- Nie jestem w ciąży. - OK.
poprzednich odcinkach...
Staram się od czterech miesięcy.
Nie mogę wyjść za kogoś, kto nie pozwala mi podejmować decyzji.
Zaczynam rozumieć, jak bardzo lubisz rządzić innymi.
Chcesz to odzyskać?
Wiem, że nawaliłem na sto sposobów,
przy stu różnych okazjach.
Przepraszam.
Chcę być częścią życia Drew i Amber.
Za wszelką cenę.
Pamiętam dokładnie,
jak było w domu, gdy byłeś dzieckiem.
Mówię tylko, że się zmienił.
Rozmawiałem z nim. Jest inny.
Dobrze, kotku, mamy 12 odpowiedzi.
Trzeba kupić składniki na ciasto.
I ozdoby z robakami na torby z prezentami.
Nie wiem. Przygotować się.
Joel i Julia mają
upiec ciasteczka w kształcie robaków.
Nie możemy po prostu ich kupić?
Sam pomyśl.
Przyjechał! Jest niesamowity!
Dobra.
To facet od robaków!
Ma wielkiego ruchomego świerszcza.
To ciężarówka! Ale super!
- Mój Boże. - Jest super. Ma rację.
- Proszę. - Dobra.
Wolałbym, żebyś nie...
- Kochanie. Nie dotykaj. - Patrzcie na to!
Jestem Niesamowity Andy Fitzgerald ze Wspaniałego Świata Robaków.
- Jak się masz? - Ale super!
Muszę z państwem omówić kilka rzeczy.
Mamo! Tato! O Boże!
- Niesamowity Andy jest specyficzny. - Uwielbiam go!
- Zostaniesz tutaj? - Ale super!
Nie dotykaj pasikonika. Idziemy.
- To świerszcz. - Jak chcesz.
- Chodź, Max. - Uwielbiam go!
Cześć, mały.
Cześć, tato.
Cześć.
Zjemy po burgerze u Oscara
i pojedziemy oglądać winyle.
Może się przyłączysz?
Jestem zajęta. Miłej zabawy, Drew.
Nie dzisiaj, baw się dobrze.
Idę do pracy, więc dziadek tu rządzi.
Tak.
Odwieź go przed 10. Dobra, Seth?
Jutro szkoła.
- Pewnie, Zeek. - Mogłeś się przywitać, tato.
Miał na myśli 10 rano?
Nie wiem.
Spotkania z ojcem dobrze mu robią.
Naprawdę.
Czyżby? Nie wiem.
Nie wiem.
Co, Crosby?
To głupie.
Kłócimy się o to, jak ładować zmywarkę.
Więc teraz chodzi o zmywarkę? A wszystkie rzeczy, które powiedziałeś?
Ludzie sobie dogryzają w środku kłótni.
To nie znaczy, że mamy jakiś problem.
Mówiłeś, że nie poślubisz kobiety jak ja.
Tak, w środku kłótni!
Mówiłeś też, że cię kontroluję, że się nie liczysz,
i że nie podoba ci się moja wizja rodziny.
Przekręcasz moje słowa. Nie tak o tobie myślę.
Więc nie powinieneś był tego mówić.
Dobra, wiesz co? Gdybym wiedział, że wszystko
zostanie zwrócone przeciwko mnie,
przyprowadziłbym prawnika.
Więc może zadzwisz do siostry?
„Nie będzie odstępst od grafiku”.
„Nie wolno podchodzić do robaków na mniej niż trzy metry”.
„Gniazdka muszą znajdować się do 5 metrów od miejsca prezentacji”.
Gniazdka, uziemione.
„Wymagane są przynajmniej dwa gniazdka.”
Nie mamy chyba dwóch gniazdek w odległości trzech metrów.
- Więc zrywamy umowę. - Nie, mamy!
Jedno przy oknie w salonie i drugie przy wężu.
To mniej niż trzy metry.
Gniazdko przy wężu to zły pomysł.
Też tak mówiłem.
- Tak wyszło. - Może być.
- Dobra. - „Nie więcej niż 25 gości”.
Andy, mam dużą rodzinę, a jego cała klasa
jest zaproszona, nie zwiększysz do 35?
