Lepiej, byś nie spotykała się już z Alexem.
poprzednich odcinkach...
- Idziemy. Gonisz. - Skąd u ciebie tyle energii?
- Alex, co tu robisz? - Coś nie tak?
Wymykasz się za naszymi plecami? Masz szlaban.
Mogłabym zostać tu na kilka dni?
- Przestraszyli się, bo jesteś AA. - Okłamałaś mnie.
Nie wiedziałem, że zabroniliście Haddie spotykać się ze mną.
Gdybym wiedział, nie spotykałbym się z nią.
Może popełniliśmy błąd.
Twój tata, Seth...
To twój ojciec. Masz prawo za nim tęsknić.
Nie masz się czego wstydzić.
Seth, musisz zadzwonić do swojego syna.
- Halo? - Cześć, tu Adam.
- Jak sprawy? - Boże. Nie wiem.
Siedzę i staram się stworzyć listę moich umiejętności,
moich planów na przyszłość i marzeń.
Tego, co zawsze chciałam robić.
Jest chyba za późno, żeby zostać łyżwiarką figurową,
więc muszę wymyślić coś nowego.
Pytam o sprawy z Haddie.
No tak.
Nie wiem.
Wszystko w porządku.
Przyjechała dziś rano z Amber,
żeby zabrać Maxa do muzeum
i nawet nie wysiadła z samochodu.
Poczułem się świetnie.
Obiecuję ci, że to minie.
I tak masz szczęście,
że trafiło ci się tak dobre dziecko.
Tęsknię za nią.
Wiem.
Chcę puścić ten balon.
A jak rozbije się o niego samolot?
Mogę napisać na nim moje imię i adres.
Dlaczego tędy idziemy?
Samochód jest w przeciwnym kierunku.
Myślałam, że tędy może być szybciej.
Alex! On mi pomoże!
Max, nie możesz wbiegać na boisko.
Przerwa. Co jest, stary?
Nie możesz tak tu wbiegać.
- Naprawdę? - To jak ty...
Powinnam się domyślić.
Musimy napisać na nim moje imię i adres,
a potem wypuścić, żeby ktoś mógł go znaleźć...
Dzięki, że go popilnujecie.
- Tak. - Nie ma problemu.
To żaden problem.
- Musimy lecieć. - Tak.
Gdzie się wybieracie tacy odświętni?
Idziemy poszerzać horyzonty narzeczeństwa.
Co to oznacza?
Spotykamy się z pastorem z kościoła mojej mamy,
który zada nam kilka pytań
o nasze wymagania względem małżeństwa.
- To nic takiego. Naprawdę. - Dobrze.
Brzmi fascynująco.
- Dobry sposób, by poznać się... - Naprawdę?
- Widzisz? - ...bliżej.
Dziękuję.
Jeszcze nie jest za późno, by nie iść.
Możesz w ten sposób postawić się mamie i może...
Wiem, że czasem za bardzo chce kontrolować,
- ale zróbmy to dla niej. - Dobrze.
- Dobrze? - Jej mama jest trochę władcza.
- Bawcie się dobrze. - Tak.
- Idziemy? - Chodźmy poszerzać horyzonty.
- Bawcie się dobrze. - Dzięki.
Zazdrościmy.
- Mamy aparat? - Pa.
- Koniec z nim. - Już po nim.
Cześć, tato.
Mogę prosić dwa razy shumai?
Nadal lubisz dim sum?
Oczywiście.
A sushi?
- Niezbyt. - Dobrze.
Obyś nie stał się jednym z tych ekskluzywnych kretynów.
- Dim sum to prawdziwe danie. - Dobrze.
Tanie, pyszne i cudowne.
- Spróbuję. - Popatrz tylko.
Wstań, chcę ci się przyjrzeć.
Serio?
Nieźle się rozrosłeś. Ile masz wzrostu? 170?
175.
- 175. - Tak.
To prawie to samo, ale tak.
175. Patrzcie na niego, cały silny i umięśniony.
Jeszcze nigdy tego nie słyszałem, ale dzięki.
Jak się masz?
- Dobrze. - Tak?
- Tak. - Masz dziewczynę?
- Nie. - Nie?
A jak reszta? Jak twoja mama?
Dobrze. Pracowała jakiś czas dla wujka Adama...
Kiedy tu przyjechałeś?
- Wczoraj. - Dobrze.
Trochę nam zajęła podróż na wybrzeże.
Mieliśmy kilka koncertów w LA,
potem po drodze w Merced, aż dojechaliśmy do domu.
