeley.
- Wiem, kto to. - Twoja sztuka mu się podobała.
Nic nie mówiłeś. Czytał ją?
Uczyłem go, dałem pierwszą pracę,
zawdzięcza mi całą karierę.
To wspaniale.
- Zostało tylko jedno okienko... - Boże!
...w serii debiutów. Chcemy je zająć.
Tak. Chcemy.
Dziś teatr to sztuka, ale i kontakty.
Boże, to tam...
Jutro zaczniesz wykorzystywać swoje kontakty.
Niech się biorą do roboty.
Właśnie tak.
Prawie to mamy. Podobają mi się wasze poprawki.
Bardzo lubię te zdjęcia w tle. To robi wrażenie.
- Dzięki. - No myślę.
Świetnie wygląda.
- Proste i jasne. - Tak.
Jest tylko kwestia tekstu.
- Może by go jakoś podkręcić? - Pewnie.
- Jakby wypadał ze strony. - Jasne.
Cześć.
- Chciałeś to wziąć? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
- Będzie za 24 godziny. - Dobrze.
Zrobimy jeszcze parę poprawek?
Może jakieś elementy 3D.
Zdecydowanie. Będzie bardziej odlotowo.
- Bum. - Pewnie.
Ale to...
Wygląda jak zdjęcie.
Bo to fotografia.
No tak.
Ale wygląda jak reklama.
Bo zasadniczo to jest reklama.
Zapamiętaj to na potem.
Chwila.
- No dobrze, to reklama. - W porządku.
A gdyby to była reklama wyglądająca jak sztuka?
Mam jednego kumpla.
Rysuje. Pamiętasz Spydera?
Oczywiście.
Poprosimy go o zrobienie wspaniałych rysunków.
Samego buta.
- I niczego więcej? - Niczego.
- Bez tekstu? - Bez.
- No wiesz. - Tylko tekst.
- Same słowa. - I bez buta?
Nie. But i słowa. But to słowa.
Rozumiem. Zdjęcie buta ze słów?
Tak.
- To ciekawy pomysł. - Esemesuję do Spydera.
Nie musisz. Moi ludzie są w stanie
się tym zająć.
Zdecydowanie. Co myślisz?
To może być wspaniałe.
Prawda?
- Jak masz na imię? - Karen.
- To Kim.
Kim. Karen. Cory. Super.
- Braverman. - Tak się nazywam.
Tak.
No dobrze...
Mamy stanowisko Munson Corporation,
ale ciągle czekamy na odkrycia od Erica Gainera.
Powinny być dziś po południu.
Pozwolisz, że zaraz do was dołączę?
Hej.
Koszmarnie wyglądasz.
To urocze.
- Amber. - Skąd je masz?
Przejmujesz się, że się nie dostałaś,
ale to nie jest właściwe zachowanie.
- Aromaterapia. - Przynosisz wstyd.
Mogę to wyjaśnić i rozumiem, co mówisz,
jesteś miła, doceniam starania, ale
- nie zostanę prawniczką. - Jasne.
I nie potrzebuję pieniędzy,
skoro nie idę na studia, rozumiesz?
Nie chcę tu być, jeśli nie muszę.
A nie muszę.
Więc zwalniam się.
Przepraszam, zwalniam się.
- Amber. - Nie jestem...
- Amber. - ...zbyt poważna.
- Amber. - To śmieszne. Patrz.
Co? To chcę. Tego nie.
Tu nawet nie ma słońca.
To koszmar, prawda?
Nie chcę tego. A wy chcecie? To nawet nie jest prawdziwe.
Koszmar. Przepraszam. Nie bądź zła.
- Amber. - Niedługo się widzimy, dobrze?
- Cześć, skarbie. - Cześć.
- Odrabiasz lekcje? - Powiedzmy. Słucham muzyki.
- Super. - Pewnie.
Chciałam z tobą o czymś porozmawiać.
Dobrze.
Właściwie to
możesz się poczuć niekomfortowo,
ale muszę cię o coś zapytać.
Dobrze.
Uprawiasz seks z Aleksem?
