poprzednich odcinkach...
- No dalej. - Nie żartujesz?
Nie! Jak powiesz matce, nie żyjesz.
Alex jest koordynatorem-wolontariuszem.
Cześć.
Jestem alkoholikiem.
Od pięciu miesięcy jestem na odwyku.
Mówię ci to, bo do związków,
tych romantycznych, nie mam teraz głowy.
Dobra, Drew, skup się.
To bardzo ważna lekcja męskości.
Przypomina duchowe oczyszczenie.
To stary, żałosny, obrzydliwy olej...
Tak, widzę. To jak... wyciskanie syfa.
Stary, czytasz mi myślach.
Co tam się dzieje?
- Cóż... - Nic.
Zmieniamy tej bestii olej.
Nie wiem,
co na to nauczyciel.
„Drew zmieniał olej w 60-letnim, popsutym traktorze”.
Powinniśmy się ruszyć.
Upaprałeś się. Zmień koszulkę. Wyglądasz jak pracownik stacji.
Nie wierzę, że zapomniałem o szkole.
Zaczynają dzisiaj wcześniej?
Nie, tato, tak samo jak zawsze.
Rozmawialiście?
O tak. Musiałem prosić, żeby się zamknął.
Dziekuję, że spędziłeś z nim czas.
Kocham go. To mój wnuk.
Kocham ciebie, traktor i jego.
A kogo najbardziej?
- Traktor. - Wiedziałam.
Idę do szkoły. Wrócę przed 22.30.
Nelly. 22.30 w środku tygodnia?
- Więc wrócę o 22.00. - Gdzie idziesz?
- Dokładnie. - Do znajomej, Boże!
Jakiej znajomej?
Jenny.
Nie znam jej.
Znasz. Mamo!
Dobra.
Mogę iść?
Jasne. Dzwoń do mnie.
Świetnie. Dzięki. Do zobaczenia.
- Kocham cię. - Pa!
- Kłamie. - Haddie kłamie?
- Tak myślisz? - Tak.
Myślę, że kłame. Pewnie idzie się spotkać z tym Alexem.
Zaczekaj chwilę. Nie wiemy, czy kłamie.
Musi ponieść konsekwencje, bo skłamała.
- Co? - Max.
Musi ponieść konsekwencje, albo nie przestanie kłamać.
Jak tam płatki?
Trochę papkowate.
Wiesz, że płatki w bajkach nazywa się owsianką?
O mój...
Nie.
O rany.
- Nie dotykaj. - Co? Muszę.
Jest ranny?
Chyba oszołomiony.
Nic mu nie będzie?
Nie, kochanie.
Jeśli znajdziesz karton po butach, urządzimy ptasi szpital.
Nic mu nie będzie, co?
Zobaczymy.
Kochanie, nie wznoś go do domu.
- Co? - To niehigienieczne.
- Niehigieniczne? - Nie.
- Przestań. - Jest niesterylny.
Mam na imię Alex, jestem alkoholikiem.
Cześć, Alex.
Mówi się, że trzeba upaść na dno, żeby nauczyć się pokory
i porzucić uzależnienie.
Mów się też, że rzucając uzależnienie,
człowiek odżywa.
Przyszedłem wam powiedzieć, że to prawda, że kawałek po kawałku,
krok po kroku, wraca do ciebie życie.
Zaprzyjaźniłem się z kimś.
Pokazała mi, że mam coś do zaoferowania.
Pokazała mi moją wartość.
Nie sądziłem, że spotkam kogoś tak dobrego, bezinteresownego i troskliwego.
Więc chciałbym jej podziękować.
Chciałbym podziękować sponsorowi.
I wam wszystkim za przypominanie mi, o co walczę.
Więc dziękuję.
Dziękuję, że ze mną przyszłaś. Nie musiałaś.
Dziękuję, że mi na to pozwoliłeś.
Przyjaciel, o którym mówiłeś,
to ja, tak?
Tak, oczywiście.
Szczęściara ze mnie.
Jabbar, co się stało w pokoju?
Coś tam wybuchło?
Nie.
Nie? Widziałeś jego pokój, jak go ubierałeś?
Wszędzie ubrania, zabawki, kredki. Bałagan.
Nie zauważyłem.
Musisz być odpowiedzialny za swoje rzeczy.
Odkładaj je po zabawie.
Nie skończyłem zabawy.
Jeśli idziesz do łóżka, jest po zabawie.
Wstań, i idź posprzątać pokój.
