- Cory Smith. - Szef.
poprzednich odcinkach...
Chodzi nam o produkt adresowany do młodzieży.
Zrobi się radykalnie.
- Punkt, kochanie. - Mam.
Odzyskasz nasze zaufanie, odzyskasz drzwi.
Oszaleliście.
Jeśli między nami ma się ułożyć,
wyprostuj sprawę z rodzicami. Tęsknię za tobą.
Kiedy mówisz nastolatce, że nie może czegoś mieć,
chce tego jeszcze bardziej.
Sama to wiesz.
Tak.
- Co się dzieje? - Mogę się tu na jakiś czas zatrzymać?
Na jak długo?
Na okres studiów.
Hej, Maximo, patrz. Pamiętasz to?
Tak. Pamiętam.
Twój tata złowił pstrąga tym maleństwem, kiedy pierwszy raz spał pod namiotem.
- Jesteś gotów złowić jakąś rybę, Max? - Niespecjalnie.
Zaczekaj, aż dotrzemy na miejsce. Będzie fajnie.
Powiedz mu, Adam.
- Będzie fajnie. - Powiedz to z większym entuzjazmem.
Będzie fajnie, Max!
Tak, będzie fajnie.
To ważny punkt męskiego budowania więzi pod namiotem. Tradycja Bravermanów.
Wiesz, sami zdobywamy obiad,
pieczemy go na ogniu i śpimy pod gwiazdami.
Jesteś gotów na budowanie więzi, Max?
To jedna z pięciu najlepszych chwil twojego życia.
- Tak. - Babcia robi swoje gofry
z kawałkami czekolady, więc idę do środka.
Dobra, leć.
Słuchaj, tato, jeśli chodzi o ryby,
musisz zrozumieć,
czekanie, aż się coś złowi, to nie dla niego.
Lubi, jak coś się dzieje od razu.
Da sobie radę, synu. Da sobie radę.
Za bardzo się z Kristiną martwicie.
Tato, chcemy tylko, żeby wycieczka się udała, okej?
Właśnie dlatego
Kristina przygotowała to dla ciebie.
Przeczytaj to.
Co to do cholery jest?
Lista wskazówek,
które pomogą wam z Maxem mieć udany wyjazd.
Nie potrzebuję podręcznika,
żeby zabrać wnuka pod namiot na jedną noc.
Owszem, potrzebujesz.
Okej?
Nie martw się, synu.
Będę się martwił, ojcze.
PRZYJĘCIE ZARĘCZYNOWE Jasmine Russell
O rany. Jest gorzej, niż myślałem.
Tak.
Boże. Perfumowane.
Tak.
O rany.
Julia.
Cóż, gratulacje.
Jest kochana, że organizuje mi przyjęcie zaręczynowe.
- Tak. - Ale muszę przyznać,
- że trochę mnie przeraża. - Julia cię przeraża.
- Tak. - Tego nie słyszałem.
„Bufet z przekąskami stroje wieczorowe, gry imprezowe”.
Gofrowane zaproszenie? Będzie tylko pięć osób.
To nie jest lekka przesada?
Doceniam, że to dla mnie robi, ale wystarczyłaby mi pizza.
Jestem prostą osobą. Nie lubię ceregieli.
Rozumiesz, że w tym przyjęciu nie chodzi o ciebie?
Owszem, chodzi. Kobiety Bravermanów zapraszają mnie do swojego plemienia.
Nie, tym przyjęciem Julia chce coś udowodnić.
Co chce udowodnić?
Tego jeszcze nie wiem,
ale wierz mi, coś chce udowodnić.
Wystarczy już, prawda?
Minęły dwa dni i chcę, żeby wróciła do domu.
- To jakiś absurd. - Tak.
Ale nie możemy siłą ściągnąć jej do domu.
Czemu nie?
Bo znowu zniknie.
Twoja mama pewnie organizuje tam wielką imprezę.
Kristino, wiesz, że moja mama nie jest tu po stronie Haddie.
Owszem, jest. Naprawdę jest.
Kristino, ja po prostu...
Nie chcę pogorszyć sytuacji,
naciskając na nią. Tylko o to mi chodzi.
Okej, ale ma 16 lat, jest naszą córką i chcę, żeby wróciła do domu.
Dobrze.
Dzwonek do drzwi?
Wejdźcie.
Dzięki, ale...
Chcemy mówić z Haddie.
Najchętniej na osobności.
Jasne, zawołam ją.
- Dzięki, mamo. - Dziękuję.
Dziwnie.
- Cześć. - Cześć.
Możemy z tobą pogadać?
Na osobności?
Okej.
Chcemy, żebyś wróciła.
Znacie mój warunek.
- Jesteśmy rodzicami. - Nie chcemy...
- Nie chcemy negocjować. - Właśnie.
Nie wrócę, dopóki nie pozwolicie mi spotykać się z Alexem.
Myślisz, że jesteś dorosła
i możesz sama podejmować decyzje, ale nie.
Masz 16 lat i mieszkasz u nas.
Absolutnie.
Nie teraz. Właśnie dlatego mnie tam nie ma.