Występowałeś na Spaceland?
Tak. Skąd wiesz?
Widziałem na stronie.
Sprawdzałeś naszą stronę? To super.
Billy, perkusista,
zajmuje się całym tym internetem.
- Wszedłeś na naszą stronę. Fajnie. - Tak.
Nawet nie wiem, kto to ogląda.
Ja.
Chcesz wpaść na koncert?
Naprawdę?
Tak, musisz.
Mamy nowego basistę, który potrafi cuda.
Pewnie.
- Wpadniesz? - Tak.
- To rozumiem. - Wpadnę.
Dzięki.
Możesz zabrać też siostrę, jeśli chcesz.
Pewnie.
O ile mnie nie nienawidzi.
Nie nienawidzi cię.
- Tak? - Serio.
To dobrze.
Spróbuj tych sajgonek.
Cudowne.
Ugnij kolana! Musisz się przedostać.
Dam sobie radę, dzięki.
Było blisko.
Zacznij od początku.
Dzięki wielkie.
Nie wygram z nią.
Muszę ci powiedzieć, że wyprowadziłam się z domu.
Że co?
Przeprowadziłam się do dziadków.
To zabrzmi głupio,
ale nie chciałam być blisko rodziców. Nie mogłam.
Lubisz rywalizację.
Co?
Ja miałem ciężkie dzieciństwo, ty chcesz mieć to samo.
- Ja byłem bezdomny. - Co?
- Ty chcesz być bezdomna. - Ale jesteś zapatrzony w siebie.
Chcesz mieć co opowiadać ludziom.
Lepiej, żebyś była oryginalna.
To oznacza,
że nie jesteś zły, że tu przyszłam?
Jak mógłbym być na ciebie zły?
Muszę już iść.
Miło było cię widzieć.
Ciebie też.
Nie słuchaj się jej, Max.
Daje ci same złe rady.
Ugnij kolana i wystaw nieco jedną nogę.
Właśnie tak.
Rzucaj. Ma wrodzony talent.
- Leworęczny. Wszystko jest w nadgarstku. - Wiem, sama to mówiłam.
Nie mówiłam, że wszystko jest w nadgarstku?
Poradzę już sobie, trenerze.
Teraz powinieneś... Co on mówił?
Rób tak, jak ci powiedział.
Jesteś okropnym trenerem, Amber.
Otwórzcie podręczniki na czwartej stronie.
- Nie mamy... - Mam.
- Mamy podręczniki? - Tak, trzymaj.
Kto w waszym małżeństwie będzie zajmować się finansami?
- Ja. - Cóż, my...
Kto będzie miał decydujący głos w sprawie edukacji waszego dziecka?
- Ja. - Jak ustalacie priorytety?
- Rozmawiamy o nich... - Robię listę.
A potem ona robi listę.
- Wolicie wydawać czy oszczędzać? - Oszczędzać.
Dobrze radzicie sobie z konfliktami?
Tak.
Czasem się kłócimy.
Jak każda para.
Ale to nie są prawdziwe kłótnie. Znajdujemy rozwiązania.
Wydają się być prawdziwymi kłótniami, ale nimi nie są.
Rozważyliście już jak będziecie wpływać na rozwój duchowy waszego dziecka?
Będziemy go nakłaniać, by sam podjął decyzję,
jaką drogą chce pójść.
By znał wszystkie opcje.
Ale to dziecko, więc w międzyczasie będzie chodził do tego kościoła
i do szkoły niedzielnej.
Co jest dla was najważniejsze w małżeństwie?
- Szczerość. - Rozmowa.
Ważne jest, by być wysłuchanym.
Dobrze.
Jak widzicie wasze małżeństwo za 10 lat?
Dziesięć lat?
Nie wiem, co będę robić za 10 dni, a co dopiero 10 lat.
A co ze skupianiem się na teraźniejszości?
Musisz też myśleć o przyszłości. Masz syna.
Niech każde z was weźmie ołówek i otworzy podręcznik.
Dziękuję.
Chcę, byście narysowali swoją wizję przyszłości.
Oboje.
Dobrze, zobaczmy.
Jasmine, podziel się swoją wizją.
To my z Jabbarem i trójką kolejnych dzieci
w domu z ogrodem.
Zawsze chciałam mieć czwórkę dzieci.
Baletki reprezentują studio tańca,
które chciałabym otworzyć.
A te pieniądze, to nasze oszczędności.
