- Nie jestem w ciąży. - Okej.
Poprzednio...
Próbuję od czterech miesięcy.
Mam zespół Ashermana.
- To znaczy? - Naprawdę chciałam kolejnego dziecka.
Pisałaś przez całą noc.
Twoja matka napisała fantastyczną sztukę.
Gilliam T. Blount.
- Chcesz pisać? - Tak.
Mogę ci w tym pomóc.
Czemu chcesz studiować na Berkeley?
To świetna szkoła.
Rozmawiałam dzisiaj z dziekanem. Nie dostałaś się.
Niedobrze mi na myśl, co zrobiłeś mnie i naszej rodzinie.
Jesteśmy rodziną. Zrobię wszystko, byś mi wybaczyła. Przysięgam.
Poznaliśmy się na weselu.
Nie wiem, jak to się stało, ale...
Na weselach chyba każdy ma szczęście.
A potem na moim progu pojawił się uroczy pięciolatek.
Takiego wzrostu. Miał wielkie oczy
i zabawny uśmiech.
Gdy poprosiłem ją o rękę, miałem tylko plastikowy pierścionek.
Wygląda na to, że zmywarkę można załadować dobrze lub źle.
A potem mówi: "Nie chcesz podejmować żadnych decyzji,
nie potrafisz współpracować,
nie potrafisz zapanować nad dzieckiem".
Jej włosy zawsze pachniały rumiankowo-waniliowym szamponem.
Kupiłem sobie taki, żeby znowu poczuć ten zapach.
Ta dziewczyna pracowała dla mojego brata.
Pamiętam, jak wszędzie latał sok pomarańczowy.
Nie chce rozmawiać. Nie odbiera komórki i nie odpisuje na maile.
Gdyby nie Jabbar, pewnie nie miałaby już ze mną nic do czynienia.
Chcę wszystko naprawić i odzyskać rodzinę.
Chcę uzyskać przebaczenie
i stworzyć dom dla nas wszystkich.
Co to ma być, zawieszki na drzwi?
Gwiazdki. Rozwiesimy je, żeby lśniły.
Będzie romantycznie. Motyw przewodni: "O północy w Paryżu".
No jasne, Paris.
Chcesz się wybrać?
Dokąd? Do Paryża?
Na bal.
Chyba nie nadaję się na taki bal.
Będzie naprawdę fajnie.
Na pewno świetnie byś wyglądał w smokingu.
Czy to brzmi głupio?
Z przyjemnością wybiorę się z tobą na bal.
Super.
- Tak, Julio, masz pytanie? - Cześć.
Wiem, żenada. Dzięki.
Okropna z ciebie łyżwiarka.
Wcale nie, jestem dobra. Po prostu miałam wypadek.
Przepraszam. Boli?
Nie, w porządku. To dla ciebie.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Przeglądam wszystko ekspresowo. - Co z tym producentem?
Wyznacza mi terminy i mnie wspiera.
Jakby naprawdę podchodził do tego poważnie.
- To dobrze. - Zobaczymy.
A co z twoimi staraniami o dziecko? Pytam z ciekawości.
Na razie jest całkiem fajnie.
Ale skoro już spytałaś, to byłam o lekarza.
Trudno będzie mi znowu począć.
- Zawsze tak mówią. - Nie, to prawda.
- Więc... - Czyli nigdy?
To nic.
- Julio... - Nie, w porządku.
Wszystko gra. Na początku mnie to zasmuciło,
ale przecież jestem wielką szczęściarą.
Mam niesamowitą córkę i wspaniałego męża.
Zamierzam w pełni się skupić na chwilach, w których jesteśmy razem.
Pewnie.
Ciesz się każdym dniem, bo nim się obejrzysz, dzieci uciekają na studia,
dorosłe.
- Właśnie! Co u Amber? - Wszystko dobrze.
To świetnie.
Wiem, że miała doła przez Berkeley.
NA SPRZEDAŻ
Piękny dom.
Jasmine na pewno byłaby zachwycona.