Zachowujesz się jak dziecko.
Zapomnij o Alexie, jeśli tak się zachowujesz.
To absurdalne.
- Tato? - Tak?
Nadal tak myślisz po tym, jak Alex przyszedł z tobą pogadać?
Lubię Alexa.
Uważam, że to nie jest związek dla ciebie
i że pobyt tutaj to prosty chwyt.
Dlaczego nie pomówimy o tym,
co tak bardzo was niepokoi w Alexie?
Rozmawialiśmy już o tym, co nas niepokoi w Alexie.
Zapomnimy o tym, jeśli z nami porozmawiasz...
Masz 16 lat. Chodzisz do liceum.
On ma 19 lat i mieszkanie.
A to, że jest czarny?
To nie ma żadnego znaczenia.
Nie wspominaj o tym więcej.
Nie jesteśmy rasistami.
W takim razie...
Masz 16 lat. On 19. Rozumiesz?
- Ma własne mieszkanie. - To już słyszałam.
Jest alkoholikiem. W przeciwieństwie do ciebie.
Przestań wymieniać jego wady.
Zależy mi na nim i chcę z nim być.
Chcesz z nim być?
Tak.
Bardziej niż chcesz być z nami?
Tak.
Nie mam już nic do powiedzenia.
Zgadzam się.
Przepraszam.
„Wyniki: doskonałe”.
„Życzliwość: duża”.
„Wydajność: bardzo wysoka”.
„Punktualność: zmienna”.
- Rzadka? - No co?
- Prawie zawsze jestem na czas. - Prawie zawsze to nie zawsze.
Słuchaj, Sarah, sama chciałaś okresowej oceny.
Stażyści ich nie miewają.
Wiem, ale muszę mieć dobrą ocenę.
Staram się o podwyżkę.
Masz pojęcie, ile kosztują studia w Berkeley?
Ze 25 tysięcy za rok z wiktem i opierunkiem.
Wiesz, ile z tej kwoty oszczędziłam
na studia Amber?
Sarah, musiałem zwolnić jedną czwartą pracowników.
Wiem,
ale czy tych, którzy przetrwali czystkę, nie należałoby docenić?
- Za wcześnie? - Tak.
Nawet, gdybyśmy mogli dać ci podwyżkę, a nie możemy,
ten gość sprawia mi wystarczająco dużo problemów.
Mam dość na głowie.
Ten dziwak nie może zatopić statku.
- Co on robi? - Nie wiem.
Co on... Hej.
Co to jest?
Czy to znaczy: „Oby tak dalej”?
To jest „Wyluzuj”. To: „Oby tak dalej”.
Okej, wiesz co?
Ty, Adam i Crosby możecie imprezować nawet po północy.
Bawcie się, bo dziewczyny będą się bawić...
- Skoro musimy. - ...tutaj.
Boże, to dla mnie takie ważne.
Widzę. Zostały nam dwa dni, kochanie.
Chcę, żeby było super.
Będzie, kochanie.
Wiem. Chcę, żeby wyszły i powiedziały:
„Jak mogłam pomyśleć, że u Julii nie będzie świetnie”.
Nie myślą tak.
Na pewno nie.
A jednak chodzą do mamy i taty,
do Adama i Kristiny, a tutaj nie.
Pewnie dlatego, że dalej mieszkamy.
Bądźmy szczerzy. Muszą zrozumieć, że tu też jest fajnie.
- Tu jest fajnie. - Właśnie.
- Świetnie. - Tak.
Ty, ja, sześcioletnie dziecko.
Przystawki w salonie, a potem kolacja przy stole.
Tak?
I mam gry imprezowe.
Gry imprezowe?
Nie sądzisz, że to brzmi nieco...
- Jak? - Sztywno.
Nie będzie sztywno.
Pójdzie sprawnie, będzie naturalnie i zabawnie.
- Tak. - A dobremu przyjęciu potrzeba planu.
Tak.
Okej. Dobrze.
Kristina!
- Cześć. - Hej.
- Mogę wejść? - Oczywiście.
Dziękuję. Ja tylko...
Przywiozłam trochę ubrań dla Haddie.
Na pewno pożyczyła coś od Amber.
Dobry pomysł. Pewnie się ucieszy.
Tak. Chcę ci też dać trochę pieniędzy.
Nie.
Na pewno objada cię do szczętu.
- Tylko kilka dolarów... - Nie przyjmę tego.
Czy możemy przez chwilę porozmawiać?
Tak, jasne.
Wiesz, że jesteśmy po tej samej stronie.
Prawda? Obie chcemy jak najlepiej dla Haddie.
Wiem. Zgadza się.
Jestem na nią zła i wyładowuję się na tobie,
chociaż wcale nie chcę. Naprawdę.
- Wszystko w porządku. - Okej.
Nie martw się.
Dzięki.
Po prostu uważam, że niepotrzebnie kruszycie o to kopie.
Camille, nie chcę znowu tego omawiać.
Moim zdaniem niczego nie zmienicie,
zakazując Haddie spotykać się z Alexem.