- To piękna wizja. - Dziękuję.
Crosby, zobaczy twoją.
Trochę się wstydzę mojej.
Nie jestem dobrym rysownikiem.
Chodzi o samą wizję, a nie walory artystyczne.
Chodzi o wizję, kochanie.
To ja, a to Jasmine.
Jest z nami Jabbar i jesteśmy szczęśliwi,
bo w mojej wizji za 10 lat będziemy szczęśliwi.
W sumie,
Jabbar powinien być o wiele wyższy.
Nie wiem, dlaczego tak go narysowałem.
Wie pan co? Nie potrafię rysować...
- Co? - No co?
Oszalałeś?
Amber, to nasz tata, a nie żaden...
To szalony narkoman, z którym nigdy nie rozmawialiśmy i go nie znamy.
A ja staram się wytłumaczyć ci, że się zmienił.
To tak nie działa, dobra?
- O czym mówisz? - O czym mówię?
- Tak. - O tym, że dobrze pamiętam
jak wszystko wyglądało, gdy byłeś mały
- i nie wiedziałeś, co się dzieje. - Też tam byłem.
Nie byłaś tam sama.
Ledwo istniałeś. Byłeś praktycznie płodem.
Nie jesteś wiele starsza ode mnie.
To nie znaczenia! Pamiętam to wszystko, o czym nie masz pojęcia.
Tak samo jak ja.
- Też mam z nim wspomnienia. - Nie wiesz o połowie sytuacji.
- Nieważne. - To poważna sprawa.
Nie mówię, że mu wybaczam,
ale się zmienił.
- Poczekaj. - Widziałem się z nim.
Rozmawialiśmy. Zmienił się.
Dlaczego się do ciebie odezwał?
Jest w mieście, bo ma tu koncert. Idę na niego.
Z całą pewnością nie idziesz.
Mogę i zrobię to.
To idiotyzm,
- że w ogóle chcesz iść. - Co w tym idiotycznego?
- Dlaczego? - Po drugie,
mama nigdy cię nie puści.
Nie obchodzi mnie, co myśli mama, bo się nie dowie.
- Co? - No co?
- Oczywiście, że się dowie. - Nie zamierzam jej mówić.
- Posłuchaj samego siebie. - Też tak robiłaś.
Co zrobisz? Wymkniesz się przez okno?
- Zrobię to, co ty robiłaś. - Posłuchaj.
- Przykro mi, ale nie możesz iść. - Co masz na myśli?
Nie masz nade mną władzy.
Jeśli jej nie powiesz, ja to zrobię.
- Nie. - Tak.
Dlaczego miałabyś mówić? Ja ciebie nigdy nie wydałem.
Bo to niebezpieczne.
- Wcale nie, to nasz ojciec. - Nie będę tu siedzieć
i cię kryć. To poważna sprawa!
- Musisz to przemyśleć. - Hej, hej.
- Co się dzieje? - Nic.
Nie mów "nic". Krzyczycie na siebie.
- Tak. - Co się dzieje?
Masz coś do powiedzenia?
Amber! Wiecie co? Dobra.
Tata jest w mieście.
Spotkałem się z nim i chcę to zrobić znowu.
- Jak to się z nim spotkałeś? - Normalnie.
- I nic mi nie powiedziałeś? - Nie powiedziałem.
Dlaczego nie? Dlaczego nie zadzwonił do mnie?
Czemu jesteś przeciwna, bym utrzymywał z nim kontakt?
Znam takie zagrywki.
- Dlaczego miałby do ciebie dzwonić? - Bardzo dobrze je znam!
Jest dorosły, nie musi do ciebie dzwonić.
Musi, żebym wiedziała w jakim jest stanie,
zanim pozwolę ci się z nim spotkać.
- Nie ufasz mi? - Nie zrozumiesz tego, bo nie pamiętasz.
Chcesz wrócić do mieszkania w motelu? Bo ja nie!
Nie zobaczycie się,
- dopóki z nim nie porozmawiam! - On się zmienił!
Porozmawiam z nim zanim się znowu zobaczycie. Tyle!
Boże, Seth jest w mieście.
Boże.
Cześć, kochanie.
Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
Mieszkasz tu już tydzień. Rozmawiałaś z rodzicami?
Nie.
A z Alexem?
Raz.
Jak poszło?
Nie będzie się ze mną spotykać,
póki rodzice się na to nie zgodzą.
Racja.
Taki właśnie jest Alex.