- Nie. - Tato, nie denerwuj go.
- Nie denerwuj go. - Będzie 25.
„Ponadto klaskanie nie będzie tolerowane”.
Będą tu dzieci. Będzie klaskanie.
To niekorzystne dla robaków.
Tak, okropne. Potrząsa ich...
Nie będzie żadnego klaskania.
Chyba wszystko omówiliśmy.
Skorzystam z łazienki.
Na piętrze.
- Jest w korytarzu. - Nie, na piętrze.
- Max. - Ten facet jest super.
Wiedzieliście jego portfolio robaków?
Pokażę mu
mój album z żukami.
To najdziwniejsza osoba, jaką spotkałam.
- Mało powiedziane. - Co zrobimy?
Będzie więcej niż 25 osób.
Oczywiście. Dwadzieścia pięć nie przejdzie.
To nasz dom.
- Nie może... - To on występował w szkole?
- To na pewno on? - Tak.
Kochanie, chyba wszedł pod prysznic,
ale kto wchodzi pod czyiś prysznic?
W porządku?
Andy, nic ci nie jest?
Tak. W porządku.
Kto, do cholery,
wchodzi obcym pod prysznic?
Powinien stąd wyjść.
O Boże! Niesamowity Andy się kąpie!
Musimy przestać.
Musimy?
Tak. Bo chcemy zrobić dziecko, a ty się wystrzelasz ze składników.
To powinno mnie zniechęcić, ale nie zniechęciło.
Nie. O, nie.
O Boże.
Joel. Stój.
Chodź tutaj.
Za 48 godzin będę owulować.
Tak? A znasz statystyki.
- Uwielbiam, jak mówisz „statystyki”. - O Boże.
- Powtórz to. - O, nie.
Nie, przestań.
Nie trać spermy.
Trzymaj broń naładowaną. Nie wypalaj.
Nie na 48 godzin przed owulacją.
Rozumiem.
O Boże. Myślmy o dziecku, któego jeszcze nie mamy.
To trochę przykre.
- Nieprawda. - Trochę okrutne.
Nie, to naturalne.
- To nie moje zasady. - Nie?
- Jeszcze dwa dni. - Jeszcze dwa dni.
- Żadnych wygłupów pod prysznicem. - Żadnych.
To będą dwa długie dni.
Wiem. Kocham cię.
Muszę zapytać o twoje doświadczenia
z Niesamowitym Andym i jego Wspaniałym Światem Robaków.
Występuje u nas co roku. Jest świetny.
Naprawdę?
Tak.
Wiesz, że ma zespół Aspergera?
Nie. Co?
Nie wiedziałam.
To dlatego wspieramy jego działalność.
- Tak. - I jest w tym dobry.
- Tak. - Ale rozumiem.
Na przyjęciu w domu to co innego.
Nie wiem, czy to wypali.
Przyjdą te wszystkie dzieci...
Rób tak, żebyś czuła się dobrze.
- Podpisałem się na ostatnim. - Dziękuję.
Moich sześć naklejek?
Nie. Mam dla ciebie dwie, Max.
Za pracę domową miało być sześć naklejek.
Zmieniliśmy zasady, pamiętasz?
Robisz się coraz starszy i dojrzalszy,
- i zmniejszamy ilość naklejek. - To niesprawiedliwe.
Max.
- Weź głęboki oddech. - Nie chcę.
Max, denerwowanie się niczego nie zmieni.
Dostaniesz dwie nakejk.
Nie podoba mi się ta nowa zasada,
- i ty mi się nie podobasz... - Max.
- To niesprawiedliwe. - Max.
Po co tu dzisiaj przyszłaś?
Dlaczego zmieniłaś zasady? Wszystko psujesz.
Jesteś... głupia. Jesteś głupia.
Myślisz, że mi pomagasz, ale to... jakiś żart.
Niczego się do ciebie nie nauczyem,
- odkąd zaczęłaś! - Max!
Przestań! Max!
- Ej! - Jesteś bezużyteczna.
- Wystarczy. - Masz sobie iść.
Cześć,
Jasna cholera.
Nic ci nie jest?
Przywykłam do tego.
To niemożliwe.
Co ty... Pranie?
