Dyrektor chce, bym to ożywił.
poprzednich odcinkach...
I próbuję to zrobić.
Nie podoba ci się moja reżyseria?
W porządku. Rozkręć to po swojemu.
Poznałaś szefa wujka Adama? Chłopaka mamy?
Jest w porządku.
Myślisz, że uprawiają seks?
Mamy problem.
Gordon kazał mi zwolnić siedem osób.
Co powiedziałeś mojemu nauczycielowi sztuki?
Poszedłem do tego twojego portugalskiego kochasia
i kazałem mu trzymać się z daleka od tego, co moje.
Tyle czasu na terapii! Nic się nie zmieniłeś.
Ani odrobinę.
Dobry Boże.
Jest moja wnusia! Szczęśliwego Święta Dziękczynienia.
Dzięki. Tu wygląda jak po bitwie.
Dziękuję, że zgodziłaś się pomóc mi kuchni.
Nie miałam wyboru.
Nieprawda. Mógł mi pomoc ktoś inny. Było wielu chętnych.
Teraz mi schlebiasz.
Nie. Wybrałam cię, bo wiesz, co robisz,
radzisz sobie ze stresem
i przede wszystkim robisz to, o co poproszę.
Właśnie.
Będzie super. Obiecuję.
Przejrzyjmy plan.
To spis potraw. Tu jest harmonogram piekarnika.
-Harmonogram? -Oczywiście.
Mamy jeden piekarnik, więc musimy mieć grafik.
Dopiero co włożyłam indyka. Wyciągamy go o 11:00.
Potem wchodzi dynia i ciasto batatowe.
Renee, cieszę się, że będziesz z nami.
Święto Dziękczynienia u Bravermanów to doświadczenie życia.
Dziękuję za zaproszenie, Crosby.
Będzie fajnie?
Spędzisz najlepsze chwile w życiu.
Będziemy jeść do oporu,
potem wyjdziemy na boisko i damy sobie wycisk.
Możemy nie dotrzeć na mecz.
-Mamo, przestań. -Nieprawda.
Może nas już nie być.
Musimy być na meczu.
Upiekłaś placek?
Mówisz, jakby to było coś złego.
Chyba lubisz placki?
Tak, lubię.
Chodzi o to, że mama zrobiła listę.
Wydaje mi się, że miałaś zrobić nadzienie.
Wiem, widziałam listę. Tam jest nadzienie, a tu placek.
Chodzi o to,
że zgodnie z listą moja siostra jest odpowiedzialna za placki.
W czasie świąt robi się nieco nerwowa.
To Święto Dziękczynienia.
To nasza tradycja rodzinna.
Zawsze mamy placek z batatów i tartę bakaliową. Czy to problem?
To żaden problem. Im więcej placków, tym lepsze święta.
Dobrze.
Mamusiu, nic nie słyszymy!
Wybacz, skarbie. Jeszcze minutkę.
Jest wielki!
-Nie wierzę, że ma... -Kurczę.
-To balon. Leci bardzo wysoko. -Tak.
Kremowy substytut tatarski
Mamusiu, patrz, Snoopy.
Wspaniale, kochanie.
-Sok z cytryny. -Nie patrzysz!
Sok z cytryny... Patrzę, kochanie.
-Jestem głodna. -Słońce.
-Mogę coś zjeść? -Moment.
Jestem głodna!
Sydney!
-Rety. -Nie chciałam!
Nie przeszkadzaj mi, kiedy pracuję.
-To było ciasto z rumem i rodzynkami. -Nie chciałam.
Już dobrze.
Wciąż mamy szarlotkę.
Mama mnie zabije.
Idźcie już.
-Ja się tym zajmę. -Dobra.
Idź, skarbie.
Te święta... Chodźmy.
Cześć, Adam.
Dzięki, że przyszedłeś w Święto Dziękczynienia.
Chcę z tobą o czymś porozmawiać.
O co chodzi?
Postanowiłem sprzedać firmę.
Słuchaj, Gordon. Wiem, że...
ostatnio nie układa się najlepiej i że myślałeś o jej sprzedaży...
Sprzedałem ją. Wczoraj.
W porządku.
Porozmawiałeś z tymi ludźmi, a potem...
po prostu od razu sprzedałeś firmę.
Oczywiście, że nie. Wczoraj domknąłem sprawę.
Jasne. Bo pracowałeś nad tym od miesięcy.