- Nie. - Hadidie.
- Nie. - No dobrze.
- Dobrze. - "Nie" dotyczy stosunku, seksu...
Trzy razy mówiłam, że nie.
Dobrze. Ale gdyby było inaczej, możesz ze mną o tym porozmawiać.
Przyjęłam do wiadomości.
Możesz na mnie liczyć.
- Więc nie uprawiasz. - Zgadza się.
Byłaś w moim wieku,
kiedy zaczęłaś uprawiać seks? O to chodzi?
Nie. Miałam 22 lata.
Miałam 22 lata i byłam na studiach.
To wielki krok. Postanowiłam poczekać.
- Dobrze. - Więc...
- W porządku. - Dobrze.
Nie przeszkadzaj sobie. Ja tylko...
W każdym razie, jeśłi zechcesz o tym porozmawiać,
ja zawsze będę rozmawiała z tobą, dobrze?
Dobrze.
Dobrze...
- Nie teraz. - Nie słuchałaś.
Albo nic nie zrozumiałaś.
Zamkniesz się w swoim pokoju
- bez słowa? - Mam dość.
Proszę. Teraz nie dam rady.
Nie idź do pokoju.
- Chcę pobyć sama. - Nie musimy o tym
- rozmawiać. - Pobyć sama?
- Chcesz wejść? - Nie dostaniesz tego.
To moja sprawa. Poczekam.
Tak, wejdę z tobą. Jestem supermamą.
- Kim chcesz być. - Boże.
Kimś, kto ćpa i krzyczy na ciotkę?
Nie wiem, kim chcę być. Muszę pomyśleć.
Chcę chwilę pomyśleć.
Przykro mi z powodu tego, co się stało w biurze.
To dobrze.
Nie chciałam być niemiła.
Mówiłam tylko, co czuję.
Nie możesz tak robić. To dziecinne.
Skoro chcesz być traktowana jak dorosła,
- zachowuj się tak. - Ok.
Zastanów się, co chcesz robić.
Nie dostałaś się, to wszystko skomplikowało.
Musisz się zastanowić, co chcesz robić.
Powinnyśmy chyba...
I nie mów "nie".
Zjeść makaron.
- Makaron? - Chodźmy do Farfallali,
czy jak się to nazywa.
Warto spróbować.
- Bo jakie mamy opcje? - Niewiele ich.
Zjemy makaron. Zastanowimy się.
Zobacz, co przywieźli z marketu budowlanego.
Co masz?
Co powiesz na płytki do kuchni? Popatrz na to.
Są w złym kolorze.
Jasnoniebieskie.
Morskie.
Są jasnoniebieskie.
- Nie było morskich. - Są morskie.
Takie miałaby w kuchni Mała Syrenka.
- No dobra... - Trzeba zamówić nowe.
Nic nie zamawiamy.
To zajmie tydzień, nawet dwa.
No dobrze. Więc tydzień.
Użyjemy tych płytek.
Nie możemy. Wszystko musi być idealne.
To tylko dom. Będzie, jaki będzie.
A płytki w kuchni nie są aż tak ważna.
Musisz pokazać jej to miejsce. Rozumiesz?
Wiem, że będzie ciężko, ale...
Musisz się dowiedzieć.
- Cześć. - Cześć. Jak się masz?
- Mam się. - W porządku?
Tak, tylko coś powiem.
Co?
Uprawiałam seks z Aleksem.
W porządku.
Nie mam pojęcia, co powiedzieć.
Chyba nie powinnam ci tego mówić.
Owszem, powinnaś.
Zresztą wydawało się nam, że może jednak...
- Jakim nam? - Tacie i mnie.
Wydawało się nam... No wiesz, to w końcu twój ojciec.
Już tak to jest.
Już tak to jest. I dobrze.
Zmuszał cię do tego?
- Nie. - Bo jeśli tak, przysięgam...
Uważaliście?
- Używaliście prezerwatywy? - Tak.
- Albo innych zabezpieczeń? - No tak.
Dobrze.
Skąd wiecie?
Tak się nam wydawało.
Rodzicielska intuicja.