Tak. Robię pranie. Przejęłaś się.
Nic mi nie jest. Naprawdę. Nie wiem, czemu tak robię.
- Zadzwonić do Adama? - Nie, proszę.
Muszę... wrócić na górę.
Będę tu robić pranie przez dwie godziny, jeśli mogę ci jakoś pomóc.
Dziękuję.
Jak mogliśmy nie zauważyć, że ma zespół Aspergera?
Kochanie, nie wiem.
Poczułam się jak idiotka, gdy to powiedziała.
Chyba przywykliśmy już do myślenia, że to dotyczy dzieci.
Zapomnieliśmy, że dorastają.
Wiem.
A tak jest. Dorastają.
Co sądzisz?
Powinniśmy go wykorzystać na przyjęciu urodzinowym?
Etycznie byłoby...
Nie wiem. Stresuje mnie to.
Będze tu pełno autystycznych dzieci.
A jeśli coś pójdzie niezgodnie z planem?
Wścieknie się.
- Myślę podobnie. - Nic nie zrobimy.
- Też tak myślę. Lipa. - Tak.
Więc nie wiem, co robić.
Czuję się jak hipokryta, bo co,
jeśli Max też kiedyś pójdzie do pracy,
a ludzie ze stresu go nie zatrudnią?
Nie musimy zachowywać się jak etyczni superbohaterowie.
Nie musimy. Masz rację. Nie uważam, żebyśmy musieli.
Jesteśmy to winni Maxowi, i powinniśmy zaufać intuicji,
bo chociaż chciałbym czuć się pewnie zatrudniając kogoś z Aspergerem
na przyjęcie urodzinowe syna, to się nie czuję.
Więc odpowiedź brzmi nie.
Nie.
Nie mógłbym tak pracować.
To bardzo stresujące.
Nie wiem, dzieci, ich potrzeby
i rodzice potrafią przytłoczyć. W dodatku ta krytyka...
Praca bywa niewdzięczna. I tyle.
Ale...
To musi cię bardzo izolować.
Wpędzać w samotność.
Mówimy o moim życiu osobistym?
Nie jesteś samotna. To niemożliwe.
Nie zaczynajmy.
Moment, jesteś samotna?
Bo w to nie wierzę.
Wchodzisz w interakcje z samymi niewidomymi?
Przestań. Pomówmy o tobie.
Czemu masz przechlapane?
Podobno... nie powinienem podejmować decyzji,
takie mam wrażenie.
Jak się z tym czujesz?
Nie wiem. Może nie powinienem podejmować decyzji.
Dlaczego?
Wyglądam na kogoś, kto powinien?
Jesteś bystry, prawda?
Tak uważasz?
- Tak. - Masz o mnie bardzo dobre zdanie.
A ja to doceniam.
Jestem tylko szczera.
Przepraszam.
Ostrożnie. Nie wybij sobie zębów.
- Powinnam już iść. - Musisz iść?
Tak.
Dziękuję.
Pa.
Jak już schłodzimy ciasto przez 20 minut,
trzeba je wyłożyć na deskę i ufromować.
Już jest ufromowane.
I to jak.
Dobrze. Trzeba je ugniatać, aż się połączy.
O co w tym chodzi?
Ciasto utworzy spójną całość,
a wszystkie składniki połączą się tak,
jak to dla mąki, masła i proszku zaplanowała natura.
Cześć,
Nic ci nie jest?
Mnie? Nie, Julia.
Uprawiam miłość z ciastem.
Kocham cię.
Mówisz to w dziwnym momencie.
To już w ciągu 24 godzin.
Tak. Musisz się pochylać?
Dobra. Zegar tyka, tak?
To czekanie ci się opłaci.
To niemiłe, co właśnie zrobiłaś.
Cholera.
Mieliśmy umówione spotkanie?
Daję to wszystkim ludziom, którzy mnie zatrudniają.
To uśmiechnięty świerszcz.
Świerszcze nie potrafią się uśmiechać. To byłaby antropomorfizacja.
Ale miły podarunek pozwala podtrzymać biznes.
To prawda. Jest miły i słodki, uśmiechnięty i antropo...
Cześć, kotku. Cześć, Andy, co tutaj robisz?