Kazałeś mi zwolnić siedem osób,
żeby zwiększyć szansę na sprzedaż.
-To moja firma. -Tak, jest twoja.
I wiesz co?
Pracuję tu od ponad 15 lat.
I chociaż nie mam udziałów w firmie,
co było moim błędem lata temu,
sądziłem, że poinformujesz mnie o czymś takim.
Nie złożyło się.
-Kogoś poinformowałeś? -Nie.
Powiedziałeś Sarah?
Nikomu. To poufne do czasu, aż to ogłoszę.
Nie chciałem, żeby to wyszło
i żeby powiedział ci ktoś inny. Chciałem to zrobić sam.
Uznałem, że jestem ci to winny.
Nie chciałem, żeby później wyglądało to niezręcznie.
-Później? -Na obiedzie.
Jakim obiedzie? Z moją rodziną?
W Święto Dziękczynienia.
Sarah mnie zaprosiła.
Zaprosiła mnie na Święto Dziękczynienia.
Mówiła, że cię uprzedzi.
Nie uprzedziła. Nie wiedziałem.
Cóż, zaprosiła mnie.
Jeśli to wszystko...
Mam nadzieję, że dalej możemy być przyjaciółmi.
Proszę, żebyś do nas nie przychodził
na obiad w Święto Dziękczynienia.
Oczekują, że przyjdę.
W poniedziałek rano, będę musiał stanąć przed pracownikami
i powiedzieć im, że sprzedałeś firmę,
bo sam tego nie zrobisz.
Chcę spędzić ten czas z rodziną.
Wesołego Dziękczynienia.
Kochanie, przykro mi. Nie wiem, co powiedzieć.
Poradzimy sobie.
-Wiesz co? -Dlaczego to zrobił?
-To nie zepsuje nam dnia. -Słusznie.
Będziemy mieli szczęśliwe
-Święto Dziękczynienia. -Tak.
Patrzcie! Haddie pomogła mi przygotować arkusz statystyk
na mecz w Święto Dziękczynienia.
-Jest miejsce na bloki Jabbara... -Super.
-...podania, szarże, punkty. -To rozumiem!
Super, Max.
Miło, że siostra ci pomogła.
Bardzo ładnie.
Pomóc ci w gotowaniu? Pokroić kantalupę?
Chcesz mi pomóc?
Tak. Co z tego?
Nic, ostatnio masz bardzo dobry humor.
-Cieszę się. -Pięknie.
Dlatego że kroję kantalupę?
Nie używamy tego.
To i pięć dni bez sarkazmu.
Nie zepsuj tego. Pomaga.
Nie mam nic do roboty.
-Dobrze. -Tego jeszcze nie było.
Oglądnijmy ten arkusz.
Kubki smakowe ci nie wyrosły.
Wesołego Święta Dziękczynienia!
Już pięknie pachnie.
-Skarbie... -Nie.
-...podasz zioła? -Już mam. Ohyda.
Gdzie tata?
W szopie. Wymiguje się od pomagania.
Chciałabym was o coś zapytać.
Mój przyjaciel, Gordon,
nie ma z kim spędzić Święta Dziękczynienia.
Powiedziałam, że może do nas przyjść.
Może?
W porządku?
Pewnie.
Mamo, daj spokój.
Muszę tylko zmienić miejsca przy stole.
Wciśniemy go, prawda?
Ty go lubisz.
Uwielbiam. Jest uroczy.
Sama bym za niego wyszła.
Bardzo chciałby cię poznać.
Sam nie wiem. To dziwne.
To szef wujka Adama.
Jest miły. To też mój szef.
-To wciąż dziwne. -Wiem.
Dorobię dla niego karteczkę z imieniem.
Dzięki.
-Cześć. -Cześć.
Musiał wyrwać się z kuchni. Odbija im.
Kury gdaczą, co?
-Niezły widok. -Trzymaj.
Napompuj piłkę. Tam jest pompka.
Słuchaj, Drew.
Mogę cię o coś zapytać?
Tak.
To sprawa między mężczyznami.
-Nie mów nikomu. -Dobrze.
-Ale musisz być szczery. -Dobrze.
Powiedzmy, że masz dziewczynę.
Nie mam, ale dobrze.
-Teoretycznie. -Dobrze.
Powiedzmy, że masz dziewczynę i że cię zdradziła.
Dowiedziałeś się o tym i wpadłeś w złość.