Masz to zrobić przed szkołą. Dalej.
Mamie chyba na tym zależy. Lepiej idź.
„Mamie chyba na tym zależy”? Co to miało znaczyc?
Też powinno ci zależeć.
A poza tym,
wzruszeniem ramionami mi nie pomagasz.
Chyba nie wzruszałem. Ale nie...
Właśnie, że wzruszyłeś.
Przykro mi, że nie uważam, żeby to było ważne,
żeby dziecko sprzątało pokój.
To maluszek. Znowu nabałagani.
Musi się nauczyć odpowiedzialności.
A jako rodzice musimy o to zadbać.
- OK. - Musimy się w tej kwestii zgadzać.
I wymagać Musisz mnie w tym wspierać.
Jesteśmy zespołem.
To niezłe, ale sędzia Gayner to twardziel.
Znajdź dowody na to,
że aktywnie naruszyli prawo.
Puk puk. Przepraszam.
Cześć. Co ty tu robisz? Dlaczego... tu jesteś?
Wybacz. Tak czy owak, wiesz, co robić?
- Działasz? - Działam.
- I tak powinnaś skoczyć na lunch. - Cześć.
Dlaczego... tu jesteś?
„Cześć, Sarah. Dobrze cię widzieć.
Przyniosłaś babeczki? Co za neispodzianka”.
To co powiedziałaś. I po co przyszłaś?
Bo mam ekscytujące wieści i przyniosłam nam lunch.
Dobra. Mów.
Podjęłam postanowienie noworoczne, którego mogę dotrzymać.
Super. Jakie?
Już nigdy więcej się z nikim nie umówię.
- Dobrze. - Prawda?
Bo w tym roku chcę się dobrze bawić, a moje związki to kiepska zabawa.
Ergo, mianowicie, lepiej ich nie mieć.
Używam żargonu prawniczego dla twojej wygody.
Zauważyłam.
Będę korzystać z życia. Chodzić do muzeów,
i, wiesz, więcej czytać.
Wyjdę na miasto z siostrą.
Kiedy ostatnio miałyśmy babski wieczór?
Chyba nigdy.
Nie byłoby fajnie?
Chcesz się ze mną spotykać? O to w tym chodzi?
Tak. Chcesz imprezować jak w 1999 r.?
OK.
Spełnia się moje marzenie z wieku lat trzynastu.
Tak? Myślałaś, że jestem super?
Tak.
Będę spotykać się z fajną starszą siostrą.
Teraz to ja myślę, że jesteś fajna, i potrzebuję cię jako przyjaciółki.
Co ty na to?
- OK. - Dobra. Zabawimy się.
Yo, Holt, łap!
Nieźle.
Co tam? Jak obóz baseballowy?
Stary, było świetnie.
To chyba dobrze.
I udało mi się wyrwać od poświrowanej rodziny,
a nie ma nic lepszego.
Tak.
A ty co robiłeś?
W zasadzie to spędzałem czas z rodziną.
Przykro mi to słyszeć.
Mój dziadek jest super.
Pozwala mi pić piwo. Spędzamy razem czas.
Moment. Dziadek pozwala ci pić?
Tak, jasne.
Zawsze trzyma sześciopak w lodówce w garażu,
chodzimy tam czillować.
- Pozwala ci... - Po prosta razem pijecie.
- Tak. - Niesamowite, stary.
Ale jazda.
Jego dziadek ma bar w garażu.
To mamy plan na wycieczkę.
Tak jest.
Możemy
wpaść po szkole na browar?
No raczej.
Wbijamy, stary.
Tak jest. Impreza.
- Niezły jesteś. - Tak.
To ci pomoże, mały.
Cholerka.
Nie żyje.
O rany.
Jak tam Amelia?
Ma się... świetnie.
Napiła się wody.
I zasnęła.
Powinniśmy być cicho.
Chodź się pobawić na górze.
Dobry pomysł.
Nie widać, bo chodzi w tej zielonej sukience,
ale pani Watson jest ostra.
Pani Watson?
W zeszłe lato grała w siatkówkę w szortach.
Daje radę.
Ja tam wolę panią Gonzales.
Racja.
Dwudziestoośmiolatka nie powinna uczyć hiszpańskiego chłopaków w liceum.
Zawsze jak wymawia „R”, nie mogę się skupić.
Chcę wejść pod ten jej język i...
Nie przeszkadzałby mi z nią jeden z tych
uczniowsko-nauczycielkich seksskandali.