Pomiary na sobotni pokaz.
Zawsze dwa dni przed czasem.
Ja go nie wzywałam.
- Rozmawialiśmy o tym. - Nie wiem, co robić.
Przyniósł pluszowego świerszcza.
Wchodzi do domu.
- Więc coś zrób. - Ej!
Co on robi?
- Nie jest zadowolony. - Co to?
- Nie wiem. - Nie mam pojęcia, Max.
To znaczy, że nie przyjedzie na przyjęcie?
Nie wiemy. Nie wiem, co robi.
Przyjedzie pan na przyjęcie?
- Nie. - Dlaczego?
Na ogródku nie ma zadaszenia. Robaki się usmażą.
Może w środku.
- Możemy w środku? - Nie, Max.
- W porządku. - Możemy w środku.
Max.
Andy, możesz zrobić pokaz w środku?
- Zrobię pomiary. - Tak!
- Robi pomiary. - Dobra.
Adam, za głośno jest. Próbuję tutaj pracować.
- No nie wiem. - Ty tego chciałeś.
- Wezmę narzędzia. - Tylko ja ich dotykam.
Będzie świetnie.
Co ty tu robisz?
Ten spór jest bez sensu.
Nie wiem, czemu się tak rozwinął, ani co się dzieje.
To znaczy...
Obudziłaś się z myślą, że mnie nie lubisz?
Albo że nie jestem wart wysiłku?
Nie podoba mi się to.
A mnie nie podoba się
wyjaśnianie Jabbarowi, czemu ojca nie ma w domu.
Crosby, mamy pewne problemy,
które próbujemy przepracować, bo chcemy być razem.
Ale sama dobra wola nie oznacza, że to właściwa decyzja.
Potrzebujemy trochę czasu,
żeby zrozumieć, czego chcemy.
Chcę się upewnić,
że to słuszne podejmuję właściwą decyzję.
Też powinieneś to zrobić.
Coż, to mnie przeraża.
Mnie też.
Zeek.
Jak się masz?
Dobrze.
Trzeźwy?
Tak. Od dziewięciu miesięcy.
- To dobrze. - Tak.
Nie musisz tu czekać na Drew.
Wejdź do środka.
Nie, dzięki. Nie trzeba. Zaczekam.
Wiesz, Seth,
dobrze robisz.
Co? Że tutaj czekam?
Nie.
Że chcesz widywać syna.
Widywać Drew. Tęskni za tobą.
Słuchaj, Zeek, nie musisz tego robić.
Nie lubisz mnie, a ja ciebie.
Więc zachowujmy się cywilizowanie, gdy Drew jest w pobliżu.
A przez resztę czasu nie rozmawiajmy, dobra?
- Dobra, Seth. - Dobra.
Próbuję być gościnny, Seth.
I było w tym trochę przebaczenia.
Boże, nie do wiary. Jesteś...
Zeek, ty się nie zmieniasz.
Tak, co masz na myśli?
Zawsze chodzi o ciebie.
„Próbuję być gościnny.
Wejdź, dobry z ciebie facet...”
Zapomnij o tym.
- Staram się być przyjacielski. - Wiem.
Dlaczego zawsze bierzesz co dobre, Seth,
gdy ktoś próbuje okazać współczucie, i robisz z tego gówno?
Dlaczego tak robisz?
Brzmisz jak twoja córka.
Coś ci powiem.
Nie mów o niej przy mnie nigdy więcej.
Rozumiesz?
Świetnie, że przyszedłeś zobaczyć Drew,
ale jeśli go skrzywdzisz,
wepchnę ci tę gitarę tak głęboko w gardło,
że zagrasz na niej językiem.
Co robisz? Tato, nic ci nie jest?
- W porządku. - Co to było?
Nie jest w porządku. Chodź, tato.
Zarezerwowałem klatkę na 5.30, ale jeszcze nie wyszedł.
Tato, czy dziadek czymś cię zmartwił?
Bo jeśli tak,
to się nie obrażaj. On taki jest.
Tak się zachowuje.
Znam Zeeka na wylot. Dobra?
- A ty skąd jesteś? - Co masz na myśli?
