Mark Cyr, uczę angielskiego.
poprzednich odcinkach...
Wiesz, za dwa lata Amber będzie kończyła szkołę.
Myślę, że wtedy będziemy mogli znowu się umówić.
Czemu jesteś na cenzurowanym?
Bo nie powinienem podejmować żadnych decyzji.
Jesteś bystry.
Tak uważasz?
Popełniłem błąd. Przespałem się z kimś.
Coś się wydarzyło,
i nie będę już mogła pracować z Maxem.
Co z tobą, do diabła? Dlaczego?
Martwisz sięutratą opiekunki.
To nie opiekunka,
To pomoc terapeutyczna twojego bratanka. On ma zespół Aspergera!
Mam Aspergera?
A co to jest Asperger?
Więc...
Max, zespół Aspergera to forma autyzmu.
Co to jest autyzm?
Ludzie z autyzmem nazywani są autystycznymi i...
Niektórzy z nich są niepełnosprawni.
To nie niepełnosprawność.
Wcale nie. To syndrom.
Syndrom.
Twój mózg działa trochę inaczej niż u innych ludzi.
-Tak, właśnie. -Ale...
-On przetwarza... -Ty...
Masz inne okablowanie niż wszyscy.
Nie mam w sobie kabli.
Nie, to tylko wyrażenie.
Mam mięśnie, naczynia krwionośne...
Tak jest.
zakończenia nerwowe i krew, i kości.
Tak, i wszystko to pracuje idealnie.
Wszyscy mamy w życiu trudności, które musimy pokonać,
i dla ciebie zespół Aspergera jest taką trudnością.
Nikt nie wie, skąd się bierze..
I nieważne jak ci ciężko,
musisz wiedzieć, że oboje z mamą cię kochamy
i jesteśmy przy tobie. Zawsze będziemy.
Zawsze. Chcesz...
Masz jakieś pytania, skarbie?
A wy też macie Aspergera?
Tatuś i ja nie mamy.
A Haddie?
Nie, Haddie też nie ma.
Tylko ja.
Max, bardzo cię kochamy, skarbie.
Bardzo.
Mogę już iść do pokoju?
Pewnie, że tak. Możesz iść.
-Kochanie, już dobrze. -Nie, przestań. Proszę.
-Kristina, przepraszam. -Nie jestem zła.
Cześć, mamo.
Hej, patrzcie państwo.
Tak.
Wyglądasz wspaniale, aż ci oczy błyszczą.
Nie spałam całą noc.
Całą noc nie spałaś?
Pisałaś, zupełnie jak w liceum. Moja mała poetko.
Tak.
-Wiersze? -Nie.
Opowiadania?-
-Dziennik? No co? -Nie, nie.
Nie wiem, to...
Co?
Nie wiem.
Pierwszy raz tego doświadczyłam.
To po prostu...
Zaczęłam i samo wyszło, sama nie wiem co to jest.
Chyba opowiadanie.
Nie ma w tym magii.
To tylko opowiadanie.
Brzmi wspaniale.
Może. Zobaczymy.
Chciałabym przeczytać.
Mogę?
Nie jest uporządkowane. Sądzę, że nie jestem jeszcze gotowa.
-Ale dam ci znać. -Dobrze.
Kiedy już będę gotowa to będziesz... jedną z pierwszych, które... Pa!
Na razie.
Spadówa.
-Kochanie... -Spadaj.
-Możemy chwilę pogadać? -Nie.
Daj mi jedną minutę, OK?
-Spłyń! -Czekaj. Proszę!
-Proszę cię. -Zostaw te drzwi!
Kochanie.
O rany!
O Boże. O mój Boże. Nie, nie!
NIe!
-Zgubiłaś coś? -O Boże, cześć.
Hej.
Taką masz technikę włamywania? Trochę jestem zawiedziony.
-To nie tak, jak myślisz. -Ja tylko zgaduję.
Nieczęsto znajduję kobiety klęczące u moich drzwi.
Chyba opiszę to w pamiętniczku.
Posłuchaj, próbowałam coś stamtąd wydostać,co wcześniej wsunęłam.
Więc to nie kradzież,
,ani jakieś węszenie.
-Nie, nie. -Ani nic.
Tylko się rumienisz.
O mój Boże. Cześć.
Cześć.
Wejdę teraz do mieszkania.
Więc to twoje mieszkanie?
-Tak. -Co za...
Zbieg okoliczności.
Zabiorę to i do zobaczenia.
Nie powiesz mi, co to jest?