Ale to nie ma znaczenia, bo oni nie zmienią zdania,
a moje uczucia nie mijają i jesteśmy...
W kropce.
Chcesz znać moją opinię?
Nic się nie stanie, jeśli nie chcesz.
Myślę, że powinnaś wrócić do domu.
To niczego nie naprawi.
Masz tam wrócić
nie po to, by coś rozwiązać,
ale dlatego, że cię kochają.
Wiesz?
Wróć do domu, nie wszystko musi mieć rozwiązanie.
Życie to nie matemartyka.
Wróć do domu.
Ten jest ładny.
Tak, piękne.
- Zapisz to. - Dobrze.
- Zapisz to tu. - Cześć, przyszła żono.
- Przyszła teściowo. - Cześć.
- Cześć, Crosby. - Jak leci?
Dobrze. Szukamy miejsca na wesele.
Zobacz to.
Bardzo ładne.
Myślałem, że wesele będzie u moich rodziców.
To słodkie, Crosby,
ale twoi rodzice zapewne nie chcą 150 osób
chodzących po domu.
A gdyby nawet chcieli, gdzie by ich posadzili?
Nie chcieliby 150,
ale chyba ustaliliśmy 40.
- 40 nigdy nie było realne. - Z pewnością.
- Naprawdę? - Tak.
Tak nierealne jak 150?
Wiesz, że na początku chciałam skromnego wesela,
ale sama twoja rodzina to 40 osób, a nasza też jest duża
i muszę jeszcze zaprosić ludzi z kościoła.
Jakoś to ogarniemy.
Skoro tak mówisz.
- Bardzo ładne. - Tak.
Zmieniłyśmy też datę.
"Zmieniłyśmy datę"?
Tak, pastora nie będzie w październiku,
więc powiedziałam, że może być we wrześniu.
Zmieniłyście jeszcze coś dotyczącego mojego ślubu?
Spokojnie, Crosby. Wszystko będzie dobrze.
Tak, będzie wspaniale, kochanie.
- Spodoba ci się. - Dobrze.
- Zaufaj mi. - Popatrz na to!
- Pokaż. - Piękne! Zapisz.
- Dobrze. - Daj to na górę.
- Na górę? Dobrze. - Tak.
- Cześć. - Hej.
Nie słyszałam cię.
Przyłapałem cię na pornosach, co?
Nic w tym złego, wszyscy je oglądają.
Zrobili badania, w których wyszło, że 98% Amerykanów ogląda pornosy.
- Nie oglądałam. - Nie?
- Nie. - To co robisz?
Znalazłam kilka filmików zespołu Setha.
- Patrzę co robią. - No tak. Seth.
Są dobrzy, a Drew ma 15 lat.
Pomyśli, że jego ojciec jest jakimś celebrytą...
Mam przemówić Sethowi do rozsądku?
Z chęcią to zrobię.
- Nie, tato... - Przyjemność po mojej stronie.
To nie pomoże, tato.
Posłuchaj,
- możliwe, że maczałem palce... - Jak to?
W całej tej sytuacji z Sethem. Przez święto dziękczynienia.
Zadzwoniłem do Setha, by porozmawiał z Drew...
Nie ma w tym nic złego.
Drew jest samotny. Tęskni za ojcem,
więc Seth powinien do niego zadzwonić.
Powinien wiedzieć, jak im idzie w szkole,
co lubią jeść.
Ale nie wie tego.
Nie wiem, czy jest "chory", czy co się z nim dzieje,
Jest w mieście, a nawet do mnie nie dzwoni.
Że co?
- Nawet do mnie dzwoni. - Co z tego?
Co?
Chcesz z nim rozmawiać?
- Chodzi o dzieci. - Pieprzenie.
Wiesz co?
- Nadal go kochasz. - Boże.
To prawda!
Staram się podjąć dobrą decyzję
i zadbać nie dzieci. Nie kocham go.
Powiem ci coś.
Kocham cię.
Jesteś piękna i utalentowana, ale masz tę tendencję
do zapełniania związkiem tego całego smutku,
który w tobie siedzi.
Co za sukinsyn.
- Tak, tato. - Racja?
Był miłością mojego życia.
Ale jest chory i teraz to wiem.
- "Miłość mojego życia"! - Teraz to wiem!
Słuchaj, co do ciebie mówię.
- Teraz kręć. - Kręć.
Masz? Kręć dalej.
Wiesz jak mówi się "lody" po japońsku?
Nie wiem.
Chyba już starczy.