Nie jesteś jak matka i jesteś lepszy ode mnie.
To nieprawda.
Przepraszam, że nie jestem tym, kim powinienem być.
Jesteśmy, jacy jesteśmy.
Ciężko jest, gdy ludzie mówią, że się nie nadajesz,
nawet jeśli się nie nadajesz.
Dalej, wychodźcie z klatki. Przekroczyliśćie 10 minut.
- Gadaj sobie. - Przykro mi, stary.
Dopiero weszliśmy.
Tato, w porządku. Wydurniają się.
Nie przy mnie ani tobie.
Co jest, chłopaki?
Pograjmy w baseball. Chcecie spróbować?
Tacy twardzi?
Kto jest twardy teraz?
Chodź, mały.
To była trochę przesada.
Nie była.
Dalej, synu. Pokaż, na co cię stać.
Tato, nadajesz się. Naprawdę.
- Dzięki, mały. - Tak.
Wyślij ją za zieloną ścianę.
Tak jest!
Pamiętaj, że w każdej musi być tyle samo.
- Tak, Amy. - Każdemu daję po jednej.
Nie możemy się doczekać.
Babeczki są bezglutenowe. Sama je robię.
Wszystkie rodzaje.
Nie możemy się doczekać. Do zobaczenia jutro. Pa.
Ci rodzice są zwariowani. To wariatka.
Po raz trzeci pyta, czy ciasto jest bezglutenowe.
Chcą tylko...
Co robicie?
Robi mi tatuaż.
Nie. Mamy ich tylko kilka.
Weź to.
Haddie, proszę, weź... Zrób coś.
Niczego wam nie brakuje? W porządku?
Potrzebujecie więcej piłeczek.
Nie, już wystarczy.
Nie przeginaj.
Wołajcie mnie jakby co.
Niezłe co? Jak uważasz?
Niezłe.
Przepraszam za zakończenie naszego drinka.
Trochę przegiąłem.
Nie, ja też przepraszam.
- W porządku. - To nie twoja wina.
Nie wiem, co myślałem.
Kocham swoją dziewczynę i...
Oczywiście. To twoja narzeczona, tak na marginesie.
I jest wspaniała. A ja tutaj pracuję i nie chcę tego schrzanić.
Nic nie musisz mówić. Jest dobrze.
Ładna kamizelka, Holt. Napadłeś Braci Jonas?
Nie wiem, kto to jest, więc nie.
Wiesz co, Holt, w Forever 21 jest wyprzedaż.
Idź dobrać sobie do tego torebkę.
To mojego ojca, wrócił z trasy i mi ją dał.
Był w trasie. Jego ojciec.
Wiesz co, Arnie?
Złaź ze mnie.
Wstawać. Do biura. Już.
Dobre są?
Chcę spróbować.
- Dobre. - Spróbuję.
- Co? - Przepraszam, bez urazy.
- Dusisz się? - Przepraszam.
Co?
Tylko... dziwnie smakują.
Są bezglutenowe.
Zaczyna smakować lepiej.
To Joel.
Sprawdzisz, co chce?
Jest lepsza z każdym gryzem.
Powinnaś zobaczyć, jaką zrobiłaś minę.
Nie będę próbować. Smakowała jak piasek z cukrem.
Co jest? Czegoś chce?
Chce.
- Czego? - Nie mogę powiedzieć.
Denerwuję się. Pocę.
- Co się dzieje? - Nic.
Gotowa?
„Julia, ciągle myślę o twoim tyłku.
Co masz na sobie?”.
- Wiem, jak odpowiedzieć. - Nie wiesz...
Nie rozumiesz męskich potrzeb...
„Mam na sobie sukienkę”.
- Oddawaj. - I stringi.
„I stringi”.
Uwielbiają to. I szlafrok.
Masz. Odpisuj.
- Mój Boże. Teraz mój. - Wspaniale.
- To było super. - Halo?
- Nie nabijam się z ciebie. - Dziękuję.
- Kto? - To wspaniale.
Ze szkoły.
Przepraszam. Nie słyszę. Poważnie?
Zaraz tam będę. Jadę.
Dwadzieścia pięć minut. Dziękuję.
- Muszę jechać. To szkoła. - Amber?
