Musimy być po tej samej stronie, zdyscyplinować go.
Musisz mnie w tym poprzeć. Jesteśmy zespołem.
Dzięki, że spędzasz z nim czas.
Kocham go. Jest moim wnukiem.
Jak ci się nie podoba moja reżyseria,
to sam sobie to uatrakcyjnij.
Joel, błagam cię, stary. Musisz wrócić.
Jeśli nie wrócisz, ta sztuka będzie
największą katastrofą w Kalifornii
od czasu trzęsienia ziemi w 1905.
Nasz utalentowany reżyser wrócił z wakacji.
Miło pana poznać, panie Braverman.
Co o mnie sądzą? Zdałem?
Pokochali cię.
Najlepiej jeśli nie spotkasz się już z Alexem.
Właśnie odbieram ostatnią darowiznę dnia
i mogę zatrzymać wóz na kilka godzin.
-Pojedziemy zjeść coś razem? -Teraz?
Tak, teraz. Mogę być u ciebie za pięć minut.
Umieram z głodu. Nic dzisiaj nie jadłem.
Halo.
Haddie, jesteś tam?
Dasz mi dziesięć minut? Przebiorę się.
Nie musisz się stroić. Załóż po prostu dres.
Bardzo chcę cię zobaczyć.
Założę się, że to jest dobry film.
Tak, tak.
Haddie, wychodzimy.
Dobra, bawcie się dobrze.
Zadzwoń jakby co.
Do zobaczenia za kilka minut.
Teraz ty, kolego.
Nic nie widzę.
To nic. Po prostu powiedz kwestię.
Nie mogę. Zapomniałem.
OK, Charles, możemy zgasić?
Co o tym myślisz?
Pogadam z nim.
Kolego, podejdź tu.
Co się dzieje? Powtarzaliśmy to ze 100 razy.
Ale wcześniej nie mieliśmy światła.
Bo to jest część próby generalnej.
Możemy zobaczyć, jak będzie w dniu przedstawienia.
Razi mnie w oczy.
Reflektory to fajna sprawa. Dzięki nim zobaczymy wasz wielki moment.
Tak, to bardzo fajne.
Wyglądasz świetnie.
Nie chcę już tego robić.
Nie musisz się niczego obawiać. Dobrze ci idzie.
-Po prostu... -Tak, trzymaj się roli.
Czy ktoś inny może to zrobić?
Ja mogę.
Nie możesz teraz zrezygnować. Przedstawienie jest za dwa dni.
Chcę być z nimi.
Chcesz być z nimi?
Słuchaj, musimy kontynuować.
Zgadzasz się, żebyśmy zrobili zamianę?
-Tak. -Tak?
Dobra, Syd, idź za kurtynę.
Jabbar, ty na dół, na wolne miejsce.
Zaczynamy od miejsca, w którym przerwaliśmy.
Mamo, pamiętasz zbiorkę funduszy, jaką miałem robić na bejsbol?
-Tak. -OK, więc...
Trochę się obijałem i teraz muszę to sprzedać do piątku,
bo inaczej nie pojadę na turniej.
Co to jest?
Coś jak papier do pakowania prezentów.
Na Boże Narodzenie?
Tak.
Drew, to szaleństwo. Jest styczeń.
Wiem, mamo, proszę cię.
Czemu nie sprzedałeś tego w święta?
Proszę, jesteś świetna w sprzedaży.
Jesteś moją jedyną szansą.
Żartujesz sobie?
Właśnie, nie możesz robić tego matce.
Nie możesz tego robić synowi.
Nie pojadę na turniej, jeśli tego nie sprzedam.
Dobra, coś wymyślimy. Pomogę ci.
Dziękuję.
Pójdę po drugie pudełko.
Drugie pudełko?
-Gdzie jest? -Dobra.
Gdzie jest?
Co wy tu robicie? Właśnie wyszliście.
Max zapomniał karty upominkowej.
A jakie to ma znaczenie?
Co za różnica?
-Wybierasz się gdzieś? -Nie.
Musiałam zejść po torebkę.
-Miałaś się uczyć. -No tak.
Uczę się. Zrobiłam sobie przerwę.
To nie wygląda na przerwę.
Ja... OK.
Tak! Jest, mamo!
-Bogu dzięki. -Tak!
Mamy kartę upominkową. Doskonale.
-A to kto? -Nie wiem.
Ja otworzę.
Wy idźcie do kina.
-Co słychać? -Berek! Teraz ty gonisz.
-Chodźmy! -Co ty masz tyle energii?
Panie Braverman.
Alex, co tu robisz?
Coś nie tak?
Powinieneś sobie pójść.
-Coś mi umknęło? -Tato,
Alex był w sąsiedztwie.
Po prostu był w sąsiedztwie.
