Chyba szykuje się niezła klapa. Pomożesz?
W poprzednich odcinkach...
Dyrektor prosił, żebym pomógł to podrasować.
Słucham?
Jak ci się nie podoba, co tu robię, to podrasowuj sobie ile chcesz.
- Alex. - Adam Braverman.
Miło poznać.
Nie chciałbyś wpaść kiedyś na obiad?
Chętnie.
Jestem AA.
Lepiej, byś nie spotykała się już z Alexem.
Wiem, że było ciężko
i myślałeś o sprzedaniu firmy...
Już sprzedałem.
- Kochanie. - Cześć.
- Jesteś cudowna. - Dziękuję.
Czasem zapominam ci o tym mówić, ale jesteś.
- Dziękuję. - Dzięki.
Te są dla Haddie, nie dla ciebie.
- To naleśniki z poczucia winy, prawda? - Wcale nie.
- Uciekasz się do łapówki. - Nie.
Myślałem, że to naleśniki pocieszenia,
żebym mniej denerwował się pierwszym dniem z nowym szefem.
Możesz sobie kilka wziąć.
- Dziękuję. - Z tych z odrzutu.
Tam, znam ten stos.
Nie spałam i czułam się źle z tym, jak to wszystko się potoczyło...
- Nie chciałam złamać jej serca. - Posłuchaj.
- Słucham. - Ma 19 lat. Własne mieszkanie.
Wiem, ale...
Był kiedyś alkoholikiem, tak?
Lubię go, ale postępujemy słusznie.
Wiem. Dzień dobry.
- Hej, kochanie! - Hej.
Zrobiłem ci naleśniki z kawałkami czekolady. Twoje ulubione.
Nie prosiłam o nie.
Wiem, ale chciałam ci je dziś zrobić.
- Są z kawałkami czekolady. - To nie zadziała.
To nie naprawi wszystkiego. Nie obchodzą mnie.
Zachowała dla ciebie najlepsze. Ja jadłem przypalone.
Nie traktujcie mnie jak dziecka. Chcę tylko kawy.
Dobrze, kupiłam orzechową śmietankę, która ci zasmakuje.
Ale ja wolę czarną.
Sami wiecie.
Zaczyna się.
Dobrze.
- Mogę teraz zjeść te? - Tak.
Dziękuję.
Zostajesz do...
Amber, Drew, musimy wychodzić!
Sarah, powiesz jej, żeby zaśpiewała coś innego?
- W kółko to samo. - To samo co?
- Ta sama piosenka. - Jaka piosenka?
Ta, którą napisała na to coś tam.
Ta, którą napisała na to coś tam?
- Jakie coś tam? - Nic.
Co jest?
- Śpiewałaś piosenkę. - Tak.
Rozumiem, że to na to coś tam.
Dobrze, śpiewam trzy piosenki na wieczorze talentów
w bardzo, bardzo małym klubie.
Nie potrzebuję rad, nie możecie przyjść.
Dzięki za nic. Do zobaczenia.
- Idę. - Wszyscy idziemy.
Tak.
Amber, znam kilka piosenek Byrdsów.
- Spójrzcie kto to. - Wiem.
Gdzie zniknęłaś?
- Przepraszam. - W porządku.
- Weź jakieś pudło. - Tak.
Gdzie byłaś?
No wiesz, szkolne obowiązki.
Szkolne obowiązki?
Tak. Matura i rada uczniów. Same głupoty.
To nie są głupoty.
Ale nie mogłam przez nie być tu z tobą.
To trochę głupie.
No i widzisz. Zgadzamy się.
Wiesz czego ci potrzeba? Wieczornego wyjścia.
- Przerwy od... - Od?
Od tego wszystkiego.
Taki jestem niewychowany, że nawet nie zabrałem cię na prawdziwą randkę.
To prawda.
Proponuję wolny wieczór, żadnych matur, żadnego AA,
tylko ty i ja i staroświeckie rozrywki.
Filmy, lody, jedzenie.
Chciałem tylko zapytać...
Czy pójdziesz ze mną na randkę?
- Tak? Nie? Może? - Tak, dobrze.
Mogę w czymś pomóc?
Tak, szukam Adama Bravermana.
To ja. Co masz dla mnie?
Co mam dla ciebie?
