- Cześć tato. - Zmienił się.
poprzednich odcinkach...
Pamiętam, co działo się w domu.
Dobrze, że zobaczy się z tatą.
Tak? No nie wiem.
Ten utwór jest dla mojej byłej żony.
Tylko tyle o nim powiem.
Nie ożenię się z kimś, kto nie pozwala mi podejmować decyzji.
Widzę, że jesteś bardzo apodyktyczna.
Mam ci go oddać?
Czemu ci się nie układa?
Mam nie podejmować decyzji.
To twoja narzeczona.
A ja tu pracuję i nie chcę tego zepsuć.
Cześć.
- Dobra robota. - Kto ma ochotę na moje naleśniki?
Cześć skarbie.
Dzień dobry panu.
Jak się masz, Alex?
Pokażę ci jeszcze jedną sztuczkę,
ale musisz przywitać się z tatą.
- Cześć tato. - Cześć skarbie.
Musisz ją lekko podrzucić, a potem wypchnąć z przedramienia.
Fałszywe podanie. To taka sztuczka.
O to chodzi.
- Dzięki za zakupy. - On tu znowu jest.
W tym tygodniu był u nas codziennie,
nawet w niedzielę.
Dziś jest dzień robienia naleśników. To czas dla rodziny.
- Wyluzuj. - Jestem wyluzowany.
To moja wina.
Zgodziłam się, gdy chciała go do nas przywieźć.
Czyli teraz będzie u nas siedział cały czas?
Spójrz, jak dobrze się bawią z Maxem.
Uczy go sztuczek koszykówki. Nie wiem, jak je robi.
Lubią swoje towarzystwo. Haddie jest tu szczęśliwy.
Siedzi na moim krześle.
To nie jest twoje krzesło. Dobrze o tym wiesz.
Grają tak od rana. Niesamowite.
Może zacznie trenować koszykówkę?
Byłoby świetnie. Masz rację.
Od rana nie wspomniał ani słowem o robakach.
Czuję się, jakby wypuszczono mnie z paskudnego więzienia.
To dobrze, że Alex tu jest, prawda?
- Tak. - To fajnie.
Tak.
Gracie dzisiaj w koszykówkę?
Tak. Czemu pytasz?
Mógłbyś zaprosić Alexa.
Na mój mecz koszykówki?
Skarbie.
Każdy tam może zagrać, prawda?
On jest naprawdę dobry. Byłoby fajnie
i moglibyście się lepiej poznać.
Chcesz spróbować?
Nie, dziękuję.
Powiem to, bo nikt inny tego nie zrobi.
Gdzie jest Drew? Czemu pozwoliliśmy jej wyjść na śniadanie z tym facetem?
Ten facet jest twoim ojcem.
Poszli razem na śniadanie. Ty nie byłaś zaproszona.
I tak nie miałam ochoty.
Spędzamy teraz czas w gronie rodzinnym, a jego tu nie ma.
Pierwszy raz mówisz o gronie rodzinnym.
Dobrze się z wami czuję. Będziesz się ze mnie wyśmiewać?
- Mówię tylko, że się cieszę. - A ja dobrze się tu czuję.
- Cześć. - Hej.
Z tobą się jeszcze nie widziałem.
Pięknie wyglądasz.
Cześć, Seth.
Dzięki za odwiezienie go.
Nie ma problemu.
Cześć skarbie.
Drew mówiła, że zrobiłaś furorę
występując na otwartym mikrofonie.
Była niesamowita.
Nie powiedziałabym, że zrobiłam furorę.
Byłaś bardzo dobra.
Publiczność składała się z członków naszej rodziny.
To najgorszy rodzaj publiczności.
Nieprawda.
- Prawda. - Najgorszy.
Bravermanowie to wymagający krytycy.
Mam coś dla ciebie.
Co takiego?
To stara gitara,
ale wydaje świetne dźwięki.
Wstawiłem lekkie struny, więc możesz grać przez cały dzień.
Nie będą cię bolały palce.
I napiszesz na niej wspaniałe piosenki.
Dobrze.
Dzięki.
Mam pracę na górze, zawołaj mnie jak będą gotowe.
Na razie.
No dobra.