Ile kosztuje?
Właśnie obniżyli cenę.
Właściciele kupili już nowy dom i chcą się przeprowadzić. Nowa cena to 1,1.
Mogę odebrać?
1,1.
- Przepraszam. - A ile kosztuje ten?
Źle.
Dlatego nie wychodzi.
Stąd bierze się ta nostalgia.
To trudne słowo.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Nie wiem.
Przepraszam, chciałam.
Ale stchórzyłam.
Nie wiedziałam, jak zacząć.
Co zacząć?
Nie dostałam się na Berkeley.
Myślałaś, że będę zła?
Po prostu było mi
bardzo smutno i wiedziałam, że będziesz zawiedziona.
Nie zawiodłam się na tobie. Jest mi przykro, że ci się nie udało.
Boże.
Razem zastanowimy się, co dalej.
Właśnie dlatego ci o tym nie powiedziałam.
Nie jestem gotowa na planowanie czegokolwiek innego.
Nie jestem gotowa, by o tym myśleć.
Jestem teraz bezradna, smutna i słaba.
Nie chcę żadnych rad i pomysłów, chcę, byś mnie tylko wysłuchała.
Nie chcę jeszcze rozmawiać o tym w ten sposób.
Za bardzo cierpię.
Coś nie tak?
To niespodziewane. Nie podoba mi się to.
To bal maturalny. Każdy chce na niego pójść.
Nie sądziłem, że Alex zechce, bo jest starszy, ale...
Właśnie na to liczyłem.
To nic takiego.
Wręcz przeciwnie. To bal maturalny.
Kręci się wokół seksu,
a rodzice i nauczyciele doskonale o tym wiedzą.
- Serio? - Ty to wiesz, i ja też.
Wie o tym każdy, kto był na balu.
A myślałem, że tego uniknęliśmy.
Musimy jej zaufać.
To nie kwestia zaufania.
Będzie tam pełno nastolatków
z szalejącymi hormonami.
Wiem. Też byłam na balu maturalnym.
Wiem.
HOROSKOP
- A ta? - Ładny kolor.
- Może ta? - Nie.
To był test, zdałaś.
- Chcesz pokazać nogi? - Bingo!
To co chciałabyś włożyć?
- Ta jest fajna. - Niezła.
- Do domu, na kanapę. - Jak beza.
Znalazł się ekspert.
A co ty włożysz?
Prędzej umrę, niż pójdę na bal, ale dzięki, że pytasz.
Dlaczego? To twój bal.
- Ty kończysz szkołę. - To nie w moim stylu.
- No jasne. - No weź.
- Przebierzemy się? - Boi się.
- Niby czego? - Tańca.
Myślisz, że nie chcę tam pójść, bo boję się tańczyć?
- No to dlaczego? - Taniec na oczach wszystkich?
Boi się, że wszyscy zrozumiemy,
jak bardzo chciała przed nami ukryć, jaka jest piękna.
Odwrotna psychologia i pochlebstwa? Super.
Mówię tylko, że fajnie by było pójść na ten bal z tobą.
Miło mi to słyszeć. Doceniam to, ale...
Więc pójdziesz?
Będziemy tam we trójkę?
Wskoczę między was, gdy będziecie tańczyć.
Możesz kogoś zaprosić.
Jasne. Ciekawe, który z moich wściekłych, wytatuowanych znajomych...
- Starszych facetów. - ...pójdzie ze mną na bal.
Może Brandon?
Tak, Brandon z domu kultury.
- Bezdomny? - Ciacho.
- Nie jest bezdomny. - Uroczy blondyn.
Polubiłabyś go. Zabawny.
Byłoby fajnie. Chodźmy tam wszyscy,
zabawmy się i poróbmy sobie durne zdjęcia.
- Będzie super. - Jasne.
Zastanowię się, dobrze?
Każdego roku przyjmują tylko troje Amerykanów, więc to był zaszczyt.
Staż w Royal Shakespeare Company.
- Niesamowite. - Z Peterem Hallem wystawiającym Hamleta.
