- Nie jestem w ciąży. - Ok.
poprzednich odcinkach...
Próbuję od czterech miesięcy.
Od kiedy tak ciężko zajść w ciążę?
Przez całą noc pisałaś?
Zaczęłam i samo poleciało.
Porozmawiaj z moją znajomą, Carly Barow.
Dlaczego zależy ci na Berkeley?
To doskonała szkoła.
Gaby już od ponad roku
próbuje pozyskać zaufanie Maxa,
ale zrezygnowała przez Crosby.
Zachowałeś się ohydnie.
Wobec mnie i mojej rodziny.
Nie chcę cię widzieć.
Nie jesteś w ciąży
Ok, ostatni kęs. Musimy iść, skarbie.
Już skończyłam. Dziękuję.
- To ja dziękuję. - No i jak tam?
Nic z tego. Znowu musimy próbować.
W ubiegłym tygodniu miałam wizytę i wszystko wyglądało dobrze.
Kochanie, to może trochę potrwać.
Dopiero zaczęliśmy. Nie można się przejmować.
Wiesz, co? Może powinieneś się zbadać.
- Dla pewności. - Co masz na myśli?
Sprawdzić ile masz rybek i jak szybko pływają.
Kupimy rybę?
Nie, kochanie. Może.
Umówię ci wizytę, zgoda?
Poważnie? Bo jestem pewien,
że mam akwarium pełne szybkich i zwinnych rybek.
- Na pewno. - Kupimy akwarium?
- Nie. Może. - Nie. Może.
- Zobaczę. - Pomyślę.
- Tato, a plecak? - Racja.
W porządku, idziemy. Moje rybki są w doskonałej formie.
Porozmawiam z mężem i oddzwonię do pani.
To ja dziękuję.
O czym masz ze mną rozmawiać? Kto to był?
To ze szkoły Maxa.
Chcą, żebyśmy dziś wpadli na rozmowę.
- Tak? Czemu? - Nie wiem. Nie mówili.
Chcą z nami porozmawiać osobiście.
Czy coś się stało?
O niczym nie wiem. Podobno Dr. Robertson chce się z nami spotkać.
Dyrektorka? To nie brzmi dobrze.
Gdy to zdarzyło się wcześniej...
Max wyleciał ze szkoły. Wiem.
Zarezerwuję sobie popłudnie.
- Będzie dobrze. - Jasne.
No jak? Co sądzisz?
Wyglądasz jak ciocia Julia,
albo jak przymilna bibliotekarka.
Witaj w świecie korporacji.
Wygodnie im cały czas pod krawatem?
Nie wiem. To kancelaria prawnicza.
O czym będę z nimi rozmawiać?
To nie moje środowisko.
No właśnie.
To coś zupełnie nowego. Podziękuj cioci Julii.
Popatrz na siebie. Tyle się teraz dzieje.
To praktyka, ale mogą zaproponować ci pracę.
- Możesz to zrobić latem. - Wiem...
Skończysz Berkeley.
"Jak skończysz Berkeley", bo złożyłam tam papiery.
Jeszcze nic nie wiadomo.
- Amber... - Mogę cię o coś spytać?
A jeśli nie dostanę się do Berkeley?
Myśl pozytywnie.
Stwórz swoją wizję życia.
Okropnie na mnie naciskasz.
Co masz w spodniach?
Co to za pytanie?
Przejrzałem w łazience twoją sztukę.
Chyba żartujesz? Zabrałeś ją do łazienki? To odrażające!
Sztuka? Co to znaczy?
Nie sztuka, tylko fragment. To początek.
Mama napisała sztukę. Jest doskonała.
Napisałaś sztukę?
Napisałam. Jest niedokończona.
Nie czytaj. Jeszcze za wcześnie!
Jest tam coś o mnie? O mnie też?
Jest tylko o tobie.
Hej. Jednak dotarłaś.
Tak. Lekcja skończyła się wcześniej...
- Fajnie, że przyszedłeś. - Jasne.
No dobra, możesz iść.
Nie. Jasmine, wiem, że nie chcesz ze mną rozmawiać.
- Racja. - Ale jak...
Wiecie, co?
- Hej. - Cześć, mały.
Jestem gwiazdą tygodnia.
- Tak. - Patrzcie. Voila.
WSZYSTKO O JABBARZE
- Fajnie. - Super.
Wkleja się zdjęcia i wpisuje swoje ulubione rzeczy.
I rodzice mają przyjść do klasy,
opowiedzieć o mojej rodzinie.
- Cała nasza trójka? - Tak.