Tak.
Ale znalazłeś sposób, jak przez to przejść,
żebyście zostali razem.
-Nadążasz? -Tak.
Twoja dziewczyna chce uczyć się malarstwa.
Chce, żeby uczył ją facet, z którym cię zdradziła.
-Jasne? -Tak.
Co byś zrobił? Zdławił w sobie dumę
i pozwolił jej, czy poszedłbyś pogadać z nim...
jak facet z facetem?
Powinieneś z nim pogadać. Zdecydowanie.
Tak.
Przecież nie chcesz,
żeby uwiódł ją swoją kiczowatą sztuką.
Właśnie.
Wiedziałem, że dlatego tu jesteś.
Unikasz babci, prawda?
Cofnąć się!
Robi wrażenie!
Nie mogła się tego doczekać.
Nastolatka z palnikiem. Świetny pomysł.
-Drużyna A przyszła! -Wesołego Dziękczynienia.
Witajcie, cześć.
Ktoś tu ma garnitur!
Gdzie twój szczery do bólu mąż?
Zeek?
Jest w szopie. Jak zwykle się upija.
Nieprawda. To żart.
Mamo, Renee zrobiła nadzienie,
które było na liście, a do tego parę placków.
Ciasto batatowe i tartę bakaliową. To rodzinna tradycja.
Więc mamy ze wszystkiego po trochu.
Mam nadzieję, że masz jeszcze jeden fartuch.
Nie. Dzisiaj nie będzie więcej fartuchów.
Nie ma mowy, żebym stała z boku i się przyglądała...
Nie, idź do pokoju obok i się odpręż. Sama ściągam fartuch.
Wszystko już prawie gotowe. Odpocznij.
Nikomu nie pozwala pomagać.
Chodźmy zobaczyć ogród.
-Nawet nie próbuj... -Jest fantastyczny.
Ogród jest wspaniały.
M&M'sy już się skończyły? Tu są.
Wesołego Święta Dziękczynienia!
Wyglądasz pięknie.
Chyba zwariowałeś. Nie możemy posadzić Adama i Gordona obok siebie.
Zanudzą wszystkich opowieściami o mnie i o pracy.
Nie chcę siedzieć naprzeciwko Joela.
On myśli, że ukradłem mu sztukę.
Przesuń Joela, Renee tutaj, a ty z Jasmine na końcu.
Renee ma się dobrze bawić. Nie posadzę jej obok nadąsanych nastolatek.
-Potrzebujemy więcej... -Kristina.
-Usiądzie gdziekolwiek. -Będzie buforem.
Jest jak Szwajcaria.
Sklonujmy ją i posadźmy obok trudnych gości.
O czym rozmawiacie?
-Musimy ją sklonować. -O niczym!
Policja stołowa!
Przyłapałem was. Powiem mamie.
Upewniamy się, że w nazwiskach nie ma literówek.
To karteczka dla Gordona?
Tak.
Zapomniałam ci powiedzieć, że Gordon przyjdzie.
Nie przyjdzie.
Zaprosiłam go wczoraj. Zapomniałam ci powiedzieć.
Rozmawiałem z później. Poprosiłem...
żeby nie przychodził.
Dlaczego to zrobiłeś?
W pracy jest nerwowo. Nie chcę spędzić
-świąt z tym gościem. -To nie twoje święto
To moja randka. Możesz przestać?
-Zaczyna się. -Na co się patrzysz?
Widzieliście? To porsche panamera!
Widzieliście?
Porsche? Ciekawe, kto niem przyjechał.
-Nie ja. -Naprawdę?
Ciekawe, kto to.
Ciężka sprawa. Nie wiem,
czy powinienem mieć nadzieję, że to on, czy nie.
Moja matka potrafi być trudna, ale komplementy czynią cuda.
Powiedz, że smakuje ci zapiekanka z zielonej fasoli.
-Rozumiem. -O co poszło z Adamem?
Rano mówił mi, że nie przyjdziesz. Martwiłam się.
To nic ważnego. Przecież jestem.
Jesteś.
No dobrze, ale to miło, że Sarah
w końcu nie jest w święta sama.
-Weź to pod uwagę. -Wiem.
Ale w pracy dużo się dzieje
i nie chcę o tym rozmawiać.
Po prostu go tu nie chcę. To wszystko.
-Dobrze. -To dla ciebie.
Cydr z bąbelkami?