-Nie. -Mistrz tajemnicy.
Nigdy się nie dowiem,
dlaczego Sarah Braverman klęczała u moich drzwi.
Dobrze.
Napisałam takie coś i nie wiem, co to jest.
To po prostu ze mnie wyszło, nie spałam
,i czułam się świetnie, kiedy wpadłam na pomysł,
że ktoś powinien to przeczytać, i pomyślałam o tobie.
Ale kiedy wsunęłam to pod drzwi,
to pragnienie zastąpił intensywny żal
i głęboki wstyd.
-I to cała historia. -Chętnie przeczytam.
Pozwolę ci wrócić do zajęć..
Chętnie przeczytam. Byłbym zaszczycony.
-Naprawdę? -Oczywiście.
-Na pewno? -Tak.
-Ale to ja napisałam. -Tak, wiem.
.-Więc raczej ssie .-Nawet na pewno.
Wszystko, co robisz, ssie.
-Mogę przeczytać? -Tak.
Możesz.
Dziękuję.
Myślę, że to jest niezłe. Naprawdę wspaniałe.
Fantastycznie, dziękuję.
Do usług. To jest fantastyczne. I miło cię widzieć.
Ciebie również.
Dobra... zacznę od razu.
-Dobra, Pa. -Pa.
Więc nazwaliście to "niepełnosprawnością"?
Wiem, że nie tak powinno się robić,
ale zostałem zaskoczony znienacka.
Max podsłuchał, jak kłóciłem się z bratem.
Stał tam, na schodach.
Trudno było mi znaleźć właściwe słowa.
Nie próbuję osądzać.
Chcę tylko zrozumieć, co usłyszał Max.
Nie wiem. Kto wie, co on słyszy?
Co jeszcze mu powiedzieliście?
Że ma inne okablowanie.
Że go kochamy i że wiem,
że to była trudna sytuacja.
Co mam mu, cholera, mówić?
Trzeba mówić prosto, opisowo, optymistycznie.
Podkreślać pozytywne aspekty zespołu Aspergera.
Ach tak, pozytywne aspekty Aspergera.
Jakoś mi nie przyszły do głowy.
Taka jest pańska rada? Optymizm?
To sugestia, która powinna pomóc, owszem.
Przykro mi. Emocjonalna sytuacja.
Robiłem, co mogłem. Kristina płakała,
Krzyczałem,
-Czekaj chwilę. - że ma Aspergera.
Nie wiedziałem, że tam stoi.
Kristina, płakałaś?
Tak. Płakałam.
-Chwileczkę. -Sądzi ją pan
za jej uczucia?
W porządku, skarbie. Chcę tylko wysłuchać.
Pewnie, że nie. To naturalne.
Obiecuję, że nie osądzam.
Szukam tu czegoś, co może pomóc.
Wiem, że tu jest.
Czyli nie powinnam płakać?
Wcale tego nie planowałam.
Płacz sugeruje, że zespół Aspergera jest powodem do rozpaczy, prawda?
Chcemy przekazać Maxowi, że jest taki, jak inni.
Ma mocne strony.
Stoją też przed nim wyzwania. Asperger jest tego częścią.
Dobra. Ona płakała. Ja nazwałem to niepełnosprawnością.
Schrzaniliśmy. To już ustalone. Co teraz?
Nie jestem pewien.
Pan chyba żartuje! Serio?
To są pańskie porady?
Inni rodzice nigdy nie spieprzyli?
Spróbujcie ponownie porozmawiać z Maxem.
-Co to jest? -Scenariusz.
-Aha. -To jest matryca
rozmowy z dzieckiem o diagnozie.
Przeczytajcie wspólnie,
bo musicie trzymać zwarty front
rozmawiając z Maxem o jego autyźmie.
Nie spieszcie się. Dajcie sobie kilka dni.
Przestudiujcie uważnie.
Przećwiczcie.
Przećwiczyć.
Wiem, że chcecie jak najlepiej dla Maxa. Ja też.
To dla niego ważna zmiana.
Będzie was potrzebował.
Mam wrażenie, że się nie angażujesz.
Masz całkowitą rację.
Poszliśmy do niego po pomoc,
a on nam radzi karmić syna stekiem pozytywnych bzdur.
Wcale nie o to mu chodziło.
Właśnie, że o to. Przejrzyjmy ten scenariusz.
To do dzieła.
Zalety i trudności ludzi z zespołem Aspergera.
"Zaleta - determinacja".
-To pozytywna cecha. -Dobrze.