Później ją sobie obejrzy. Na pewno jej się spodoba.
O co chodzi?
Czemu nie jesz?
To kurczak?
Czy kurczak to mięso?
Zgadza się.
Nie mogę go jeść.
Dlaczego?
Jestem wegetarianką.
Nie do końca, skoro smakuje ci kurczak.
Już mi nie smakuje.
Skarbie...
Mięso zawiera dużo białka, które jest nam, ludziom, potrzebne.
Skąd ten pomysł, by być wegetarianką?
Bo Ella jest wegetarianką.
Cała jej rodzina też.
Nie będę jeść kurczaka, jest niezdrowy.
Ani mięsa.
No dobrze.
Masz zjeść tego kurczaka.
Dziękuję.
Nie ma mowy.
To zły system.
Nie zły, tylko inny.
Mam więcej obowiązków,
ale tyle samo czasu na oglądanie TV.
Będzie z ciebie dobry adwokat.
Może nadal powinniśmy mieć...
...tyle samo możliwości...
Przemyślę to.
Za pięć punktów, jak mówi tata.
Już idę.
Jeśli zdobędziesz osiem z dziesięciu naklejek w tygodniu, dostaniesz...
- Cześć. - Witaj. Wejdź.
- Dzięki. - Co słychać?
- Dobrze. - Miło cię widzieć.
Omawiamy system naklejkowy Maxa.
Musisz to przedyskutować z mamą.
Chciałam cię przeprosić.
Za to, że nie przyszłam na urodziny Maxa.
Nic nie szkodzi. Jabbar był chory.
- Nie ma sprawy. - On nie był chory.
To z powodu moich problemów z Crosbym.
Wszystko w porządku?
Pokłóciliśmy się i on teraz mieszka na łodzi.
Przykro mi. Co się stało?
Nie wiem czy to był
jakiś duży problem,
czy baliśmy się odpowiedzialności.
Przykro mi.
Czemu nie mogę tego przedyskutować z tobą?
Bo nie jestem twoją mamą.
Nieważne. Posłuchaj...
Bardzo cię lubię.
Jabbara też.
- Dziękuję. - Jesteście rodziną.
Dziękuję.
To przejściowe problemy.
Nic poważnego.
Gaby!
Wybacz.
O kurka!
Nic ci nie jest?
Na pewno?
Wszystko w porządku.
Masz skurcze miesiączkowe? Chcesz chodzik?
Biegnij do kosza.
Dobra obrona.
Ja ją wezmę.
Możesz się bardziej skoncentrować?
To nie mnie Alex zawiozła do szkoły.
Wyprowadziłeś się?
Znowu na łódź?
Skąd wiesz?
Jasmine gadała z Kristiną.
- Co się dzieje? - Jasmine mówiła Kristinie?
Chyba już rozmawialiśmy na ten temat.
Tak.
Odrzucasz najlepsze,
co spotkało cię w życiu,
bo uważasz, że ona jest nieco apodyktyczna.
Muszę sobie odpocząć od twojej krytyki.
Nie krytykuję cię.
Krytykujesz.
- Martwię się o ciebie. - Krytykujesz mnie.
Zawsze tak robisz.
Uważasz, że jestem idiotą, który zawsze wszystko psuje.
Wybacz, że nie jestem tak idealny, jak ty!
To musi być frustrujące.
Możesz się uciszyć? Chcę...
Jak mogę krzyczeć na boisku koszykówki?
To też jest błędem?
To część dojrzewania.
- Odejdziesz na poważnie? - Nie, na żarty.
Cześć.
Przestań się tak zachowywać wobec taty.
Wchodzisz tu i mówisz coś takiego.
Bo to prawda. Gdy chce z tobą porozmawiać, jesteś nieuprzejma.
Nie dajesz mu szansy.
Ja jestem nieuprzejma?
- Wiesz, co jest nieuprzejme? - Co?
Porzucenie rodziny.
Bo nie chce się z nią mieć do czynienia.
Dobra.
Nieuprzejme jest przyłażenie tutaj i udawanie
- że nic się nie stało. - Masz prawo do swojego zdania.
- Ja też. - To nie moje zdanie, tak było
i próbuję cię przekonać.