Yo quiero sexo z panią Gonzales.
To w ogóle hiszpański?
Baran z ciebie.
Jak byście odmienili „Proszę się rozebrać” po hiszpańsku?
- To chyba nie... - Mnie się nie udało.
- Przymknij się. - Dam wam znać.
To byłoby chyba...
Wiecie co? Bar zamknięty.
Nie widziałem aut na podjeździe,
więc chyba wracacie pieszo?
Tak jest.
Do zobaczenia w szkole.
- Pokój, stary. - Przepraszam.
Gringo, masz moje piwo.
Przepraszam pana. Do potem.
Dziadku, oddam ci za to.
Wnuczku, jak częstowałem cię piwem w Święto Dziękczynienia,
nie to miałem na mysli.
Wiem. Rozumiem to.
Drew, spójrz na mnie.
Dobry z ciebie dzieciak.
Nie musisz nikomu imponować.
Słyszałeś?
W porządku.
Niech to się więcej nie powtórzy.
- Dobrze? - Tak.
Nigdy nie wiadomo, co będzie w pudełkach.
- Czemu? Co masz na myśli? - Przepraszam.
Ludzie oddają wszystko.
Musimy przejrzeć te pudła i zobaczyć,
czy ludzie noszą takie rzeczy.
Jaką najdziwniejszą rzecz znalazłeś?
Ta jest w pierwszej piątce.
- To? - Seksownie, co?
To obrzydliwe.
Nie powinno tego tutaj być.
To nie ubranie. Ale dziwne.
To miały być rzeczy...
Ta koszulka jest okropna. Nawet mój dziadek...
- Te rzeczy są straszne. - Cześć, tato.
- Cześć. - Co tutaj robisz?
Byłem w pobliżu i postanowiłem zobaczyć,
gdzie spędzasz tyle czasu.
Pewnie.
Alex.
- Adam Braverman. - Miło mi pana poznać.
Miło mi cię poznać.
Adam wystarczy.
Ma pan świetną córkę.
Bardzo mi tutaj pomaga.
Bardzo dziękuję. To dobry dzieciak.
Miałam wracać autobusem,
ale skoro tutaj jesteś, może pojedziemy razem.
- OK. - Do zobaczenia.
- Miło mi cię poznać, Alex. - Mnie też.
- Do zobaczenia. - Pa.
Tato?
Alex.
Może chciałbyś wpaść kiedyś na kolację?
- Jest tutaj bardzo zajęty. - Sekundkę.
Właściwie... to bardzo bym chciał.
- Tak? - Tak, pewnie.
- Może w środę? - Środa pasuje.
Świetnie, do zobaczenia.
Do zobaczenia.
Chodź, kochanie.
Cześć, Haddie, idę dzisiaj na targ.
Co twój przyjaciel chciałby zjeść?
To wasz pomysł. Powinnaś zaszaleć.
Wiem, ale...
Nie chcemy powtarzać tego, co gotujecie w jadłodalni.
- Jak zupa. - Żadnej zupy.
- Zabawne.
Mamo, ugotujesz coś dziwnego?
Jak przychodzą goście, zwykle gotujesz dziwnie.
- Nie gotuję. - Nic
- dziwnego. - Kto przychodzi?
- Tylko coś dobrego. - Nikt.
Kto przychodzi?
Ktoś z kim pracuję, kogo tata zaprosił.
Chłopak, o którym kłamałaś?
- Świetnie. - Przestań.
- Nie! Żadnego bicia! - Ej.
To niepotrzebne. Nie musisz mu dawać po głowie.
Dokładnie.
- Bawiliśmy się. - A kurczak w rozmarynie?
- Pewnie. - W porządku.
Martwe rzeczy wyglądają smutno.
Wspaniała obserwacja, kochanie.
Śmiertelność cię drażni?
Nie chce okłamywać Syd.
Więc jej powiedzmy.
- Tak? Dobrze. - Tak.
Co powinniśmy powiedzieć?
Myślałem o czymś w stylu...
„Ptak zdechł”.
- Podoba ci się? - Trochę brutalne.
Co innego możemy powiedzieć? To natura. Jest brutalna.
Musi o tym wiedzieć w wieku 6 lat?
Gdyby Syd mieszkała na farmie, widziałaby śmierć ze 100 razy.
Więc się przeprowadźmy.
Jest taka niewinna i szczęśliwa, niczego nie rozumie.
Po prostu...
Kto jej o tym powie?