"Trudność... zawieranie przyjaźni".
Zaleta...unikalne poczucie humoru".
Czyli nikt nie rozumie jego żartów.
Zaleta... wyjątkowa zdolność zapamiętywania rzeczy.
Które innych nie obchodzą.
Robale, cykl życia konkretnego owada,
rozpiętość skrzydeł lecącego karalucha. Kogo to obchodzi?
-Mnie obchodzi. -To jest znaczenie.
"Trudność... odczytywanie sygnałów ludzi".
To chyba dobry początek.
-Ja nie. -Pomocne.
Sterta pozytywnej gadaniny. I to wszystko. Same kłamstwa.
Mogę zabrać przebranie na nocleg do Jabbara?
Rany,
skarbie, nie wiem, czy pójdziesz spać u Jabbara.
Nie, nie. Mówiliście, że robicie rocznicę miłości,
i że muszę pójść na noc do Jabbara.
Tak powiedziałam, i tak myślałam.
Syd, na górę. Zakładaj buty. Bierz plecak.
Później zaplanujemy ten nocleg.
Dobra, ale ja naprawdę bardzo chcę mieć ten nocleg.
My też.
Chcemy. Naprawdę, skarbie. Przysięgam.
Jedyny raz, kiedy możemy mieć rocznicową randkę,
-tylko we dwoje. -Wiem, kotku, wiem.
Jeśli to odwołamy, wyjdzie że bierzemy
stronę Crosby'ego.
-Tak? -Nie wiem.
Nie chcę brać żadnych stron.
To mój brat, ale spieprzył.
To niedopowiedzenie czy byłaś dosłowna?
Dobra, powinniśmy odwołać, nie?
-Tak. -Tak.
To dawaj.
Ale co powiedzieć?
Przykro mi z powodu zdrady.
Wybacz. Ja tylko...
Cieszyłem się na naszą
rocznicową randkę, kochanie.
Osiem lat.
Wiem, wiem.
-Kolego? -Co?
-Chcesz o czymś porozmawiać? -Nie.
-Na pewno? -Tak.
Hej. Dzień dobry wszystkim.
Dobrze się czujesz?
Nie wiem.
Dobra, słuchaj, Max,
lecę do pracy. Miłego dnia, kolego.
-Dobrze. -Chodź.
Zaraz wrócę, kolego.
W czym problem?
Wygląda dobrze, jak zwykle.
Powinniśmy wrócić do tematu,
porozmawiać z nim.
Nie chcę go denerwować. Przetrawia to sam.
Nie będę uczył się na pamięć faktów,
które tak podrasowano, żeby brzmiały, jakby coś wygrał.
Nie twierdzę, że musimy.
Powinniśmy z nim porozmawiać.
-Lecę do pracy, -Wytłumacz...
Możemy pogadać później?
-Kocham cię. -Tak.
Kolego!
Czuję, że gdybym ją skłonił do rozmowy...
Choć do spojrzenia na mnie, a potem rozmowy...
-Taki plan? -Może się uda.
Co o tym sądzicie?
Nawet nie wiem co powiedzieć.
Nikt nie wie co powiedzieć. Dupek z ciebie.
-To fakt. -Muszę to naprawić.
To najgorsza rzecz. Naprawdę.
Najtrudniejsza do wybaczenia. Przykro mi.
Myślę, że możesz to naprawić. Nie wiem jak.
Muszę to naprawić ,bo kocham Jabbara,
i kocham Jasmine... więc jakie mam opcje?
Nie wiem,
ale to możliwe.
Nie mówiłaś, że on tutaj będzie.
Adam! Pozwolisz mi przeprosić?
Byłem idiotą, OK? Byłem samolubny.
Udajesz, że nie słyszysz?
Wiesz co, Crosby?
Mam gdzieś, że ci przykro. Po prostu gdzieś.
Jestem zajęty troską o syna,
troską o moją rodzinę.
Ciebie nawet nie mam na radarze.
Proszę, trzecia kolejka. Życz im smacznego.
Moje motto picie popłaca.
Hej, Lou, co ty tu robisz?
Nie śpisz jak nietoperz?
Danny odszedł.
-Pracowałam z nim w sobotę. -Odszedł w niedzielę.
Dlaczego?
Wyjechał do Nowego Jorku. Za marzeniami.
I co teraz? Weźmiesz wszystkie zmiany?
Dopóki Shanahan nie znajdzie nowego kierownika.
I lepiej szybko, bo mnie wykończą podwójne zmiany.
A może ja?