Zostawił nas! Nie chciał nas znać!
Rozumiem to.
Ale teraz wrócił.
O tym właśnie mówię.
Chce z nami być i spędzać czas.
Bardzo się stara, co?
- Naprawić nasze relacje. - Co? Tak.
- Tak, stara się. - I kupił tę piękną gitarę.
Wiesz, ile jest warta?
- Chcesz się dowiedzieć? - Nieważne,
ile jest warta.
Czterdzieści osiem kawałków.
Nieważne, ile jest warta!
Ważne, bo zamierzam ją sprzedać,
- bo już jej nie chcę! - Miał ją przez 20 lat,
- i podarował tobie! - Mam to gdzieś!
Nie chcę jej mieć w domu i na nią patrzeć.
Proszę, nie odpychaj go.
Nie odpycham go,
on i tak odejdzie.
Odejdzie i cię zrani.
Dam sobie radę.
- Cześć. - Witaj.
Cześć.
Wszystko w porządku?
- Tak, przepraszam. - Nie szkodzi.
Chcesz wejść i usiąść?
Nie mogę długo zostać. Ja tylko...
To trudne, ale chcę wam to osobiście powiedzieć.
Coś się wydarzyło
i nie będę już mogła pracować z Maxem.
Bardzo mi przykro.
To nagła decyzja, dlatego przyniosłam namiary na innych terapeutów.
Zaczekaj. Co się stało?
Coś się wydarzyło.
Naprawdę nie mogę...
Więcej już do niego nie przyjdziesz?
Niestety tak. Bardzo mi przykro. Wybaczcie.
Przepraszam.
Przyszedł tata!
Co słychać? Gotowy, by iść do kina?
Tak. Dziadek kupił mi rękawicę do bejsbola.
- Fajnie. Pokaż. - To chodź.
Dobra.
Cześć.
Może zostaniesz na chwilę?
Zrobię kawy.
Film niedługo się zacznie, więc już pójdziemy.
Patrz. Fajna, co nie?
Bardzo.
Mam też lornetkę.
A co będziesz obserwował?
Powinniśmy porozmawiać o tym, co zaszło.
Ta cisza nikomu nie wychodzi na dobre.
Dobrze.
Teraz?
Tak.
Myślę o Jabbarze,
a za 20 minut zaczyna się film, więc...
Może pójdziemy... Gotowy?
Tak.
- Gotowy. - Uściskaj mamę.
Bawcie się dobrze.
Zadzwonię i umówimy się na rozmowę.
- Chodź, tato. - Na razie.
- Zostały tylko cztery pytania. - Nie, jest...
Skończ odrabiać pracę domową, to obejrzysz telewizję.
Chcecie koktajl?
Nie słuchasz.
Chcę obejrzeć programy. Cash Cab już się zaczął.
- Nieważne. - Cześć.
Nie będziesz zarabiać na naklejkach, póki nie skończysz odrabiać pracy domowej.
Nie zacząłeś jej odrabiać na czas.
Gaby zawsze mi pozwala. Jesteś głupsza niż...
Gaby tu nie ma. Teraz panują tu moje zasady.
Są do bani!
Nie mów w ten sposób do matki.
Dziękuję.
- I nie włączaj telewizora. - Nie chcę przegapić Cash Cab.
I tak zaczął się 20 minut temu.
Pomyśl, czy jest tego warty.
Jest tego warty!
Wkrótce dowiesz się, że nie jest.
Jak mam się dowiedzieć o czymś, co nie jest prawdą?
Mogę z wami przez chwilę porozmawiać?
To nie jest odpowiednia pora.
Chcę przeprosić, bo zawaliłem sprawę.
Nic się nie stało. Odpuść sobie.
Stresuję się paroma sprawami.
Nie teraz.
Gaby zrezygnowała, a on się wścieka.
- Gaby zrezygnowała? - Tak.
- Bez wypowiedzenia. - Czemu?
- Nie wiem. Z powodów osobistych. - Co mówiła?
Trzy!
Nie!
- Jak możesz? - Przykro mi.
To niedopuszczalne! Nie!
Nie rzucaj przedmiotami! O Boże!
Musisz się uspokoić.
Uspokój się.
Zrezygnowałaś?