Wciąż staracie się o dziecko?
Tak, dziękuję.
Przy obiedzie nie obejdzie się bez wina.
Inaczej zaczęliby coś podejrzewać.
Szkocka. Twój brat to idiota.
Odpuść mu.
Podlizuje się teściowej.
Tu chodzi chyba o przedstawienie w przedszkolu.
Walka na śmierć i życie.
-Naprawdę? -Sztuka w przedszkolu...
-Pokłóciliście się? -Myśli,
-że Crosby mu ją ukradł. -Intryga!
Myśli, że Cros mu ją ukradł!
Dziękuję, wyszedłem na głupka.
Możecie sobie to wyjaśnić
na boisku futbolowym. Haddie!
Chodź tutaj. Musimy wymyślić jakieś zagrywki.
Zagrywka na Statuę Wolności?
-Przejdę się. -Dobrze.
Rety, chłopczyca tatusia tak szybko wyrosła.
Zachowaj to do przedstawienia, Sondheim.
Możesz zwolnić? Nie słuchasz mnie.
Słucham, Crosby. Na litość boską... Dzięki.
Coś ci powiem. Kocham cię. Jesteś moim synem.
Oddałbym ci nerkę, gdybym mógł.
Ale nie pokroisz świątecznego indyka.
Wiesz, przez co teraz przechodzę?
Renee ma mnie za lekkomyślnego dzieciaka. Wysłuchaj mnie.
Muszę być głową domu.
Więc zbuduj własny.
Poczekaj. Dlaczego to taki problem?
Co proszę?
Dlaczego to taki problem?
Synu, istnieje więź między mężczyzną a jego świątecznym ptakiem.
Nie wiem, jak to nazwać.
Poza tym ja zapłaciłem za tę cholerę i ja ją pokroję.
Dobra, tato! Zwrócę ci pieniądze...
za twój związek ze świątecznym ptakiem.
Ile kosztował? Dwa dolary za kilo?
-Kpisz sobie? -Jak bardzo zależy ci na tym ptaku?
Rety, nie musisz tego robić.
Naprawdę chcesz to zrobić?
Wiem, że to głupie, ale tak.
Dobra, pokroisz mojego ptaka.
-Naprawdę? -Tak.
Dziękuję.
Renee chciałaby się pomodlić przed kolacją.
Coś religijnego... Stary Testament, cokolwiek.
Tylko uprzedzam.
Zapracujecie się tu.
Niewiele nam brakuje.
-Potrzebujecie pomocy? -Nie, poradzimy sobie.
Dobra. Podgrzeję to trochę.
A ty dokąd?
Trzeba to podgrzać na potem.
Nie. Ostrzegano mnie przed tobą. Mamy tu grafik pieczenia.
Tak, grafik pieczenia.
-Więc przygrzeję to potem. -Dobra, wciśniemy cię.
Mogę jogurt w tubce?
-Nie, skarbie. Zaraz będziemy jeść. -Ale Max dostał.
Nie możesz stracić apetytu.
Mamo, jestem głodna. Dlaczego nie mogę, skoro Max może?
Nie obchodzi mnie Max.
To nie fair. Chcę jogurt.
Nie ma za co, skarbie.
Czasem trzeba ustąpić, prawda?
Właśnie.
Nigdy mi o niczym nie mówią.
Wiem, ale tylko się przywitaj.
Gordon, chciałam ci...
-Cześć. -To jest Drew.
-Jak leci? -Miło pana poznać.
Ciebie również.
Co słychać? Jak szkoła?
Dobrze.
-Naprawdę? -Tak.
Grasz w piłkę.
Nie.
Tylko lekcje.
Ale grałeś w bejsbol.
-Patrzcie, klopsiki mamy. -Tak, to klopsiki.
Poszukam dziadka.
-Zaraz wracam. -Dobrze.
-Cześć. -Cześć.
-Jak się masz? -Dobrze cię widzieć.
-Wzajemnie. -Wyglądasz pięknie.
-Dziękuję. -Jak zawsze.
Wiem, co stało się z firmą.
Spodziewałem się, że się dowiesz.
Mam nadzieję, że to była dobra decyzja.
Myślę, ża tak.
Tak?
Dobrze.
On chce wymienić...
Przepraszam na moment.
Max, możesz podzielić się grą?
Nie. Nie lubię się dzielić.
-Max. -To jest do kitu.