No dobrze. To tyle.
- Widzisz go? - To Jack Kraft.
- To on? Przystojny. - Tak.
On w to wierzy.
Pomachał nam.
Chyba cię nie widział.
- Widział. - Zaraz wracam.
- Tato. - Tylko...
- Daj spokój, tato. - Cześć. Rozejrzyjcie się.
- Masz dzieci? - Przepraszam. Cześć.
Jak się masz?
- Chciałem tylko... Panie Kraft? - Tak?
- Zeek Braverman. - Dobry wieczór.
- To zaszczyt pana poznać. - Dziękuję.
Chyba poznaje pan tamtego dżentelmena. To Gilliam T. Blount.
Przywita się pan z nim?
Wie pan co? Niestety, pracuję.
Wie pan co? To nie była prośba.
Czy to nie jemu zawdzięcza pan sukces w showbiznesie?
Chodźmy. Co panu zależy?
Pewnie.
Załatwił panu pierwszy koncert. Od tego się zaczęło.
Trzeba go trochę zmiękczyć.
Nasza ostatnia rozmowa nie była najlepsza.
- Jasne. Cześć. - Dziękuję.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Świetnie ci idzie. - Bardzo dziękuję.
Cześć.
Mam świetny, nowy projekt.
- To autorka, Sarah Braverman. - Miło pana poznać.
- Panią również. - Napisała niezwykłą sztukę.
Połączenie Millera i Wassersteina.
- Zabawna i... - Nie sprostam tym oczekiwaniom.
Entuzjastyczne wsparcie samego Gilliama Blounta.
Gdybyśmy zrobili w jednej dziesiątej karierę jak ty,
bylibyśmy przeszczęśliwi.
Życzę sukcesów. Dziękuję za przyjście.
- Przeczytasz ją? - Wiesz co?
Dziś trzeba być miłym dla wszystkich.
Nie mogę tu niczego obiecywać.
- Miło było poznać. - Powodzenia.
Jack, nie odmawiaj jej z mojego powodu.
Gilliam,
powiedziałeś Samowi Shephardowi, że jestem kiepski.
Naprawdę?
Powiedziałem tylko, że nie pasujesz do konkretnej sztuki.
Nie. Że jestem kiepski.
Tak, to prawda.
Bo tak było. Ale już nie jest.
- Jest nadzieja dla każdego. - Poważnie.
- Miło było poznać. - Miło...
Napijcie się. Potem pogadamy.
- Jack! - Tam jest.
Bardzo dziękuję. Do zobaczenia.
Panie Kraft.
Panie Kraft, halo.
- Halo. - Przepraszam.
- W porządku. - Chciałam tylko powiedzieć,
że pracowałam z Gillem i wiem, jak potrafi piłować.
Piła Gill.
Przykro mi z powodu tego, co między wami zaszło.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że przeczyta pan moją sztukę bez uprzedzeń.
- W porządku? - Tak. Zdenerwowana.
No dobrze. Mam armię lektorów.
Czytają wszystkie sztuki.
Dostaję te najlepsze.
Te czytam bez uprzedzeń.
Nie chcę, żeby czytała mnie armia, tylko pan.
No dobrze. Sarah?
Braverman.
Dobrze. Sarah Braverman.
Gdzie mogłem widzieć pani sztuki?
Powiedziałem coś zabawnego?
Nigdzie.
Niczego pani nie wystawili?
Lepiej. To moja pierwsza sztuka.
To długo pani żyła, nie pisząc sztuk.
Bez obrazy.
Ma pan rację.
Ale Margaret Edson napisała "Dowcip" mając 35 lat.
To prawda.
Przedszkolanka dostała Pulitzera w 1999 r.
- Proszę... - Zna pani "Dowcip".
...przeczytać moją sztukę, bo ja w nią wierzę.
I jest dla mnie bardzo ważna.
Coś pani powiem:
przeczytam pani sztukę.
- Naprawdę? - Tak. Obiecuję.
- Bardzo dziękuję. - Z drogi.
- Na pewno? Dobrze. - Tak. Na pewno.