Przyjdziecie, prawda?
Tak, oczywiście. Jasne.
Przykleję tu mnóstwo zdjęć.
Wszystkie, jakie mam w domu.
"Wszystko o Jabbarze". Czyli o mnie.
Jak w szkole? Wszystko w porządku?
Lubisz nowych kolegów? Dobrze cię traktują?
Tak. Jak daleko jeszcze?
Już blisko. Wyszliśmy na spacer.
To dziwne. Nigdy tego nie robimy.
- Jest fajnie. - Wcale nie.
Jesteśmy razem.
- W parku. - Muszę iść siku.
- Co? Teraz? - Tak.
- Nie możesz poczekać? - Nie, chce mi się siku.
- Kochanie, wstrzymaj. - Nie mogę.
- Na chwilę. - Nie...
Załatwię się tutaj.
Wiesz, co zrobimy? Chodźmy do Lessingów.
Mieszkają tuż za rogiem. Wstrzymaj.
- Ok. - Spokojnie.
- Hej. Muszę iść siku. - Cześć.
- Kristina. - Przepraszamy za najście.
- Idę siku. - Byliśmy
na spacerze.
Normalnie to żaden problem, ale teraz...
Muszę iść do łazienki.
Gościnna jest właśnie w remoncie.
- To cudownie. - Dopiero zaczęli.
- Pójdę do łazienki Noela. - Max!
- Max! Proszę! - Co to za maniery! Przepraszam.
Byliśmy na spacerze i...
Hej, Gaby! Hej, Noel!
Powiedział "Gaby"?
Zgadza się.
Może ktoś mi wyjaśni, co się dzieje,
bo kompletnie straciłam głowę.
Wiem, Kristina.
- Pracujesz z Noelem? - Tak.
- Miałam ci powiedzieć. - Ale?
- Nie mówiłaś? - Nie.
Co miała powiedzieć?
Potrzebował kogoś.
Jesteśmy przyjaciółkami.
Mogłaś powiedzieć, co się dzieje.
- Myślałam, że wiesz. - Potrzebował kogoś.
O niczym nie wiedziałam. Nie masz pojęcia, przez co Max przechodzi.
Wiem, że się martwisz, ale Suze potrzebowała pomocy.
Co się dzieje z Maxem?
Opadły nam ręce, Gaby. Dowiedział się, że ma Aspergera
przez ciebie i Crosby.
Mamy w szkole spotkanie,
pewnie go wyrzucą.
Jesteśmy bezradni. Ty odeszłaś.
Co się stało?
Nie wiem, bo nie chce mi nic powiedzieć.
Max, kochanie, idziemy.
- Idę! - Przykro mi.
Chodź. Mam nadzieję, że mój szwagier
był tego wart, bo nie tylko jego wystawiłaś.
Do zobaczenia.
Przyjemnego remontu.
Bardzo się cieszę. Udało ci się.
Osiągnęłaś prawdziwy sukces.
Dlaczego wszyscy zawsze mówią o wujku Adamie?
Myśli tylko o butach.
Przekaż mu to.
Jestem ci w za tą pracę.
Dużo dla mnie znaczy.
Może nie jest zbyt skomplikowana, ale i tak się cieszę.
Naprawdę. To świetna praktyka.
Dorobię trochę i odłożę na studia.
Słyszałaś coś?
Nie. To stresujące.
Rozumiem. Może nie być łatwo, ale wytrzymaj, bo warto.
Dobrze.
Puk, puk. Jest tam kto?
Wejdź. To moja siostrzenica, Amber.
Przywitaj się z Garym. To jej pierwszy dzień w pracy.
Studiujesz prawo, czy...
Wyglądam na studentkę prawa?
Trochę.
Może i tak.
Nie nie studiuję prawa. Jeszcze nie. Może później. Nie wiem.
Ok. Tu są twoje klucze do samochodu.
Jest czysty i nawoskowany. Stoi na parkingu.
Pozbyłem się też ciała z bagażnika.
- Dziękuję. Możesz iść. - Dzięki. Idę.
Miło cię poznać. Postaraj się w pierwszym dniu niczego nie zawalić.
Zabawne.
Mąż do pani.
Cześć kochanie.
Julia, to wariactwo. Nie będę onanizował się do pojemnika.
Przykro mi kochanie. Słyszę cię przez głośnik
i Amber jest tutaj.
- Ona tam jest? - Hej.
- Hej. Jak się masz? - A ty?
- Muszę iść. - Ok.
- Co się dzieje? - Mam problem, skarbie.
- Dlaczego? - Nie wiem, jak się za to zabrać.