Nigdzie nie jedziecie.
-Idź sobie. -Coś mi umknęło?
Przepraszam. Jedź już, zadzwonię później.
Alex, chcesz iść do kina?
-Max, proszę cię. -Zadzwonię.
Nie zadzwoni. Do nikogo nie będziesz dzwonić.
-Przestań. -Może pojechać z nami. Mamy pieniądze.
-Jesteś inna niż myślałem. -Max, do samochodu.
Co?
Nie wychowałem cię na przebiegłą kłamczuchę.
Rozmawialiśmy już o tym. Co on tu robi?
Czemu nie powiedziałaś o tym?
Czemu wymykasz się za naszymi plecami
i nas okłamujesz?
Nie słuchaliście mnie.
To nie pora, żeby o tym rozmawiać.
Wracaj do domu. Idź.
-Masz szlaban. -Idź.
Przepraszam, chce pan kupić papier?
Nie, dzięki.
Chciałby pan kupić papier?
Proszę pani...
Proszę pana, może papier?
Spieszę się do pracy.
Może móc jaki to papier, że jest do prezentów.
Jestem w tym kiepski.
-Nieprawda. -Właśnie, że tak.
Wiesz, spróbuj trochę...
Przepraszam, panią. Trochę komedii.
Zapakowała już pani prezenty na Dzień Martina Luthera Kinga?
Nie? OK.
Dzięki temu papierowi będą wyglądały wyjątkowo.
No dobra, co macie?
Mamy renifery...
-Tak. -Śnieżynki...
-Papier bożonarodzeniowy. -Tak.
To wydaje się dziwne, bo mówisz sobie "Już po świętach”.
To nie tak. Jestem buddystką.
Nie świętuję Bożego Narodzenia.
Gdybyście mieli coś z Visakha Puja, mogłabym pomóc.
Przykro mi. Powodzenia.
-Dzięki. -Nie robią papieru z Visakha Puja.
Chciałbym móc zrobić to, co robią inni.
A co robią inni?
Nikt tego nie sprzedaje. Ich rodzice kupują to wszystko.
Nie wierzę.
Serio. Przysięgam.
To okropne.
Nawet gdybym miała 500 dolarów, nie zrobiłabym tego.
To oszustwo.
Chyba tak.
Proszę pana, może papier...
-Chce pan kupić... -Nie, dzięki.
Nie wyglądał przyjaźnie.
Dzieci uwielbiają puree ziemniaczane z czosnkiem.
Dobra. Dzięki, Torrey.
Przepraszam.
Zabronili ci się ze mną spotykać?
Oni są szurnięci, Alex.
Lubią cię jako osobę.
Ześwirowali, bo nie chodzisz do szkoły
i żyjesz sam i...
Jestem czarny, tak?
Nie, oni nie są rasistami.
Nie przyszłam tu, żeby ich bronić,
ale oni nie są rasistami. Świrują, bo jesteś w AA.
Nawet mnie nie znają, Haddie.
Wiem, też im to powiedziałam.
Powtarzałam im to 100 razy.
Okłamałaś mnie.
I okłamałaś ich.
Zrobiłaś ze mnie współsprawcę.
Tyle kłamiesz, że już nawet nie wiem,
o którym kłamstwie mówimy.
Chciałam ci powiedzieć.
Kiedy?
Nie wiem...
Proszę, nie złość się na mnie.
Jak mam się nie złościć?
Wiesz o programie.
Wiesz jak ciężko pracuję, żeby być uczciwą osobą,
a ty mi to odebrałaś bez zastanowienia.
Przepraszam.
Bardzo cię przepraszam.
Spójrz na mnie.
Możemy to naprawić.
Możemy się z tym uporać, ale potrzebuję twojej pomocy.
Idź do szkoły.
Muszę to odebrać.
Bank Żywności w Oakland.
Nie powinnaś być w szkole?
Wszystko dobrze?
Chodź ze mną.
Już mnie nie lubi.
Oczywiście, że cię lubi.
Nie wiem, co zrobić. Nie wiem jak to naprawić.
Nie wiem jak to się stało.
Nic nie robiłam, żeby to się stało. To po prostu...
Sama nie wiem.
Nienawidzę rodziców!
Twoi rodzice nic nie wiedzą o Alexie.
Wiedzą jedynie, że leczy się z alkoholizmu
i jest starszy.
Ale ty wiesz.
Oczywiście, że tak, ale nie mogę stawać między tobą i rodzicami.
Oni robią tylko to, co według nich jest dla ciebie najlepsze.
Co ja mam teraz zrobić?
Myślę, że powinnaś poczekać, aż wszyscy ochłoną.
Niech to wszystko przycichnie.
Zmienią zdanie.
Poważnie? Mam iść do szkoły?