Przeraża mnie pani tylko trochę.
- Dziękuję. - Proszę.
- Wspaniale. - Dobrej nocy.
Dziękuję, że pani przyszła.
Cześć.
Rozmawiałam z Haddie.
Tak.
I...
To, co myśleliśmy, że robi...
Robi to.
Uprawia seks?
Mówiłaś, żeby się zabezpieczali?
- Tak. - Mówiłaś,
- żeby robiła to... - Wynika, że sama chciała.
...tylko z kimś dla niej ważnym?
Chce to robić i rozmawiałam z nią o wszystkim.
W porządku.
- To chyba wszystko. - Ja nie...
Podoba mi się ten pomysł.
- To był pomysł Karen. - Karen?
- Tak. - Jesteś genialna, Karen.
- Czołem, Braverman. - Tak.
Tylko spokojnie. Wejdź i świętuj z nami.
- Jestem spokojny. W porządku? - Tak.
Masz tu deskorolkę?
- W porządku. - To...
- Nic ci nie jest? - Nie.
To dobrze. Pamiętasz Spydera?
- Tak. - To Braverman.
- Miło cię widzieć. - Co tam?
- Skończ i możesz iść. - Przepraszam.
Zobacz, co Spyder zrobił w dwie godziny.
- Tylko popatrz. - Tak.
Tak.
Pomysły bez końca.
Jakby spływały ze szczytu góry.
To świetnie.
Karen, pokaż mu projekty.
To wygląda naprawdę dobrze.
Widzisz, jak to działa? Wokół...
- Odpowiada ci? Tak? - Tak.
- Cudowne. - Dobrze.
Po prostu wspaniałe.
- Świetne. - Karen jest wspaniała.
Bardzo dobra wiadomość.
Zatrudniłem Spydera.
- Naprawdę? - Nie Spidermana.
Spydera.
- Inspirujące? - Zatrudniłeś go?
Tak. Bardzo się cieszę.
- Miliony pomysłów. - Dzięki.
Powiedzieliście Eddiemu?
To szef działu graficznego.
Ten blondyn?
Nie. Ma ciemne włosy i brodę.
To nie. Chcesz to zrobić?
- Pewnie. Zajmę się tym. - Świetnie.
- Dzięki. Super. - W porządku.
W bucie jest szczęśliwa chmurka. Świetne.
Ale to ludzie będą je nosić.
No dobrze. Będziemy się częściej widywać.
Nie wstydź się. Wpadnij potem.
- Na imprezę. - Cześć.
No dobra. Więcej chmurek.
Chyba mówiłeś, że to głowa.
- Hej, Sydney. - Hej, Jabbar.
- Chodźmy pograć. - Dobra.
Co to było?
Niestety się nie dogadują.
Nie.
- Dzięki, że może zostać. - Jasne.
O której mam go odebrać?
Może być po kolacji?
- Tak. - Świetnie. Dziękuję.
- Jasne. - Cześć.
- Słuchaj, Jas. - Co?
Rozmawiałaś ostatnio z Crosbym?
Parę dni temu, kiedy podrzucił Jabbara.
Jasne. Przepraszam.
Nie chcę się wtrącać,
- ale... - W porządku.
On naprawdę jest inny.
Nigdy taki nie był.
Nagle dorósł.
Pomyślałam, że warto o tym wspomnieć.
Cieszę się.
Tylko szkoda, że nie dorósł kilka tygodni wcześniej.
Tak.
Naprawdę cię kocha.
Jak go też kocham.
Ale jestem na niego wściekła.
I chyba nigdy nie przestanę.
To niemożliwe, Julia. Przykro mi.
- Do zobaczenia po kolacji. - Jasne.
Cześć.
Świetny kurczak.
- Dzisiaj strzeliłam trzy gole. - Wspaniale.
- Prawda? - Spoko. A wygrałyście?
Tak, wygrałyśmy.
Dobrze. Świetnie sobie radzisz.
- Całkiem nieźle. - To dobrze.
Wiecie, że średnio zabija się 3 400 065 kurczaków dziennie,
żeby zaspokoić światowe zapotrzebowanie.