Co może ty?
Zostałabym nowym kierownikiem?
Nie pracujesz dość długo.
Jestem tu ponad rok, z przerwami.
-Potrzebna mi konsekwencja. -Mogę być konsekwentna.
Co, ciągnie cię do kierowania barem?
Myślę o swojej przyszłości.
Tutaj?
Nie wiem, Lou.
Marzyłam żeby być artystką, albo pisarką,
ale mam czynsz do zapłacenia, nie?
Masz tam kolejkę chętnych?
-NIe. -Szepnij o mnie słówko.
Powiem mu, że jesteś zainteresowana.
Dziękuję.
Wal. Nie każ mi czekać. Kocham cię.
Będę w biurze. Sprzedawaj wódkę.
Słucham?
Jasmine Trussell do pani.
Mam przyjąć wiadomość?
Nie, połącz ją. Dzięki.
-Hej, Julia. Tu Jasmine. -Cześć, Jasmine.
chciałam upewnić się, czy nadal jesteśmy umówieni na nocleg?
Też zamierzałam do ciebie dzwonić.
Jesteśmy nadal umówieni?
Mam nadzieję.
Jabbar strasznie się napalił.
No,Sydney też. O ile...
się zgadzasz.
W porządku.
Ja też. Wszystko w porządku.
Bardzo chcemy, żeby Sydney przyszła.
My też tego chcemy.
Dobrze.
O 16:00 nie będzie za wcześnie?
16:00 w sam raz.
-Dobrze, więc do zobaczenia. -Świetnie, pa.
-Cześć. -Mamo, tato, cześć.
-Wejdźcie. -Jak się macie?
-Dobrze, a wy? -Ja dobrze.
-Wszystko w porządku? -Tak.
Twoja siostra powiedziała, co się stało.
Co dokładnie wam powiedziała?
-O Crosbym i reszcie. -W zasadzie wszystko.
Może wejdziecie i usiądziecie?
Jak się macie?
-Dobrze. -Wszyscy się trzymamy.
-Nic nam nie jest. -Tak.
A jak się ma mój wnuk?
Ciężko stwierdzić. Przetrawia po swojemu, w swoim tempie.
-Rozkmnnia. -Więc może tak jest najlepiej?
Nie wiem, czy tak bym to ujął, ale...
I tak by się o tym dowiedział, więc lepiej, że teraz.
Wiesz tato, muszę przyznać, że ciężko mi siedzieć i słuchać
jak próbujesz w tym znaleźć pozytywne strony.
Gaby pracowała u nas ponad rok, zdobywając zaufanie Maxa,
a odeszła z powodu Crosby'ego,
Więc nie traktujemy tego jak fajny krok naprzód.
-Napijecie się kawy albo czegoś? -Nie, dziękuję.
-Rozmawiałeś z bratem? -No.
To raczej nie jest dobry pomysł.
Powinieneś z nim pogadać, nie sądzisz?
Krew nie woda. Daj spokój.
Popełnił błąd.
To, co zrobił, było złe,
ale musi z tobą porozmawiać.
Jesteś jego bratem.
Po to tu przyszliście?
Przyszliście namówić mnie do rozmowy z Crosbym?
O to tu chodzi?
Wiecie, czemu jest nieodpowiedzialny? Przez was.
Oboje jesteście winni, że wszystko mu się zawsze upiekło,
że za nic nie był odpowiedzialny.
Rok po roku,
znajdujecie dla niego wymówki, robicie mu pranie,
pożyczacie forsę, płacicie kaucje. To dorosły człowiek!
To nie moje zadanie, żeby go teraz pocieszać!
Całą energię wkładam w posprzątanie bajzlu,
który zrobił Crosby.
Zdradził narzeczoną. Miało to wpływ na Maxa,
I guzik mnie obchodzi, czy nie chciał nikogo skrzywdzić.
Skrzywdził, jak zwykle! Jest egoistą. A że właśnie ty, ze wszystkich ludzi,
mu współczujesz, jest nie do pomyślenia.
Kochanie.
...Pięć, sześć, siedem, osiem, i jeden, dwa, trzy i cztery.
Ramiona, głowa, obrót, marsz.
I jeden, dwa, trzy i cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
-I jeden, dwa, trzy i cztery... -Hej.
-Poświęcisz mi sekundę? -...pięć, sześć, siedem, osiem.
Prowadzę teraz zajęcia.
Ale to ważne.
Musisz ze mną porozmawiać.
Słuchaj...
Nie waż się mówić mi, co muszę.