Oczywiście.
Babciu.
Czujesz czasami motylki?
Jasne, każdy czuje.
Dostaję ich, gdy poznaję nowy zespół, z którym chcę pracować,
gdy widzę twoją mamę, bo jest taka ładna
i fajna, że aż się denerwuję.
O wilku mowa.
Mamusia!
Cześć, przystojniaku.
-Jak zajęcia? -Dobrze.
Co robicie, chłopaki?
Tatuś opowiada mi o motylkach.
A, tak, słyszałam o tym.
-Tylko o motylkach. -Dostajesz je czasami?
Tak, pamiętasz jak miałam to ważne przesłuchanie do Alvin Ailey?
Miałam wtedy dużo motylków.
Pamiętasz jak brała
głębokie oddechy i strząsała mięśnie o tak...
Wcale tak nie robię.
Robisz właśnie tak...
Pamiętasz? Właśnie tak wyglądasz.
Dokładnie tak.
Co się dzieje, Jabbar? Nie chcesz już grać swojej roli?
Nie, ale tatuś chce, bym grał.
Powiedziałem, że chciałbym, żeby spróbował jeszcze raz.
Nie musisz tego robić, jeśli nie chcesz. W porządku.
-Naprawdę? Dobra. -Tak.
Żarty sobie robisz?
Tak po prostu?
To przedszkolna sztuka. To nic wielkiego.
To coś wielkiego, jeśli nasze dziecko szybko się poddaje.
Nasze dziecko się nie poddaje.
Nie chcę go stresować.
Niech ma z tego frajdę.
On miał z tego frajdę.
A potem raz się zaciął podczas próby generalnej
i od razu mówimy, by się poddał.
Wiesz jak ważne jest dla mnie występowanie na scenie.
Ale jak zacznie się tam dusić, to mnie zabije.
Nie potrzebuje presji.
Ma zaledwie sześć lat.
Wyluzuj, kochanie.
Sydney wypadnie świetnie,
Jabbar będzie miał frajdę,
a ty odniesiesz wielki sukces.
Wszystko będzie dobrze.
Haddie, chcemy z tobą porozmawiać.
Słucham?
Czemu opuściłaś dzisiaj cztery lekcje?
Dostaliśmy e-maila ze szkoły.
Możesz go przeczytać.
Nie trzeba.
Gdzie byłaś?
Odpowiedz mamie.
-Zamierzam to zrobić. -Powiedz prawdę.
Dobra, chcę powiedzieć prawdę.
Słuchamy.
Poszłam zobaczyć się z Alexem.
-Nie wierzę. -Co ty robisz?
Nienawidzi mnie, bo musiałam przez was skłamać.
Nie rozumiesz, że masz szlaban?
Nie traktujcie mnie jak dziecko!
Więc nie zachowuj się tak.
-To dlatego nie powinnaś spotykać się... -Spoko.
Nie będę. I będę robić co zechcę.
Sama będę decydować! I będę spotykać się z Alexem!
-A wy nie macie nic do powiedzenia! -Czyżby?
-Tak! -Idź do swojego pokoju!
I daj mi telefon.
Może chcesz też moją duszę?
-Wymądrzasz się. -Haddie, chcę...
Nienawidzę was!
-Trzymaj drzwi. -Kochanie, trzymam je.
Nie jestem majsterkowiczem.
Weź to. Weź tylko to, OK?
-Uważaj na róg. -Mam je.
-Gdzie je zabierzemy? -Tam.
Co robicie?
-A na co to wygląda? -Serio?
Oddamy ci drzwi, gdy odzyskamy do ciebie zaufanie.
Dokładnie.
Gdzie mam się przebierać?
-W łazience. -Albo tam.
Zwariowaliście. To absurdalne zachowanie.
Nie zwariowaliśmy.
Wariactwem jest okłamywanie rodziców
-i wymykanie się za ich plecami. -Właśnie.
Więc nie tylko masz szlaban.
Jesteś uziemiona.
Żadnych filmów, nic.
-Co? -Koniec z telefonem, telewizją,
laptopem. Straciłaś prawo do prywatności.
-Nie. -Całkowicie.
A jak mam odrabiać zadanie domowe?
Na komputerze stacjonarnym na dole.
-Wymyślisz coś. -O tak.
Posłuchajcie sami siebie. Poznałam kogoś, kto mi się podoba,
więc zostałam uziemiona i zabrano mi drzwi. Nie rozumiem tego.
To nie ma z tym nic wspólnego. Tu chodzi o zaufanie.
-Co? -Dokładnie.
Nie macie uzasadnionych powodów.
Kochanie, nie wlecz tego.
-Dlaczego? -To nie wygląda ładnie.
-O rany. -Cześć, wszystkim.