Max, nie mówmy o tym jedząc kurczaki.
To im nie wróci życia.
Gdzie to przeczytałeś?
W dorocznym raporcie rolniczym.
To ciekawe.
Piszą też, że kury z czerwonymi płatkami uszu znoszą brązowe jajka.
A te z białymi - białe jajka.
Dużo ciekawych faktów.
Haddie strzeliła dziś trzy gole.
Nie do wiary, mnie się nigdy nie udało.
A Haddie trafiła trzy razy jednego dnia.
To wspaniale.
To dziwaczne, że robimy to właśnie tutaj.
Jakby rodzina patrzyła.
To podniecające.
Czekaj. Która godzina?
- Co? Nie wiem. Co? - Muszę iść.
- O Boże. - Musisz iść? Czemu?
Jestem spóźniona. Mam dziś tę głupią kolację.
Obiecałam mamie, że przyjdę.
- Dobrze. - Przepraszam.
Wszystko w porządku.
Zadzwonię i później wpadnę.
Ale chyba...
Musisz mnie odwieźć.
- Przyjechałaś ze mną. - Chodźmy.
Szybko.
- Co? - Wiem, przepraszam.
Szalona historia. I zabawna.
Nie piszesz, nie dzwonisz.
Bardzo przepraszam.
Gary zawiózł mnie w złe miejsce.
- Kim jest Gary? - Przyjaciel.
Znów masz kogoś?
- Nie, to tylko przyjaciel. - Dobrze.
Myślał, że wie, gdzie to jest,
że to po drugiej stronie ulicy, weszliśmy tam,
a tam chyba Quinceanera.
- Co to? - No wiesz, pełno ludzi
w wiejskich strojach,
to chyba coś jak urodziny i wszyscy śpiewają po hiszpańsku.
Nie.
Był tort ze zdjęciem dziewczyny...
To było dziwaczne.
W każdym razie myślałam, że tam jesteś,
ale cię nie było.
To było dziwne. Spodobałoby ci się. Szkoda, że tego nie widziałaś.
O mój Boże, to było...
Czym się tak naćpałaś?
No i proszę.
To chyba nie tylko trawa?
To nic wielkiego, jasne?
Masz kłopoty.
No dobrze, wielkie kłopoty.
Zaraz zrujnujemy nastrój całemu miastu.
Wychodzimy.
Nigdzie nie idę. Jem.
Natychmiast idziesz ze mną.
Masz dwie minuty na dotarcie do samochodu.
To za krótko nawet na ostrygi. Daj spokój.
- Cześć, tato. - Cześć.
Rączka prysznica znowu przecieka.
Dziękuję, że mówisz. Zajmę się tym.
Dzień dobry.
Tak. Dzień dobry.
- Haddie? - Tak.
- Mogę wejść? - Pewnie.
Cześć.
Posłuchaj, przepraszam za to z tatą.
Jest dziwnie. Czuć napięcie.
W porządku. Tylko żałuję, że ci powiedziałam.
Nie żartuj. Dobrze zrobiłaś.
Teraz żałuję.
Żałuję i nie wiem, czemu
tata ciągle zachowuje się tak, jakby mnie oceniał.
- To nie tak. - Nie patrzy na mnie.
- Tak to wygląda. - Nie ocenia cię.
To mnie smuci.
Skarbie, nikt cię nie ocenia.
Jesteś przecież naszym dzieckiem.
Wolelibyśmy, żebyś poczekała. Tylko tyle.
Obiecuję, że dojdzie do siebie.
Obiecuję.
Chodź do mnie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
I skłamałam.
W jakiej sprawie?
Nie miałam 22 lat, tylko...
Miałam 15.
To było okropne. Miał na imię Roy.
Myślałam, że go kocham.
A on następnego dnia
powiedział całej szkole, że to zrobiliśmy.
To było okropne.
- O Boże. - Wiem.
Cieszę się, że z tobą było inaczej.
O czym rozmawiacie?
Nie powiedziałaś jej o domu?
Nie. Nie powiedziałam.