Raczej nie dostarczasz tu deskorolki,
której nie możesz tu używać, ani na parkingu.
Co jest dość dziwne,
skoro zaczęliśmy jako sklep z ubraniami dla deskorolkarzy.
"Zaczęliśmy..."
Nie jesteś kurierem, prawda?
Cory Smith.
Mój nowy szef. Miło poznać.
- Dobrze. - Nie, przepraszam.
Nie szkodzi, popracujemy nad tym.
- Tak zrobimy. - Tak.
Jesteś pewien, że to starczy?
Mamy rezerwację w Monticelli's.
Nie potrafię tak długo siedzieć.
No tak.
Ale poczekaj tylko. Te rybne tacos są zabójcze.
Dobrze.
Co mówiłeś o studiach?
- Jesteś z nich zadowolony? - Tak.
Miałem uczyć się na egzamin z ekonomii,
ale kiedy w końcu usiadłem do komputera,
mój współlokator zostawił otwartą The Legend of Johnny.
To taka głupia gierka.
Nagle zrobiła się 5 rano, a ja nadal grałem.
Wtedy mnie oświeciło.
Pomyślałem sobie,
skoro inteligentny koleś może spędzić siedem godzin grając w głupią gierkę,
to co inteligentna gierka
mogłaby zrobić z głupimi ludźmi.
Nie mam pojęcia.
Właśnie to.
Mam kapitał, by uratować twój biznes.
To bardzo ładne przejście,
- bo chciałbym usłyszeć... - No dalej.
Chciałbym usłyszeć jaką masz wizję na rozwój tej firmy.
To pokrętło kontroluje moce.
Dobrze.
- T i S było kiedyś spoko. - Tak.
Chcę, by znowu było spoko.
Gdzieś po drodze zapomnieliście o korzeniach.
- Zdobądź to doładowanie. - Dobrze.
Zrobiliście się dziwni w '99.
Zrobiliśmy się dziwni?
- Tak. - W '99?
- Dokładnie wtedy? - Tak, użyj klapy.
- Dobrze. - Uciekaj!
- Biegnę! - Braverman!
Dobrze, nie musicie uderzać w patelnie.
Macie szukać złota.
Dzieciaki? Dobrze, ja...
Przygotowujecie się, prawda?
Raz, dwa, trzy...
- To... - Katastrofa.
Dobrze, wszystkie dziewczynki na lewo,
a chłopcy na prawo na mój znak, dobra?
Panie Crosby?
- Zaczekaj chwilkę, Danny. - Panie Crosby?
- Pięć, sześć, siedem, osiem... - Panie Crosby?
- Panie Crosby! - Co się stało?
- Muszę iść do łazienki. - Możesz iść.
Właśnie byłem.
Boże.
Zostańcie tutaj.
Nie wiem... Wspaniale, jesteście tu.
Przestań.
"Chłodny beż".
Cześć, kochanie.
Jak ci minął dzień?
Haddie!
- Co? - Chodź tu, proszę.
Nie chcę podnosić głosu, bo jest bardzo podekscytowana.
Pamiętasz jak rozmawialiśmy o remoncie w twoim pokoju?
Zamalowaniu różu, zerwaniu plakatów...
Dlaczego o tym mówisz?
Nie obchodzi mnie teraz mój pokój.
Nie tylko o to chodzi. Rozumiem fakt...
- A o co? - ...że dorastasz.
Nie możesz mnie przekupić i naprawić wszystko remontem w pokoju.
- Nie chcę cię przekupić. - Tak tego nie naprawisz.
Pomyślałam, że może być fajnie.
To nie przekupstwo. Ja nie daję łapówek.
Może to lekkie przekupstwo.
Co powiesz na zieleń nantucket?
Jestem na ciebie zła.
Możesz być zła i bądź.
Będziemy się dobrze bawić.
Ja będę się uśmiechać, ty będziesz zła.
Możesz wybrać kolor. Mam tu chłodny beż
i te elementy z chińskiego kasztanowca...
Dobrze.
- ...wyglądają fajnie. - Dobrze, zrobimy to.
- Dzięki. - Super.
Będzie dobrze.
Cześć, masz jakieś białe? Wstawiam pranie.
Naprawdę?
Tak.
Stresujesz mnie, ale tak,
jeśli już robisz pranie.
Mam tam całą stertę brudnych, śmierdzących ciuchów.