W pokoju jest cholernie zimno.
Siedzę tutaj.
Grają Muzaka. Przechodzą jacyś ludzie.
Przynieśli mi stertę Playboyów z lat 80.
Mam zadzwonić, jak skończę.
Czuję się okropnie, skarbie.
Przykro mi. Nic nie mogę zrobić.
- Mogę jakoś pomóc? - W jakim sensie?
No wiesz, seks przez telefon.
- Potrafisz to robić? - Niezupełnie.
Muszę się zastanowić.
Poczekaj.
Chcę...
Powodzenia. Dzięki.
Chcemy porozmawiać z państwem o wynikach Maxa.
Czy coś się stało? Nie daje rady?
Może mieć zaległości, bo właśnie poznał diagnozę.
Może to jest powód. Jest trochę rozkojarzony.
Wręcz przeciwnie.
Uczy się doskonale, jest świetny z matematyki i przyrody.
Zaproponowałam rozmowę, żeby was zapewnić, że nie
- sprawia problemu. - Super.
W klasie sporo od niego wymagamy.
Dzięki temu będzie dalej robił postępy.
Świetnie.
Czy coś się stało?
- Nie byłam na to przygotowana. - Ja też nie.
- To doskonała nowina. - Oczywiście.
Chciałam o tym powiedzieć,
w przypadku gdybyście chcieli go u nas zostawić.
Nie rozumiem.
Dlaczego nie mielibyśmy go zostawić?
Z programu w Footpath czerpie duże korzyści,
dzięki niemu rozwija się społecznie.
Nie chcemy, aby tak fajna rodzina
opuściła nasze grono.
Ale trzeba podjąć decyzję, najbardziej korzystną dla Maxa i być może umieścić
go w zwykłej szkole, gdzie lepiej będzie realizował potencjał,
w sensie społecznym i naukowym.
Jak było?
Całkiem nieźle. Segregowanie dokumentów i dużo iinnej pracy.
Wysłałaś do kogoś faks lub wiadomość?
Nie używają już faksów, bo to nie lata 90., ale...
- Nadal używa się faksów. - Wątpię.
Nogi mnie bolą.
Co się dzieje? Dlaczego...
Poczta do ciebie.
- Co? - Super.
- Zobacz jaka cienka. - Nie wiesz, co jest w środku.
Zobaczymy.
- "Głęboko żałuję"... - Nie.
"nie ma możliwości.."
- Jasne. - Przykro mi, kochanie.
- Myślałam, że... - Myślałam, że tu przyjmą mnie na bank.
Złożyłam podanie w jeszcze jednej szkole.
- Powinnam złożyć w kilku innych. - Słuchaj, wybrałaś tylko jedną szkołę
ze względu na reputację Berkeley.
Wiem. Berkeley. Jasne. Berkeley, Berkeley.
Chodzi o to, że...
Doskonale wypadłaś podczas rozmowy wstępnej, no i znasz Carly,
dlatego nie musiałaś się asekurować.
- Mamo. - Tylko mówię.
To potworna nerwówka i stres.
- Nie denerwuj się. - Nie mogę.
Wszystko się poukłada, zobaczysz.
Ok, Dziękuję.
To jest dobre. Z Halloween.
Ja to Evel Knievel. A ty? Ten w piżamie?
- Jestem Jedi. - Fajnie. Może...
- To też jest dobre. - Jasne. Dawaj.
- Nie. - Pamiętasz Japońskie Ogrody?
Złote rybki były fajne.
- Tak. - Może.
Pamiętasz jak cię wycałowaliśmy?
Nie pamiętasz tego?
A to? Rodzinne muzykowanie.
Ja grałem na pianinie, a ty na czym?
- Na bongo. - Zgadza się.
Mama śpiewała i tańczyła.
- Fajnie było, co? - Tak.
Możesz dodać to do listy.
To dobry pomysł.
Muzykowanie z rodzicami.
Ona ma chyba talent, do języków. Ma...
- Cześć. - To rewelacja.
Kochanie, gdzie jesteś, do diabła. Chcę cię komuś przedstawić.
Nasłuchałem się o tobie samych wspaniałości.
- Dzięki. - To Gilliam T. Blount.
Pijecie martini?
Tak, dobrze się bawimy.
Gin jest ponadczasowy.
Byliśmy razem na wojnie,
wystawił w Sajgonie "Śmierć Komiwojażera". To był doskonały spektakl.
Zrobiłby na tobie wrażenie.
Wystawia pan sztuki?
Bezbłędnie zagrał Biffa. Lepiej niż inni.