Każdego dnia przychodził do kasy
i prosił o kwity na dane przedstawienie.
Pewnego dnia wziąłem głęboki oddech, spojrzałem mu w oczy i powiedziałem:
"Może wytnie pan solilokwium?".
Co? Kazałeś mu wyciąć
"Być albo nie być"?
- Tak. - Z Hamleta?
Pomyśl tylko. Solilokwium zwalnia akcję.
Mogę się założyć, że ta scena była dodana później.
Nie ma żadnego związku z resztą sztuki.
Powiedziałem mu: "Wytnij to,
a scena ruszy z kopyta.
Po prostu to przemyśl". A on na to: "Wylatujesz".
- Nie dziwię się. - Ale to przemyślał.
Wrócił do mnie dwie godziny później i mówi:
"Możliwe, że masz rację".
W ten sposób dostałem swoją pierwszą pracę na stanowisku reżysera.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Bo zaraz cię poproszę, żebyś wycięła pierwsze dwie sceny drugiego aktu,
a ty powiesz, że mnie zwalniasz.
Oszalałeś. Zwalniam cię. Nie ma mowy.
- To najważniejsze sceny. - Widzisz?
Przemyśl to.
Wytnij pierwsze dwie sceny i przeczytaj całość, a zobaczysz,
że wszystko będzie na swoim miejscu.
Zabraknie ważnych informacji.
Będę musiała przerobić pierwszy akt.
Więc go przerób. To trzy dni roboty.
Może dla ciebie.
Pojawiła się szansa,
że twoja sztuka zostanie zainscenizowana
w Berkeley Theatre Company.
- Nie. - Tak.
To naprawdę super,
ale sztuka nie jest gotowa. Zaczekamy, aż ją dopieszczę.
Wprowadzisz te zmiany w trzy dni.
Mogłabym, gdybym nie miała rodziny, pracy i...
Wciąż się zastanawiam, co by się stało,
gdybyś poświęciła całą swoją energię na tę sztukę.
Przykro mi, że to ja muszę ci o tym powiedzieć.
Masz talent.
Naprawdę. To świetna sztuka.
Zawarłaś w niej siebie. Choć raz w życiu postaw samą siebie na pierwszym miejscu.
- Jest twój tata? - Tak.
Czego tu szukasz?
Pewnie nie chcesz już tego słuchać,
ale jest mi przykro i żałuję, że ze sobą nie rozmawiamy.
No dobrze. To wszystko?
Nie. Chciałem, żebyś wiedział, że zastanawiam się nad kupnem domu.
Świetnie.
Chcesz pożyczyć forsę? Nie ma mowy.
- Możesz już... - Nie.
Nie chcę pieniędzy.
Wiem, że jesteś wkurzony i to rozumiem, ale...
Normalnie powiedziałbyś coś w stylu: "A to ciekawe".
Albo: "Czemu teraz? Nie masz już narzeczonej i syna".
Odpowiedziałbym na to, że właśnie tak chcę ich odzyskać.
Naprawdę jesteś idiotą.
Więc to zły pomysł?
Tak. Zachowujesz się jak dziecko.
Zdradziłeś swoją narzeczoną i myślisz,
że kupno domu wszystko naprawi?
To ma być twój plan?
Owszem, taki mam teraz plan.
To durny plan.
I kolejny dowód na to, jaki jesteś niedopowiedzialny.
Wiesz co? Zawaliłem.
Zdradziłem narzeczoną i wszystko zepsułem.
- Owszem. - Żałuję.
Ale to nie oznacza, że moje kolejne decyzje
są głupie lub niedojrzałe.
- Nigdy nie popełniłeś błędu? - Nie.
- Czyżby? - Nie popełniłem.
A teraz idź kupić ten dom i napraw swoje życie.
- Dobrze, kupię go. - Proszę bardzo.
- Super. - No dobra.
Mnie do tego nie mieszaj.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Widzisz? Idealnie.
Uczyłem się tego w szkole.
Cześć, Tonyo Harding.