- Dobrze. - Ona się w nim zakochuje.
Właśnie to się dzieje.
Choć wam się to nie podoba,
nie możecie jej mówić, co ma czuć.
Camille, bardzo dziękuję.
Ale mam to pod kontrolą.
- Okej. - Okej?
Proszę, przekaż jej te ubrania.
Twoja matka potrafi być strasznie protekcjonalna.
- Wiem, jaka jest matka. - Po czyjej jest...
- Dziękuję. - Po czyjej ona jest stronie?
Pomóż nam trochę, Camille.
Tu chyba nie ma stron, Kristino.
Moja matka próbuje chyba tylko wesprzeć swoją wnuczkę.
I dobrze zna Alexa
- z jadłodajni. - Serio?
Więc może jej perspektywa ma sens.
Wiem, że zna Alexa.
Ale wiem też, że on jest alkoholikiem.
Żyje sam, ma 19 lat.
Wiem, że to alkoholik
i że mieszka sam.
Już to przerabialiśmy.
Omawialiśmy plusy i minuty,
zrobiliśmy ich całą listę.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Może popełniliśmy błąd.
Okej, mów dalej.
Lubię go.
- Lubisz go? - Tak.
To świetnie. Spędziłeś z nim 10 minut w swoim biurze.
Wpadł do ciebie, a teraz go lubisz.
- To bez sensu. - Nie chcę...
- Nie chcę się kłócić. - Nie.
- Nie kłócę się. - Mówię tylko,
że to porządny, grzeczny, inteligentny, uczciwy chłopak. Lubię go.
Niesamowite. Może się zakumplujcie.
Może spędzajcie razem czas.
Kristina.
Czuję, że podjęliśmy tę decyzję,
a teraz nie możemy się od niej uwolnić.
Chcemy zachować twarz, ale popełniamy błąd.
Mylisz się. Wiem, dokąd to zmierza.
Są na różnych etapach życia, rozumiesz?
Ona zacznie zostawać tam na noc.
Zacznie tam sypiać.
Zacznie uprawiać z nim seks i odbierze nam ją ten facet,
- nieznajomy. - Zacznie?
Kristino, obudź się.
Stanie się to, czego się boisz. Stracimy ją.
Od paru dni jest u moich rodziców.
Adam...
Co będzie, kiedy skończy 18 lat?
Wiesz co? Masz rację.
Możemy ją stracić.
- Hej. - Cześć.
Chcesz jedną?
- Tak. - Z podpisem „Adam”.
- Tę właśnie chcesz? - Tak.
Jest na niej moje imię.
Dotarła dziś do szkoły bez problemu.
Nie bałem się o to.
- Dobrze. - Jak się zachowywała?
Jak nastolatka.
- Naprawdę? - Tak.
- To niepokojące. - Wiem.
Adam, nie martw się.
Pomyśl, ile razy ja znikałam...
- A może nie myśl. - Nie chcę o tym myśleć.
Mogę ci jakoś pomóc?
Nie wiem. Może jej tego zanadto nie ułatwiaj.
Boże, w żadnym wypadku!
Kazałam jej spać w pokoju Amber. Tego nikt nie przeżyje.
Tak.
Tak to jest, kiedy wychowujemy silne, niezależne dziewczyny.
- Więc to nasza wina? - Tak.
Trzeba było je rozbić, póki się jeszcze dało.
Polegliśmy. Jesteśmy złymi rodzicami.
- Proszę. - Nie musisz tego robić.
Opróżniłam szufladę.
Jest super. Mam masę miejsca.
Poza tym mogę kraść ci swetry, na przykład ten.
- Uwielbiam ten sweter. - Ja też.
Więc twoja obecność jest oczywiście
najlepszym, co mi się przytrafiło.
Jestem tylko ciekawa,
ile mniej więcej zamierzasz tu zostać?
Do czasu, aż moi rodzice zmienią zdanie co do Alexa.
Okej.
A w tym czasie będziesz spotykała się z Alexem, czy...
Nie chce się ze mną spotykać, dopóki nie zmienią zdania.
Czyli nie rozmawiasz z rodzicami przez chłopaka,
który nie rozmawia z tobą?
No wiem.
- Nie jest za dobrze. - Cóż...
Nie.
Co za manipulacja.
Ale to też słodkie. Są całkiem fajni.
Nie wiem, tato. To chyba nie...
- To jest to? - Nie.
Ostatni raz pożyczyłem komuś kuchenkę Colemana.
- Hej. - Hej.
Przyszła pani Braverman.
Słyszałam, że zabierasz Maxa pod namiot.
Owszem. A Jabbar będzie następny.
A co z Sydney?
Sydney jest dziewczyną.
Dziewczyny nie mogą?
Nie, kochanie, to męskie doświadczenie jednoczące.
To tradycja. Sięga czasów
pierwszych Bravermanów z plemion łowiecko-zbierackich.
To seksizm i absurd.
Owszem. To prawda.
No cóż...
Na szczęście mamy chłopca, więc...
No dobrze, to teraz pójdę do swoich uczniów.