- Byłbym lepszy jako Willy. - Przestań.
Miło pana poznać.
Kochanie, może o tym nie wiesz,
ale stoi obok ciebie wielki człowiek.
Gilliam T. Blount to słynny producent
spektakli na Broadwayu.
Wiesz, co jeszcze? Zgodził się przeczytać twoją sztukę.
Nie. O, Boże. To prawdziwy komplement.
Nikt tego jeszcze nie powinien czytać.
- Czemu? - Nie jest gotowa.
- Mamy kilka kopii. - Nie chcę...
Wszyscy to mówią. Wszyscy mówią to samo.
Nie znam się na tym,
ale piszę tam o sprawach z mojego życia, i chcę to wycofać.
Chcesz usunąć twoje osobiste sprawy?
A zostawić co? Płyciznę?
Chcesz być pisarką?
Tak.
- Chcę. - Tato.
Chcesz być pisarką?
Tak.
- Nie chcesz nikogo urazić? - Przebrnie przez to.
- Tato. - Sarah, treść dotyczy
twojej rodziny. Pytam, czy boisz się, że ich zranisz?
Tak.
Tak. Twój ojciec ocalił mi życie podczas wojny w Wietnamie,
i jeszcze zanim przestałem żywić do niego urazę,
uświadomiłem sobie, ile mu zawdzięczam.
Pójdę do domu i przeczytam ten materiał.
I powiem prawdę, brutalną lub radosną.
Nie wiem, co...
Sądzę, że chcesz powiedzieć "dziękuję".
- Dziękuję. - Tak.
Dziękuję.
Kochanie? Naprawdę chcesz przenieść Maxa do zwykłej szkoły?
Tak.
Już raz próbowaliśmy i nie wyszło.
To był niewypał.
Kristina, on tak szybko rośnie.
Poprawiło się jego zachowanie, lepiej funkcjonuje społecznie.
Poradzi sobie.
Poradzi sobie? To trochę za mało.
Ma odnieść sukces, rozwijać się i wybić w tym, co lubi.
Teraz chodzi do Footpath.
Mam wrażenie, że społeczny aspekt jest dla ciebie ważniejszy
niż postępy w nauce.
Obydwa są ważne. Wymyśliłeś sobie, że zwykła szkoła
to magiczny środek, ale tak nie jest.
- Wcale tak nie myślę. - A właśnie, że myślisz.
Mówili, że świetnie sobie radzi.
Mogą więcej od niego wymagać.
Lepiej nie wprowadzać poważnych zmian.
Rozumiem, o co ci chodzi.
Chcesz porozmawiać o tym później?
- Ok. - Zgoda?
Zgoda.
Pa.
Carly Barow - Poczta głosowa Wyłącz - Odsłuchaj
Odsłuchaj
Cześć Amber, mówi Carly Barow.
Rozmawiałam z dziekanem w Berkeley.
Zadzwoń do mnie przy najbliższej okazji. Dzięki.
Jeśli pizza, to dla mnie z grzybami.
To wcale nie jest zabawne.
- Gary? Jesteś Gary. - Gary.
Wiedziałam. To był żart.
Później idziemy na drinka, jeśli chcesz, możesz dołączyć.
- Naprawdę? - Na luzie.
Wypijemy piwo, pogadamy.
- Totalny luz. - Jasne.
Fajnie brzmi, ale nie mogę.
Chyba rozumiem.
Ważniara.
Mam coś... Muszę coś zrobić.
Chętnie pójdę następnym razem.
- Następnym razem się nie wykręcisz. - Ok.
- Jasne. Dobranoc. - Pa.
- Na pewno chcesz prowadzić? - Tak.
To ogromny samochód.
- Będę uważać. - Wąskie drogi.
Dziękuję.
- Sarah? - Tak.
Jak będziesz sprawdzać mnie w sieci,
co ja bym na twoim miejscu zrobił,
na pewno natkniesz się na jakieś osobliwości.
Wyróżnij się z tłumu,
i postaraj się mnie nie szufladkować.
Jeśli ty zrobisz to samo.
Załatwione.
Uważaj na skrzynkę pocztową. Skrzynka.
Tato, co miał na myśli mówiąc "osobliwości"?
Osobliwości? Był taki okres, trwał 10 lat,
a teraz to raczej enigma.
Tato, co to za facet? Komu dałeś moją sztukę?
RZECZY KTÓRE LUBIĘ Muzykowanie z rodzicami
Pamiętasz wyjazd do Nowego Yorku? I Halloween?