Jestem świetną łyżwiarką. Dobrze mówię?
- Jesteś. Upadłaś tylko raz. - Jestem świetna!
Upadłam tylko raz. I wcale nie było tak źle.
To był tylko wypadek.
Muszę się przebadać na osteoporozę.
Czy mój tata dzwonił w sprawie kijów golfowych dla Syd?
Nie słyszałem.
Wiesz, co dzisiaj robimy, Syd?
Mam się dzisiaj bawić z Chloe.
Możemy to przełożyć?
Zaplanowałam dla nas coś wyjątkowego.
Robiłyśmy coś wyjątkowego wczoraj.
I przedwczoraj.
Dzisiaj pójdziemy do zoo,
mają tam małe warany.
- Super. - Idź po plecak.
Na balach maturalnych ludzie często tracą kontrolę.
Proszę cię tylko, byś z nią pogadała.
Już rozmawiałyśmy. Omówiłyśmy zasady
i pozwoliłam jej wrócić godzinę później.
Pozwól jej pójść na afterparty.
- Na afterparty? - Wystarczy zadzwonić.
- Jesteś naiwna. - Nie.
- Wszystkie dzieciaki pójdą. - No jasne.
Wyznaczyłam granice.
Ja po balu spałem z Michelle McCann.
Wiem o tym.
Nie chcę cię martwić,
ale dzieciaki uprawiają seks, bal czy nie.
- Nie, to co innego. - Wcale nie.
Nie rozumiesz. Wiesz, co zapamiętałem ze swojego balu?
- Co? - Zupełnie nic.
Nie pamiętam nawet jej sukienki.
Jej koloru.
Nie pamiętam jej rodziców.
- I co zrobiłem z bukiecikiem. - Boże, wystarczy.
Byłem jak zombie, chciałem tylko jednego:
rozebrać Michelle McCann.
- Super. - Pamiętam tylko jedno:
miała sukienkę z takim wycięciem.
Wiem, pamiętam. Widziałam zdjęcia.
- Klęczę i zdejmuję jej... - Nie kończ.
- ...podwiązkę zębami. - Nie chcę tego słuchać.
- Przestań. - Zrozum.
Pogadaj z naszą córką.
Haddie to nie Michelle McCann. I porozmawiam z nią.
Dziękuję.
- Możemy pogadać? - Chciałabym,
ale kazano mi skupić się na sobie.
A możesz się na sobie skupić za dwie minuty?
Jak już pogadamy?
Chciałem porozmawiać z Adamem, ale on mnie nie cierpi, więc...
W końcu przespałeś się z terapeutką jego dziecka.
To zabrzmiało dość skandalicznie.
Ale tylko zabrzmiało,
sam czyn to przecież nic takiego.
Nie zaprzeczam, że jestem dupkiem.
Biorę pełną odpowiedzialność.
Nie wiem, co jeszcze mam ci powiedzieć.
Przepraszam, po prostu mnie to wkurza.
Przyszedłem tutaj, bo zamierzam sprzedać łódź
i wpłacić zaliczkę za dom.
Mam nadzieję, że Jasmine zechce ze mną zamieszkać.
Co?
Chcesz kupić dom, którego nawet nie widziała, żeby ją odzyskać?
Nie wiem, co innego mógłbym zrobić.
Zrobiłbym wszystko.
Gdyby chciała mieć samolot,
tobym go dla niej zdobył.
Chciałem, żebyś tam zajrzała
i, tak po kobiecemu, sprawdziła, czy jest ładny
i czy spodoba się Jasmine.
Nigdy nie kupowałam domu, ale owszem, jestem kobietą.
Dobrze, zrobię to.
Dziękuję.
Nie wiem, czy to się uda, ale to wielki gest.
Byłoby miło, gdyby Julia i Joel...
I Adam?
Nie sądzę, by Adam kiedykolwiek chciał tam pójść.
Ale ja przyjdę.
Przymierz najpierw zieloną.
Mam już fioletową.
Mam też niebieską.