To jest mój syn, Drew.
Sprzedaje papier świąteczny ze wspaniałą zniżką.
To dla drużyny bejsbolowej.
Eddie, pamiętasz jak kupiłam te miętówki od twojej córki?
Rewanż.
Tak, ale tak właściwie to ich nie kupiłaś.
Jadłam je do kawy.
No właśnie. I obiecałaś, że je kupisz.
Racja.
Dobra. To ja... Tak czy inaczej...
To jest mój syn.
Cześć, to jest mój syn, Drew.
Drew, to mój nowy szef, Cory.
To mój syn, Drew. Sprzedaje coś dla drużyny bejsbolowej.
Lubisz pakować?
Na siłowni?
Cześć, jak się masz? Co słychać?
-Siema, koleś. -Siema, stary.
-Coraz lepiej. -Już prawie.
Możemy pogadać na chwilę w moim biurze?
-Co tak szybko? -Poważnie?
Co?
Mogłabyś nie organizować
zbiórki funduszy na środku stołówki?
Chyba żartujesz. Syn Bena sprzedawał czasopisma tydzień temu.
Ale szefem był Gordon, a jego nigdy tu nie było.
-Nie mów o nim. -Ten facet jest nieprzewidywalny
i nie wiem na czym stoję.
Nie chcę więcej problemów, OK?
Nie stwarzam problemów. Staram się pomóc synowi.
Dobra, przepraszam.
-Sporo się ostatnio stresuję... -Dlaczego?
Ta cała sytuacja w pracy i problemy z Haddie.
-Co? -Ma chłopaka.
To nie jej chłopak, ale to skomplikowane.
Nie akceptujemy go.
To ten chłopak z jadłodajni?
Tak, nie jest dzieckiem. Ma 19 lat.
Ma własne mieszkanie, jest w AA. To skomplikowana sytuacja.
Dasz mi jego numer? Żartuję. To okropne.
Jest dla niej za stary. Masz rację.
Cory dał mi 40 dolców.
-No co ty. -Serio? Super.
Ile mu sprzedałeś?
Ani jednego. Zrobiło mu się mnie żal.
Zlitował się nad tobą?
No to zostało jeszcze 460 dolarów do zebrania.
-No dobra. -Co za miły i hojny człowiek.
-Nie, nie chodziło mi o to... -Mam 47 dolarów.
-Proszę bardzo. -Dzięki.
Dostaniesz za to gwiazdę betlejemską.
Dobra, jesteście gotowi?
Zaczniemy od środka. Już.
Masz. Mama zrobiła dla Sydney.
Co?
Rozsypmy złoto!
-To jest Sydney? -Tak.
Jabbar miał grać poszukiwacza złota.
Grał, ale się rozmyślił...
Ale dobrze jej idzie, co nie?
Tak. Zaraz wracam.
Cześć, synu.
Dlaczego Jabbar jest w chórze?
Jestem teraz zajęty, tato.
Miał być poszukiwaczem złota. Co się stało?
Możemy zrobić przerwę?
Moja wina. Wybacz, Joel.
Tylko dla ciebie, Zeek.
Nie znał kwestii?
Zna swoją kwestię, ale nie chce tego robić.
Co to znaczy, że nie chce?
Nie może rezygnować. To Braverman. Bravermanowie nie rezygnują.
Powiedz to Jasmine.
To pomysł Jasmine?
Co ona do diabła wie? Daj spokój.
Porozmawiam z nim.
Nie porozmawiasz z nim, bo on nie chce tego robić,
a ona nie chce go zmuszać, więc nie ma o czym mówić.
A ty jak się z tym czujesz?
Nieważne jak, bo to ona jest mamą.
Jak to nieważne? On jest twoim synem, Crosby.
Powinieneś coś powiedzieć.
Ustanawiasz tu niebezpieczny precedens.
Kto nosi spodnie w rodzinie?
Myślisz, że to lata '50?
Tu nie chodzi o to kto nosi spodnie.
To jest partnerstwo.
Boże, to straszne.
O rany, cześć. Co słychać?
Miła niespodzianka.
Tak, pomyślałam, że wpadnę.
Chcę porozmawiać o Haddie.
Znasz tego chłopaka Alexa, prawda?
Pracuje w banku żywności.
Tak. Znam go bardzo dobrze.
Pracuję w centrum już od dość dawna.
Znam go odkąd miał dziewięć lat.
To naprawdę dobry dzieciak.
Jestem pewna, że jest świetny,
ale to już nie jest dzieciak. Ma 19 lat.
W każdym razie to jest ten problem.
Ona myśli, że jest w nim zakochana
i chce się z nim spotykać.
Ja i Adam powiedzieliśmy jej, że to jest niestosowne.
Mówiła mi o tym.