Jak mogłaś?
Byłam tam, gdy przyszła Jasmine. To było dla mnie za dużo.
- Masz tam wrócić i to naprawić. - Naprawić?
Tam jest awantura.
Musisz tam wrócić...
Jeśli Max będzie cierpiał przez nas,
nigdy sobie tego nie wybaczę.
Znajdą kogoś na moje miejsce.
Nikogo nie znajdą.
Musisz tam wrócić i przeprosić ich.
- Nie mogę! - Czemu?
Bo cię lubię.
Nie możemy być ze sobą.
Żegnaj.
- Witajcie. - Cześć.
Najlepsze opiekunki dziecięce do usług.
Świetnie wyglądasz.
Dzięki.
Nie rozumiem, czemu partnerzy zabierają
współpracowników na kolację w tygodniu.
Co to jest? Zrobiłaś lazanie?
- Tak. - O rany!
- Wiem, jak lubi je Sydney. - Wszyscy je lubimy.
Dziękuję, ale ona tego nie zje.
Co? Czemu?
Co takiego?
- To jej ulubiona potrawa. - Wiem.
Nasza córka została wegetarianką.
Co takiego?
Miałam zadzwonić, ale nie wiedziałam, że to ugotujesz.
Od kiedy?
To niedorzeczne.
To jej wybór
i my go akceptujemy.
- Naprawdę? - Tak.
Cześć babciu.
Cześć wnusiu.
Oto i ona.
Co słychać?
Zjesz z nami lazanie, prawda?
Nie, jeśli zawierają mięso.
Babcia cały dzień stała przy kuchni,
robiąc twoje ulubione danie.
Tylko, że...
Ja już nie jadam mięsa.
Słuchaj, wnuczko. Babcia przez cały dzień
robiła je specjalnie dla ciebie.
Nie chcesz zranić jej uczuć, prawda?
Tato.
Odpuść jej to.
Dobrze.
Raz zjadłem psa w Wietnamie.
- Tato! - Psa?
Tak nie można.
- Prawdziwego psa? - Nie.
Spójrz na... Proszę.
Byłem tam gościem. Nie chciałem być nieuprzejmy.
Przyrządzę ci to, co chcą twoi rodzice.
Tym razem się uda!
Cześć.
Odwiozłem go.
Wejdź, jeśli masz ochotę.
- Jest Zeek? - Opiekuje się dzieckiem Julii.
Jesteś bezpieczny.
Co robisz z tym kurczakiem?
Niedługo wychodzę do pracy, więc chciałam zrobić wam obiad,
bo nie ma dziadków.
Wygląda inaczej.
Nieważne, ale to kurczak.
Muszę go raz jeszcze ubić. Patrz.
Już prawie odkroiłam.
Twoja mama zna się na gotowaniu.
O tak. Porównują ją do słynnej kucharki z telewizji.
Mam ogromny nóż.
Chcę spróbować czegoś nowego.
Mogę ci pomóc?
To ja tu świetnie gotuję.
Umiem przyrządzić kurczaka. Patrz synu i ucz się.
Od kiedy?
Zainteresowałem się ostatnio gotowaniem.
Nieźle ci idzie.
Chcecie...
Cześć.
Robię obiad i przydałaby się twoja pomoc.
Tata wie jak pokroić kurczaka,
ale chodź nam pomóc przez chwilę.
Nie, dziękuję.
Dźgajcie dalej tego kurczaka, czy cokolwiek z nim robicie.
Tata zabiera mnie w piątek do Alcatraz.
Powinnaś z nami pojechać.
Nie mogę, bo...
Skarbie, wiem, jak lubisz Alcatraz.
Tak. Być może pojadę,
bo uwielbiam ją.
Jak ci się gra na gitarze?
Aha, na gitarze.
Fałszuje.
Dlatego jej nie chcę, więc...
Zabierz ją z powrotem, bo ją sprzedam.
Dobrze?
Jak ty się zachowujesz?
Poza tym, jednak nie pojadę do Alcatraz,
bo mam chorobę morską,
o czym wszyscy wiedzą.
Zapomniałam tylko, że ty jesteś obcy.
Skarbie, chcę...