To z meczu futbolowego, gdy dali ci punkty za przyłożenie.
Udało mi się to wiele razy.
Tata mówił, że byłaś gwiazdą.
Tak powiedział?
Tak. I pyta jaką piosenkę ci zagrał.
Mówił, że to twoja ulubiona.
To Kansas City,
ale to ulubiona piosenka babci, nie moja.
Chyba dlatego nauczył się ją grać.
Hej, mam pomysł. Wszystko ładnie przykleiłeś.
Ale może dopiszemy, co lubimy robić razem?
Oglądać telewizję.
To dobry przykład, ale myślałam o chwilach
wspólnie spędzonych przy ognisku, i opiekaniu smorów.
- Dobry przykład. - Pamiętasz?
Kiedy naprawią łódkę taty?
Nie wiem, kochanie. Dlaczego pytasz?
Chcę, żeby tu mieszkał.
Dawno nie bawiliśmy się w wojny Nerfów.
Jak się pisze smory?
Halo?
Hej Carly, mówi Amber.
Oddzwaniam. Dostałam twoją wiadomość.
Dzwoniłam, żeby ci powiedzieć, że rozmawiałam dzisiaj z dziekanem,
i niestety nie mam dobrych wieści. Nie przyjęli cię.
Przykro mi...
Pismo wyślą dopiero pod koniec tygodnia, ale zadzowniłam,
bo na twoim miejscu chciałabym wcześniej wiedzieć.
Mam nadzieję, że...
Jestem ci wdzięczna. Dzięki.
Amber, jesteś świetną dziewczyną,
i los się do ciebie uśmiechnie. Uwierz mi.
Ok. Dziękuję.
Dobrze, idziemy.
Syd, nie rzucaj torby na podłogę. Zanieś ją do swojego pokoju.
- To nie hotel. - Już nie?
Halo?
Super. Wielkie dzięki.
Skarbie! Moje chłopaki pływają.
"Pływają"? Kupimy rybkę?
Nie, kochanie. Tata był na badaniach i ma dobre wyniki.
Kiedy kupimy akwarium?
Nie jestem pewny. Możemy...
Zaraz zadzwonię do mamy.
Możesz wyjść? Dzięki.
Wspaniała nowina.
Nie rozumiem.
Dokładnie pamiętam, jak robił Inherit the Wing
w Royale w 70.
- Tato. - Co?
To późne lata 70., według tego szukasz.
Nie wyszukaj tytułów przedstawień.
Siadaj i szukaj.
Wstukaj jego nazwisko.
- No właśnie. W ten sposób. - To on.
To on, racja.
1948, Ithaca, Nowy York.
Jego dorobek... Zrobił Prisoner of Second Avenue.
Spory dorobek na Broadwayu. Niesamowite.
Przecież ci mówiłem.
Zobacz, Championship Season, The Lion in Winter.
To lata 70. Popatrz na dorobek z lat 80. Pickle Juice. Co to takiego?
Poza Broadwayem. Ale też się liczy.
Teatr Old Globe.
2000 - do chwili obecnej Brak tytułów
Nic od 2000. Tato, nic od 2000.
Zrobił sobie przerwę.
Reżyserował i produkował świetne sztuki,
i chce przeczytać moją rzecz
To nie "rzecz", tylko sztuka.
Ta sztuka nie jest skończona, i...
Sarah, Gilliam T. Blount da jeszcze o sobie znać.
Usłyszą o nim, bo wyprodukuje
i może wyreżyseruje sztukę napisaną przez Sarah Tracy Braverman
z udziałem Zeka Bravemana w roli Barry'ego. Do zobaczenia.
- Co? - Nic, tak sobie gadam.
- Tak sobie tylko gadam, słonko. - Boże.
Co z naszym wyjściem?
- Co tu robisz? - Przeglądam zdjęcia mamy.
Szukasz czegoś?
Czegoś na "Wszystko o Jabbarze" w szkole,
próbuję odgrzebać pamiątki z fajnie spędzonych rodzinnych chwil.
Tydzień "Wszystko o Jabbarze"?
- To świetnie. - To taka uroczystość w szkole.
Pójdziemy razem z Jasmine,
on przygotuje kolaż z różnych zdjęć.
Przypominasz sobie?
Tak.
- Przyłożenie w Turkey Bowl. - Było świetne.
Fajne zdjęcie.
Liczysz na to, że te rodzinne wspomnienia
przywrócą Jasmine pamięć dawnych chwil?
Chcesz ją odzyskać?
To aż tak widać?
Jasne.
Nie wiem co jeszcze mogę zrobić.