-Kto? -Haddie, wczoraj.
-Widziałaś ją wczoraj? -Gdy odwiozłam ją do szkoły.
-Nic ci nie mówiła? -Nie, nie powiedziała.
Myślałam, że wam powie.
Nie powiedziała.
To było... Była bardzo smutna.
Bardzo to przeżywa. Płakała w drodze do szkoły.
Wiesz, typowe, dziewczęce zachowanie w tym wieku.
Ale starałam się jakoś to z nią przerobić.
To świetnie. Wspaniale.
Najwyraźniej woli się zwierzać tobie niż własnej matce.
-Wiesz, Kristina... -Wybacz, ja tylko...
Czasami młode dziewczyny wolą rozmawiać
z kimś kto nie jest ich matką
I oczywiście, jeśli powiesz nastolatce,
że nie może czegoś mieć, będzie tego chciała bardziej.
Wiesz o tym.
Racja. Więc mówisz,
że popełniamy z Adamem błąd, zabraniając jej
widywać się z 19-latkiem, leczącym się z alkoholizmu...
-Nie. -który mieszka sam. Nie.
-Nie to powiedziałam. -Właśnie, że tak.
Byłam głupia, że w ogóle tu przyszłam.
Nie to powiedziałam.
-Daj spokój. -Mogłaś zadzwonić.
Kris, przestań.
Wcale tak nie było.
Prawie skończyłem, dobra?
Prawie gotowe.
Spotkamy się na miejscu.
Panie Braverman.
Wszystko w porządku?
Tak. Nie chcę pana nachodzić,
ale ma pan chwilę?
Jasne. Wejdź.
Usiądź.
Ładne miejsce.
-Dziękuję. -Jest pan jakby szefem, prawda?
Tak, jestem tak jakby szefem.
Nie wiedziałem, że zabroniliście Haddie spotykać się ze mną.
Gdybym o tym wiedział, nie spotkałbym się z nią.
Doceniam to.
Moja żona też to doceni.
Ciężko pracowałem, żeby być w życiu uczciwym w 100%,
zwłaszcza wobec innych ludzi
i wobec siebie.
Rozumiem, że pan i pani Braverman uważacie,
że nie jestem dość dobry dla waszej córki.
Nie o to chodzi. Nie wiem, co Haddie...
Nie próbuję zmienić pańskiego zdania.
Ale bez względu na to, za jakie licho mnie pan ma,
nie jestem taki,
już nie.
Przyszedłeś do mojego biura. Rozmawiasz ze mną jak mężczyzna. Doceniam to.
Wcale nie myślę, że nie jesteś dość dobry dla mojej córki.
Chodzi o to, że Haddie kiedyś dorośnie
i będzie borykała się z dorosłym życiem.
Ale teraz ma 16 lat.
I razem z jej matką chcemy, żeby miała 16 lat
bez spieszenia się w dorosłość, tak długo jak to możliwe.
Rozumiesz o co mi chodzi?
Rozumiem.
Ciekawe na kogo ja bym wyrósł, gdybym miał takich rodziców.
Jest pan dobrym tatą.
-Dziękuję. -To ja dziękuję za pański czas.
Przykro mi, że jako dziecko
nikt o ciebie tak nie zadbał. Zasługujesz na to.
Haddie była dla mnie najbliższą formą rodziny od długiego czasu.
To było przyjemne.
Amy świetnie idzie, ale słuchaj,
mam tatę Lily na drugiej linii. Mogę oddzwonić? Dzięki.
Cześć, Dan,
z boku strony jest miejsce na statyw
i bardzo chcielibyśmy mieć nagranie wideo.
Jabbar nie będzie już występował. Jest tylko w chórze.
-Jasne, dobra. -Chodź, młody. Pora iść do szkoły.
Dobrze, mamusiu.
Dobra, spotkamy się później.
Wielki dzień.
Tak, wielki dzień. Wszyscy są podekscytowani.
To fajnie.
Wszyscy oprócz naszego syna, który myje zęby jakby to był zwykły dzień.
Wiem, że jesteś rozczarowany,
ale to nie ma wpływu na to co robisz dla szkoły.
Tak, traci na tym tylko nasz syn.
Rozmawialiśmy już na ten temat.
Wiesz co, on ma dwoje rodziców. Mamy równe prawa,
ale z jakiegoś powodu ty zachowujesz się
jak kapitan, a ja jestem pierwszym oficerem.
Chcę mieć prawo głosu.
To nie ma nic wspólnego z tym czego my chcemy. Tu chodzi o Jabbara.
Ma dużo wspólnego.
W ogóle nie obchodzi cię moja opinia.
Jest naturalny. Ma talent, tak jak ty.
Jeśli damy mu wolną rękę,
przekazujemy mu wiadomość, że nie wierzymy w niego.