Tylko sekundę...
Nie, nie. Nie chcę tego słuchać
Wiesz, że ledwo daje radę?
Rozumiesz to?
To, co mi zrobiłeś, jest chore. I to, co zrobiłeś naszej rodzinie.
Nawet nie chcę na ciebie patrzeć.
Nie przychodź tu więcej. Nie przychodź tu.
Max, zwijamy się. Jesteśmy spóźnieni.
Czemu mama nie odwozi mnie do szkoły?
Bo ma sprawę do załatwienia z Haddie.
To złe buty.
Max, nie ma czasu, OK?
Chcę niebieskie.
Załóż te.
Muszę założyć niebieskie.
-Max, te są dobre. -Nie, nie!
-Muszę założyć niebieskie! -Załóż czarne.
-Nie musisz niebieskich. -Muszę założyć niebieskie.
Dobra. Poszukamy niebieskich.
-Pomożesz mi? -Nie.
Max, mówisz mi, że...Dobra, są. Patrz.
Twoje niebieskie buty.
A gdybym ci powiedział, że nie musisz iść do szkoły?
Ale muszę. Jest czwartek.
Nie musisz. Nie musisz dziś iść do szkoły.
Właśnie, że muszę. Jest czwartek.
A gdybyśmy zamiast tego poszli do Galaxy Point Park
i jeździli cały dzień na kolejce?
Tylko ty i ja. Fajna niespodzianka?
-No chodź. -Nie lubię niespodzianek.
Pamiętasz Veloceratora?
najstraszniejszą, najszybszą kolejkę w północnej Kalifornii?
-Tak. Widziałem na plakacie. -Tak.
Twoja ulubiona.
Chciałeś na niej jeździć z tuzin razy.
-To ta na wstędze Mobiusa, tak? -Zgadza się.
-Jeździ w przód i w tył? -Tak.
Możemy na nią iść więcej niż raz?
Możemy iść na Welociraptora ile razy zechcesz.
Tylko z przerwą na posiłek, dobra?
Będziemy na niej jeździć aż do zamknięcia parku.
Tak, że odechce ci się jej na zawsze.
Co ty na to?
-Dobrze. -Tak!
- Superowo!Tak! -Dobrze.
Louis mówił mi, że interesuje cię kierownictwo.
Zdecydowanie.
-Dlaczego? -Dlaczego?
Nie oglądałeś "Zdrówka"?
Jest lepsza robota niż Teda Dansona?
Ted Danson był właścicielem.
Racja. To kolejny szczebel.
Nie, ale teraz na serio...
Sporo czasu spędziłam jako barmanka,
i uważam, że byłabym w tym dobra.
Ale masz świadomość,
że pensja jest 30% niższa niż barmanki?
-Nie. -Tak.
Kierownicy nie dostają napiwków.
Więc dostajesz pensję.
I gwarantuję, że bieżący poziom zarobków
mocno by na tym ucierpiał.
-Mogę coś zauważyć? -Tak.
Klienci cię uwielbiają.
Jeśli o mnie chodzi,
możesz brać tyle zmian, ile zechcesz.
Może czasem jesteś chaotyczna, nieważne.
Nie robisz mi problemów, i to mi się podoba.
Ale nie sądzę, że powinnaś być kierownikiem.
Nie chciałbym zobaczyć,
jak się wypalasz po sześciu miesiącach,
bo nie znosisz rozpisywania zmian.
-Tak. -Tak.
-Dzięki, Pete. -Przychodź zawsze
Tędy, tato.
Na pewno?
Chyba tędy, Max?
Najpierw musimy przejechać się... Nie, tato!
Co?
Najpierw przejedziemy się Furią, a potem na Ram Jam!
Dobrze, czemu nie.
Co pan tu sprzedaje?
-Hej, skarbie. -Hej, skarbie.
-Słyszysz mnie? -Tak. Słyszę.
Gdzie jesteś? Ledwo cię słyszę.
W Galaxy Point Park.
Że co?
Robimy sobie z Maxem wagary, i poszliśmy do Galaxy Point.
Będziemy jeździć Welociraptorem.
-Dobrze... -Max, trzymaj się mnie. Co?
Adam, nie sądzę żeby to był dobry...
Pomysł? Wiem, skarbie.
Ale świetnie się bawimy.
Co nie, Max?
Mówię to z miłością, ale niezłe z ciebie ziółko.
-Adam? -Tak?
Kochanie, to tylko jeden dzień. To nic wielkiego.