Cóż...
jeśli wspomnimy o niebie, będzie mniej strasznie.
Nie.
Ty i ja raczej tam nie pójdziemy, ale...
Zabawne. Co chcesz jej powiedzieć o niebie?
Normalne rzeczy.
Normalne zmyślone rzeczy.
Tak, zmyślone.
Nie chcę jej okłamywać.
Nie wiesz, czy to kłamstwa.
- Nie wiesz. - Dokładnie.
Nie wiem. O to w tym chodzi. Na tym polega wiara.
Amelia już wstała?
- Cześć, kochanie. - Tutaj jest.
Nie, dalej śpi.
Dużo śpi.
Gdy ptaki zdrowieją po wstrząsie,
a z tego właśnie zdrowieje Amelia, dużo śpią.
Bardzo.
Dzień lub dwa.
- Ptakom zdarza się spać nawet trzy. - Tak.
Szkło jest bardzo twarde, a ich mózgi mięciutkie.
Ale nie mogę się doczekać, aż wstanie.
Tak... ja też.
Spadajcie już.
Czas do szkoły.
- Pa, tatusiu. - Pa, rzepko.
Kocham cię.
Miłej zabawy.
- Dłużej tak nie możemy! - Wiem.
Mama niedługo wróci.
Posprzątasz trochę w pokoju?
Jak skończę się bawić.
Słucham?
Jak skończę się bawić.
A kiedy to będzie?
Jak polubisz dziewczyny?
Co?
Słuchaj. Porozmawiajmy.
Jak facet z facetem.
Dobra.
Nie chcę być jak każdy inny ojciec,
który wydaje rozkazy, albo próbuje przekupić.
Chcę z tobą porozmawiać jak facet.
Jesteś młodym dojrzałym mężczyzną. Możemy logicznie porozmawiać.
Jak facet z facetem?
Nie lubisz sprzątać pokoju.
Ja też nie lubię.
Ale to ważne.
Spójrz na mnie. To ważne dla mamy, dobrze?
Więc musimy to zrobić.
Naszą pracą jako facetów jest uszczęśliwianie pań.
- Dobrze? - Tak.
Ma to sens?
Dobrze. Więc posprzątasz?
- Tak. - OK.
W porządku. Wiesz co? Tym razem ci pomogę.
Ale potem musisz to robić sam.
To będzie nasz sekret.
Sekret na trzy?
Raz, dwa, trzy. Sekret!
Świetnie. Tak się właśnie rozmawia.
Trzeba ułożyć plan i się go trzymać.
Dwóch facetów razem wykonuje robotę.
Pracujemy, aż wrze.
Słyszałam, że zaprosiłeś kolegów.
- Dziadek mi powiedział. - Tak.
Co robiliście, broiliście?
Nic takiego się nie stało. Tylko...
Co?
Wypiliśmy kilka piw. Nikt się nie upił.
Co?
- Nic. - Nie, ja...
Mamo, przyszli do mnie koledzy.
- Kto dał wam piwo? - Nikt.
Wiedziałem, że jest w szopce dziadka.
Więc ich zaprosiłem i się napiliśmy.
Wypiliśmy z dziadkiem piwo w Święto Dziękczynienia,
powiedziałem im o tym i się wprosili.
I, sam nie wiem, wykorzystali mnie.
Więc dziadek dał ci piwo na święta?
Tak.
Nie masz ich tu więcej zapraszać.
Słuchaj, mamo, możemy porozmawiać później? Przepraszam.
- Tato? - Tak?
Dałeś Drew piwo na Święto Dziękczynienia?
Tak.
Dałem je też Adamowi i Crosby'emu w podobnym wieku. A co?
Szkoda, że to zrobiłeś.
Mam nadzieję, że to się nie powtórzy.
Nie wiem, słoneczko.
Chłopców powinno się nauczyć obchodzenia z alkoholem,
zanim sami zrobią z siebie głupków.
Może sprawdziło się z Adamem i Crosby'm,
ale oni nie mieli ojca alkoholika.
Cóż...
Nie wiem, czy Seth był alkoholikiem.
Wiem, że był dogadzającym sobie leniem, który nie potrafił znaleźć pracy.
Seth jest alkoholikiem.
Seth jest narkomanem.
A ty powinieneś był mi powiedzieć, że nakryłeś ich na piciu.
Zaczekaj chwilę.
Rozwiązałem spotkanie, córciu.
Poradziłem sobie.
Więc naprawdę nie rozumiem, w czym problem.