Nie chcę, byś zmuszał go
do robienia czegoś z czym nie czuje się dobrze.
Że niby chcę, żeby mój syn czuł się źle?
Nie chcę, żeby mój syn czuł się źle.
Chcę spróbować przekonać go do zmiany zdania.
Dobrze?
Dobra, ale nie przychodź do mnie z rachunkami za jego terapię.
Nie zamierzam posyłać go na terapię, więc...
Wszyscy jedziemy na przedstawienie jednym samochodem.
Jedziesz tak ubrana?
Tak, tato, tak jadę ubrana.
Dobra. Co robisz?
Liczę napiwki. Taka zabawa.
Jak to?
Drew miał za zadanie
zebrać 500 dolarów, żeby mógł zagrać
w turnieju bejsbolowym.
Miał sprzedać papier, ale go nie sprzedał...
-Ile mu brakuje? -Ponad 300 dolarów.
O rany. I ty chcesz go poratować?
Chciałabym móc to zrobić, ale to niemożliwe.
Niemożliwe.
Sam nie wiem, Sarah. Wydaje mi się, że postępujesz słusznie.
Musisz go nauczyć, żeby sam sobie radził.
Każdy kretyn potrafi dać dzieciakowi kasę.
Te dzieci radzą sobie same od dnia urodzenia.
Ja właśnie chciałabym
być takim debilem.
No tak.
Ale tak nie będzie, co?
Chyba nie.
OK, dzięki.
Słuchaj, chciałem ci powiedzieć, że zalegasz z czynszem.
Nie płacę czynszu.
Serio?
A powinnaś płacić czynsz.
-Nie wiem jak to możliwe. -Pójdę pierwszy i zamknę.
Kurtyna podniesie się za 30 minut.
Widownia się zapełnia. Musimy być cicho.
Mówimy szeptem, dobrze?
Uda ci się.
Ale mamusia mówiła, że nie muszę.
Racja, ale rozmawialiśmy...
I oboje uważamy, że powinieneś spróbować.
Poradzisz sobie.
Daj mi ręce.
Czujesz?
Nie możemy być z tobą na scenie, ale będziemy tutaj.
Dobrze? I wszyscy inni, którzy cię kochają.
Wyobraź sobie, że wszyscy trzymamy cię za rękę w powietrzu.
Ale ja mam tylko dwie ręce, tato.
Będziemy trzymać cię za rękę duchem.
Kiedy to zrobisz, będziesz z siebie bardzo dumny.
To będzie świetne uczucie, obiecuję.
Co ty na to?
To jest mój chłopak!
Pamiętasz swoją kwestię?
-Dobra. -Kostium?
Tam jest.
Sydney też zagra tę rolę?
Chciałam ci powiedzieć,
że nie będę w stanie ci pomóc w sprawie papieru.
-Nie ma sprawy. -Wiem, ale...
Chcę, żebyś wiedział, że mam nadzieję być kiedyś jedną z tych mam,
które frywolnie wyrzucają pieniądze na swoje dziecko, gdy ono o czymś zapomni.
Obecnie nie stać mnie na to. Przykro mi.
Sprzedałem wszystko.
-Nie. -Tak.
Co? Kto to kupił? To znaczy, dobrze.
-Jakiś facet kupił wszystko. -Serio?
Na pewno zrobiło mu się mnie żal, ale...
Ulżyło mi. Po problemie.
Możesz zagrać w zawodach.
Spójrz na siebie. To dzięki tej buzi.
Dzięki temu noskowi, tym usteczkom.
Taki śliczny. Kto by ci odmówił?
Nie wiem.
Cieszę się, ale w przyszłym roku zaczniesz wcześniej.
Nie zwlekajmy z tym. Zajmijmy się tym już w lipcu,
bo skoro ludzie kupili to w styczniu,
to pomyśl ile możemy sprzedać w lecie.
To prawda.
Wiesz o co mi chodzi? Możemy zacząć planować wcześnie.
Posłuchaj, skarbie. Stanęłaś na wysokości zadania.
Jabbar się bał, a ty bardzo mu pomogłaś.
Ale on już się nie boi i chciałby zagrać rolę poszukiwacza złota.
Więc...
Jeśli oddam mu rolę, co dostanę w zamian?
Syd, to tak nie działa. Po prostu...
Nie, nie. Zagram ostro.
Co ty na to: przyjadę po ciebie w sobotę
i zabiorę cię do kina na wybrany przez ciebie film?
Nie musisz tego robić.
-Dostanę popcorn? -Tak, ile tylko zjesz.
I słodycze?
To rzeczywiście córka Julii, prawda?
Tak. Tyle popcornu i tyle słodyczy, ile uda ci się zjeść.