- Okej. - A wam zostawię sprawy jaskiniowców.
- Cześć. - Cześć.
Lubię kobiety, które mówią otwarcie.
Synku, pilnuj jej.
Dziękuję.
A więc, tato.
Jesteś na 100% przekonany do tego wyjazdu z Maxem?
Też zrobisz mi wykład
o tym całym Aspergerze?
Widziałeś Maxa podczas prawdziwego ataku histerii?
O ile może być gorszy od twoich?
Nie miałem napadów złości.
Siałeś postrach, Crosby.
Mylisz mnie z innym swoim dzieckiem.
Może to była Sarah.
Tak.
Słuchaj, tato, próbuję ci powiedzieć,
że to zupełnie co innego.
Wybacz, Cory. Masz chwilę?
Nie zajmę ci dużo czasu.
Chciałam ci to dać. To moja ocena pracownicza.
I... Mogę?
Proszę.
Chciałam ci tylko powiedzieć, kim jestem.
Okej.
Przyszłam tu, żeby prosić o podwyżkę.
Chciałam powiedzieć...
Jestem tu stażystką od jakiegoś czasu i...
Moja córka zamierza iść na studia, a to jest bardzo drogie.
Totalnie rozumiem, że musisz opłacić edukację córki...
Dziękuję.
Boże, to jest...
Ale nie wydaje mi się.
Ty... Nie... Więc ty nie...
To nie jest odpowiedni czas.
Kiedy jest odpowiedni czas?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Okej.
Cóż...
Chodzi o to, że jestem tu tylko stażystką
i jeśli nie mam awansować albo zarabiać,
- no wiesz, co ja tu w ogóle robię? - A co tu robisz?
Zaprojektowałam ten but, to kliknęło.
Nie sprawdziło się. Ale pomyślałam, że wypróbuję
ten rodzaj projektu
i zobaczę, czy to się sprawdza.
- Sprawdziło się? - Tak, no wiesz,
to niedokładnie to, czego pragnę, ale...
A czego pragniesz?
W życiu?
- Tak. - No cóż, sama nie wiem.
Chcę zarabiać, robiąc coś, co kocham.
Totalnie powinnaś.
Totalnie powinnam. Ale nie da się po prostu
- robić tego, co się chce. - Czemu nie?
To znaczy próbowałam, ale wiesz, nie znalazłam...
Jeszcze tego nie znalazłam, więc...
Okej.
Ale... No dobrze, więc...
Mówisz, że tego tutaj nie ma.
Może nie.
- Dobra, Max, jesteś gotów? - Nie.
Nie chcę tego. Nie cieszę się.
- Będzie ekscytująco. - Nie będzie.
- Będzie. - Przestańcie mi mówić...
To będzie świetna zabawa.
- Nie. Nieprawda. - Obiecuję.
- Hej! - Mogę teraz poszukać robaków?
Gotowy na wyprawę pod namiot?
- Tak, gotowy. - Tak.
- Będzie super. - Brawo.
Hej, musisz coś wiedzieć.
Co?
Przeczytałem instrukcję od deski do deski.
- Okej, świetnie. - Wszystko już wiem.
Doskonale. A co z jego posiłkami?
Co planujesz na posiłki?
Zjemy pewnie rybę na kolację, a stek i jajka na śniadanie.
No tak. Ryba się nie sprawdzi. On nie zje ryby.
A steki jada tylko wysmażone.
Różowego nie tknie.
Jajka jada tylko z pomarańczowej patelni w domu.
- Tak. - To wszystko spisałam
- w instrukcjach. - Kristino,
pozwól, że coś ci powiem.
Kiedy mężczyźni jadą do lasu, coś się z nimi dzieje.
Przechodzimy w tryb szkoły przetrwania.
Poradzimy sobie. Nie martw się.
- To... - O rany.
- Halo? - Cześć, tato,
pamiętałeś o książkach o owadach, które ci dałem,
żeby Max mógł coś sam poczytać?
Synu, coś ci powiem.
Co?
- Ty i twoja żona jesteście nienormalni. - Masz je, czy nie?
- Tak, mam je. - Naprawdę?
Cześć, Max. Gotów na wielką przygodę?
- Wstawaj. - Hej, Kristino.
- Cześć, Camille. - Posłuchaj.
Posłuchaj mnie. Masz się dobrze bawić, okej?
Dziadek nigdy nie zabrał mnie pod namiot, więc doceń to.
Dobra?
Okej. Tak jest.
Nie chcę jechać. Ty jedź.
Chodź, Max. Chodź.
- Cześć. - Hej.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Czegoś ci trzeba? - Nie.
Brat za tobą tęskni.
Dzięki za ciuchy.
W porządku u niej?
Cześć, mały.
Jedź ostrożnie, tato.
Pa!
O mój Boże!
Dobry Boże.
Pa.
Wszystko w porządku?
Nie wiem, kochanie. Coś mnie rozkłada.
Dotkniesz mojego czoła?
Tak.
Tylko na sekundę? Strasznie mnie boli.