Problem w tym, że wybrałam nałogowca na ojca moich dzieci,
i codziennie martwię się, że mogą być do niego podobni.
Więc proszę,
zostaw to mnie, dobrze?
Dobrze.
Dziękuję.
- Otworzę, - Nie, my otworzymy.
Dajcie mi otworzyć.
Mamy to.
- Cześć, Alex. - Cześć.
- Jak się macie? - Jak się masz?
- Dziękuję za zaproszenie. - Jestem Kristina.
- Witam. Miło mi. - Miło poznać.
- Świetnie tu pachnie. - Cały dzień gotowałam.
Dziękuję. Nie musiałeś przynosić kwiatów.
Tak w zasadzie to nie są dla ciebie. Tylko dla twojej mamy.
- Żartujesz. - To urocze. Dziękuję.
To chłopak Haddie?
Mój brat, Max.
Jak leci? Dużo o tobie słyszałem, mały.
Jesteś czarny.
Wybacz. Pewnie mówiła o Maxie.
Max, to niegrzeczne.
Nie, nie ma sprawy. Masz zupełną rację. Jestem czarny.
Tak w zasadzie to brązowy.
Wujek Crosby wychodzi za czarną kobietę,
i mają też w połowie czarnego syna.
Wasze dziecko będzie wyglądało jak Jabbar.
O Boże. Sprawdźmy kurczaka.
Jabbar miałby braciszka. Czy to nie świetnie?
Dzisiaj raczej do tego nie dojdzie.
Tak, raczej nie.
Fajne w rohatyńcu herkulesa jest to,
że występuje u niego dymorfizm.
Wiedziałem, że jest wyjątkowy.
Samica herkulesa nie ma rogów.
Jest mocniej zbudowana, ale krótsza od samca.
W pokoju mam ksiażkę, który to pokazuje.
Super. Chciałbym zobaczyć.
Ja też lubię robaki.
Mieszkałem z nimi dorastając.
Dlaczego?
Bo robaki mieszkają w starych budynkach,
o które nikt nie dba.
Jesteś biedny.
Max.
Przepraszam.
Nie trzeba. Cenię sobie szczerość.
Jak się zaangażowałeś w jadłodalnię?
To zabawna historia.
Kiedyś tam jadałem.
Naprawdę?
Tak. Uratowała mi życie.
- Niesamowite. - Tak.
Moja mama odeszła kilka lat temu i...
- Przykro mi to słyszeć. - Nie wiedziałam.
Dzięki. Radzę sobie. Już trochę minęło.
Ale mój ojciec...
Nigdy się nie pozbierał.
Miał kłopoty.
Nie radził sobie ze swoimi demonami.
Nie poprosił o pomoc. Więc zjadłem tam sporo posiłków.
To musiały być trudne czasy.
Tak, były.
Ale nie można decydować za innych, prawda?
Więc w wieku 16 lat się usamodzielniłem.
Co było bardzo odważne.
Więc żyjesz jak dorosły, odkąd byłeś w wieku Haddie?
Szesnastu lat.
Bardzo imponujące.
Dziękuję.
Szczerze mówiąc,
nie wiedziałem, w co się pakuję.
Ale teraz sobie radzę.
Kredyty pozwolą mi skończyć liceum,
zarządzam jadłodalnią.
Chciałbym pracować w opiece społecznej.
Lub polityce, pamiętasz?
Lub polityce, ale najpierw muszę się odwdzięczyć systemowi.
Wiem. Ale rozmawialiśmy o tym... Poradziłbyś sobie.
Chyba.
Chcesz iść do college'u?
- Do college'u? - Tak.
Chciałbym.
Ale najpierw muszę załatwić inne sprawy.
Teraz chciałbym wytrzymać rok w programie.
Jakim?
Jestem w AA.
Co to znaczy? Już to słyszałem.
To Anonimowi Alkoholicy.
Więc jesteś alkoholikiem.
Już nie.
Zawsze się nim jest, ale nie piję od pół roku.
To dobrze.
Co za nudy.
Moja książka o robakach jest ciekawsza.
Idę po nią.
Dobra.
Właśnie dostałem nagrodę za pół roku.
- Haddie poszła ze mną. - Tak?
Gratulacje.
To świetnie.
Powinieneś być z siebie dumny. To trudne.
Dobrze.
Jestem silny.
Chcę, żebyście to wiedzieli.
Rozumiem, że jesteście rodzicami,
i wiem, jak szalenie to musi brzmieć.