Weź je gołymi rękoma...
- Nie chcę tego robić. - ...i wypierz.
Nie chce robić prania.
Przyszłam tu, żebyś zaśpiewała mi piosenkę.
- Nie zrobię tego. - No dawaj.
Dlaczego nie?
Bo to coś osobistego i nie chcę...
Zamierzasz upublicznić tę osobistość, więc może, no wiesz...
Stresuję się i jest mi głupio.
Rozumiem.
Twój tata często grał mi nowe piosenki zanim je skończył
i mu to pomagało.
Ale sprawy między tobą i tatą nie skończyły się najlepiej,
więc może nie powinnyśmy zapeszać.
Masz rację. Nie było między nami najlepiej.
Ale jest bardzo dobrym muzykiem, jak ty.
Przestań.
Zagram ci coś, ale musisz...
- Proszę... - Spokojnie.
- Przypominam, że byłam w tym świecie. - Rozumiesz?
Tak, wiem jak być spokojną.
- Co? - Nic. Nie widzę twojej twarzy.
Przepraszam. Zacznij jeszcze raz.
Zaczyna się tak.
- Co? - Jaki ma tytuł?
Piosenka cmentarna.
- No co? - Nic.
Porwiesz tym tłumy.
Przepraszam, nie jestem na to gotowa.
Staram się cię rozluźnić. Zagrasz?
Jeszcze nie jest skończona. Muszę poćwiczyć.
Dobrze, rozumiem.
- To dobrze. - Ale lubię też słuchać,
jak ktoś się czegoś uczy. Dobrze. Masz rację.
Brzmi świetnie. Uda ci się.
Dzięki.
Zrobię to pranie.
Zostawię to mamie. Ona lubi to robić.
Dobrze. Pa.
Nie.
Nudne.
Nie, nie.
Mój dziadek takie nosi.
Co jeszcze?
Wiesz co byłoby pomocne?
Skoro już wiesz, co ci się nie podoba,
możesz określić, jakie buty chciałbyś produkować.
Albo lepiej, od razu przekazać to projektantom.
Bardzo chcą cię poznać.
- Przekaż im to. - Dobrze.
- Musimy działać radykalnie. - Działam radykalnie.
Więcej automatów.
Dobrze. Coś jeszcze?
Chcę rzeczy sprzed 1999.
Zanim staliśmy się dziwni?
Tak!
Zarobił milion na tej grze?
Więcej. 10, 20, 30, 40. Nie wiem.
- Naprawdę? - Tak.
Nienawidzisz Coryego.
Powinien pracować w wypożyczalni wideo.
To ten typ
takiego niechlujnego dzieciaka, który udaje uduchowionego,
a tak naprawdę jest leserem z wypożyczalni,
który nie potrafi generować żadnych wyników.
- To ten typ człowieka. - Boże, to okropne.
A teraz prowadzi T i S.
Do czego służy ta kulka?
Nie wiem, to kulka.
To może być koniec.
Mogę stracić pracę.
Pokażesz mi jak to działa? Chcę spróbować.
Boże, to głupia gra, kochanie.
Na środku masz pokrętło kontrolujące moce.
Dobrze. Jestem robotem, czy żółwiem?
Robotem.
Rozumiem.
Wiesz co? Zrobię to.
Żal mi siebie. Nie będę się tak użalać.
Wezmę się w garść i podejdę do tego z pozytywnym nastawieniem.
Dam tu trochę czasu, żeby wymyślił coś dobrego.
Doradzę mu, jeśli będzie tego potrzebować.
Cholera!
- Żółw. - Dobra.
Kochanie?
To niewiarygodne.
Dobranoc, Kristino. Kocham cię.
Zaraz do ciebie dołączę.
Kochanie, weszłam!
Weszłam.
- To piekło. - Pokonałam małpę.
Jestem w piekle.
Tu jesteś.
- Wszędzie cię szukam. - Spójrz na to.
- Pomogłabyś mi? - Tak, co jest?
Moi rodzice zabronili mi rozmawiać z jednym kolesiem,
a ja nadal chciałabym z nim pisać i tak dalej,
nie martwiąc się, że coś zauważą.
To proste. Będziesz w szoku.
Pokaż telefon. To banalne, patrz.
Zajmie nam to pięć sekund.