Nie. Drew.
Nic mu nie jest?
Nie wiem. Oddwonię.
Cześć,
Co tutaj robisz?
Czekam na ciebie, żeby pomówić z dyrektorem.
Nie mają twojego numeru.
Drew po mnie zadwonił. Siedzi w ciupie.
Jak wspominałem mężowi...
Przepraszam. To nie mój mąż.
Był, ale nie jest.
Jestem rodzicem na pełen etat, cały czas się nim opiekuję.
To bez znaczenia.
Drew to świetny uczeń i nigdy nie sprawiał problemów.
Ale, Drew, jeśli to się powtórzy, nie zawaham się ciebie zawiesić.
Rozumiemy. Zupełnie...
Wszyscy rozumiemy. Dziękuję.
Łokcie do środka, ręce wysoko.
Wiem.
Spuchło?
Mówiłem ci, jak wsadzisz pierwszą,
- to go wyłączysz. - Pierwsza...
Nie, kotku, przesłanie jest takie, że się nie bijemy.
Zaczyna się.
Prawie go wyrzucili ze szkoły.
- Bronił się. - Nie w tym rzecz.
Nie wykopaliby mnie ze szkoły. Przestań.
Zawsze go oskarżasz. A to nie jego wina.
To ja go uderzyłem.
Jadę do domu z tatą.
Widzimy się w domu.
- Wsiadaj, mały. - Przesada.
Zapnij pasy!
Cześć,
Cieszę się, że zadzwoniłaś.
Przykro mi, ale muszę zabrać Jabbara
na kilka dni na pustynię, żeby odwiedzić ciotkę.
Jutro są urodziny Maxa.
Przykro mi, ale ciotka kiepsko się czuje,
i mama jedzie się nią zająć,
a ja chciałabym pojechać z nią i przywieźć Jabbara.
Od dawna nie widział ciotki.
To niesprawiedliwe.
Wiem. Zawsze chodzi o Bravermanów,
ale ciotka Jabbara chciałaby go zobaczyć,
więc go zabieram...
Jasmine, co się dzieje?
Nie wiem.
Musimy się spotkać i o tym porozmawiać.
Nie powinnaś jechać.
Nie jestem na to gotowa, Crosby.
Żegnaj.
Dzieciaki, uspokójcie się.
Żadnego biegania. O nie.
Nie biegajcie tędy.
Piñata jest na później. Kyle.
Poczekajcie.
Adam!
Oszukiwałeś.
Martwisz się o Jabbara?
Nie rozchorował się.
Jasmine nie chciała przyjść,
więc zabrała go na weekend do ciotki.
Przykro mi.
Zawsze był wrażliwy na hałas.
Może moglibyśmy poprosić dzieci,
żeby nie klaskały po świeczkach.
- Dobrze. - Byłoby super,
bo po nagłym hałasie wpada w szał.
- Oczywiście. - Są bezglutenowe?
Babeczki?
Mogę zdjąć robaka? Nie lubi robaków.
Zrobiłam je.
- Jesteś mamą Maxa? - Tak.
Pizzę mogę jeść tylko s serem.
To mój brat.
Pizzę jada z serem i bez sosu.
- Z samym serem. - Z samym. Bez sosu,
dodatków, przypraw, pepperoni, z samym serem.
- Ananas może być. - Pizza z samym serem.
W porządku?
Z samym serem.
Wiesz co, Henry?
Złożymy dla ciebie zamówienie na specjalną pizzę, dobrze?
Z samym serem.
- To Andy. - OK.
Mój syn nie je sera.
Witam.
Musisz być facetem od robaków.
Przyszedłem na prezentację.
Jasne, wchodź. Pomóc ci?
Sam się rozkładam.
Niezły powóz.
Pewnie przyciąga biedronki.
- Biedronki są hermafrodytyczne. - Co?
- Cześć, Andy. - Tak, rozkładam się.
- Cześć. - Ten facet jest niegrzeczny.
Tak w zasadzie to ma Aspergera.
Daj spokój. Nie ma.
Tato, ma Aspergera, jak Max.
- Naprawdę? - Tak.
I prowadzi własny biznes?
Tak. Własny robakowy...
Nie dotykać lśniacych elementów.