To jest coś wielkiego. Musimy trzymać się planu.
Dr Pelican kazał utrzymywać rutynę.
-To nie jest jego rutynowe zajęcie. -Kristina, jesteśmy rodzicami
tak samo długo.
Wszystko będzie dobrze.
Mam to pod kontrolą. Nie martw się, dobra?
-Kocham cię. Pa. -Halo?
Dobra!
-To jest super! -Tak.
Ej, Ej, wiedziałeś, że Sidewinder,
to element kolejki górskiej, który robi zwrot o 90 stopni
kiedy kolejka jest do góry nogami?
Nie wiedziałem.
A najszybsza kolejka świata jest w Abu Dhabi.
Przyspiesza od zera do 240 km /h w 4 sekundy.
-To bardzo... -Tak. Szybko.
Jak siedzisz z przodu, musisz mieć gogle ochronne.
To musi być ekstra!
Nie mogę się doczekać, nie mogę, nie mogę.
-Hej! -Hej, skarbie.
Hej, Jabbar, Sydney przyszła.
-Cześć, Sydney! -Cześć.
-Wyglądacie wspaniale. -Dzięki.
Jakaś specjalna okazja?
-Oficjalnie jest nasza ósma... -Ósmy dzień bez cukru.
Więc świętujemy. Idziemy do restauracji z surowiznami.
Tak.
To trudne. Brawo dla was.
To nasza pierwsza randka w dzień roboczy od narodzin Sydney.
-Przesadzasz. -Nie, raczej nie.
Tak, kochanie.
Tak czy inaczej, dziękujemy. To fantastyczne.
Bardzo proszę.
Dobrze, odbiorę ją jutro z samego rana.
Jak ci pasuje. Jutro nie pracuję, więc...
Bawcie się dobrze.
-Jasmine... -Nic mi nie jest.
Nic mi nie jest.
Dzieciaki, kto chce się bawić w chowanego jak Izraelska Armia?
Chodź, chodź.
-Ja chcę. -Tak? to proszę.
Przepraszam. Powinniście iść. Będzie dobrze.
Jesteśmy tu. Nie wygłupiaj się. Możemy pogadać.
Ale wyglądasz tak pięknie. I myślałam, że to specjalna okazja.
Nie, szliśmy coś zjeść.
-Serio? -Tak, nie przejmuj się.
Zjemy kiedy indziej.
Dobra, kto ma ochotę na pizzę?
Z czym lubicie pizzę? Z brukselką?
-Dzięki. -Nie ma sprawy.
Chodź tu.
A może z mięsem dziobaka?
Nie do wiary.
Naprawdę jesteśmy na Veloceratorze! Naprawdę!
-Będzie świetnie. -Tak.
Będzie fajowo.
Trzymamy dłonie i ramiona cały czas w środku.
-Gtowy? -Czemu nie jedziemy?
Jeszcze kilka osób wsiada. Zaraz pojedzie.
Nie, powinien już ruszać.
Przykro nam, ale Velocerator wymaga naprawy
i będzie nieczynny do końca dnia.
Odwiedźcie nas znowu.
Co?
Słuchaj, Max,
nie tak to miało być, ale musimy wysiąść.
Nie musimy. Powiedziałeś, że mogę jeździć, ile razy chcę.
-Wiem, ale muszą ją naprawić. -Nie! Nie!
Nie, zabrałeś mnie ze szkoły, żebyśmy pojeździli Veloceratorem!
Nagle się zepsuł.
Zmieniliśmy cały dzień, by tu przyjść i nim jeździć.
Muszą naprawić, żeby była bezpieczna.
Nie, musimy nim jeździć!
Tam jest inna kolejka.
Nie chcę innej! Chcę Veloceratora! To niesprawiedliwe!
Max! Przepraszam! Max!
To niesprawiedliwe!
Max! Przepraszam! Max!
Niesprawiedliwe! Obiecałeś!
-Obiecałeś! -Wiem. Wiem.
Że pójdę na Veloceratora ile razy zechcę!
Przykro mi. Zepsuł się.
Nic nie poradzę. Chodź, Max, spokojnie.
-Obiecałeś! -Już dobrze. Chodź, Max.
Już dobrze. W porządku.
Co pan robi na mojej łodzi?
Możesz ściszyć muzykę, stary?
To już trwa całą noc.
Nie zapraszałem pana na moją łódź.
Inni też tu mieszkają.
Może trochę wyrozumiałości?
Myślałem, że sam jeden tu dryfuję.