Czemu nie?
Znacznie krótsza, ale ładna i zalotna.
Choć trochę przykrótka.
Rozmawialiście już o tym, co będziecie robić po balu?
Nie. Mówiłam, że zadzwonię.
Chciałam tylko wiedzieć, czy twoi znajomi wynajmują pokoję.
- Muszę wiedzieć, skąd cię odebrać. - Niczego nie wynajmują.
- Skarbie, wyglądasz niesamowicie. - Nie.
Piękna. Nie sądziłam,
że to dobry kolor,
ale pasuje do biżuterii.
- Jak młoda Elizabeth Taylor. - Nie podoba mi się.
Rozmawialiście z Alexem o seksie?
Musiałam spytać.
Nie, mamo.
Dobrze. Tylko się zastanawiałam.
- Seks po balu to banał. - Zgadzam się.
Jako twoja matka muszę zadawać takie pytania.
W porządku, nie szkodzi.
Wyglądasz wspaniale. Nie żartuję, naprawdę niesamowicie.
Przymierzę coś innego.
- No dobra. - Może zieloną?
Ciemną...
Przynieść?
Nie gotuję dzisiaj.
Jestem w szoku.
Przeciętna pizza czy koszmarna chińszczyzna?
Chińszczyzna. Lepiej brzmi.
Co to jest?
Stare sukienki babci.
Co z nimi robisz?
Tylko się nie śmiej.
Bal.
Miałaś się ze mnie nie śmiać.
- Żartujesz. - Nie.
Wszystko wyjaśnię, więc powstrzymaj ten histeryczny śmiech.
Haddie i jej chłopak błagają, żebym z nimi poszła,
więc stwierdziłam, że może być fajnie.
- Z kim pójdziesz? - Nieważne.
Z jakimś znajomym Alexa z domu kultury.
Randka w ciemno? Jak w latach 50.
To dziwne. I głupie.
Wcale nie. To cudowne. Bardzo się cieszę.
Jasne, to głupie
- i oklepane. Bal. - Właśnie.
Ale tych wspomnień nikt ci nie odbierze.
Nie będziesz tego żałowała, nieważne, jak będzie.
To piękny sposób na pożegnanie liceum.
Cieszę się, że idziesz.
Chcesz je pociąć?
Jak w Dziewczynie w różowej sukience?
- Nie widziałaś tego? - Daj spokój.
Jesteś kobieciarzem?
Ta łódź to wabik na panie.
- Świetnie. - Jest niesamowita.
- Super. - Gotowy?
NA SPRZEDAŻ
Co jeszcze? Uważaj na rdzewiejące przedmioty.
Dużo tu wilgoci.
I nie słuchaj zbyt głośnej muzyki. Dźwięk niesie się po wodzie
i sąsiedzi się denerwują.
- Dobrze. - To chyba...
Wszystko.
Możesz mnie już puścić?
Przepraszam. Tu masz klucze.
Przyjemności i gratulacje.
Dziękuję.
Nie skończyłaś.
- Nie mogę. - To postać bez godności.
Musisz dać Barry'emu godność.
Zrobię to.
Robiłam to przez cztery godziny.
Potrzebuję tych poprawek.
- Muszę iść! - To miały być dwa tygodnie.
- Tik-tak. - Córka idzie na bal!
Bal! Nienawidzę tego słowa.
Chcesz być zwykłą mamuśką?
Nienawidzę tego słowa.
Co to ma znaczyć? Nie jestem taka.
Jestem mamą, ale i osobą, która chce pisać.
Masz dzieci?
Nie, tylko żony. Kolekcjonuję je.
Cudownie. A która to?
To obrączka mojej pierwszej żony.
Traktuję to poważnie.
Haruję jak wół. Nigdy tak ciężko nie pracowałam.
Będę zarywała noce, póki tego nie skończymy,
ale teraz muszę iść.
Miłego balu.
- Boże. - Cudownego.
Ale nie masz cudownej sztuki.
- Mam za to życie! - Jeszcze nie.