...biznes.
- To świetnie. - Mam nadzieję,
bo to może się posypać na milion sposobów
i obrócić przyjęcie w zbiorową katastrofę.
- O Boże! - Tak, kochanie.
Odciski. Nie dotykać.
Gaby, to Niesamowity Andy. Jest... niesamowity!
Jeszcze nie zacząłem.
Niektóych wcześniej nie widziałem.
Jeszcze nie zacząłem.
Wszyscy muszą wyjść. Przygotowuję występ.
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
Na pewno? Mogę coś z tego zabrać...
Widownię proszę o opuszczenie audytorium.
Nie przejmuj się, Andy, zajmę się tym.
Nie możesz się tu kręcić.
Nie dotykaj!
- Chodź. - Rozumiem.
Joel, kochanie, cześć.
Muszę ci coś powiedzieć.
Skup się.
- Tak. - Zrobiłam test.
Mam owulacje.
- Mówisz poważnie? - Tak.
Zaczekaj.
Dzisiaj wielka noc.
- Naprawdę? - Tak.
Może się zacząć teraz?
Naprawdę? Teraz?
Do pokazu jeszcze dużo czasu.
Nie możemy.
- Dzięki, kochanie. - W porządku?
- Tak. - Pomóc ci?
Trochę tylko boli mnie głowa. Staram się go pospieszyć.
Hej, Andy.
Tak.
Świetnie wygląda. Wspaniale.
Kilkoro z dzieci musi wyjść wcześniej,
więc zastanawiałam się, chociaż ustalaliśmy 2.00,
czy nie moglibyśmy zacząć piętnaście minut wcześniej?
Umawialiśmy się na 2.00. Nie ma 2.00.
Wiem, ale...
Przepraszam, za zmiany.
Naprawdę chciałabym im to pokazać, bo nie mogą się doczekać.
Nie chcę tego robić.
Dobrze.
Wiesz co, nie musimy.
Mogę jakoś pomóc?
Tylko... On...
Poprosiłam, żeby zaczął wcześniej,
ale się nie zgodził, więc...
- Chyba go zdenerwowałam. - Ja sprobuję.
- W porządku? - Tak.
Boli mnie głowa.
- Spróbuję. - Dobra.
Cześć, Andy.
Zastanawiałam się,
czy kiedyś już musiałeś zacząć wcześniej lub później.
Tak, 16. listopada zacząłem kwadrans później,
bo musiałem wrócić do domu po skolopendrę.
Naprawdę? I jak poszło?
- W porządku? - W porządku. Tylko późno.
Racja. Ale poszło dobrze.
Może znowu spróbujemy?
Zaczniemy trochę wcześniej
i pewnie będzie dobrze, tak jak ostatnim razem.
Nie podoba mi się to, bo na kontrakcie jest 2.00.
Racja. Oczywiście. Ale czasami rzeczy się zmieniają...
Muszę się przygotować.
Oczywiście. Przygotuj się.
Co ty na to?
- OK. - Dzięki, Andy.
Mam coś na twarzy?
Rządzisz.
Rządzę? Dziękuję.
Też jesteś całkiem fajny.
- O Boże. - Mój Boże.
Kristina, cześć.
Przepraszam.
Przepraszam. Mam owulacje. Staramy się o dziecko.
Rozumiem. W porządku. Nie ma problemu.
Przyszłam tylko po aspirynę.
- Nie przeszkadzajcie sobie. - OK.
Chcecie skorzystać z łóżka?
Nie trzeba.
- To bardzo miłe. - Pójdę sobie.
Pa.
Teraz przedstawiasz mnie widowni.
- OK. - Musisz to przeczytać.
Nie, przeczytaj to mnie.
Dobrze. „Witam panie i panowie, chłopcy i dziewczęta.
Z przyjemnością przedstawiam...”
Będzie dobrze, ale mów głośniej.
Trzymaj to jedną ręką,
a drugą możesz pokazywać.
Ile żyje robak?
Ja wracam tędy. Ty przodem.
Dobra.
Zaczynamy.
Witam pani i panowie, chłopcy i dziewczęta.
Z przyjemnością przedstawiam człowieka,
który wie dużo o robakach...
wszystkich gatunków.