- Dodajmy czekoladę. - Myślisz, że są już gotowe?
- Zróbmy to. - Tak, są już gotowe.
- Ostrożnie. - Wyciągniesz to?
Zdrap to.
- Sukces! Tak! - Wyglądają pysznie.
Zdecydowałem, że chcę grać więcej w koszykówkę.
- Naprawdę? - Naprawdę?
- Tak. - To świetnie.
Chętnie z tobą pogram. Tylko zapytaj.
- Wlej je tu. - Chcę grać z Alexem.
Jest lepszym nauczycielem niż ty czy dziadek.
Skąd wiesz?
Widziałem go kilka dni temu w parku
i nauczył mnie rzutu z dwutaktu,
i pozwolił mi wygrać, więc wolę grać z nim
bardziej niż z tobą czy dziadkiem.
W jakim parku?
Ty było wtedy,
gdy Haddie i Amber zabrały cię do muzeum?
Tak, ale nie miałem wam mówić,
bo Haddie będzie miała kłopoty, bo nie może widywać się z Alexem.
- No dobra. - Tak.
Wkładamy to do zamrażalnika.
Tak, będą pyszne.
Sekunda.
Co jest?
Cześć.
Wejdź.
- Zła pora? - Nie, wejdź.
Świetnie to urządziłeś.
Znasz mnie. Wystrój przede wszystkim.
- Wyglądasz świetnie. - Nie, przestań.
Mogę zaoferować ci wodę z kranu
w kubku na szczoteczkę do zębów.
Żadnej wódki z minibaru?
Prosto z mostu.
Pytam.
Niech ci będzie.
Żadnego minibaru.
- Coś jeszcze? - Daj spokój.
Boli cię to? Przykro mi.
Coś jeszcze?
Nie, nie biorę od dziewięciu miesięcy.
- Naprawdę? - Tak.
Dobrze.
Wiem, że to nie jest
idealny sposób na...
Masz rację, nie jest. To nie jest idealny sposób na spotykanie się
i na bycie rodzicami.
Niemiłym zaskoczeniem było dowiedzieć się o twoim spotkaniu z Drew.
Nie wiedziałaś o tym?
Skąd miałam wiedzieć?
Nawet nie wiem, gdzie byłeś przez ostatnie miesiące.
Przepraszam. Sam się odezwał.
Myślałem, że to z twoim błogosławieństwem.
- Wiem. Głupie. - Dlaczego tak założyłeś?
To takie niesprawiedliwe. Pojawiasz się, znikasz,
robisz co chcesz!
- Wiesz jakie to szalone? - Wiem.
Nie wiesz. Myślę, że nie wiesz,
bo nie robiłbyś tego za każdym razem.
Dlaczego tu jesteś?
Mam kilka koncertów w mieście w najbliższych tygodniach.
Przyjechałeś na koncerty i nawet nie zadzwoniłeś,
by dać mi znać, coś ustalić...
Nie rozmawialiśmy ze sobą.
To prawda, nie rozmawialiśmy,
- ale nie chodzi tu o nas, prawda? - Wiem.
Wiem, że nawaliłem.
Nawaliłem setki razy na setki sposobów
i pewnie nie ma znaczenia to,
że nawet nie wiesz, jak mi przykro.
Naprawdę.
Chcę być częścią życia Drew i Amber. Cokolwiek miałoby to oznaczać.
Niezły dzieciak.
Śledzi zespół w internecie.
Oczywiście, że tak.
Zaprosiłem go na koncert.
Chcę, żebyś wiedziała.
Nie będzie już niespodzianek,
bo jesteś mamą i ty decydujesz, co jest słuszne,
a ja się dostosuję.
Nie wiem, co jest słuszne.
Nie wiem.
- Muszę to przemyśleć. - Dobrze.
Zabiję cię, jeśli znów ich zranisz.
Siedzimy w jego biurze,
który chyba urządzał Billy Graham.
Wszędzie krzyże. Za każde jego pytanie...
Ona miała odpowiedź. "Ja! Ja to zrobię! Ja rządzę."
Poprawiała mnie za każdym razem, gdy się odezwałem.
I to jakaś formalność, którą robicie dla jej mamy?
Tak, to miała być formalność.
O to chodzi. Siedziałem tam, słuchałem jej odpowiedzi
i przekonałem się, że moja narzeczona
nigdy nie pozwoli mi podjąć żadnej decyzji.
Jeśli chodzi o naszego syna, za każdym razem robię coś źle.