Pasy!
Którą sukienkę wybrała Haddie? Fioletową?
Beżową. Jest urocza.
Co robisz, tato?
- Mówiłem, że dziś nie pijemy. - Co?
Alex leczy się z alkoholizmu.
I co z tego? Zaatakuje mnie i zabierze mi piwo?
On jest alkoholikiem, nie ja.
- Rozmawiałeś z Crosbym? - Nie. Dasz mi wreszcie spokój?
Spokój?
Musisz z nim porozmawiać.
Pamiętasz, Adam? Z piękną Molly McCann.
Miała na imię Michelle.
- Michelle? Myślałam, że Molly. - Tak.
Miał na jej punkcie fioła. Ciekawe, co się z nią stało.
- Ciekawe. - Mogę?
Zdążyłam?
Wiem, spóźniłam się.
- Cześć. Jak leci? - Dobrze.
- Ale jestem podekscytowana. - Ja też.
Szykują się na górze.
To dzięki Haddie postanowiła tam pójść.
Chciała tego.
- Cześć, Sarah! - Siostra Sarah.
Pamiętasz swój bal? Rozmawialiśmy o balu Adama.
I znowu wspominki.
Czy pamiętam mój bal? Śpiewałam na nim z Sethem.
"Miłość wznosi nas do chmur".
Tam, gdzie latają orły.
- Lubię tę piosenkę. - Miała natapirowane włosy.
To było normalne w latach 80.
Narzeczona Frankensteina.
Dzięki. O taki efekt mi chodziło.
To był hołd dla Sheeny Easton.
- Co słychać, panie Braverman? - Cześć, Alex.
Ładne spodnie i smoking.
- Dziękuję. - Brandon.
Brandon? Adam Braverman. Wejdź.
Jestem Sarah, mama Amber.
Miło panią poznać.
Zeek Braverman. Jak się masz?
- Cześć, Brandon. - Zaraz zejdą.
Zrobię wam zdjęcie.
Stańcie obok siebie. Obejmijcie się.
Bliżej.
Szczęściary z nich.
Świetnie. Spójrz tutaj, Brandon.
- Gotowe. - Pięknie. Chyba mrugnąłeś.
- Trochę bliżej. - Zamknąłeś oczy, Alex.
- O raju! - Spójrzcie tylko!
Tylko nie przesadzajcie.
Wyglądacie prześlicznie!
Lepiej by być nie mogło.
Robimy zdjęcia!
Cześć.
Dzięki.
Sam bym to włożył, ale to dla ciebie.
Mogę ci to oddać.
Wyglądasz wspaniale.
Ustawcie się.
Bliżej.
- Właśnie tak. - Blisko siebie.
- Amber, tutaj. - Gdzie patrzeć?
Powiedzcie: "bal".
- Dziękuję. - Pa.
Ja też cię kocham. Pa.
- Zachowuj się, młody człowieku. - Tak jest.
Mam cię na oku.
Żartowałam, baw cię dobrze. Miło cię było poznać.
Amber i Haddie poszły razem na bal.
Prawie spadłam z krzesła, gdy powiedziała, że chce się wybrać.
I to z nieznajomym chłopakiem.
I dobrze. Zabawią się trochę.
Odwiedził mnie Crosby.
I dobrze.
Mamy zobaczyć dom.
Tak, wiem.
Jesteśmy dorośli.
Co mielibyśmy tam robić?
Dobierać zasłony?
Wyświadczyć mu przysługę i wybić mu z głowy głupotę,
którą chce naprawić inną głupotę?
Nie da się jej naprawić,
więc mam to gdzieś.
Więc nie pójdziesz?
Nie.
To mogłoby być coś naprawdę głupiego,
ale może się też udać.
Jasmine może mu nigdy nie wybaczyć,
ale my nie mamy wyboru.
Zrobił coś strasznego.
Nie musi ci się to podobać.
Możesz się na niego wściekać jak długo chcesz.
Ale on cierpi i nas potrzebuje.
To nasz brat.
Przyjdź.