-Inni ludzie są na świecie. -Może weźmie pan dupę w troki
i wróci na swoją łódkę?
Nie musi pan tak do mnie mówić.
Jest pan na mojej łodzi, więc będę mówił jak chcę!
Wypad z mojej łodzi!
No dalej!
POLICJA
Wpłaciłem za ciebie kaucję.
Schrzaniłem.
Owszem.
Naprawdę schrzaniłem.
Zasnął.
To dobrze. Dobrze.
Przepraszam, Kristina. Nie wiem co sobie myślałem.
Myślałeś,
że spędzisz fajnie czas z synem, wzmocnisz więź, i udało się.
Chciałem go wyciągnąć z domu,
a on domagał się konkretnej pary butów i...
Nie chciałem, by czuł się ograniczony.
Chciałem zapomnieć o wszystkim na jeden cholerny dzień.
Pokazać mu, że możemy wyjść i mieć fajne wspomnienia.
W porządku, kochanie.
Po prostu nie chciałem, by czuł się taki samotny.
Dobrze się bawił.
Chodź tu.
W każdym razie, myślę, że masz rację. Powinniśmy...
porozmawiać z nim ponownie o zespole Aspergera.
Myślę, że to dobry pomysł.
Możemy skorzystać ze scenariusza Pelicana.
Jako poradnika.
Dobrze, jako poradnika.
Jesteś świetnym tatą.
Zdarza mi się.
Jesteś świetnym tatą.
Tak.
Sarah, cześć.
-Hej. Przepraszam. -O Boże!
-Przepraszam. -Co tu robisz?
Miałem właśnie zapukać. Nie zdążyłem.
To nie w te drzwi masz pukać. Tylko w tamte.
Nie wiem, które drzwi są te.
O Boże.
I to mówi włamywacz spod mojego mieszkania?
Włamywacz pracował za dnia. To nie było straszne.
Ja się czasem boję w ciągu dnia.
Przyszedłem oddać materiały.
Przepraszam. Powinienem był zadzwonić.
-Pomyślałem, że... -Nie.
Sam nie wiem... wpadnę.
Żadna frajda gadać o pisaniu przez telefon.
Racja. A to będzie zabawa.
-Jestem pewna. Zatem usiądź. -Może być tu, więc...
Oszczędzę ci czasu.
O ile dobrze pamiętam, zaczniesz od dwóch czy trzech
standardowych pozytywnych uwag o moim pisarstwie,
żebym się lepiej poczuła,
Potem nastąpią dwie czy trzy bardzo szczegółowe uwagi krytyczne,
które zmiażdżą we mnie ducha,
bo zrozumiem, że to prawda.
więc jeśli chcesz zacząć od tego,
to spoko, do tego czasu
i tak zapomnę pozytywne uwagi, o ile jakieś by były,
bo może zbyt się rozmarzyłam.
Co?
Nic. Tylko...
umniejszyłaś moją życiową pracę nauczyciela angielskiego,
więc trochę straciłem równowagę.
-Ale przejdzie mi. -O Boże. Nie.
Przepraszam. Idiotka ze mnie.
Tak mi przykro. Ale zniosę to, cieszę się, że przyszedłeś.
Dziękuję. Wal śmiało, co masz do powiedzenia.
Na pewno?
Tak.
Dobra. Więc najpierw...
Nie chcę siedzieć na tym fotelu, bo on nie jest...
-Chcę usiąść. -Dobra.
-Chcę być...Żeby... -Tak.
To dobre miejsce.
Przede wszystkim odniosłem wrażenie, że to nie jest opowiadanie.
-Wiem. Nie, nie, posłuchaj. -Zamknij się.
To tylko pierwszy szkic.
Sarah, zamknij się. Proszę, przestań.
-Pewnie, że nie opowiadanie. -Nie powiedziałem, że jest złe.
Ale to nie opowiadanie. To bardziej przypomina sztukę, OK?
Twoje postaci są świeże, Ich wypowiedzi są przejrzyste,
cała fabuła opowiedziana jest dialogami,
które, przy okazji, są bardzo zabawne.
Tak?
Tak.
Teraz mam dwie uwagi krytyczne.
Po pierwsze...
Twoje pismo jest czytelne
ale kolejny szkic powinien być drukowany.
Drukowany. I co dalej?
A dwa, musisz to dokończyć.
Potrzebny ci drugi akt.
I to wszystko.
Tylko tyle?
Tak.
Jest naprawdę bardzo dobre.
Więc...
Gratuluję, Sarah Braverman. Zostałaś dramatopisarką.