Umowa stoi. Interesy z tobą to przyjemność.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Ale Haddie nie musi iść, a dlaczego ja muszę?
-Max. -To niesprawiedliwe.
Sztuka jest o historii Kalifornii. Uwielbiasz historię.
-Nie uwielbiam historii. -Owszem. Jesteś z niej dobry.
Jestem dobry z historii, ale w ogóle jej nie lubię. Lubię matmę.
Przestań już.
-Co mam przestać? -To co robisz z ramionami,
gdy się wkurzasz.
Nie jestem wkurzona. Czemu miałabym być wkurzona? Jest mi trochę zimno.
Powinnam była zadzwonić. Przepraszam.
W porządku.
Przepraszam. Myślałam, że to załatwione.
Załatwione, ale bylibyśmy wdzięczni, gdybyś nas wspierała.
Cześć, kochanie.
Cześć, mamo. Przepraszam za spóźnienie.
Gdzie są dzieciaki?
Max siedzi tam, a Haddie jest w samochodzie.
Nie chce wejść.
-Dlaczego? -Stroi fochy.
-To niedopuszczalne. -Wiem, ale ona...
-Pójdę po nią. -Nie kłopocz się.
Przedstawienie zaraz się zacznie. Daj spokój.
-Wierz mi. -Dobra.
Witam panie, jak się panie mają?
Bardzo dobrze. Dziękujemy panu.
Nie możesz mi się oprzeć, bo jestem taka piękna...
-Cóż... -...i zabawna.
-Świetnie. -No.
-Dzięki. -Nie ma za co.
Słyszałam o tej całej bitwie o Alexa.
Nie mogę powiedzieć, że popieram cię w 100%,
bo ta sprawa z AA naprawdę mnie stresuje,
ale już ci to mówiłam.
Wiem, że najwyraźniej bardzo go lubisz, więc zamierzam ci pomóc.
Halo.
Cześć, Alex, tu Amber, kuzynka Haddie.
Cześć. Co u niej?
W porządku.
Słuchaj, chciałam z tobą pogadać, bo słyszałam,
że nie odzywasz się do niej,
co brzmi jak najgłupsza rzecz o jakiej słyszałam.
Ona przechodzi przez to wszystko z rodzicami z twojego powodu.
Robi to, żebyś nie czuł się zraniony,
więc trochę mnie dziwi, że się do niej nie odzywasz,
kiedy ona tylko próbuje ci pomóc.
Ona cię potrzebuje, wiesz o co chodzi?
Więc to trochę do dupy. I jeśli to schrzanisz,
to jesteś wielkim głupcem,
bo ona jest najwspanialszą osobą jaka istnieje.
Troskliwa z ciebie kuzynka.
-Zdarza mi się. -To trochę bardziej skomplikowane.
Muszę to przemyśleć.
To wkurzające.
Będzie dostępna pod tym numerem przez najbliższe 45 minut,
a potem zostajesz sam. Pa.
Dobry wieczór, panie i panowie.
Szkoła Sycamore z dumą przedstawia historię Kalifornii.
Oto my
Ja i ty
W rajskiej Kalifornii
Młodzi i silni
Zupełnie wolni
Szczęściarze z nas
Mamy góry Mamy morze
Mamy awokado na drzewach
Mnóstwo słonecznych dni i morską bryzę
Mamy też niezwykłe możliwości
Viva Meksyk!
Przybyliśmy ocalić wasze dusze.
Na tych wzgórzach jest złoto.
Człowieku, daj szansę pokojowi. Władza dla ludu.
Jestem gubernatorem Kalifornii.
Podobasz mi się mała. Powinnaś grać w filach.
Też tak sądzę.
Mówiłaś, że jak się nazywasz?
Przyjaciele mówią do mnie Norma Jeane,
ale moi fani znają mnie jako Marilyn. Marilyn Monroe.
Nie wierzę, że pozwoliłam jej zagrać symbol seksu. To jest...
Przestań, to tylko sztuka. Jest urocza.
Możesz się wyluzować, stara?
Nie... stara.
Nie mów.
Mówię.
To prawda. Pierwsze studio wybudowano w 1903 roku.
To rozstrzyga sprawę, mała. Dostałaś tę rolę.
Więc to prawda?
Jesteś gotowy?
Boję się. Na widowni jest dużo ludzi.
Nie przejmuj się nimi.
Po prostu wyjdź tam i powiedz swoją kwestię.
Dobrze ci pójdzie. Obiecuję.
-Crosby? -Tak?
Wracaj do pianina!
Już idę. Będziesz świetny, jasne?
Rozejrzyj się dookoła
A zobaczysz różne twarze
Niektórym idzie świetnie
Inni wloką się z tyłu
Teraz gdy znaleźliśmy złoto
Powinniśmy pamiętać...