- Gotowi? - Tak.
Tylko nie spadnij.
Gotowy?
- Świetnie wyjdzie. - Na pewno.
Zdjęcie na ścianę i wpis do pamiętnika.
Ściana wstydu.
Patrz, jak elegancko.
- Zupełnie jak w Paryżu. - Racja.
I ta muzyka...
Zabrać twój płaszcz?
To sweter, ale tak.
I co mam z nim zrobić?
- Niesamowite. - Te gwiazdy!
- Świetny pomysł. - Zgadzam się.
- Wyglądają pięknie. - Dziękuję.
- A wiesz, co wygląda jeszcze lepiej? - Co?
Ty.
- Ty wyglądasz w porządku. - Tylko tyle?
Tak. Trochę jak...
Jestem stworzony do tego smokingu i dobrze o tym wiesz.
Cóż... Cześć, dziewczyny.
- Cześć. - Oto kłopoty.
- Patrz, co znalazłem w garażu. - No proszę!
Prawie cały zestaw.
- Cały! - Prawie.
Julia, patrz, co znalazłem w garażu.
O Boże. Cieszysz się, Syd?
To twoje nowe kije golfowe. Należały kiedyś do mnie.
Będziemy razem grać.
Nauczę cię.
Nie lubię golfa.
Jeszcze nigdy nie grałaś.
Ale nie chcę.
Będziemy to robić razem. To nas będzie łączyło.
Myślałam, że uczymy się francuskiego.
Ile rzeczy musimy robić razem?
Nie za wiele.
Co się dzieje?
Alex mówił, że grasz na bongosach.
Nie, gram na gitarze. Powiedzmy.
- Na gitarze? - Choć niezbyt często.
- Amber? - Cześć!
- Cześć. - Co słychać?
- Znasz Tylera? - Tak.
- Brandon. - Miło cię poznać.
Cześć, jestem Kelsey.
Ostatnio dużo o tobie myślałam.
Uczyłyśmy się razem do egzaminów.
- Biła mnie na głowę w słownictwie. - To prawda.
I jak wyszło?
Ze słownictwem?
Ze studiami. Wiesz, dokąd pójdziesz?
Ja na Yale, jak na nudziarę przystało.
Tata się rozpłakał, gdy mnie przyjęli.
A taki z niego twardziel.
- A ty? - Nie wiem.
Nie zdecydowałaś jeszcze?
Jest niesamowicie bystra. Nie macie pojęcia.
Problem w tym, że się nie dostałam.
Do żadnego college'u.
To nie kwestia niezdecydowania,
ale braku opcji. Po prostu mnie nie przyjęli.
Wybacz, to niezręczne.
Naprawdę przepraszam.
Właściwie to nawet lepiej.
Teraz możesz zrobić co chcesz,
odkrywać świat po swojemu.
Super. Świetnie wybrnęłaś.
Życzę ci miłych studiów i dobrej zabawy na balu.
- Możemy iść? - Pewnie.
Pa.
Niedobrze mi. Nie wiem, co mi jest, ale...
Źle się czujesz?
Nie chcę robić zamieszania, pójdę już.
Boli mnie brzuch.
Na pewno nic ci nie jest?
Na pewno. Widzimy się jutro. Bawcie się dobrze.
Na razie.
- Oby ci przeszło. - Dzięki.
No nie wiem.
Więc myślisz, że to głupie?
Nie podoba ci się?
Jest miło i podobasz mi się taka wystrojona.
Więc dziękuję za zaproszenie.
Wiesz, że niektórzy powynajmowali pokoje na później?
Myślałeś kiedyś o tym?
Wiesz, co sobie myślę?
Gdy nadejdzie czas,
to będziemy wiedzieli.
Nie ma pośpiechu.
Nigdzie się nie wybieram.
Wcześnie wróciłaś.
- Tak. - Co się stało?
Nic. Nie chcę teraz rozmawiać.
Wszystko w porządku?
Tak. Po prostu...
Nie chcę rozmawiać.