Ciężko było to napisać?
Nie, to znaczy, w tym sęk. To jakby samo...
Nie.
Wybacz. Chcę mieć jasność.
Podobało ci się?
Tak.
I to bardzo.
Jest po proostu...
pięknie napisane.
Cóż, będę już...
Do zobaczenia, Sarah.
Do zobaczenia, Mark.
Dobra.
I dziękuję.
Nie ma za co.
Kolego...
Pamiętasz jak w zeszłym roku poszedłeś na terapię zajęciową
by lepiej się poczuć we własnym ciele?
Pamiętasz?
I jak pracowałeś z Gaby
żeby nauczyć się zabaw z innymi dziećmi?
Tak.
Dlatego tak ciężko nad tym pracowałeś,
bo masz zespół Aspergera.
Już mi to mówiliście.
-Aha. -Tak.
Mówiliśmy.
Ale nie mieliśmy okazji powiedzieć ci o wszystkich
wyjątkowych zdolnościach, które posiadają osoby z Aspergerem.
Jak na przykład to, że masz doskonałą pamięć.
I że przeczytałeś każdą książkę, jaką napisano o piratach.
I że twoją pasją są owady.
Zawsze potrafiłeś zapamiętać każdy fakt o dowolnym owadzie.
A to wszystko z powodu Aspergera.
Ale są też sprawy,
które będą ci sprawiać trudności.
Jak to, że musisz pamiętać
żeby patrzeć ludziom w oczy, kiedy do ciebie mówią.
Albo uśmiechać się, kiedy spotykasz kogoś pierwszy raz,
albo nie denerwować się, kiedy ktoś ma inny pomysł niż ty.
Czasem takie sprawy przychodzą łatwiej innym dzieciom,
a ty musisz nad nimi ciężko pracować.
I wiemy , jak ciężko już nad nimi pracowałeś.
Jesteś gwiazdą rocka.
Zawsze już to będę miał?
Tak.
Tak, zawsze będziesz miał doskonałą pamięć,
i zawsze będziesz się fascynował
tym, co cię zainteresuje,
A te sprawy towarzyskie,
o których mama wspomniała,
to coś, o czym będziesz musiał sobie przypominać.
Mam tu parę książek, które z tatą czytaliśmy
i które mówią o autyźmie.
Ta tutaj napisana została przez chłopca,
niewiele starszego od ciebie, z zespołem Aspergera.
To bardzo ciekawa książka,
i możemy usiąść i poczytać z tobą, jeśli chcesz.
Albo możesz przeczytać ją sam i potem zadać nam pytania.
Będziemy uczyć się wszyscy razem.
Bo dla nas to też jest nowe.
-Jesteśmy z ciebie dumni, Max. -Bardzo.
Każdego dnia.
Chcę pograć w Wojnę Robali na necie.
-Dobra. -W porządku.
Trzydzieści minut.
Czterdzieści pięć.
-Trzydzieści. -Dobra.
Kocham cię.
Cóż.
Nie płakałam.
Dobra robota.
Ty byłeś dzielny. Jestem z ciebie dumna.
Jesteś dobrą mamą, świetną.
Dzięki.
Nie popłakałam się.
-Raz, dwa, trzy. -Co?
Bum, wypadasz.
Pokonałeś mnie.
Nie wiem, czemu z tobą gram.
Przepraszam. Podwójnie.
Myślę, że oszukujesz.
Mamusia mówi, że musisz tu być, bo pracujesz nad łodzią.
Tak.
Tak. Tak właśnie jest.
Kiedy skończysz i wrócisz do domu?
Cóż, to chwilę potrwa, kolego.
Mam tu dużo do zrobienia.
Co ci się stało w oko?
A jak ci się wydaje?
Bęc, bęc, bęc.
Zaraz cię bęc-bęcnę.
Hej.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nigdy cię nie zdradzę.
Nie. Tyle przeszliśmy,
jeszcze tyle nas czeka,
dobrego i złego.
Po prostu... wszystko przetrwamy.
A ja nigdy,
nigdy cię nie zdradzę.
Podstawy Dramatopisarstwa
"Słyszałeś nowiny?" zapytał.
"o niczym innym się nie mówi na całym brzegu rzeki.
"Ropuch pojechał do miasta porannym pociągiem,
i zamówił wielki i bardzo drogi samochód".
"Kret od dawna chciał się zapoznać z borsukiem.
Ale kiedy o tym wspominał Ropuchowi,
ten go od tego odwodził”.