Ale za młodu idzie się pewną drogą.
Wyciaga się wnioski...
patrząc i naśladując to, co dzieje się wokół.
Jako dorosły podejmuje się własne decyzje,
które zdefiniują to, kim się jest,
wiecie, zasady,
to, za czym się staje, w co się wierzy,
kim chce się zostać.
Chcę być z wami zupełnie szczery.
I dziękuję za tę możliwość.
Dziękujemy.
Dziękujemy za szczerość.
W porządku, kochanie?
Bardzo mi zaimponował.
Jest wyjątkowo dojrzały i przyzwoity.
Tak.
Zgadzam się. Dużo przeszedł.
Niesamowite, jak twardo stąpa po ziemi.
To świetny facet, kochanie. Czarujący.
- Kochany. - Dobry dla Haddie.
- Ciężko pracuje. - Jest szczery.
- To bystry gość. - Bardzo bystry.
Uprzejmy.
Sam sobie radzi.
Jak dorosły.
Ma własny kąt.
Chociaż nie skończył liceum.
- Pracuje nad tym. - Wiem. Ale wciąż.
Podziwiam to, że wytrzeźwiał.
Tak, ja też, ale...
To wszystko za dużo
dla naszej 16-letniej córki.
Całkowicie się zgadzam. Gdyby miała 21 lat, byłoby inaczej.
- Zupełnei inaczej. - Całkowicie.
Ale nie ma 21. Tylko 16.
- I... - Jest o wiele za młoda.
Musimy jej jutro powiedzieć.
Lepiej zakończyć to teraz, zanim zrobi się poważnie.
To właściwa decyzja.
Oczywiście.
Znienawidzi nas.
Umarła?
Kiedy?
Jakąś godzinę temu.
Tak.
Może obudzi się, jak ją spryskamy wodą.
Tak właściwie, kochanie...
Jak się umiera, to koniec.
Na zawsze?
Tak.
To smutne.
Bardzo, robaczku.
Bardzo.
Wszystko umiera?
W zasadzie tak, kochanie.
Ale wiesz...
Na tym polega piękno świata.
Jest nietrwały.
Ty i tatuś też umrzecie?
Czy ja też umrę?
Nie przez bardzo, bardzo długi czas.
Tak.
Jakieś 100 lat.
Nie chcę, żebyście umierali. Tęskniłabym.
Nie musiałabyś, bo zobaczymy się w niebie.
Niebo to wspaniałe miejsce, do którego się idzie po śmierci.
Spokojne i radosne.
Wszyscy, których kochasz, i za którymi tęsknisz
tam na ciebie czekają.
Nie wiem, czy to pamiętasz, ale...
jak byłaś bardzo mała,
umarła mama tatusia.
I ona tam czeka.
Spotkasz ją za 100 lat.
To brzmi dobrze.
Amelia też tam będzie?
Tak. Oczywiście.
Pewnie jest już tam z twoją babcią.
OK.
Podoba ci się, bo ma duże niebieskie oczy.
Dzieciaki...
Lubi cię. To oczywiste.
Mogę cię z kimś umówić, jeśli chcesz...
Musiałbym wiedzieć,
czy czuje to samo.
Czuje, mówię ci,
gadałam z nią o tobie...
Nie wiem, kiedy podjąć ten temat,
- ale chciałam porozmawiać. - Jest słodka,
ale nie bierz tego za pewnik, bo...
Dzieciaki, chciałam...
Chciałam porozmawiać z wami o narkotykach i alkoholu.
Tak, dobra.
Serio? Spóźniłaś się.
Wiem, jaka jesteś do przodu.
- W obu kwestiach. - Chciałam powiedzieć,
bo Drew z tym całym piwem...
Jakim piwem? Pijesz piwo?
- Nie mówiłam ci... - Wypiłem jedno.
- Mogłeś dać znać. - Słuchajcie, proszę.
Co?
Wasz ojciec miał z tym problemy.
Spore.
A może to być problem dziedziczny.
Musicie uważać bardziej niż inni.
- Wiesz o ty, Drew? - Tak.
- Rozumiesz? - Tak.
Słyszysz?
Tak, chyba słyszę.
Musisz uważać.
Będę.
Jabbar, jestem z ciebie dumna. Twój pokój wygląda pięknie.
Tata go posprzątał.
To miał być nasz sekret.
Naprawdę? Posprzątałeś w pokoju?
Nie, tylko... pomogłem.