Wystarczy tylko...
Nie można używać telefonów w bibliotece. Wyjdźcie na zewnątrz.
- Przepraszamy. - Chodź.
Wystarczy stara dobra podmianka.
Jak on się nazywa?
Alex.
- Tak. - Alex to od teraz Chloe.
- Chloe, no tak. - Wystarczy?
- Świetne, jesteś geniuszem. - Po problemie.
Że też sama na to nie wpadłam.
Trzeba się tego nauczyć na błędach.
A o co chodzi z tym Alexem?
Lubię go.
Spotykacie się? Opowiadaj.
Nie wiem.
W piątek mamy mieć prawdziwą randkę.
Wyglądasz na szczęśliwą.
Dlaczego twoi rodzice nie są?
Boją się, bo miał ciężkie dzieciństwo.
Jego mama zmarła, tata dużo pił,
a potem on sam zaczął pić. Ale już jest wszystko dobrze,
- jest w AA i świetnie mu idzie. - Jest w AA?
Nie pije już od pół roku.
- Dobrze. - Tak.
No nieźle.
- Daje sobie z tym radę. Dzięki. - Nie ma za co.
Doceniam to.
Wyjaśnij dlaczego jesteś w moim gabinecie,
chociaż to nie ja mogę ci pomóc w twojej sytuacji?
Bo to poniżające.
Nie chcę prosić Joela, by wrócił,
bo to będzie przyznanie się, że sztuka się rozpadła, gdy odszedł.
Ale sztuka się rozpadła, gdy odszedł.
Czyli wybrałaś już stronę.
Zdradziłaś właśnie bratersko-siostrzaną więź.
Nie staję po żadnej stronie.
Gdybyś musiała wybrać...
- Joel. - Szybko poszło.
On jest denerwująco dobry w te klocki.
Tak.
Myślałem, że też będę.
Kiedyś będziesz.
Myślisz, że już w przyszłym tygodniu?
Myślisz, że dobry rodzic, to taki,
który nigdy nie popełnia błędów.
Ale czasem dobry rodzicem jest ten,
który potrafi otwarcie przyznać,
że przerosła go klasa sześciolatków.
Z całą pewnością mnie przerosła.
Teraz zostaje ci tylko poprosić o pomoc.
Joela?
Nikogo innego.
Cześć.
Cześć. Wybrałam kilka próbek
i myślałem, że ci pokażę na ścianie.
Na łóżku leżą rzeczy z biurka?
- Wszystko co tu było. - Dobrze, dzięki.
Niczego nie przeglądałam, nie martw się.
Nie martwię się. Szukam książki.
Co myślisz? Podoba ci się ten fiolet?
- Tak. - Wygląda dobrze?
Tak, podoba mi się.
Co powiesz na piątek wieczorem?
Przemalujemy pokój, zamówimy pizzę.
Włączymy fajną muzykę.
W piątek idę do kina z Amber.
W porządku.
Możemy to zrobić to w weekend. Może w sobotę. A ja w piątek pomaluję
jedną ścianę, żeby zobaczyć, jak to wygląda.
Dobrze.
Nie masz nic przeciwko sobocie?
Nie, chcę to zrobić.
- Nie mogę się doczekać. - Dobrze.
- Świetnie. - Tak.
- To randka. - Tak.
Zostajesz do drugiej czy trzeciej
Traktujesz mnie dobrze
- Pięknie. - Mam pytanie.
- W pewnym momencie... - Piękne to.
- Przepiękne! - Przestań płakać.
- Nie płaczę! Piękne! - Głupio mi.
- Piękne. - Potrzebuję porady.
- Dobrze. - Zaczyna się...
Czy obudzisz mnie wychodząc?
Ale może też być...
Czy obudzisz mnie wychodząc?
Wychodząc
- Jakoś tak. - Podoba mi się.
To drugie.
To dobrze, bo później jest smutniej.
Zobaczę cię znów
- Bardzo ładnie. - Tak?
- Naprawdę. - Dobrze.
- Tak. - Fajnie, a potem jest...
Cholera.
Ale...
- Kochanie... - Zawsze tego zapominam.
Nie rób tak.
Nie potrzebujesz tego zejścia. Zakończ to prosto.
Ale brzmi dobrze i dodaje spójności.