Nie nazywaj mnie tak. Nawet cię nie znam.
Nic o mnie nie wiesz.
Wpadasz tu
po wielu latach,
zachowując się, jakby nic się nie stało.
Kupujesz nam burgera, dajesz mi gównianą gitarę
i sądzisz, że wszystko będzie jak dawniej.
To działa na wszystkich poza mną.
Może tylko mnie się to nie podoba,
ale nadal pamiętam, jak nie przyszedłeś
na moje urodziny, choć obiecywałeś.
Nie zabierałeś mnie też
w różne miejsca, choć obiecywałeś.
Nie było cię, gdy cię potrzebowałam,
dlatego nie wierzę, że się zmieniłeś,
bo już to raz słyszałam.
Patrzę na ciebie i widzę nieudacznika, na którym się zawiodłam.
Wybacz, tato. Ona już taka jest.
Na nas też wrzeszczy.
Nie powinno mnie tu być.
Nie odchodź.
Zadzwonię do ciebie w sprawie Alcatraz.
No dobrze.
Czemu pozwoliłaś jej się na nim wyżywać?
Nie broniłaś go!
Ona nie chce dać mu szansy, choć on się stara.
Nie smakuje ci, prawda?
Nie bardzo. Zjem tylko deser.
Babcia zrobiła dla ciebie
dwa obiady.
Zjedz więcej seitana.
- Szatana? - Seitana.
Nie, dziękuję.
Wnuczko,
masz zjeść jedną lub drugą potrawę,
bo inaczej nie wstaniesz od stołu.
Bardzo proszę.
Witaj.
Chwileczkę.
- Napijesz się czegoś? - Tak. Kufel dżinu.
Amber dała mi popalić.
Zasłużyłeś na to.
Ma to po tobie.
Zmieniłem plany.
Klub w Seattle zaproponował nam dobre warunki finansowe.
Zespół chce je przyjąć.
Muszę odłożyć na później wyjazd do Alcatraz.
Alcatraz.
Drew to zrozumie.
Może znów pogralibyście razem w bejsbol?
Pokonali przeciwników, jak za starych czasów?
Wyjeżdżamy z rana,
bo chcemy zdążyć na występ.
Jutro rano?
Mogłabyś przeprosić dzieci w moim imieniu?
Jasne.
Dziękuję.
Proszę jeszcze jedno piwo!
Jesteś dosyć zajęta.
Już pójdę.
Trzymaj się.
Do zobaczenia.
Przez długi czas cię obwiniałam.
Za to, że dobiegam czterdziestki
i nadal pracuję w barze.
Mogę ci podać powody,
czemu to twoja wina.
Gdy Drew przesiaduje w swoim pokoju,
nie odzywając się do mnie tygodniami, obwiniam ciebie.
Ale nie powinnam.
Nikt na tym dobrze nie wychodzi.
Ale obwiniam cię za to, że jedziesz do Seattle
nie żegnając się z dziećmi.
Jeszcze długo będę cię za to obwiniać.
Po części mnie to podnieca.
Bo gdy obwiniam ciebie, nie biorę sama odpowiedzialności.
Ale nie chcę sobie odpuszczać.
Już nigdy więcej.
Pojawisz się u nas z rana, zanim wyjdą do szkoły
i się z nimi pożegnasz.
Przyjedziesz do nich.
Wychodzą o 8.00 rano.
Nie spóźnij się.
JEDZENIE - TANIEC- MUZYKA NA ŻYWO
NA SPRZEDAŹ
Nie jest mi łatwo cię przeprosić.
- Nie musisz przepraszać. - Muszę.
Za to, że Jabbar nie przyszedł na te urodziny.
Nic takiego nie zrobiłaś.
Zrobiłam. Wybacz mi.
Nie musisz za nic przepraszać.
Muszę.
Byłem głupi. Nie musisz mnie przepraszać.
Czemu uważasz, że byłeś głupi?
O co ci chodzi?
Czemu...
Wypiłem dziś trochę, więc nie...
To nie najlepsza pora
na taką rozmowę.
Spójrz na mnie.
Nie możesz na mnie spojrzeć?
Czemu uważasz, że byłeś głupi?
Co takiego zrobiłeś?
Popełniłem błąd.