Nie, sam posprzątałeś.
Nie, to był wysiłek zbiorowy, w którym wziąłem największy udział.
Dokończ to, dobrze?
To zupełnie niefajne.
Niefajne.
Nie chciałem tego zrobić. Tak wyszło.
To było najłatwiejsze, co mogłem zrobić.
Rodzicielstwo nie jest „łatwe”. Lenistwo jest,
a ty uczysz go złych nawyków.
- Jestem złym rodzicem... - Nie mówiłam...
- ...bo brudny pokój... - ...tego.
...u 6-latka to nie problem? To głupie.
To nie ma nic wspólnego z pokojem ani z nim! Tylko z tobą.
Nie potrafisz wymagać!
Ciągle chcesz być lubiany, chcesz być tym dobrym,
a mi zostawiasz brudną robotę. To niesprawiedliwe.
Nie jesteś jego przyjacielem, tylko ojcem.
Może być restauracja z barem. Nie musimy...
- Tak! - To numer dwa.
Albo możemy iść potańczyć do klubu.
Znajdziemy jakieś miejsce
- i się zabawimy. - Tak!
A gdziekolwiek pójdziemy,
wypiję więcej.
Bo nie jestem w ciąży.
Tak w zasadzie to staram się od czterech miesięcy.
Tak będzie lepiej, co?
- Bardzo ładnie. - Dziękuję.
Nie wiem, największy problem w tym,
że ciągle mi się wydaję, że jestem w ciąży.
A potem... robię się sentymentalna,
i myślę, że tak naprawdę...
mam w sobie dziecko, i potem tak jakby
pęka mi serce, jak go nie ma. Więc...
Tak ogólnie to od kiedy tak ciężko jest zajść w ciążę?
Ja też swoich nie planowałam, więc...
Widzisz, to właśne muszę zrobić, przestać myśleć o zajściu w ciążę.
Ojciec dał Drew piwo i zrozumiałam,
że muszę im powiedzieć
jak było naprawdę,
że ich ojciec ginął na całe dnie,
i że nie był „w trasie”, jak mówiłam.
Nie wiem tylko, kiedy im powiedzieć, jak bardzo źle było.
Nie chcę, żeby się przestraszyły.
Ile prawdy to za wiele?
Ile wystarczy, a nie jest przesadą.
Ta cała sytuacja z Sydney,
życiem wiecznym, śmiercią i ptakiem...
- Ptakiem? - Ptakiem.
Dlaczego ten głupi ptak musiał zdechnąć?
Nie mógł wyzdrowieć?
Zabiło by go to?
Ptaki to tacy egoiści.
Tak.
Biednemu Joelowi przeszkadza, że wszystko kontroluję,
a której to cechy nienawidzę,
ale co mam z tym zrobić?
Powinnaś to zacząć kontrolować.
Dzięki.
Zacznij się kontrolować.
Mogę wejść?
Tak.
Witam, szefie.
- Ciekawe. - Co?
Wchodzę do różnych pomieszczeń
i wpadam na pijących ludzi.
Mam to traktować osobiście?
- To nieodpowiedni moment? - Wchodź,
- i się napij. - Dobra.
- Naleję ci. - OK.
Tak właśnie zrobię.
Między nami OK?
Więc,
ile ci nalać?
Wystarczy.
- Mogę coś powiedzieć? - Proszę.
Wykonałyście świętną robotę jako rodzice.
I
jestem z dumny z moich dwóch pięknych córeczek.
Dzięki, tato.
Tato...
Miałyśmy się bawić, nie płakać. Rany!
To babski wieczór.
Powinnyśmy myśleć o chłopcach i szminkach.
- Powinienem z wami pójść. - Jasne.
Powinieneś się wystroić.
Chodźmy na tańce. Zabierzmy tatę.
Tak.
Długo wczoraj z mamą rozmawialiśmy,
i zdecydowaliśmy,
że powinnaś przestać widywać Alexa.
Bo jest czarny?
- Haddie, proszę. - W żadnym razie.
- Nie jesteśmy rasistami. - Wcale, kotku.
Więc...
Czemu? Siedział tu i go lubiliście.
- Widziałam. - Bardzo go polubiliśmy.
- To wspaniała osoba, ale... - Tak.
Więc w czym problem?
Jest dla ciebie za stary.
Jest... zbyt dojrzały.
Nie ma
- rodziców i... - Co z tego?
Nawet nie skończył liceum.
I?