O tak! Nie chcę się zanadto zbliżać,
bo to zdecydowanie poważny przypadek
dolegliwości „nie chcę iść na przyjęcie”.
Wiesz co?
- Co? - Nie chcę tam iść.
Nie mogę tam iść i udawać, że wszystko okej.
Julia zrozumie. W porządku.
Tak. Przecież to Julia.
Najbardziej wyrozumiała osoba na świecie.
Kochanie, Haddie wydawała się taka szczęśliwa.
Tak.
Zaczekaj.
- Kto to? - Halo?
- Zeek? - Co tam?
Z Maxem w porządku?
- Tak. - To Julia?
Odwołała przyjęcie?
Rozumiem.
Odwołała. Nie muszę iść.
Okej, dobra.
Nie ma problemu. Przyjadę, jak najszybciej.
Dobra, cześć.
- Kto to był? - Cory z pracy.
Mam natychmiast jechać do biura.
Jest sobota. Czemu tam jedziesz?
Mówi, że wszystko już rozgryzł.
Co rozgryzł?
Buty.
Hej, Max,
chodź, pomóż mi rozstawić namiot.
Potem pójdziemy na ryby.
Mówiłeś, że poszukamy robaków.
Tak, ale powinniśmy się rozbić,
dopóki jest jeszcze jasno, wnuku.
Ale ja chcę szukać robaków.
Cóż, Maximo, przydałaby mi się twoja pomoc.
Jesteśmy zespołem.
Jeśli jesteśmy zespołem, to może najpierw poszukamy robaków,
a potem rozbijemy namiot?
Czemu nie możemy jeść?
Na pewno będzie tu za sekundę.
- Zobaczy... - Nie możemy?
...jakie to śliczne.
- A co z tym? - Jeszcze nie jedz.
Jules, mogę jeszcze trochę?
- Tak. Ma dość mięty? - Przepyszne.
Crosby mówił ci o wszystkich jej alergiach?
- Co? - Nabiał, orzechy, owoce morza.
Żartujesz? Zrobiłam...
- Ciasteczka krabowe. - Cytryna, limonka.
To wszystko. To nabiał.
Coś chyba ma.
To takie proste. Wystawiasz się na strzał.
Jesteś bardzo złą osobą.
Świetnie wygląda. Umieram z głodu.
- Tak, jest przepyszne. - Nie zasługuję na to.
Zawsze jestem taka naiwna?
Tak jakby...
Z Haddie wszystko w porządku, więc się nie martw.
To szaleństwo, ale jest dobrze.
Dzięki. Dzięki, że się nią opiekujesz.
Doceniam to.
- Przerabiałam to. - Tak.
Wiesz, gdybym ci powiedziała, ile razy ta tutaj uciekała z domu...
- Mamo. - Niesłychane.
Nie ta. Tylko ta.
Udało ci się sprawić, że czułam się jak beznadziejna matka.
Przykro mi.
Ja raczej nie czuję się jak beznadziejna matka,
ale przykro mi, że tak się czułaś.
Nie chodziło mi o ciebie. Mówiłam o sobie.
Możemy porozmawiać o czymś innym?
Chętnie odpocznę dziś
od myśli o nastoletniej córce i jej kłopotach.
- Nie rozmawiajmy o dzieciach. - Właśnie.
Beztroski wieczór. Babski wieczór.
Zróbmy sobie babski wieczór.
- Zróbmy... - Halo!
- Cześć! - Witajcie!
Oto i ona, przyszła panna młoda!
Oczywiście, bohaterka wieczoru.
Cześć. Wszystkie pięknie wyglądacie.
Okej, przyszła panna młoda musi włożyć to!
- To twoje przyjęcie! - Włożę to...
Potrzebuję lustra, żeby to włożyć.
I drinka. Najpierw.
- I drinka. - I drinka.
- Tak. Tak. - Zrobiłam mojito.
- Jest pyszne. - Pyszne, prawda?
Tak.
Mamy też czerwone i białe wino.
Dobra, chcesz mojito?
- Hej. - Hej.
Chciałeś ze mną pogadać.
Wszystko rozgryzłem.
Co rozgryzłeś?
Zimną fuzję?
Nie.
Wiem, co zrobić z firmą.
Okej. Co...
Co to jest?
Dobra, spójrz. Tutaj zaczynaliśmy.
Jeden sklep przy University Avenue. Z jednym butem.
Jeden genialny projekt.
- Tak, wiem. Byłem tam. - Wiem, że tam byłeś.
Wiem, że tam byłeś.
A potem powstawała sieć.
Dwa sklepy. Trzy sklepy.
Zaczęliśmy sprzedawać sieciówkom.
Potem pojawia się sklep internetowy, tak?
- Cross trainer T i S . - Tak.
Air Walker T i S.
Cóż, w tamtym okresie poszerzaliśmy ofertę.
- Wystrzelaliśmy się. - Dobrze się sprzedawały.
Kogo to obchodzi?
Straciliśmy magię.
Chwyty reklamowe, stary!
Chwyty reklamowe są... Nie znoszę ich.
Kiedy kupiłem pierwszą parę butów T i S, myślałem:
„Tak, to ja. To prawdziwy ja”.