- Muszę tylko... - Kochanie,
będziesz zdenerwowana bardziej niż sądzisz.
Mikrofon, dźwięki, światła,
będziesz zestresowana i myślę,
- że może ci to nie wyjść. - Mamo...
- To znaczy... - Mamo.
Bo inne twoje piosenki będą bardziej...
- Nie chcę o tym myśleć. - Wiem.
Muszę się tego nauczyć i to zaśpiewać.
Mówię tylko, że jest cicha i prosta,
- więc nie potrzeba... - Prosta?
Tak jakby... Nie, jest piękna.
Nie jest zbyt prosta.
Jest piękna, ale chyba chcesz tam coś dodać na siłę,
- a nie jest to potrzebne. - Teraz się zestresowałam!
Nie tym, czy mi się uda,
tylko jak to będzie wyglądać.
Nieważne. Masz rację.
Nie chcę, żebyś czuła się dziwnie.
Było bardzo dobrze.
Co dzisiaj ubierasz?
Nie byłam na czymś takim odkąd Crosby był w zespole punkowym.
Pamiętasz to? Jak oni się nazywali? Płonąca nowość.
- Boże. - Byli straszni.
Nie wiem. Zawsze wyglądasz spoko.
To miłe.
Zadzwoniłem do Adama w sprawie podwózki...
Tato...
...i nic nie wiedział o koncercie.
Nie wiemy, czy wszyscy pojadą.
My jedziemy. O czym ty mówisz?
To moja wnuczka...
Jeśli chce zobaczyć jak śpiewa, to zobaczę jak śpiewa.
Porozmawiamy o tym później z Amber.
- Później? - Możemy teraz.
- Tato... - Nie obchodzi mnie, czy pojedziecie.
Jest jeden haczyk. Mnie tam nie będzie.
Co to znaczy?
- Nie będę występować. - Nie.
- Pomimo całego tego wysiłku? - Tak, nie chce mi się.
Poza tym idę w piątek z Haddie do kina.
Mogę pożyczyć samochód?
- Tak. - Dobrze.
Zaczekaj. Co się stało?
Nic takiego, to jednak nie dla mnie.
- Problem rozwiązany. - Nie.
Zawiozę cię do szkoły!
Nie trzeba, pojadę autobusem.
O co tu chodzi?
O mnie.
Cześć.
Wygląda na to,
że dobre chęci i nieoszlifowany talent nie wystarczą w przedszkolnym teatrzyku.
Przyrosło mnie moje ego.
Przykro mi.
Ale uważam, że dzieciaki nie powinny być za to ukarane,
ani rodzice, którzy musieliby wysiedzieć
to okropne przedstawienie, które stworzyłem.
Co chcesz powiedzieć?
Błagam cię, Joel.
Musisz wrócić.
Jeśli tego nie zrobisz,
przedstawienie będzie największą klęską w Kalifornii od trzęsienia ziemi w 1905.
- 1906. - 1906.
To przedstawienie o historii Kalifornii, a nawet tego nie wiem.
- Musisz wrócić, Joel. - Nie wiem, stary.
Bez ciebie mi się to nie uda.
Muszę to przemyśleć.
- Dobrze. - Tak.
- Crosby? - Tak?
Żartowałem.
Co masz na myśli?
Twoja siostra powiedziała, że wpadniesz.
Powiedziała, że tu przyjadę?
Słyszałem twój motocykl z kilometra.
I pozwoliłeś mi odwalić całą przemowę?
- To była piękna przemowa. - Cofam to.
- Nie możesz. - Mogę.
Wszystko wyszło na jaw. Wejdź i napij się ze mną piwa.
Wcale nie miałem tego na myśli.
Chcę, żebyś to powtórzył.
Co mówiłeś, o tym, że mnie desperacko potrzebujesz?
Już sam nie wiem, co robię.
Nieźle.
Braverman! Chodź tu na sekundę.
Obczaj tego robota.
Radykalny.
Nie sądziłem, że cię tu dziś zobaczę.
Dopiero przyjechaliśmy.
To kilku moich kumpli.
- Co tam? - Spyder, C.J., Smokey.
- Cześć, Braverman. - Cześć, Smokey.
Spyder ma kilka fajnych pomysłów na projekty butów.
To bardziej rysunki niż pomysły.