Podziwiamy wysiłek.
Ale ten związek
- jest zbyt dojrzały. - AA to straszna sprawa.
Co się według was może wydarzyć?
Nie pasuje nam, że ma własne mieszkanie.
Dlaczego ma to jakiekolwiek znaczenie?
- Mnie to pasuje... - Bo
- jesteśmy twoimi rodzicami. - ...i jestem szczęśliwa.
- Jesteśmy rodzicami. - Nie obchodzi mnie to!
Dlaczego mówicie mi, co mam robić?
- Wiemy, co robimy. - Czemu?
Przykro nam,
- ale to koniec rozmowy. - Czekajcie!
- Co? - Podjęliśmy decyzję.
Nie masz się spotykać z Alexem.
Przykro nam.
Świetnie.
Żałosne.
Nie imprezowałyśmy jak w 1999 r.
Ani jak w 1998 r.
- Ciii! - Sama „ciii”.
Dzień dobry!
Jak tam babski wieczór?
- Żałośnie. - Nie wyszłyśmy.
Nie wyszłyśmy z domu, tato.
Dlaczego nie masz kaca?
To było babskie picie. Amatorka.
Orzech laskowy. Boże!
Nienawidzę go.
Ma rację. Jesteśmy ofiarami losu ze smakową kawą.
Pójdę do domu, żeby mąż mógł się ze mnie pośmiać.
Dobra, ale za tydzień powtórka, tak?
- Tak. - Babski wieczór.
To rok zabawy.
To rok zabawy, tak?
Na nogi. I w drogę.
Gdzie idziemy?
Nie wiem, zaczerpnąć powietrza. Przejść się,
- na co mamy ochotę. - Dobra.
Wsiadziemy do ciężarówki. I napijemy się kawy,
bo mężczyźni piją kawę. Rozumiesz?
Chyba tak. Ma to sens.
Mężczyźni nawiązują więzi nie tylko przy piwie.
Choć często tak, może nawet za często.
Ważne jest jedno.
Mężczyźni na siebie nie kablują.
Prawda?
- Dobra. - Nawet na torturach.
O czym ty mówisz?
Papla z ciebie.
Wskakuj. Wyjaśnię ci to.
Nic ci nie jest?
Nie.
Kochanie,
chciałbym, żeby mama mogła zobaczyć, jak dorasta.
Wiem.
I...
podoba mi się myśl o niej w niebie z tym głupim ptakiem.
Trochę cię za to nienawidzę.
A ja cię kocham. Chodź tutaj.
Rany, pocisz się alkoholem.
Ile wczoraj wypiliście?
Dużo.
Tak. Dobrze wyglądasz.
O Boże.
Bardzo dobrze.
Jabbar, dzwonił mors i pytał,
kiedy przyjedziemy do zoo.
Co tu się stało?
Było tak czysto.
Znowu postrzątasz w pokoju. To może być nasz sekret.
Nie, to się nie powtórzy, mały.
Posprzątam po zoo.
Nie, musisz posprzątać teraz.
Nie!
OK.
Tak. Posprzątasz teraz, albo nie pojedziemy.
Dobrze?
Słuchaj, Jabbar, masz posprzątać,
albo nie pojedziemy do zoo.
- Nie posprzątam! - Słuchaj... Nie...
Więc nie jedziemy do zoo.
- To niesprawiedliwe! - Sprawiedliwe.
Niesprawiedliwym byłoby, gdybyś dorastał myśląc,
że wszystko ktoś za ciebie zrobi.
Byłbym kiepskim tatą.
Dobra, posprzątam.
- Sprzątam. - Nie.
Za późno.
Proszę, tatusiu, proszę. Chcę jechać.
Nie. Wyraziłem się jasno.
Proszę. Patrz, sprzątam. Widzisz?
Powiedziałem, że nie jedziemy.
teraz nie idziemy, okay?
Paskuda z ciebie!
Przestań rozrzucać rzeczy.
Nienawidzę cię! Jesteś paskudny!
Najgorszy.
Nienawidzę cię! Jesteś najpaskudniejszym tatą na świecie.
Ty paskudo!
Cześć. Co słychać?
Co się stało?
Co o mnie sądzą? Zdałem?
Bardzo im zaimponowałeś.
Zaimponowałem?
I tyle?
Pokochali cię.
To dobrze, bo ja ich też.
Masz świetną rodzinę.
Lunch za godzinę.
Pomożesz Donnie w kuchni?
Tak.
OK.