To na pewno zadziała.
- Na pewno podziała. - Dziękuję.
Może znajdziemy coś fajnego.
Cześć, kochanie.
- Cześć, - Jest jedzenie. Zgłodniałem.
Kochanie?
Dzwonili z Sycamore Charter,
chcą spotkać się z Maxem. Wiesz coś o tym?
Już dzwonili? Szybko działają.
Adam, co ty wyrabiasz?
Nic takiego.
Nie możesz sam podjąć takiej decyzji. Rozmawialiśmy już o tym.
To jest dobra szkoła.
Jabbar i Sydney tam chodzą.
- Obydwoje. - Możemy ją sprawdzić.
Musimy być co do tego zgodni.
Zrobiłeś to na własną rękę.
Nie możemy czekać, skarbie.
Za tydzień trzeba zapłacić za Footpath.
Jeśli myślimy o zwykłej szkole,
- zróbmy to. - I..
musimy wpłacić depozyt,
bo Max straci miejsce.
Na miejsce w Footpath długo się czeka.
- Wiesz ile? - A ile wynosi depozyt?
- Wiem. - To droga szkoła.
Ale podjąć decyzję w tydzień?
Marnuje się w Footpath. Tak mówili.
Mogą zmienić program,
na bardziej wymagający i ambitny.
- Na ambitny. - Pewnie tak,
ale Maxowi potrzebne jest bardziej dynamiczne środowisko.
Maxowi, czy tobie?
- Co? - Wiem, że chcesz,
by nasz syn był w normalnej szkole. Ja też, wierz mi.
- A to... - Mój syn
ma Aspergera. Wiem, że ma problemy.
Chcę, żeby w szkole uczył się i rozwijał,
żeby miał tam duże możliwości. I dobrą przyszłość.
Jasne. Rozumiem.
A jeśli nie będzie umiał znaleźć kolegów?
Zapominasz o realiach?
O wszystkim pamiętam.
- Wiem, że to ryzyko. - Ogromne ryzyko.
Tamto już minęło.
On się zmienił.
Wiesz, co? Posłuchaj.
Chcę, co najlepsze dla naszego syna.
Nie chcę podejmować decyzji pod wpływem strachu.
Nie boję się.
Kristina, każdy się boi. Ja też się boję.
Boję się tego, co może się stać, ale chyba warto zaryzykować.
Mylisz się.
Najbardziej w tańcu lubię to, że porusza się ciało.
Jabbar też to lubi.
- Chcesz? Pokaż im. - Pokaż, co potrafisz.
Nieźle.
Jak państwo się poznali?
- Więc... - Na to pytanie ja odpowiem.
To było...
Podczas ciemnej i burzliwej nocy.
Jechałem na moim rumaku przez las,
i ujrzałem nagle cudną księżniczkę.
- Nie. - Nie.
Byłem na jakimś ślubie w Nowym Yorku,
w Boathouse w Central Parku.
Przyszli tam różni ważni ludzie.
Poznałem to po tym, że byli wyjątkowo nudni.
Wyszedłem na zewnątrz i zobaczyłem dziewczynę.
Klęczała na ziemi, obok krzesła i grzebała w ziemi.
Jej but zaplątał się w trawę,
więc schyliłem się, pociągnąłem za obcas, wyciągnąłem jej but z błota
i podałem go jej.
Wtedy po raz pierwszy na mnie spojrzała.
I w tej samej chwili
moje serce się zatrzymało.
Bo nigdy wcześniej nie spotkałem tak pięknej dziewczyny.
Powiedziałem, "Cześć, jestem Crosby".
Ona odpowiedziała "A ja, Jasmine".
Trochę to trwało zanim mój mózg zaczął znów pracować,
bo jestem dość powolny.
Ale moje serce wiedziało od razu,
że to ta jedyna, z którą będę chciał spędzić resztę życia.
- Koniec. - To koniec.
Pewnie to nie moja sprawa, ale gdy długo
jej nie było, poprosiłam Edwarda żeby sprawdził.
Powiedział, że jest tutaj.
Nic nie szkodzi. Postąpiłaś właściwie.
Gary, gdzie ona jest?
Co do cholery robisz?
Byłam...Bo...
Amber, to samochód mojego szefa.
Co?
Naćpałaś się?
Jestem...naćpana.
- Jesteś naćpana. Widzę. - Wpadłam w panikę.
- Ok. - O, rany.
- Przepraszam. Jesteś wściekła. - Tak.
To nie żarty.
To nie jakaś licealna zabawa.
Poręczyłam za ciebie.