Nie mam ochoty.
Co z twoją randką?
Nie o to chodzi. Było w porządku. Po prostu...
To nie działa.
No wiesz...
Szkoła, świetne wyniki,
bal w towarzystwie miłego chłopaka,
studia... To mi niczego nie daje.
Kochanie, jesteś bystra.
Jutro to wszystko będzie wyglądało inaczej. Jutro...
Wysłuchasz mnie wreszcie? Skup się na tym, co mówię, proszę.
Próbuję być z tobą szczera.
Starałam się robić wszystko to, czego ode mnie chciałaś.
Chciałam jak najlepiej się uczyć,
pójść na studia i uczestniczyć w życiu szkoły,
ale nic mi to nie daje.
Przykro mi, ale muszę zacząć robić to, czego sama chcę
i sprawdzić, jak na tym wyjdę,
bo to całe podążanie za tym, czego ty chcesz i co mi radzisz,
i twoja pomoc najwyraźniej nie działają.
To nie twoje życie, tylko moje.
Musisz zrozumieć, że zamierzam podejmować własne decyzje,
czy ci się to podoba czy nie, i pogodzić się z tym,
że zamierzam być sobą.
- Alex. - Co?
Pamiętasz, jak rozmawialiśmy o czasie?
I o tym, że będziemy wiedzieli, gdy nadejdzie właściwa pora?
Myślę, że właśnie nadeszła.
Nie chcę, żebyś czuła presję,
bo dzisiaj odbył się bal, a twoi znajomi wynajęli...
Nie. Naprawdę czuję, że to właściwy moment.
Czuję się dobrze.
- Ja też. - Dobrze.
- Zaczynam się martwić. - Dlaczego?
Miała wrócić najpóźniej za cztery minuty.
Ma jeszcze czas.
Zadzwonię do niej.
- Skarbie. - Co?
Przestań panikować.
- Nie panikuję. - Panikujesz.
- Nie. - Tak.
Widzisz?
- Cześć. - Cześć, kochanie.
- Jak było? - Dobrze się bawilaś?
Tak, było naprawdę miło.
Jenna została królową balu. Świetne dekoracje.
Położę się już.
Jestem zmęczona.
Możesz jutro pospać.
Dzięki, że wróciłaś na czas.
Dzięki za sukienkę.
Nie ma za co.
- Czujesz się już lepiej? - Tak.
To dobra dziewczyna.
Oj tak.
Jeśli ma to jakieś znaczenie, to zawsze chciałem zagrać z tobą w golfa.
Tak bardzo cię kocham.
Ktoś tu uwielbiał koty.
Trzeba będzie wymienić okna.
- Tak. - To chyba nie takie trudne?
Nieszczególnie, ale...
Gdy doliczy się szafki kuchenne, płytki
i zapach rzekomego morderstwa,
- to trochę się już tego robi. - No tak.
Widziałeś tamten domek naprzeciwko?
- Uroczy. - Tak.
Gdyby było mnie na niego stać,
tobym go kupił.
Nie jestem idiotą.
Nie to miałam na myśli.
To cudowny pomysł.
Naprawdę miły.
Tyle że kosztowny. Wymaga odpowiedzialności...
Cóż, kupiłem już ten dom, więc...
Ten?
Myślę, że będzie...
Boże, co ja sobie myślałem?
Właściwie to wiem. Myślałem,
że skoro zrujnowałem już sobie życie, to gorzej już nie będzie,
bo nie da się wszystkiego zepsuć jeszcze bardziej.
Umowa nie jest jeszcze zamknięta.
Dom może nie przejść inspekcji.
Nie ma szans.
Możesz się jeszcze wycofać.
Sprzedałem już łódź.
Naprawdę?
Wydawało mi się, że to dojrzała decyzja.
Bo taką była.
Dorośli nie mieszkają na łodziach.
Dzięki, że przyszedłeś.
Tak czy inaczej, ten dom to śmietnik.
Okropny.
Wyremontuję go?
Nie.
Super.
Zrobimy to razem.