Możesz wygonić dawne demony T i S,
bum, wjechać z buta z czymś świeżym. Czaisz?
"Bum" ma być na podeszwie?
Nie, bum jest w głowie.
I widzisz, jest tu czaszka z rogami,
więc tak jakby but to myślał.
Kiedy wychodzi z niego stary demon.
To jak egzorcyzm.
- To but, Braverman. - To but.
- No tak. - Daj spokój, Braverman.
Ma teraz nad czym myśleć.
Cory, możemy porozmawiać w biurze?
- Tak, jak tylko tu skończę... - To nie może czekać.
Wpadka, Cory.
Dziękuję.
- Co tam? - Wiem, że pracowałeś wcześniej
przy grach, ale to prawdziwa firma.
Produkujemy buty.
Pracują tu ludzie, którzy liczą na sukces firmy,
niezależnie od twojej wizji.
Zaczekaj.
Nikt nie chce sukcesu T i S bardziej ode mnie.
Naprawdę? Chciałbym, żebyś się tak zachowywał.
Przyjdź jutro w godzinach pracy,
spotkaj się z projektantami. Mają fajne pomysły.
Mają też rodziny,
które boją się, że doprowadzisz to miejsce do bankructwa.
Tak sądzisz?
Jeszcze nie wiem, ale to, co przed chwilą widziałem,
mnie nie uspokaja.
Dobrze wiem, co robię.
Nie wiesz!
Nie masz misji, nie masz biznesplanu.
Jedyne od ciebie dostałem,
to mglista opinia, że staliśmy się dziwni w latach 90.
Nie mam jeszcze odpowiedzi.
Więc lepiej coś wymyśl.
Kupiłeś tę firmę, więc to ty musisz mieć odpowiedź.
- Wiem, w czym jest problem. - W czym?
Zaczęliście się sprzedawać.
Znalezienie odpowiedzi, to kreatywny problem.
To ekscytujące i pracuję nad tym.
Chcę, żebyś pracował nad nim razem ze mną.
- To tyle? - Tak.
Tak ludzie rozwiązują problemy.
Przemyślając je.
Nie można kontrolować kreatywności.
Ja nie mam problemu z tym, że jeszcze nie znam odpowiedzi.
Ty też nie możesz go mieć.
Bo cokolwiek zrobimy, będzie to wymagało podjęcia ryzyka.
Tak mam na nazwisko.
Lubię cię. Jesteś spoko.
Jesteś inteligentny i chciałbym, żebyś tu został.
Ale musimy wyjść z produktem dla młodzieży.
I będzie radykalnie.
Muszę się upewnić,
że jesteś na to gotów.
Dobrze.
Jesteś pewien?
Tak.
Fajnie.
Co ustalamy z filmem?
Poszłyśmy do UA Berkeley Seven na Shattuck.
Tak.
Nie możemy uwierzyć, że znowu podnieśli ceny.
To okropne.
Co myślisz o filmie?
Był w porządku, a Michael Cera był zabawny.
- Zabawny i uroczy. - I słodki.
Tak.
- Dobrze. - Dasz sobie radę.
Wszystko ustaliłyśmy.
Jak wyglądam?
Wyglądasz ślicznie.
- Głupia. - Dobrze, dziękuję.
Naprawdę dziękuję za wszystko.
Zadzwonię, gdy będę chciała jechać.
Mogę coś powiedzieć, chociaż będziesz na mnie zła?
- Dobrze. - Dobrze.
Picie.
- Wiem, ale muszę to powiedzieć. - Dobrze.
Wiesz, że mój tata pił i był z tym ogromny problem?
Dobrze.
Kiedy ktoś ci bliski pije,
staje się inną osobą.
Przestajesz się liczyć i może się zrobić niebezpiecznie.
Rozumiem, że to pewnie najfajniejszy koleś na świecie.
Jestem też pewna, że to nigdy nie będzie problemem.
Alex jest w porządku.
- Wiem. - Od pół roku nie pije.
To niezbyt długo.
Mój tata wracał po dłuższych przerwach, tylko mówię.
Rozumiem.
Bądź tego świadoma, dobrze?
Nie musisz się martwić. Odwieziesz mnie do domu.
- To pocieszające. - Dobrze.
Zadzwonię. Dziękuję. Za ostrzeżenie również.
- Nie czekaj. - Dobrze.