Jak to możliwe? Jak można zawsze popełniać jakiś błąd?
Już jakieś tysiąc razy?
- Łapie cię stres przed ślubem. - To nie to.
Nie chodzi też o Jabbara, ale o całokształt.
Na resztę życia mogę równie dobrze zaszyć sobie usta.
Zamieniam się w tego kolesia. "Kurczak czy wołowina?".
"Nie wiem, zapytam żony
i dowiem się, co mogę zjeść".
Nie chcę twojej zwyczajowej odpowiedzi
na korzyść małżeństwa.
Powiedz mi, co myślisz o Jasmine.
Przestań panikować.
Myślę, że Jasmine jest silną kobietą, która obstaje przy swoim,
a ty jesteś zrzędą.
Nie jestem tobą, ale idzie mi całkiem dobrze.
Świetnie ci idzie.
Spłacam łódź, samochód,
motocykl. Płacę podatki.
Sam je rozliczasz?
Nie sądzę, ja to robię.
Robisz je za całą rodzinę,
bo uwielbiasz mieć kontrolę.
- Nie o to chodzi. - Poza tym ci płacę.
Nie płacisz. Kilka płyt z muzyką ciężko nazwać zapłatą.
Posłuchaj,
oboje się zobowiązujecie z Jasmine.
Każde wnosi coś innego.
Jesteś szczęściarzem.
Ona nad wszystkim panuje, ty niezbyt.
Masz za to inne umiejętności.
Jesteś zabawny, spontaniczny,
potrafisz rozładować konflikt humorem. To ważne.
Może sprowadzi cię trochę na ziemię, a ty ją rozluźnisz.
Wzajemnie siebie zmienicie. To właśnie małżeństwo.
Musisz coś dać od siebie, by coś otrzymać.
Prawda?
Ale czuję, że oddaję wszystko.
To ważne.
Kto wziął moje lody rodzynkowe?
- Potrzebowałam czegoś mocniejszego. - Co zrobiłaś z bluzką?
Spokojnie. Jesteś trochę nie w sosie.
Wyżywasz się na mnie za swoje lody.
Tylko ja je lubię. Dlaczego ktoś miałby dotykać moich rzeczy?
Przykro mi, że przez to przechodzisz, jesteśmy po twojej stronie.
- Cześć. - Cześć.
Przemyślałam to.
Przecież je tu kładłem.
- Tak? - Boże.
I
możesz iść na koncert.
Dziękuję.
Ale zostaniesz tam maksymalnie do 23, dobrze?
23. Nie obchodzi mnie, czy pójdziesz na backstage.
Nie obchodzi mnie ile bisów zagrają.
Masz być w domu o 23:30,
a ja cię zawiozę i odbiorę. Taki układ.
Będę w domu o 23:30, ale mogę pojechać autobusem?
- Nie możesz... Posłuchaj! - Będę w domu o 23:30.
- Pozwalam ci iść i to tyle. - Masz rację.
Ktoś musi cię zawieźć, więc skończ już.
Ja go zawiozę.
- To lepsza opcja? - Naprawdę?
Dobrze.
Czekaj.
Idziesz na koncert?
Tak, to nie problem. No co?
Wiesz, że możesz...
- Co? - Zobaczysz się z tatą.
Wiem, nie szkodzi.
- Ale... - Każdy coś na tym zyska.
- Wszystko dobrze? - Tak.
- To idę się przygotować. - Dobrze.
Dziękuję, mamo.
Nie będę jadł jarmużu.
- Czekam na lody. - Jarmuż jest dobry.
- Tylko trochę. - Nie jem jarmużu.
Weź kilka gryzów. Nie rozrzucaj jedzenie po stole.
- Dwa dobre gryzy z każdego. - Adam.
Jarmużu, kurczaka i ryżu. Dwa duże gryzy każdego.
Mamo?
- Cześć. - Cześć.
Babcia mnie podrzuciła.
Jesteś głodna? Zrobiłam tyle jedzenia...
- Tak. - Tak?
Byłoby świetnie.
Siadaj. Zrobiłam coś dobrego.
- Dobrze. - Miałeś zjeść kurczaka.
- No już. - Wziąłem już cztery gryzy.
- Co mnie ominęło? - Cześć, Haddie.
Cześć.
Zrobiliśmy lody. Zaraz będziemy próbować.
Trzeba je kręcić.
- Dlaczego zrobiliście lody? - Kupiliśmy maszynkę.
Nie rozumiem dlaczego trzeba kręcić.