- Pracuję tu. - Wiem.
Co się dzieje?
Nie dostałam się na studia. Nigdzie.
Dowiedziałam się o tym kilka dni temu,
było mi wstyd i byłam załamana.
Nie wiem, co mam robić...
Nie miałam komu o tym powiedzieć.
- Jezu... - Trzymałam to w sobie.
Zrobiłam to, bo myślałam, że poczuję się lepiej,
ale czuję się strasznie.
Przepraszam, że zrobiłam to u ciebie w pracy.
Musisz porozmawiać z mamą.
Wścieknie się.
Nie wścieknie się.
Doda ci otuchy.
Tworzysz to w swojej głowie.
Bardzo cię kocha.
Jak jej powiesz, poczujesz się lepiej.
A teraz, to.
Ok, zrobię to.
Podobało ci się?
Tato.
Bardzo. Nie podoba mi się aktualny stan.
Ale to, co może z tego wyniknąć.
Reszta to raczej chała,
choć drzemie w niej geniusz.
Podoba ci się czy nie? Bo zgłupiałam.
Sporo różnych bzdurek,
ale i trafnych obserwacji o tej rodzinie.
Możesz jaśniej?
Na przykład przemówienie Barry'ego.
Lubię to przemówienie..
A ją sądzę, że było słabe pod każdym względem.
Nie masz racji. Nie było słabe.
To kulminacja pierwszego aktu.
Całkowicie się zgadzam. Przepraszam.
- Jest nieudane. - Dlaczego?
To prosty człowiek. Mówi prosto z serca.
- Mam świetny pomysł. - Wzniesiemy toast?
- Toast? - Nie.
Tato, nie celebrujemy, tylko się naradzamy.
Prosty człowiek nie istnieje.
Czy Marty to prosty rzeźnik? A Stanley to prosty kierowca ciężarówki?
W teatrze wszyscy mówią.
Słuchaj.
"Przeżyłem te wszystkie lata i nigdy nie wiedziałem, że to byłaś ty".
"Byłaś przez cały czas, ale zrozumiałem dopiero teraz".
To nie wystarczy.
Przyszłam nie w porę?
- Cześć. - Hej, wiecie, co?
- Wiem, wiem, - Wystawią mamy sztukę.
- Nie wiemy... - Naprawdę?
Zaczęliśmy rozmowę.
To Amber, moja wnuczka.
To Gilliam T. Blount.
Ty to ta mała, ciemna,
pogmatwana dziewczynka.
Taka właśnie jestem.
Ja cię tak nie opisałam.
Trafnie to ujęłaś.
- Jestem zmęczona, więc... - Przerażające.
- Muszę iść. - Wszystko w porządku?
Miło pana poznać. Idę na górę.
- Zaraz przyjdę. - Nie musisz.
- Nie śpiesz się. - Zaraz pogadamy.
- Gilliam? - Dzięki.
- Moja utalentowana córka. - Dzięki.
Dziękuję. Dzięki.
Nareszcie.
Wiem, że nie powinnam tu być,
ale chcę zapytać, jak wypadło spotkanie w Footpath.
Dlaczego? Nie pracujesz już z Maxem.
Wiem, ale...
Myślałam o tym od czasu naszej rozmowy
i chciałam się czegoś dowiedzieć.
Poszło świetnie. Doskonale.
Są z niego zadowoleni...
Chyba jednak wyślemy Maxa do zwykłej szkoły.
Naprawdę?
- To ryzykowne, ale... - Nie, to...
To świetny pomysł.
Mam jeszcze obawy.
Wejdź, jeśli chcesz. Wnoszę zakupy.
Chcesz kawy?
- Zostało trochę z rana. - Chętnie.
Usiądź.
Wybraliście już jakąś szkołę?
- To doskonała szkoła. - Adam bardzo się cieszy.
- A ty nie? - Prawdę mówiąc, nie.
Boję się, że mogą go szykanować, a w obecnej szkole
nic mu nie grozi.
Po co zmieniać mu środowisko?
i po prostu wrzuć go w to.
Trudno znów przez to przechodzić,
wyjaśniać rodzicom, że twój dzieciak jest trochę inny,
nie będzie nocował w innych domach, ani uprawiał sportu.
Przeszłam już przez to i wszystko wyjaśniłam.
Nie chcę tego robić kolejny raz.
Brzmi to żałośnie i koszmarnie.
- Okropne to, co mówię. - Wcale nie.
Ale, jak mówi Adam:
"Jeśli Max jest geniuszem w jakiejś dziedzinie",
to ja zamykam mu drogę
z obawy o jego bezpieczeństwo.