Dziel się z młodszymi.
Nie podzielę się.
-Mądre słowa. -Panowie...
i panie. Poproszono mnie, bym was zaprosił.
Co to za plotka,
że masz kroić indyka taty? Co jest grane?
-O co chodzi? -To moje zadanie.
Teoretycznie to zadanie taty.
Tak, ale gdy patriarcha nie może pełnić swoich obowiązków,
przejmuje je najstarszy syn, czyli ja.
Dzięki za lekcję hierarchii.
To prawo.
Gdybyśmy byli w XIV wieku,
brzmiałoby to sensownie.
Burzysz porządek kosmosu.
Crosby bierze coś w swoje ręce. Co za szok.
-Właśnie. -Crosby!
Głuptasie, miałeś zebrać wszystkich.
Próbuję.
-Nie słuchają mnie. -Widziałeś tatę?
Nigdzie go nie mna.
Miałeś wszystkich zawołać. Zrobisz to?
-Dobra. -Bardzo ją rozczarowujesz.
Stawiacie mnie w złym świetle.
Nie wiem, dlaczego cię tak lubi.
Cześć.
Wciąż unikasz babci?
-To znaczy tak? -Nie.
Skorzystam z komputera, bo muszę znaleźć modlitwę.
-Jasne. -W porządku?
Pewnie.
A kogo ty unikasz?
Jak to?
Wszyscy świetnie się bawią, a ty siedzisz tutaj, panie Odludku.
Sam nie wiem. Chodzi o mamę i tego faceta.
-Gordona? -Tak.
-Czy to nie dziwne? -Nie wiem.
Wygląda na miłego faceta.
Chcesz, by mama była szczęśliwa, prawda?
Ledwo wspomniała, że przychodzi.
A teraz on jest z nami i najważniejsze jest to,
że kogoś przyprowadziła.
To Święto Dziękczynienia, ważna jest rodzina,
a nie to, z kim się spotyka.
Czy to ma związek z twoim tatą?
Nie wiem, może.
Wiem, że o twoim tacie, Secie,
w tym domu często mówi się źle.
To ja najczęściej wieszam na nim psy.
Przepraszam cię za to. To nie w porządku.
-W porządku. -Nieprawda.
-Rozumiem. -To twój ojciec.
Masz prawo za nim tęsknić i go kochać.
To żaden wstyd.
Pozwól, że ci coś powiem, wnuku.
Jesteś wyjątkowym chłopakiem.
Masz naprawdę głęboką osobowość, a to rzadkie u kogoś w twoim wieku.
Pamiętaj, że możesz na mnie liczyć.
Jasne.
Dobrze.
Wciąż mogę to robić?
Śmiało.
Seth, tu Zeek Braverman.
Nie ma cię, więc zostawię wiadomość.
Nasza ostatnia rozmowa nie skończyła się dobrze.
Nie układało się między nami najlepiej.
Proszę cię o przysługę.
Zadzwoń do syna. On za tobą tęskni,
a mamy Święto Dziękczynienia.
Proszę, zadzwoń do niego.
Dzięki.
Toast!
Mogę prosić o uwagę na sekundę?
Co robisz?
Chcę zmówić modlitwę.
-Modlitwę? -Tak.
-Pomódlmy się. -Poważnie?
Dobry pomysł.
Proszę, żeby każdy wstał.
-Pomódlmy się. -No już, będzie miło.
To Święto Dziękczynienia. Pomódlmy się.
-Co robimy? -Dlaczego wstajemy?
Dobrze, zaczynajmy...
Drogi Ojcze, rzadko rozmawiamy, ale to szczególny dzień.
Jestem wdzięcznym człowiekiem. Dziękuję ci za moją kochaną żonę Camille;
dziękuję za to jedzenie; pobłogosław ręce, które je przyrządziły.
Dziękuję za tę wspaniałą, piękną rodzinę
i niewiarygodnie piękne dzieci,
cudowne wnuki i nowych ludzi, którzy dziś są z nami
i których przyjęliśmy do swojego domu i swoich serc.
Raz jeszcze dziękuję ci za twoją miłość, opiekę i przewodnictwo.
Miej w opiece mojego syna, Crosby'ego,
żeby nie zmasakrował mojego indyka za 200 dolarów.
Mówił Zeek Braverman. Bez odbioru. Dziękuję.
-Amen. -Amen!
Przyjąłem.
Ty kroisz?