Podwójnie czekoladowe.
Trzeba dać dużo soli, potem podgrzać mleko,
dodać syrop czekoladowy i kręcić.
- Dlaczego podgrzane mleko? - Nie wiem.
Składniki się lepiej mieszają.
Mamy dużo talerzy.
Może postawimy tu miski. Chyba się zmieszczą.
Nie nie zadziała,
bo miski się nie doczyszczą
i trzeba będzie myć je jeszcze raz, a tego nie chcemy.
Lepiej wziąć je na dół.
To był okropny pomysł. Nie wiem, co sobie myślałem.
Co się dzieje? Jesteś dziwny.
Nie mogę wyjść za kogoś, kto nie pozwoli mi podejmować decyzji.
Zaczynam zauważać, że lubisz kontrolować
Jak załadowujemy zmywarkę.
Jak wypakowujemy zakupy.
Rolka papieru musi być na górze,
bo tak wolisz, a w lodówce
nie ma tłustego mleko, które lubię. Jeszcze ten ślub.
Zaczynam się w tym gubić. Moje zdanie nie istnieje.
Dzięki, że o tym mówisz.
Proszę.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie chciałem tak naskakiwać...
- Chcesz go? - Nie, nie chcę pierścionka.
To co oznacza: "Nie mogę wyjść za kobietę,
które nie pozwala mi podjąć decyzji"?
Byłem zdenerwowany. Staram się być szczery.
Już dłużej nie wytrzymam.
Nie wiesz jak załadować zmywarkę?
- Nie chodzi o zmywarkę. - To o co?
Nie pozwalasz mi podejmować decyzji!
Nie pozwalam, czy nie chcesz ich podejmować?
Nie pozwalasz.
Wiesz co? Gdybym nie przejmowała steru, nic nie byłoby zrobione.
Możesz to nazwać kontrolowaniem, nie obchodzi mnie to.
To bycie odpowiedzialnym, czy coś, czego ty nigdy...
Bo znalazłaś mnie w rowie i nie potrafiłem nic zrobić.
Nie potrafiłem pójść do pracy i umyć zębów!
Oszalałaś? Nie umiesz pójść na kompromis, choćby zależało od tego twoje życie.
Co dziennie idę na jakiś kompromis!
Naprawdę? Kiedy?
Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć o trójce dzieci?
To było ćwiczenie w podręczniku.
Przykro mi, że moja wizja naszej rodziny jest taka okropna.
Zamierzałaś postawić mi tę trójkę na kolanach, jak zrobiłaś z Jabbarem?
- Nie miałem na myśli... - Wiesz co?
Słyszę dziś wiele rzeczy, których nie masz na myśli.
Nie możesz za mnie wyjść, nie idę na kompromisy.
Powinnam się zrelaksować i cieszyć twoją wspaniałą wizją
naszej rodziny, prawda?
Jesteś taka niewdzięczna. To niedorzeczne.
- Niewdzięczna? Jak śmiesz? - Nie zachowuj się...
- Nie nazywaj mnie niewdzięczną! - ...jakbym się nie zmienił.
Tak, porzuciłeś dla nas swoje cudowne życie singla.
Chcesz, żebym wszystko zaplanowała
- a potem mnie za to obwiniasz. - Nie mogę z tobą rozmawiać.
- To nie. - Nie zamierzam.
Dzwoniły lata 80., chcą swój skórzany garnitur.
- To tylko kamizelka i spodnie - Prawie garnitur.
Kamizelce i spodniom brakuje tylko jednego elementu, by być garniturem.
Dziękujemy bardzo.
Dobrze jest wrócić do domu.
Zaśpiewam piosenkę, której dawno nie było.
Napisałem ją z byłą żoną.
Tylko tyle powiem.
- Co to? - Zaczyna się tak.
Małe palce
U dłoni i stóp
Moje czoło
Twój nos
Widzę cię
Nieważne jak daleko jesteś
Wszystko jest w porządku
Po pierwsze cieszymy się, że jesteś w domu.
- Bardzo. - Ja też.
Musimy porozmawiać o tym, co się stało i co zamierzamy zrobić dalej.
Dobrze.
Musimy wiedzieć, gdzie jesteś,
gdy spotykasz się z Alexem.
Żadnego wymykania się i potajemnych randek.
Możesz się z nim widzieć dwa razy w tygodniu.
- Dwa? - Dobrze.
Zawsze najpierw szkoła.
- Tak. - Tak jest.