Jaki błąd?
Nie wiem.
Nie wiesz? Nie kłam.
Przespałem się z kimś.
To było
głupie i nie mam na to usprawiedliwienia.
Poza tym, że stało się to wtedy,
gdy mieliśmy problemy w związku
i rozwaliłem się emocjonalnie.
Kto to był?
Nieważne.
Nieważne?
To czemu to zrobiłeś?
To był tylko jeden raz i już się nie powtórzy.
Przysięgam. Nigdy więcej tego nie zrobię.
Wybacz. Musisz...
- Zostaw mnie. - Muszę wiedzieć, że nie...
- Posłuchaj. - Zostaw mnie, palancie!
To tak...
Jesteś kretynem.
Nie wychodź stąd.
Nie mów mi, co mam robić.
Nie zasługujesz
na nic dobrego od życia.
Na nic!
Nigdy ci tego nie wybaczę.
- Witaj. - Jak się masz, skarbie?
- Dobrze, a ty? - W porządku.
Dzięki za opiekę nad Syd.
Nie ma za co. Jest jedyna w swoim rodzaju.
To prawda.
Nie sprawiała kłopotów?
- Nie. - Nie?
- Coś mówiła? - Tak.
Wspominała, że chciałeś
zmusić ją do jedzenia mięsa.
- To nie było tak. - A jak?
Powiedziałem jej,
że nie wstanie od stołu do czasu aż coś zje.
Nieważne, czy lazanię czy szatańskie gówno.
Zasad nie można łamać.
Nie powinieneś tego robić.
Ona musi się nauczyć,
że zasad należy przestrzegać.
Nie chcę jej stłamsić.
Chce spróbować być wegetarianką...
Daj spokój, stłamsić ją?
Ma dopiero sześć lat,
- nie może tu rządzić. - Dobrze, ja tylko...
Gdy to robisz, podważasz moją rolę jako rodzica.
Może...
Wiesz, że twój ojciec
nie zawsze postępuje właściwie,
ale robi to z miłości.
Nikt jej nie chce stłamsić.
Kochamy Sydney.
- Wiem. - Wiesz?
- Tak. - Ale twój ojciec ma rację.
Ona nie może czuć, że tu rządzi.
Z tego nic dobrego nie wyniknie.
Bardzo cię lubię, dlatego tu przyszłam.
Wiem, że bywam apodyktyczna i zastanawiam się
ile razy kwestionowałam twoje decyzje
odnośnie programu nauczania Maxa. Wybacz, myliłam się.
- Ależ nie. - To prawda. To dlatego, że...
- Kochasz Maxa. - Dokładnie.
Ja też go uwielbiam.
Naprawdę.
Wobec tego nie rozumiem, czemu odchodzisz.
Nie wyjeżdżasz, nie zmieniasz branży?
Jeśli coś dzieje się w twoim życiu prywatnym,
mogę ci pomóc się z tym uporać. Możesz na mnie polegać.
Możesz zrobić sobie przerwę albo pójść na zwolnienie,
ale to takie...
Tak bardzo pomogłaś mojemu synowi a teraz...
Nie mogę sobie poradzić.
Nie odchodzę z twojego powodu, ani przez Maxa.
To czemu?
Możesz mi powiedzieć.
Po urodzinach Maxa
wyszłam wraz z Crosbym
i sprawy się nieco pogmatwały.
Z Crosbym.
Pogmatwały się.
Tak mi przykro z tego powodu.
Będziemy grać w Midwest, w Wyoming i Montanie.
Wyszła z tego mała trasa koncertowa.
To fajnie.
Może następnym razem, gdy tu przyjadę?
Jasne.
Mieliśmy jechać do Alcatraz...
- Tak. - To się...
Spędziłem z wami
- cudowne chwile. - Ja też.
Jesteś wspaniałym chłopcem.
I jestem z ciebie dumny, synu.
Amber, ja...
Nie chciałam cię...
Wszystko, co powiedziałaś było prawdą.
Miałaś prawo tak się czuć.
Bardzo mi przykro z tego powodu.
Jesteś wspaniała.
Może kiedyś będę mógł posłuchać twojego pięknego głosu.
Zobaczymy.