Wyglądasz świetnie.
- Dziękuję. - Szczęściarz z niego.
Mam się martwić, że siedzisz sama
po ciemku w pralni i nie robisz prania?
Nie wiem, jak uczynić moje białe pranie bielszym.
- Co jest? - Mamo.
Martwiłaś się o mnie kiedyś tak bardzo,
że aż podcięłaś mi skrzydła?
Nie wiem.
Każdy rodzic chce chronić swoje dzieci.
Taka rola.
Potem dorastają i już nie możesz ich ochronić.
Oszczędzisz sobie wiele smutku, jeśli to zaakceptujesz.
Możemy być dla nich,
ale nie możemy ich chronić.
To jedno z najtrudniejszych rzeczy w byciu rodzicem.
Cześć.
Co czytasz?
Książkę.
Przyszedłem powiedzieć dobranoc.
Mówiłem ci kiedyś, że dobry z ciebie dzieciak?
Nadal nim jesteś.
Dlaczego nadal tu jesteś?
Zagubiłem się we własnych myślach.
Wiesz, że mój szef uważa, że jestem za stary?
Ile masz lat?
Czterdzieści cztery.
No to jesteś trochę stary.
Słodkich snów, synu.
- Możemy tu być? - Gdybym powiedział, że mamy pozwolenie,
- byłoby to mniej ekscytujące? - Nie.
Bardzo boję się łamać zasady.
- Wejdź. - To głupie, ale...
Boże.
Pięknie.
Co to jest?
Co robisz? Jak to wszystko zrobiłeś?
Kilka osób było mi winnych przysługę.
- To mój ulubiony film. - Trzeci w kolejce.
Pierwszym jest To właśnie miłość, ale oglądałaś go z tym Stevem,
więc kompletnie odpada.
A chociaż cię lubię, nie na tyle, by wysiedzieć Zmierzch.
Nie wiem co powiedzieć. Dużo zapamiętujesz.
Staram się.
Siadaj, omija nas film.
Dobrze.
Słodkie. Skąd to masz?
Ktoś był mi winny przysługę.
Jeśli nie zauważyłaś, mam wielu znajomych.
Gdzie?
Na przykład w ochronie tego budynku.
Woda gazowana.
Może toast?
- Dobrze. - Za pierwsze randki.
Dobre.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Jak film?
Dobrze.
Trochę przydługawy, ale Michael Cera był jak zwykle słodki.
- Co? - Nadal chwytasz dziwnie ten akord.
Wiem, tata mnie tak nauczył i nie umiem inaczej.
Pamiętam, byłaś tak mała, gdy zaczęłaś grać.
Nie dosięgałaś palcami,
więc nauczył cię, jak to oszukać.
A teraz się z tego naśmiewasz.
Przynajmniej nauczył cię czegoś pożytecznego.
Tak.
Przykro mi, że nie zdecydowałaś się na ten wieczór talentów.
Kiedy będziesz miała dzieci,
jeśli będziesz je miała,
musisz wiedzieć o jednej rzeczy,
o której się nie mówi.
Widzisz w nich dużo siebie.
Widzisz
własne
ironizujące podejście do świata.
To coś dla mnie.
Widzisz swój uśmiech, chód, poczucie humoru i tak dalej.
Myślisz, że są jak ty.
Ale nie są.
Nie powinny nosić całego twojego bagażu,
twoich leków i doświadczenia życiowego, bo to niesprawiedliwe.
Muszą mieć własne.
Twoja piosenka jest piękna.
Jest poruszająca
i dobrze ciebie odzwierciedla.
To powinnam ci wtedy powiedzieć.
Jestem z ciebie dumna, imponujesz mi
i ciągle sprawiasz, że jestem pod wrażeniem.
Chcę, żebyś tam wyszła i poleciała.
Możesz lecieć.
- Słodycze. - Chcę słodycze.
Mogę was prosić o uwagę?
Mam dla was niespodziankę.
Co takiego?
Zaczekajcie.
Nasz najbardziej utalentowany reżyser wrócił z wakacji.
Pamiętacie go, to tata Sydney.
Joel!
- Cześć, tato. - Cześć, kochanie.
- Kto chcę pomoć opowiedzieć historię? - Ja.
Siadajcie i posłuchajcie.