Jeśli wychodzisz, masz wracać o konkretnej godzinie.
To nie podlega dyskusji.
Nie chcę negocjować.
Nie chcemy, żebyś chodziła do jego mieszkania.
- Nie zamierzam. - W ogóle, dobrze?
Nie wolno ci tam chodzić. Możecie iść do kina lub na kolację,
- ale nie w domu... - Rozumiem.
- To twoje opcje. - Tak.
Zgoda?
- Rozumiesz? - Tak.
Bo kochamy cię i chcemy ci ufać.
Ufamy ci.
Tak.
- Dobrze. - Dobrze?
Sprawiedliwie?
- Witaj w domu, kochanie. - Dziękuję.
Nie wierzę, że to robimy.
Co masz na myśli? Zaprosił nas na backstage.
Fajnie! Nie możesz po prostu zadzwonić jutro...
- "Było super"? - Byłaś kiedyś na backstage'u?
Rock and roll. Przepraszam.
Przepraszam.
Wchodź tam, skoro musisz zdać raport.
- Idź się przywitać. - Cześć.
- Cześć, tato. - Przyjechałeś.
- Tak. - Dobrze.
- To było świetne. - Kochanie.
Cześć.
Ten rośnie w górę, a ty jesteś piękna.
Jest niska.
Hej, Louie. To moje dzieciaki, Drew i Amber.
Miło poznać. Jak wam się podobało?
Było świetnie.
To Tara, gitarzystka, Bob i Vance.
To moje dzieci. A to MJ, mój manager. Pamiętacie?
Cześć, Drew. Miło cię poznać.
Jak się masz?
Nie widziałem was odkąd byliście malutcy.
- On też nie. - Widzę podobieństwo.
- Prawda? - Zabawne.
Pozdrówcie waszą mamę.
- Dobrze. - Dzięki, że wpadliście. Podobało się?
Tak, było cudownie.
Czas już na nas, bo zbliża się 23.
Mamy jeszcze czas.
- Nie, już musimy... - Nie jest jeszcze tak późno.
Wiesz, jaka jest mama. Może nie ty, ale...
Rozumiem. Nie ma sprawy.
Następnym razem zagramy krócej i będziemy mogli pogadać
- i zjeść dim sum. - Super.
- Tak. - Chcę, byście wrócili.
- Tak zrobię. - Chodź.
Ty też.
Może za kilka lat.
Dziękuję, że dziś przyszliście. To dużo dla mnie znaczy.
Dobrze.
- Przestań. - Pa.
Nie powiesz ani słowa.
Nie ruszysz się, póki ci nie powiem. Rozumiesz?
Nie ma lepszego od Duke'a.
Nie ma, tato.
Popatrz na niego.
Ma głos, posturę.
Niewiarygodne, że jego prawdziwe imię to Marion.
Tato, ja...
- Marion Morrison. - Wiem, tato. Cześć.
Jak było?
- Niesamowicie. - W porządku.
Niebywale, zapierało dech w piersiach.
Boże, tak jakby to było jakieś Radiohead.
To nie był...
- Było naprawdę fajnie. - Poszliście na backstage?
Tak, mają nowego basistę. Nazywa się Louie.
Jest niewiarygodny, a MJ kazał cię pozdrowić.
Powinieneś to opisać w pamiętniczku.
Masz rację. Do zobaczenia.
Dziękuję, mamo.
Pewnie.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Dobranoc, małe kowboje. - Pa!
I kowbojki.
Nie tylko wasza mama zna się na naleśnikach.
Też mam niezłe umiejętności.
Zobaczmy. Patrzcie jaki cienki.
Cienki? Co z tobą nie tak?
Max, słyszałeś o naleśnikowej kanapce?
Kanapki są z chlebem.
Nie wszystkie. Będziesz zaskoczony, mój chłopcze.
- Haddie? - Dobre kanapki są z chlebem.
- Jak spróbuję, dostanę naklejki? - Tak.
- Dostaniesz nagrodę. - Wbij w to zęby.
- Duży gryz. - Właśnie tak.
Dobre.
Skoro Haddie jest w domu, to mogę grać w koszykówkę z Alexem.
Haddie, zadzwoń do Alexa i powiedz, żeby spotkał się z nami w parku.
Wiesz co, Max? Ja cię wezmę do parku.
Nie, Alex o wiele lepiej uczy.
Usmażę sobie jajka, mamo.
Nie, jemy naleśniki.
Nauczyłem się tego z Food Channel.
Zrobię sobie jajka.