Pamiętaj o lżejszych strunach gitary,
o dziesiątkach,
mogą grać przez całą noc.
Jak poszło?
Dobrze. Dziękuję.
Dużo o was wczoraj myślałem.
O tym, czego nie zdołaliście zrobić
i czego jeszcze nie zrobiliście. To nieważne,
bo macie talent.
Jesteście magiczni.
Pamiętam piosenki, które razem pisaliśmy.
To moje najlepsze utwory.
Tak.
Dlatego, że są wnikliwe.
A ja jestem tylko gitarzystą.
To ty jesteś artystką.
Nie pozwól, by coś miało ci w tym przeszkodzić.
Dobrze.
Cieszę się, że przyjechałeś.
Dzięki.
Mamy wspaniałe dzieci.
Dzięki tobie
wyszły na ludzi.
Ty wzięłaś na siebie ciężar ich wychowania.
To nie zawsze był ciężar, czasem to była radość.
Co?
- Było mi bardzo miło. - Kiedy?
Gdy mnie wsparłaś.
Miałeś
w pewnym stopniu rację.
Dziękuję.
A teraz cię pocałuję.
Dobrze.
Cześć skarbie.
Przepraszam za spóźnienie.
Corey zaciągnął mnie do biura na spotkanie twórcze.
Umieram z głodu.
Wszystko w porządku?
Muszę ci coś wyznać.
O co chodzi?
Tak?
Cześć.
Przepraszam, że odepchnęłam tatę.
na niego krzyczeć i mówić tego wszystkiego.
Bo ty chciałeś mieć z nim dobry kontakt.
Próbowałeś mi to powiedzieć, ale nie słuchałam.
Bardzo mi przykro.
Gdyby był dobrym ojcem,
nie opuściłby nas.
To nie twoja wina.
Mama zawsze przy nas będzie.
Tak.
I mamy siebie.
Tak.
Powiedzieć ci coś?
Co takiego?
Nauczyłam się piosenki, którą tata grał na przedstawieniu.
- No coś ty. - Tak.
Chcesz jej posłuchać?
Małe paluszki u rąk i nóg
Twoje czoło
Mój nos
Widzę cię
Nieważne, że jesteś daleko
To nic nie szkodzi
Małe cudo, małe usta
Twoje ręce na moich biodrach
Widzę cię
Nieważne, że jesteś daleko
Dziś wieczorem
To nic nie szkodzi
Muszę
coś z tym zrobić. Pójdę tam.
To nic nie da.
Mam ochotę strzelić
mu w twarz.
Nie mogę uwierzyć, że to zrobił.
Tak nie można.
To największy egoista, jakiego znam.
Powinniśmy to na spokojnie przemyśleć.
Mogę z wami pogadać?
Teraz
to nie najlepsza pora.
Chcesz pogadać? To mów.
Co się z tobą dzieje? Czemu to zrobiłeś?
Adam.
Już wiecie?
- Przepraszam. Nie chciałem... - Wynoś się stąd,
zanim zrobię coś, czego potem będę żałował.
Przepraszam, nie chciałem tego.
- Ty nigdy nie chcesz, prawda? - To nie fair.
Zmieniłem się przez ostatni rok, udowadniając, że nie jestem...
Jak się zmieniłeś?
Nie obchodzi mnie, co udowodniłeś przez ostatni rok.
Jesteś egoistą.
To cały czas udowadniasz.
- Myślisz tylko o sobie. - Byłem wkurzony na Jasmine.
Przykro mi, że zbliżyłem się do Gaby. Nie planowałem...
Zbliżyłeś się do Gaby.
Tak samo zbliżasz się z innymi kobietami. Chodzi ci tylko o seks!
Po pierwsze, mylisz się.
Po drugie, wiem, że się martwisz utratą swojej opiekunki,
ale ja straciłem narzeczoną.
Mogłem też stracić syna, nie wyszedłem z tego bez szwanku.
Ona nie jest opiekunką,
tylko terapeutką twojego bratanka. On cierpi na zespół Aspergera.
Nie rozumiesz? Wbij to sobie do tępej głowy,
że on cierpi na zespół Aspergera!
Cierpię na zespół Aspergera?
A co to jest?