Zdziwiłam się. Dlaczego w tym roku? Nie za wcześnie?
Nie tak!
Wybaczcie...
Rety, idzie jak masło.
Patrzcie tylko!
Mogę sosu?
Gordo, powiedz mi coś.
Co z pomysłem na but z brzęczykiem?
-Daj spokój tato. -To świetny pomysł.
-Chyba go nie porzuciłeś. -To był świetny pomysł.
Genialny. Ale jak wiele innych świetnych pomysłów, czasami...
Testy nie wyszły pomyślnie, więc skończył w magazynie.
Mamy święto. Nie mówmy o pracy.
Nie chodzi o pracę, tylko o Sarah.
-Nie rozmawiajmy o Sarah. -Gdzie złoty indyk?
Dzięki!
Mamo, gdzie jest złoty indyk?
Co to takiego?
To puchar dla najlepszego gracza w meczu futbolowym.
-Kto jest obecnym mistrzem? -Haddie, i to od dwóch lat.
Otrzymała 87% głosów.
To moja tajna broń. Tam siedzi.
Nie jest tajna, wszyscy ją znają.
-To nie mój. -Ani mój.
Wybaczcie, muszę odebrać.
Przepraszam.
W porządku. To praca.
Wybaczcie. Obiad jest pyszny.
Trzeba kupować tanio i sprzedawać drogo.
Przy okazji oddaj koszulę matadorowi, któremu ją ukradłeś.
To ważny telefon od producenta żelu do włosów.
Czy możecie okazywać więcej wdzięczności?
Jestem wdzięczny za ten telefon.
Sarah, skarbie, jest o wiele lepszy od tych oryginałów,
-których tu przyprowadzałaś. -Święte słowa.
Wybacz, Bravermanowie lubią się wtrącać.
Lepiej nie odchodzić od stołu.
Pamiętacie striptizerkę, którą Crosby przyprowadził w Halloween?
Nie była striptizerką tylko masażystką.
Uzdrowicielką.
Robiła masaże egzotyczne.
Komu teraz dzwoni telefon?
To twój, Crosby?
To tata.
-Proszę? -To tata.
Pyszne. Nie wiem, z czego robi się
tartę bakaliową, ale jest absolutnie bajeczna.
Przepyszna, Camille.
To Renee zrobiła tartę. Tak samo jak ciasto z batatów.
To są bataty? Myślałam, że to dynia.
-Bardzo smaczne. -Pyszne.
Chcę spróbować tego z rumem i rodzynkami.
Jest z alkoholem?
Tak, ale oszczędź sobie tego.
To katastrofa.
Nieprawda. Próbowałem, jest bardzo smaczny.
Rumowe z rodzynkami to trudne ciasto.
Jestem pod wrażeniem, że w ogóle spróbowałaś.
Amber, tata prosi cię do telefonu.
Powiedz mu, że oddzwonię.
Amber!
Chce cię tylko usłyszeć.
-Nic wielkiego. -Powiedziałam, że oddzwonię.
-Nie chce rozmawiać. -Mam spotkanie.
Mogę parę Oreo?
Nie teraz, skarbie.
Ale Max dostał.
Nie martwmy się tym, co robi Max.
Dlaczego nie mogę Oreo?
Bo powiedziałam nie! Ciężko pracowałyśmy, robiąc te placki.
Julia, daj spokój.
Mamo, nie wtrącaj się, proszę.
Jeśli chcesz deser, zjedz placek.
Koniec tematu. Zrozumiano?
Ja też już pójdę.
-A ty dokąd? -Właśnie, dokąd idziesz?
Idę do banku żywności. Wolontariat.
-Wiedziałaś o tym? -Nie wiedziałam.
To nic takiego.
A co z meczem?
Nic. W tym roku nie zagram.
Idę pomagać organizacji charytatywnej. Amber też nie gra.
Zasuwam tu od piątej rano.
-Nie zasłużyłam na wolne? -Dobra.
Zaczekaj. Nie zostawisz rodziny
w Święto Dziękczynienia.
Święto Dziękczynienia to najtrudniejszy dzień roku
w banku żywności.
Nie przerwiemy świątecznej kolacji,
żeby odwieźć cię do Oakland.
Nie prosiłam o to. Jadę autobusem.
-Odjeżdża za siedem minut. -Masz rozkład jazdy?
Dobra. Wiesz co?
Robisz coś dobrego. Jedź.