Potrzebujemy dwóch wyjątkowych ochotników,
którzy pomogą nam z nowym scenariuszem,
w którym będzie muzyka, której nauczył was Crosby
i trochę historii Kalifornii.
Będzie super!
Zróbcie szeptany krzyk najgłośniej jak potraficie.
Tak!
Mamy czekać?
Tak, zaczekamy.
Nic nie szkodzi.
Może ktoś powinien tam pójść?
To powinnaś być ty.
Na pewno wszystko jest dobrze. Nie chcę powiedzieć czegoś nie tak.
Daj spokój, Sarah. To niedorzeczne.
Nie, tato.
Załatwię to.
Boże.
Cóż.
Amber, wchodzę.
Jedziemy.
Nie dam rady. Jestem taka zestresowana.
Mój głos źle brzmi, moje palce są takie ciężkie.
- O czym ty mówisz? - Serio.
- Bardzo się denerwuję. - Przestań.
Jedziemy.
Kochanie,
będziesz fantastyczna.
Będzie dobrze.
Jest pan wiceprezesem dużej firmy.
Wielu zabiłoby za taką posadę.
Przez całe te zmiany w zarządzie,
nie jestem pewien, czy nadal będzie to
dobre miejsce dla mnie.
Chciałem sprawdzić inne opcje.
Ma pan świetne CV,
ale nic nie ma.
Mam tu ludzi z cudownymi CV i żadnych ofert dla nich.
Na pana miejscu zostałbym dla samego faktu posiadania pracy.
Czy wycofujesz się, gdy nie możesz nic zyskać?
Jak Chrystus na krzyżu przyjmujesz cały ból
Myślałeś, że masz wieczność, ale skończyło się jak zawsze
Śpiewając, że nic bardziej nie boli niż miłość...
- Cieszę się, że dotarłeś. - Cześć, kochanie.
Coś mi wypadło w pracy.
- Wszystko dobrze? - Tak.
To wspaniale.
...fortuna i sława
Poza kilkoma piosenkami...
Kto to Chloe?
Dziewczyna z rady uczniów, nie bądź wścibska.
Nie jestem. Po prostu o niej nie słyszałam.
- Wracaj szybko, dobrze? - Zaraz będę.
Niedługo się zacznie.
- Wszystko u was dobrze? - Tak.
Jest dla mnie taka miła.
- Nie wiem, co się stało. - Świetnie.
To jakby nowa więź...
Amber już była?
- Nie. - Będzie niedługo?
Nie zamawiałam tego kolesia. Nie wiem.
...lekcje uciekają
Znalazłaś kogoś, kto pozwala ci czuć się wyjątkowo
On jest bardziej skoczny. Wszyscy się kołyszą. Też mam być,
- żeby inni się lepiej bawili? - Nie.
- Jesteś pewna. - Nie jesteś skoczna.
- Boże, co się dzieje? - Nic.
- Naprawiłam. Jesteś piękna. - Dobrze.
Zaraz zwymiotuję.
Mogę zwymiotować. Powinnam?
- Może to pomoże. - Nie, weź głęboki oddech.
- Strasznie zesztywniałam. - Oddychaj.
- Jestem zbyt sztywna. - Nie, oddychaj.
Jestem naprawdę zdenerwowana.
Wiem.
Gdybym miała pomóc ci tak samo jak tacie, potrzebowałabym tequili.
Musimy więc wymyślić coś nowego.
Boże.
- Dobrze. - Posłuchaj,
patrz na mnie.
Jeśli się zestresujesz,
zapomnij o tłumie i patrz na mnie.
Będziesz mogła się na czymś skupić.
Wiesz co?
Co?
Ty też możesz latać.
Dzięki.
Nazywam się Amber i zagram teraz
piosenkę pod tytułem Piosenka cmentarna.
Dobra.
Jesteście gotowi?
Dym zabiera mi wspomnienia
Alkohol daje mi uczucia
Wiesz kogo mi przypomina?
Setha.
Traktuje mnie dobrze
Myślałam o wyjściu na prostą
Wstawaniu o normalnej porze
Czy obudzisz mnie wychodząc?
Jest lepiej niż mogę przyznać
Będzie mi smutno, gdy odejdziesz
Nie ma łatwej drogi
Więc tylko się przywitam
Nie istnieje koniec
Są tylko nowe początki
Zobaczę cię znów