Kolejną część mam zaśpiewać do melodii Trzech Ślepych Myszy.
Nie przerywaj.
Usiądźcie dzieci i cieszcie się
Występem Niesamowitego Andy'ego Niesamowitego Andy'ego
Dbajcie o maniery I siedźcie spokojnie
I proszę nie klaszczcie
Proszę nie klaszczcie
Zaczniemy już teraz, już teraz
Zaczniemy już teraz
Już teraz
Cześć.
Nie klaszczcie.
Witajcie. Jestem Niesamowity Andy.
I chcę was przywitać
we Wspaniałym Świecie Robaków.
„Robak” wydaje się czymś ohydnym i strasznym.
Racja?
Musisz to oddać. To część przedstawienia,
Siedźcie cicho i spokojnie.
Super.
To największy pająk w mojej kolekcji.
Możecie nie wiedzieć,
że w Ameryce Północnej...
Jest ponad 30 gatunków.
Jest aż 30 gatunków.
A niektóre są jadowite.
Dokładnie. Żadnych komentarzy z widowni.
Mam nadzieję, że nie ucieknie na widownię.
A ja, że tak.
- Jak idzie? - Bardzo dobrze.
- Dobrze. - Niesamowity Andy jest...
Dużo większy od karaluchów w waszym domu,
których, mam nadzieję, nie macie.
...całkiem niesamowity.
To karaczan madagaskarski.
Gdy jest zagrożony, wypycha powietrze
przez egzoszkielet, wydając z siebie głośny...
Syk.
To wcale tak nie brzmi.
Bardziej tak...
To najlepszy pokaz robaków, jaki widziałam.
To zachowany okaz rohatyńca herkulesa.
Słyszeliście o nim?
Widać, że to samiec,
bo ma ten długi róg na przodzie.
- Co jest? - Nic.
- Puknęli się w naszej łazience. - Kto?
Joel i Julia uprawiali seks w naszej łazience.
Kochanie, nie zawstydzaj ich.
To tak jakby człowiek
podniósł dwa czołgi w powietrze.
To całkiem ekscytujące.
Może na urodzinach Maxa zostało poczęte dziecko?
Chyba napiję się kawy.
O nie! To nie kawa. Przestraszył się...
Wymieszajmy wszystkie składniki.
I zobaczmy, co wyjdzie.
Idealny dzieciak.
Kto chce się przywitać? Jak się masz?
Jak się masz?
Andy. Bardzo dziękujemy. Byłeś gwiazdą wieczoru.
Było niesamowicie.
Robaki są świetne.
Tak, ale nie chodzi o robaki. Jesteś dobry w tym, co robisz.
Świetnie,
że robisz coś, co kochasz.
Przepraszam, stoję ci na drodze.
Naprawdę ci się to podoba?
Twoja praca? Życie? To, co robisz?
Jesteś szczęśliwy?
Tak, czasami.
A ty jesteś?
Tak. Czasami.
Pomóc ci?
Nie, sam składam.
Gdzie umieściłabyś to przyjęcie w rankingu imprez robakowych?
W pierwszej dziesiątce, lekko.
- Dziesiątce? - Tak.
- Na ilu takich imprezach byłeś? - Na kilku.
Naprawdę? To była moja pierwsza.
Musisz częściej wychodzić.
Wiem.
Omijają mnie imprezy robakowe.
To prawda.
Do zobaczenia później.
Dobranoc.
Cześć,
Mamy świetne dzieciaki.
Tak.
Tylko...
podziękować ci za to, że nie zwaliłaś tego na mnie.
Mogłaś postąpić odwrotnie, więc...
Dzięki.
Wiesz co...
Myślę, że to dobrze,
wszystko co spotkało Drewa, bójka, uderzenie.
Twoja przy nim obecność. Bardzo się z tobą liczy. Naprawdę...
Dużo dla niego znaczysz.
Dzięki.
Z Amber to może potrwać dłużej, ale...
Tak.
Dalej pisujesz piosenki?
Raczej nie. Nie.
Powinnaś. Jesteś w tym dobra.
Proszę.
Dzięki. Do zobaczenia.
Cześć,
Kocham cię.