-Jesteś pewien? -Tak.
Zadzwoń, gdy skończysz.
Nie wracaj sama w nocy autobusem.
Będzie mi cię brakowało, Haddie. Niech to licho.
Na mnie chyba też już pora.
Obiecałem koledze, że wpadnę na deser w drodze do domu.
Ale mecz to najlepszy punkt programu.
Obiecałem, że wpadnę.
Skoro chce iść, pozwól mu.
Gordo, chyba nie uciekasz przed tym,
co może się wydarzyć na boisku futbolowym?
Daj spokój, tato.
Grałem kiedyś w futbol.
St. Makr's Lions, rocznik '83. Zaliniowy obrońca.
Naprawdę? Nie wiedziałem, że grałeś w futbol.
Nie pytałeś.
Nie wyglądasz na obrońcę.
Tak? A skąd możesz wiedzieć?
Grałem w futbol.
Dobra, mi się to podoba. Może przeniesiemy się
na boisko i tam dokończymy zbawę. To mi się podoba.
Ona przesadza.
Co jeszcze powiedział? Gdzie jest?
Nie wiem. Jest w trasie koncertowej.
Przynajmniej pamiętał o święcie.
-Tak. -I co jeszcze?
To samo, co zwykle. Nie wiem, mamo.
Czyli co?
Chcesz, żebym...
Co chcesz usłyszeć?
Nic nie chcę usłyszeć.
Nie mówiłem o Gordonie,
jeśli to sugerujesz.
Nie sugeruję tego.
Od dawna z nim nie rozmawiałam.
-Oddzwoń. -Cieszę się, że dzwonił.
Pewnie, ja też.
Chodź zagrać.
Powiem ci jak szwagierka szwagierce,
oni biorą to naprawdę poważnie.
-Rozciągnijcie się. -Robimy to!
Rozciągam się!
Rozgrzejcie się, dobra?
Rozciągam się. Są temu oddani i obłąkani.
Dzieciaki biegają dookoła i mają frajdę.
Zeek jest nie do ruszenia. Nawet go nie dotykaj.
Jest neutralny. Wszyscy inni grają.
Masz ich uziemiać.
-Pewnie. -Jasne? Wtedy wygramy.
Mam nadzieję.
Wybieram Jasmine i Jabbara.
Dlaczego? Bo są czarni?
Nie, tato. Jasmine jest tancerką i jest wytrenowana,
a Jabbar to świetny gracz. Mam rację?
Ja wybieram młodego wilka i piękną Julię.
Uwaga!
Zaczynamy!
Święto Dziękczynienia! Rum z rodzynkami!
Gordon Levy!
Z tyłu!
Przyłożenie!
Moja zawodniczka!
Einsteinie, ona gra u nich.
-Możesz grać w czasie okresu? -Zabawne.
-Gra! -A ty dokąd?
To miło, że mamusia ci pożyczyła ten uroczy dresik.
Zapomniałeś piłki, synku.
Jeśli tęsknisz za mamą jesteś łamagą.
Zaczynamy.
Nic ci nie jest? Zmęczony?
Alka-Seltzer i gin z tonikiem, lecę się wysikać.
Coś zgubiłeś, kolego.
-Siadaj! -Gramy!
Mam w garażu drabinkę, jeśli chcesz.
Bez rozdzielania.
Jest 35 do 35. To ostatnia runda.
Jest 35 do 35.
Dobra, mamy 35 do 35. Pora zacząć...
Chcę dostać piłkę.
Jeśli nie zdobędziecie punktu, będzie remis.
Dzięki, stary.
-Nie chcemy remisu. -Nie.
Jamine tutaj. Cros, biegniesz zdobyć punkt.
-A ja? -Zmyłka.
-A ja? -Zmyłka jego zmyłki.
Raz, dwa, trzy...
Niebieski banan! Zafajdana pielucha!
Mao Zedong!
Odczep się.
Wiecie co? Musi być powtórka.
Crosby mnie przytrzymywał.
Powtórka?
-Przyłożenie. -Ludzie!
-To puchar indyka. -Układasz zasady?
Adam! Chłopaki, dajcie spokój.
To tylko puchar indyka.
Chcesz karnych?
Spokojnie, to tylko gra.
Nieważne, nie obchodzi mnie to.
To dopiero niespodzianka. Nic cię nie obchodzi.