Jeszcze raz.
Teraz gdy znaleźliśmy złoto
Powinniśmy pamiętać...
Rozsypmy złoto dookoła!
Jesteśmy w tym razem
Tak, jesteśmy zespołem
Matka Natura pobłogosławiła nas
Skarbem w ziemi
Jeśli się ze sobą zgadzamy
Podzielmy się po równo
Rozsypiemy skarb
Ten złoty skarb
Rozsypiemy skarb dookoła
Razem!
-Halo. -Haddie?
-Tak. -Twoja kuzynka jest odważna.
Nawet nie wiesz jak bardzo.
Muszę ci coś powiedzieć.
Po tym wszystkim co się wydarzyło, musiałem zadzwonić do mojego sponsora.
Wszystko w porządku?
Tak, w porządku.
Mówił mi na początku,
bym się z nikim nie wiązał przez pierwszy rok,
teraz wiem dlaczego.
Czuję się okropnie.
Nie chcę, żebyś się źle czuła.
Bardzo mi na tobie zależy.
Ale jeśli między nami ma się udać,
musisz naprawić stosunki z rodzicami.
Oni mają swoje zdanie.
Sama nie wiem, to nie w porządku.
To nie w porządku.
Ale jest jak jest.
Będę tęsknił.
Pa.
Mamy góry Mamy morze Mamy awokado
Dzięki, Crosby. Jesteś dobrym reżyserem.
Dzięki, Jensen.
Świetna robota. Wielkie dzięki.
Jestem gwiazdą tego miasta.
Jestem taki popularny.
Był niesamowity, co?
Tak, był wspaniały.
I?
I jestem dumna z was obu.
Wiesz, nie grozi ci nagły samozapłon,
jeśli powiesz, że Crosby miał rację.
To cię nie zabije.
Nic nie wiem o ty, żebyś miał rację.
Patrzyłaś na niego? To całkiem nowy facet.
Mamy morze
Widzisz jaki jest pewny siebie?
Masz rację, bo nasz dzielny i utalentowany syn stanął na wysokości zadania.
-Miałeś szczęście. -Miałem szczęście.
Miałeś szczęście.
Wiesz co, zapiszę cię na wybory Miss Uparciuchów Ameryki.
I myślę, że zajmiesz pierwsze miejsce.
Max, oddasz to Amber?
Rozmawiałam przez telefon, więc jeśli chcecie mnie znowu uziemić lub coś odebrać
to proszę bardzo.
-OK? -Tak.
Wrócę do domu pieszo.
-Wrócisz pieszo? -Tak.
Jest ciemno. To niebezpieczne i bezsensowne.
Nie chcę być z wami teraz w samochodzie.
Kochanie, w porządku. Niech idzie.
No chodźcie, jedziemy!
Zadzwońmy po taksówkę, żeby zawiozła nas do auta?
-Właśnie. -Jesteśmy zmęczeni.
Nie chciałem parkować na tamtym parkingu,
bo wyjazd zajmuje zbyt dużo czasu.
Samochód jest tam. Myślicie, że uda wam się dojść, na miłość boską?
Nie wiem, spróbuję.
-Tam jest. -Chyba dam radę.
Dotlenimy się po drodze.
No i, Drew? Co sądzisz o twoich kuzynach? Było fajnie, co?
No fajnie. Nie było tak źle jak się spodziewałem.
Jaka wspaniała recenzja, Alu Roker. Sam szczyt.
Czemu nazywasz go Alem Rokerem?
-Al Roker nie recenzuje. -Kciuki w górę.
-Nie, mamo, nie "Kciuki w górę”. -Tak.
On jest od pogody.
Wiem. Tato, otworzysz bagażnik?
Sztuka godna Broadwayu. Co?
Chcę to schować.
Bardzo ciężkie ciastka.
Tato?
Gdzie jest masło orzechowe?
Przestań.
-Co mam przestać? -Koniec z tym.
Koniec z wszystkim.
-Z czym? -Z trzaskaniem szafkami,
fochami, niegrzecznością. Koniec. OK?
Przestań już.
Dobra, więc kiedy mogę się spotkać z Alexem?
Nigdy. Już o tym rozmawialiśmy.
Dopóki mieszkasz w naszym domu, przestrzegasz naszych zasad.
Co za dużo to niezdrowo.
Co za dużo to niezdrowo. Masz rację.
Poważnie? Co to ma znaczyć?
Dokąd się wybierasz?
Co się stało? Wyglądasz na zdenerwowaną?
Zastanawiałam się czy mogłabym tu zostać przez jakiś czas.
Cześć, słonko. Co się dzieje?
Mogę tu zostać?
Na jakiś czas?
Na jak długo?
Nie wiem.
Do studiów.