Patrz, gdzie jesteśmy teraz. Kim się staliśmy.
Chwytami reklamowymi.
- Rupieciami. - Okej.
Pogubiliśmy się, stary.
Jadalny?
Dobra, dzięki.
W 1999 roku kupiłem pierwszą parę surf-riderów T i S.
Najlepszy sandał, jaki powstał.
Zgadzam się. Świetny but.
To był świetny but.
Jeden but. Jeden but, stary.
To jest nasza misja.
Wiesz, Cory,
ten biznes już tak po prostu nie działa.
Dokładnie.
To zapewniło sukces T i S.
I znowu nam go zapewni.
- Musisz to przemyśleć. - Wiem.
Wiesz, jak drogie będą studia, kiedy będzie na nie szedł Jabbar?
Właśnie to mam teraz na głowie.
Rzuciłam pracę z Adamem, bo więcej zarobię z napiwków w barze.
Nie o tym marzyłam, ale co zrobić?
Teraz możesz spełniać marzenia.
Dobra, mamo.
- Okej. - Między zmianami.
Pomyślałam, że przed deserem i otwarciem prezentów,
zagramy w tę grę.
„Tematy przy stole: pytania prowokujące ciekawe rozmowy”.
Chodźmy do stołu.
Czekaj, siedzimy przy stole i mamy tematy.
Tak, ale skończyłyśmy kolację i pójdziemy do tamtego stołu.
Zacznie się inna ciekawa, fajna rozmowa.
Inna ciekawa rozmowa. Okej.
- Chodźmy. - Będzie fajnie.
- O Boże. - „Tematy przy stole”.
Nie doczekamy się.
Jules, wiesz co?
Pójdę już. Jestem...
- Kristino. - Jestem zmęczona.
Miałam naprawdę długi tydzień i...
Ominie cię deser.
Wiem. Odłóż mi trochę.
- Pękam. - Niech idzie.
Ma dużo na głowie.
Co takiego, Camille?
Mówiłaś coś? Bo chyba...
Mówiłam, że masz dużo na głowie
i że jeśli chcesz iść, powinna pozwolić ci iść.
Dziękuję.
Kolacja była przepyszna.
Do zobaczenia.
Nie, musisz wejść do tej rury.
Musisz wejść od góry.
Widziałem tę beczkę.
- Wszedłeś? - Zapauzuj.
- Crosby! - Jak się na nią wślizgniesz,
dostaniesz dodatkowe punkty.
- Hej! - Wybaczcie spóźnienie.
Wezwano mnie do biura.
Kompletna zasadzka. Niewiarygodne.
Choć było też zadziwiająco,
bo pamiętacie mojego szefa,
którego uważam za idiotę, ale on... Nie pamiętacie go?
No więc nie jest idiotą. To znaczy jest, ale nie jest.
Ma różne dziwaczne wykresy
i brednie wypisane na ścianach biura.
To nie ma żadnego sensu,
ale nagle mnie oświeciło.
Wiecie? Myślicie, że inni mają lepiej,
ale okazuje się, że nie.
On ma rację. Ma rację.
- Oświeciło cię? - Tak, on ma rację.
Będzie lepiej, kiedy w T i S wrócimy do spraw podstawowych.
Chociaż jeden but, który on chce zrobić,
to szaleństwo! Szaleństwo.
Jeden but.
Ale fakt, musimy dojść do sedna
tego, czym jest T i S. Łapiecie?
Pokaż mi swoje oczy.
- Boże! - Oświeciło cię? Pokaż oczy.
Co robisz z moją twarzą?
Co ty wziąłeś?
- Jesteś nawalony, tak? - Nie jestem.
Słuchaj, czy ty... Zjarałeś się?
Daj spokój, Crosby.
Czy to... Co to jest?
- Mogę? - Hej! Skąd to masz?
Szef mi to dał.
- Szef ci to dał? - Tak.
- Szef dał ci lizaka. - Mandarynkowy.
- Widzisz to? - Mandarynkowy.
- Joel, spróbuj. Mandarynkowy. - Nie chcę.
Adam, wiesz, co to jest jadalna marycha?
Wiem, czym jest kompleks Edypa.
Joel załapał. Nawet nie...
Stary, zjarałeś się.
To jadalna marihuana.
To medyczna marihuana i chyba nie...
- Nafaszerował mnie? - Tak.
Serio, zrobił mnie w konia?
- Jestem na haju. - Owszem.
Czemu tylko ja uważam, że to doprowadzi do jakiejś tragedii.
Ty tak nie uważasz.
Adam też nie.
Haddie na pewno nie.
Po prostu to czuję, Camille. Czuję, że mam w tej kwestii rację.
Czuję to.
Po prostu...
Byłem tu z Adamem, Crosbym,
Drew...
A teraz z tobą, wnuku.
Ilekroć tu przyjeżdżam, jest tak pięknie.
Chciałbym, żeby moje życie było równie proste.
Kiedy wróciłem z Wietnamu, moja żona była w strasznym stanie.
Ja tak samo.