Gdyby tak było, to nie umiałabym z tym żyć.
- Nie chcę, żeby ktoś go skrzywdził. - Kristina.
Nie jest ci łatwo, ale to normalne. Rozumiesz?
Martwiłabym się, gdyby było inaczej.
Max mniej przejmuje się,
że ma Aspergera, niż ty.
Nie można tylko być pewnym jego zachowania
i tu potrzebuje wsparcia.
Według mnie, Max świetnie da sobie radę w zwykłej szkole.
Chcę być pewna, że będzie dobrze.
Niestety nie mamy gwarancji.
Ani w przypadku Maxa, ani innych dzieci.
Co ty byś zrobiła, gdyby to było twój syn?
Gdyby to było twoje dziecko, co ty byś zrobiła?
To trudne pytanie.
Zrobiłabym to.
Myślę, że Max jest gotowy. Zrobiłabym to.
Przepraszam za wcześniej.
Kristina, strasznie mnie to martwiło.
Zawiodłam ciebie i Maxa.
Tak mi przykro.
Rozumiem.
Chodź tutaj.
Cześć, skarbie.
- Cześć. - Spóźniłem się.
Pojechałem z Corym odebrać samochód. Trwało to w nieskończoność.
- Cory? - Cześć dzieciaki.
Max, najpierw lekcje, później telewizja.
- Skończyłem godzinę temu. - Super.
Kupiłem chińskie...
Haddie, jak minął dzień?
Widziałam się dziś z Gaby.
- Naprawdę? - Tak.
Jak poszło?
Trochę niezręcznie...
- Wyobrażam sobie. - Niezręcznie ..
z powodu zajścia u Lessingów.
Ale, dobrze się zakończyło.
Sądzę, że w przyszłym roku powinniśmy przenieść Maxa do zwykłej szkoły.
To dobry pomysł.
Podała mi różne argumenty i przekonała mnie.
- Naprawdę? - Tak.
- Fajnie. - Tak.
Zrobimy to pod warunkiem, że jesteś w 100% pewna.
Formalności związane z rejestracją,
zajęły nam sporo czasu.
W Footpath lista oczekujących jest wyjątkowo długa,
- i mógłby stracić miejsce. - Właśnie.
Jesteś w 100% pewna?
W 100%.
W porządku.
Który prezydent Rosji z lat 90.
stracił w dzieciństwie kciuk w wypadku z granatem?
- Boris Yeltsin. - Gorbachev.
- Nie. Stracił punkt. - Tak!
Dobra, Max.
Jak mogli tego nie wiedzieć?
Isaac Newton i Gottfried Leibniz...
Matematyka wyższa!
- Fizyka. - Nie, stracił punkt.
Nie zgadli. Jak można tego nie wiedzieć?
Wszystko jedno.
To słuszna decyzja.
Wygrałbym sporo forsy, gdybym był w tam programie.
- Wygrałbym z 5000 USD. - Dokładnie.
W Cash Cab.
Opowiedziałeś wzruszającą historię.
Pokazałeś fajne zdjęcia.
I przez chwilę uwierzyłam, że tak mogłoby być naprawdę.
"Nasza trzyosobowa rodzina".
Jesteśmy rodziną.
Tak.
Ale przypomniałam sobie,
że to wszystko świetnie brzmi,
z wyjątkiem jednego.
Przespałeś się z kimś, po naszych zaręczynach.
Kochanie, strasznie mi przykro.
Wstydzę się tego.
Zrobię cokolwiek chcesz, jeśli mi wybaczysz. Przysięgam.
Nie jestem gotowa ci wybaczyć.
Nie wiem, czy kiedykolwiek będę.
Muszę to zakończyć.
Przykro mi.
Wcześnie wróciłaś.
Przyniosłem obiad. Pójdę po Syd i...
Muszę ci coś powiedzieć.
O co chodzi?
Nie chcę, żebyś się przestraszył. Rozmawiałam z lekarką.
Moje wyniki z laboratorium ujawniły pewien problem.
To nie rak.
Powiedziała mi, więc to już z głowy.
Więc co to jest?
To zrosty wewnątrz macicy.
Co to znaczy?
Trudno zajść w ciążę.
Poza tym,
to praktycznie niemożliwe.
Przykro mi.
Nie możesz mnie za to przepraszać.
Kazałam ci
pójść do lekarza, a problem jest po mojej stronie.
Daj spokój.
Najważniejsze, że jesteś zdrowa.
Tak.
Chciałam mieć jeszcze jedno dziecko.
Wiem.