Wcale nie rozmawiałyśmy. I nie zrobiłabym ci tego.
To czemu patrzysz na mnie tak, jakby ktoś przejechał mi psa?
No wiesz,
ona niekoniecznie myśli tak jak ty.
Powinieneś zacząć się zastanawiać, co...
To związek dwojga ludzi.
Nie wiem, czy powinnaś się wtrącać.
Ale ja jestem w związku.
Wiem. Nie jestem w tej kwestii kompletną idiotką.
Wiem, że jesteś w związku.
Ale może znam Jasmine lepiej od ciebie.
Ona nie chce z tobą być.
Mówiła, że to niemożliwe.
Nie żartuj sobie. To co ja tu robię?
Sprzedałem łódź, motocykl i kupiłem tę ruinę.
Nie ma alternatywy.
To jak rzut za trzy w ostatniej sekundzie.
Wiesz co? Czasem to działa.
A wtedy jest wspaniale.
Wszyscy się cieszą, a zespół wygrywa.
To loteria,
przecież widzę, ale może się uda.
Muszę w to wierzyć.
Pozwól mi w to wierzyć.
Cześć.
Co?
Musisz z nią porozmawiać.
Myśli, że jesteś na nią zły.
No dobrze, czuje się upokorzona.
Upokorzona? Czemu?
- Nie odzywasz się do niej, Adam. - Odzywam.
Tydzień nie powiedziałeś słowa.
Muszę cię bronić...
Nie wiem, co powiedzieć.
To musiało się stać.
- Mogła randkować. - To za szybko.
Nie wiem, co powiedzieć.
Co mam zrobić?
Przybić piątkę i pogratulować?
Tego nie mówię.
Odciąłeś się od niej.
Nie wiem, co jej powiedzieć. Przepraszam.
Wielkie dzięki.
- Co jeszcze ci mówiła? - Nie wiem...
- Naprawdę? - Nie.
Narkotyki, czyli trawa?
Nie wiem. Tego mi nie powiedziała.
A co ci powiedziała?
Jest facet w firmie.
- Kim jest Gary? - Nic z tego.
- O Boże, to on. - Czy to on?
Halo? Tak. Nie, to jej brat.
Nie, chyba nie potrzebuje podwiezienia.
Na pewno nie.
Dobrze. Do usłyszenia.
Co ty wyprawiasz?
Nie pozwolę ci wychodzić i ćpać z tym facetem!
To mój telefon! Powiedziałam ci to w tajemnicy!
Nie kłóćcie się! To twoja wina!
To wszystko przez ciebie!
Dobrze! Co to jest?
- Martwimy się. - Sprawdzasz mnie?
- Nie. - Co z tobą?
- To moje rzeczy. - Ale nie...
Co to? Nie mogę ci wierzyć.
Miętówki, idiotko!
Nie mów tak do mnie! Nie wyjdziesz!
- Daj moje miętówki! - Dokąd to!
Wracaj natychmiast!
Idziesz do szkoły!
Wychodzę!
Świetnie. To był twój plan?
Nie kończysz szkoły, nie idziesz na studia.
- Owszem. - To pewnie Gary.
Nie wychodź z tym nieudacznikiem!
- Nie waż się... - Wracaj!
Daj mi spokój! Przestań! Co się z tobą dzieje?
Co ty wyprawiasz?
- Odczep się, suko! - Co ty...
Nic ci nie jest, mamo?
- Rzuciłaś się na mnie. Jedź! - Nic ci nie jest?
Nie wiem, co robić. Dzwoniłam 15 razy.
Powiedz, że nic ci nie jest.
To mi wystarczy. Kocham cię.
- To niedobry moment. - To ważne.
Wiesz, że ludzie odrzucają to, co mają tuż przed oczami,
bo są śmiertelnie przerażeni?
Wiem.
Nowy tytuł sztuki,
Opowieść na kolejny dzień.
Podoba mi się. Zadzwonię później.
- W porządku. - Dobrze.
Jeszcze drobnostka.
- Chcą nas. - Kto?
Pan Kraft.