Tylko twoja babcia jakoś się trzymała.
Po prostu mnie kochała
i nie chciała pozwolić mi odejść.
To chyba uratowało mi życie.
Zrobiliśmy już wszystko, co mieliśmy zrobić?
Nie piliśmy jeszcze gorącej czekolady.
Mówiłeś, że jak będę się źle bawił, mogę wrócić do domu.
- Niedobrze się bawisz? - Nie.
To pewnie moja wina. Za dużo gadam.
Naprawdę chcę wracać do domu.
Musimy skończyć pianki i policzyć gwiazdy.
Mam już dość pianek.
A co z liczeniem gwiazd?
Chcę wracać do domu!
Teraz!
Chcę do domu. Chcę do domu.
- Max. - Chcę do domu!
Chcę do domu!
- Max. - Chcę do domu!
Chcę do domu!
W jakiej epoce historycznej chciałabyś żyć?
- Nuda. - Opuśćmy to.
W takiej, gdzie nie ma brudnych, starych tylnych siedzeń.
Wróciłyśmy.
- Cześć. - Znajdzie się jeszcze miejsce dla dwóch?
Wybacz, że zepsułam przyjęcie. Mam nadzieję, że nie zepsułam.
Niczego nie zepsułaś. Siadaj.
- Mogę zagrać? - Siadaj. Świetnie się bawimy.
Dobra, następne pytanie. Gotowe?
Możesz wziąć jeden dodatek modowy
na bezludną wyspę. Co bierzesz?
Telefon, żeby wezwać kogoś, kto zabierze mnie z wyspy.
Po co ci dodatek modowy na bezludnej wyspie?
- Nie wiem, mamo, to gra. - Sześciopak.
Ja bym wzięła zalotkę.
Widzisz, zalotka. Jasmine rozumie zasady.
Czy na wyspie są ludzie?
Drogie panie.
Hej, przyszli chłopcy.
Co wy tu robicie?
- Nie możecie tu być. - Wiem.
Kochanie, co się dzieje?
- W porządku? - Hej.
Hej.
Boże, możesz ich stąd zabrać?
Wszystko w porządku?
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
- Kochanie, co się dzieje? Czemu... - Nic.
To się nie powinno wydarzyć.
Nie jest w porządku.
- Nie jest w porządku? - Nie.
- Nikomu nic nie jest. - Okej.
Wszyscy zdrowi. Przytul mnie.
- Co się dzieje? - Na chwilę.
Wszystko okej? Co mu jest?
Wszystko z nim dobrze. Więcej niż dobrze.
- Adam. - Nic nie rozumiem.
Adam, nie... Okej, to jest dla gości.
Jestem po prostu głodny, Julia.
Przepraszam.
- Kochanie, boję się. - Czego?
Tego, że rozchodzą się szwy.
Nigdy dotąd nie mieliśmy takiej różnicy zdań.
Jest trochę bardziej paranoiczny niż zwykle.
- Tak. - Czemu?
Bo jest na haju.
- Bo jestem na haju. - Naćpałeś się?
Czuję, jakbym to ja się zjarała.
Szef mnie odurzył.
- Nie dziwię się. - Chciałem cię zobaczyć.
I przyjaciele mnie przywieźli.
To znaczy to mój brat i szwagier.
- Wzruszające. - To takie słodkie.
Julia, to jest pyszne.
Dziękuję.
- Masz tego więcej? - Nie mam.
- Są wybitne! Dawaj! - Nie wierzę...
- Zrobiłaś je sama? - Tak.
- Super gotujesz. - W kuchni.
Kuchnia!
Ekstra!
- Cześć. - Hej. Jak twoje przyjęcie.
Fantastycznie.
Adam, nie, to nie dla ciebie.
Ciasteczka krabowe to czysta rozkosz.
Dzięki. Napracowałam się przy nich...
- Hej, Tory... - Cory.
Cory mówił, że odeszłaś.
Ja... Tak.
Wiedz, że cię wspieram, cokolwiek teraz postanowisz,
bo jesteś cudowną, wędrującą Bravermanką.
- I cię kocham, jasne? - Dzięki.
Kto chce pizzę?
Okej, może zabierzecie Adama do domu i zamówicie pizzę?
Nie wiem, czy czytaliście gofrowane zaproszenie, to...
To babska impreza.
- Babskie przyjęcie. - Julia, spójrz na niego.
- Julia, nie wyjdę z tej kuchni. - Ja też nie.
Jestem głodny, a to najlepsze jedzenie na świecie.
Ulubione zajęcie Bravermanów!
Czas otworzyć prezenty.
To dom radości.
O nie, bądź moim chłopakiem, mamo. Chodź.
To takie dziwne.
Nie tańczę. Proszę.
Jesteś taki dziwny. Kim ty jesteś?
Księżniczka Leia.
Moje krocze wibruje.
- To twój telefon. - Kochanie.
Nic tu nie wibruje.
Mam to... Mam.
Cholera, to tata.
Kochanie, to ja powinnam z nim rozmawiać.
Nie, zajmę się tym.
Zajmę się tym, wszystko okej.
Możemy ściszyć muzykę?
- To tata. - Pewnie chodzi o Maxa.
Czekaj. Okej.
- Nie powinnaś dać mu odebrać. - Wiem.
- Halo. - Cześć, synku.
O rany, mamy problem.
- Co? - Max chce wracać do domu.
Co to za problem?
Słuchaj, robiłem wszystko, co chciał robić.
Po przyjeździe chciał szukać robaków
przed rozbiciem namiotu, zgodziłem się.
Chciał jeść pianki
przed liczeniem gwiazd. Dobra.
Robiłem wszystko, co chciał robić.
Tato, dałeś mu wypłatę przed wykonaniem pracy.
Ma być odwrotnie.
Nawet mi nie mów.
To jest w instrukcjach Kristiny, tak?
Tak. Musisz natychmiast je przeczytać. Chcę porozmawiać z Maxem.
- Od deski do deski. Mówiłam. - Tak.
Max, tata chcę z tobą porozmawiać.
Proszę.
Cześć, Max.
Hej, kolego, co się dzieje?
Po prostu bardzo chcę wracać do domu.
- Chce wracać. - Pozwól mu.
Pozwól mu. Pojadę po niego.
Max, coś ci powiem.
Jeśli chcesz wracać, masz prawo.
- Tak. - Ale jeśli to zrobisz,
ominie cię coś wyjątkowego.
Co?
Rankiem,
kiedy nad strumieniem wstaje słońce, pojawiają się sieciarki.
Są ich setki, tysiące.
Masz ze sobą ten słoik na okazy,
który spakowała ci mama?
- Tak, mam go. - Okej.
Chcesz parę zebrać, wsadzić do słoika i zabrać je do domu?
- Tak. - Okej.
Decyzja należy do ciebie,
ale ja chętnie zobaczyłbym parę sieciarek.
Okej, możemy zostać.
Jak kos na wiosnę
lata pod wierzbą
Wraz z tobą nadeszło słońce
I kwiaty w jej włosach
Nie mogę się go doczekać.
- Hej! - Cześć.
- Dobra. Max. - Hej.
- Cześć, mały. - Patrzcie. Złapałem ich 40.
- Tak? Nieźle. - Czterdzieści?
- Ładnie. - Jak się nazywają?
- Sieciarki. - Tak.
- Sieciarki? - Tak.
Są jak małe koniki polne.
W ogóle nie przypominają koników.
Chodź do środka, umyjemy cię.
- Nie chcę się myć. - To naprawdę...
- Świetna robota. - Podziękuj dziadkowi.
Dziękuję, dziadku.
No proszę, dziadku.
Wziąłeś Maxa pod namiot.
Tak jest.
Było parę utrudnień.
Dzięki za pomoc.
Od tego jestem.
O rany...
Teraz lepiej rozumiem, przez co przechodzicie z Kristiną.
Bywa z nim ciężko, to na pewno.
Dlatego daliśmy ci te instrukcje.
Tak.
Mam nadzieję, że było fajnie.
To wspaniały chłopak.
- Cześć. - Cześć.
- Hej, Adam? - Tak?
Haddie...
- Cześć. - Cześć.
Hej.
Dzięki, że przywiozłaś mi ubrania.
Nie ma za co.
Dobra, no więc
głupio mi, że powiedziałam, że bardziej zależy mi na Alexie niż na was.
To absurdalne. To znaczy...
W porządku. Nie szkodzi.
Kocham was. Tęsknię za wami.
Przepraszam. Naprawdę przepraszam,
że powiedziałam wam te niemiłe, głupie rzeczy.
Ale musicie też wiedzieć,
że mylicie się co do Alexa.
I nie żałuję, że się wyprowadziłam.
Chcę, żebyście wiedzieli,
że na stałe przeniosę się do babci i dziadka.
No cóż, młody sportowiec śpi.
Pani Trussell, spójrzmy na to.
No, no, skąd to się wzięło.
To jeden z prezentów, których wczoraj nie otworzyłam.
O rany.
Chcesz mi pokazać coś jeszcze?
- Tak. - Mogę zobaczyć?
Mam dla ciebie zrobić pokaz bielizny?
Tak, proszę.
O rany.
Dobra. Gotowy?
Życie jest piękne.
Podoba mi się.
Co o tym myślisz?
- Cudowne. - A to?
Ten kolor bardzo podkreśla... cokolwiek.
Dobra.
Hej.
Hej, kochanie.
Wszystko w porządku?
Moja mama uciekła z tatą, kiedy miała 16 lat.
Zapomniałem, że była taka młoda.
Zatruł każdy dzień jej życia.
Haddie nie ucieknie i nie wyjdzie za Alexa.
Tego nie wiesz. Żebyś widział, jak na niego patrzy.
Nawet sobie nie wyobrażasz.
Kristino, nie stracimy córki.
Okej?
Nie wiem, co robić. Po prostu nie wiem.
Ja też nie.
Wiem tylko, że tęsknię za naszą córeczką i chcę, żeby wróciła do domu.
Ja też.