Dyrektor artystyczny.
Podobała mu się. Zrobią czytanie sztuki.
Podobała mu się?
Tak. Podobała.
Już dobrze...
Kiedyś zechcesz dać mi prezent.
- Nie myśl o kwiatach. - Dobrze.
- Raczej o dobrej whiskey. - W porządku.
Dziękuję.
To było okropne. Brutalne.
- Po prostu z nim odjechała? - Tak.
Bywało. Dzwoniłaś do niej?
Tym razem to nie to samo.
Szczerze mówiąc,
nawet zastanawiam się, czy wróci.
To nastolatka. One tak się zachowują.
Buntują się przeciwko nam.
Gdy pomyślę, co ostatnio wyprawiała Haddie.
Bez obrazy, ale to były normalne rzeczy.
Chodzi z chłopakiem na randki.
Właściwie to Alex i Haddie nie kończą na chodzeniu.
- Naprawdę? - Tak.
No cóż.
Ma 16 lat, uprawia seks, a ja nie mogę nic z tym zrobić.
Chciałbym móc jej coś o tym powiedzieć,
ale nie wiem co.
Jest szczęśliwa?
Nie pytaj mnie o to.
Tak. Jest usatysfakcjonowana.
Nie o to pytam. Czy oni się kochają,
a ona jest z tobą szczera.
To dużo lepiej, niż było z Amber.
Super. Dzięki za talerz.
Cudownie było, kiedy była mała, mogłem
siedzieć z nią, jeść kanapkę,
robić miny i rozśmieszać ją.
Proste i miłe.
To teraz nie pomoże, ale wiem, że popełniłam błąd.
Nie sądzę.
Pozwoliłam jej zdecydować, kiedy może dorosnąć.
Trzeba było walczyć.
Dręczy mnie ta sprawa z Haddie.
Zawsze, kiedy wchodzę z nią w konflikt,
to nic nie daje.
Chyba najlepiej dać jej swobodę.
Nie.
Nie dajesz im swobody.
Gdy mówią, że cię nie potrzebują,
wtedy potrzebują cię najbardziej.
Musisz walczyć. Być obecny.
Kiedy cię odpychają,
kiedy ci mówią, że wiedzą lepiej,
wtedy musisz przy nich być.
Boję się, że jest już za późno.
Tata tu jest.
Pewnie przyjechał po mnie. To cześć.
- Co tu robisz? - Cześć.
Wyszedłem wcześniej z pracy.
Chciałem cię odebrać. Co ci się stało w łokieć?
- A tak. - Krwawisz.
Wezmę apteczkę.
- Tato. - Tak?
- Nie trzeba. To drobiazg. - Jest tu!
- Nie. - Oczyścimy w domu.
To zaschnięta krew.
Nie chcemy żadnej infekcji, prawda?
Nic by mi nie było, ale tak.
Potrzymaj. Ja się tym zajmę.
Nie trzeba. To naprawdę jakiś drobiazg.
Żeby nie dostała się tam jakaś bakteria.
- Dobrze. - W porządku?
Ja tylko...
Nie chciałbym, żeby stała ci się jakakolwiek krzywda.
Tylko tyle.
- Dobrze. - W porządku?
Pewnie.
Masz ochotę na lody?
- Pewnie! - Tak?
To chodźmy. Chodźmy do kina! Możemy?
Co? Pewnie. Mam czas. Bardzo chętnie.
Przez nią czuję się, jakbym zmarnowała
całe życie, bo nie idę na studia.
A są inne możliwości, prawda?
Nie chcę iść na studia.
Nie wszyscy przecież muszą iść.
Mogę grać na czymś albo podróżować.
Chciałbym podróżować.
Nigdy nie byłam za granicą.
Ja też nie. I chcę pojechać.
Wiesz co? To jedźmy do Europy.
To niezły pomysł.
- Pojedźmy do Hiszpanii. - Do Hiszpanii?
Mogłabyś zostać tancerką flamenco
- z kwiatem we włosach. - Mogłabym.
A ja byłbym matadorem.
- Czemu nie? - Fajnie brzmi.