Nie obchodzi cię ta gra ani nasza rodzina,
ani Święto Dziękczynienia.
Wczoraj sprzedał firmę.
Dlaczego nie powiedziałeś?
Nie chciałem nikogo martwić. Tego typu negocjacje
-często upadają. -Nawet Adamowi ani mnie?
Martwisz się pracą? Mogę ci znaleźć
setkę takich posad w mgnieniu oka.
Pracuję dla brata. Pomógł mi.
Wiem.
Po prostu czuję, że mogłeś zrobić to lepiej.
Prawda jest taka, że myślałem o tym od pewnego czasu.
To biznes. Czasami trzeba robić takie rzeczy.
Twój brat zawsze spadnie na cztery łapy.
Będę za tobą tęsknić.
Chciałbym z tobą o tym porozmawiać. Zależy mi na tobie.
Muszę na chwilę wyjechać.
Muszę przemyśleć parę spraw, podróżować i zaplanować kolejny etap.
Bardzo chciałbym, żebyśmy zostali w kontakcie.
Pomyślałem, że mogłabyś dołączyć
i wciąż bylibyśmy razem.
Nie mogę.
Rozumiem.
Dziękuję, że zaprosiłaś mnie na Święto Dziękczynienia.
Było mi bardzo miło.
Do zobaczenia.
Cześć.
Zgłodniałaś? Nałożę ci coś na talerz.
Zostało wiele smakołyków.
Przyszłam przeprosić za wcześniej.
Chodzi o Sydney.
Nie powinnam wyładowywać się na tobie.
Nie przejmuj się.
Nic tak nie stresuje jak święta.
Tak się cieszyłam na ten dzień z nią
bez komórki i całej reszty.
Wszystko zepsułam, bo myślałam tylko o tych głupich plackach.
Chciałam, żeby wyszły idealne, i oczywiście się nie udało.
Placki były w porządku.
Spójrz na swoją minę.
Nie chciałam zranić twoich uczuć.
Wiem. Nigdy nie chcesz, ale ustawiasz poprzeczkę bardzo wysoko.
Wiem. Myślisz, że ją rozpieszczam.
Kiedy wracasz po całym dniu w pracy, chcesz, żeby w domu było
dobrze i szczęśliwie...
Tak jak powinno.
Chcę, żeby wszystko takie było...
Moja śliczna córeczko, bardzo cię kocham.
I bardzo cię podziwiam.
Jesteś wspaniałą mamą.
Przestań się zadręczać, dobrze?
Dobrze?
Dobrze.
Co u twojego taty?
Chyba wszystko w porządku.
Dzisiaj sporo się wydarzyło, prawda?
-Tak, właśnie. -Prawie się pozabijali!
Myślę, że wujek Adam dałby mu radę. A ty?
Tak. A jeśli nie on, to ja.
-Byłoby niezłe widowisko. -Ja byłem zachwycony.
Podobało mi się.
Jest coś takiego w bójkach, że fajnie się na nie patrzy.
Fajnie się w nich uczestniczy.
Śmiało.
-Poważnie? -Tak!
-Naprawdę? -Tak!
Jeśli powiesz matce, już po tobie.
Obiecuję, że nie powiem.
Rety.
Nie smakuje mi.
Od tego wyrosną ci włosy na klacie.
-To złe, prawda? -No.
Spójrz na to.
Jak się masz?
Boże, nie wiem nawet, od czego zacząć.
Nie powinnaś tego robić. Sama wszystko przygotowałaś.
Niestety to tak nie działa.
Więc to zmień.
Robisz tu wszystko.
Od rzeczy najmniejszych do największych.
Nie widziałam, żeby ktoś ci dziękował,
więc przyjmij to ode mnie.
Dziękuję za wszystko. Naprawdę.
Dziękuję.
I jeśli to coś znaczy,
to wiem, że tata też bardzo to docenia.
Co prawda tego nie wyraża...
Wydaje mi się, że jest niepełnosprawny emocjonalnie.
Ale ja widzę, jak bardzo mu zależy.
Więc może zabierz to ze sobą
i idź porobić to, na co masz ochotę.
Wyjdź stąd.
-Poważnie! -Tak.
Ktoś inny się tym zajmie.
Zasłużyłaś na to.
Wiesz co? Przyjmę twoją propozycję.
To było wspaniałe.
Nie poradziłbym sobie bez ciebie.
Dziękuję, ale na pewno dałbyś sobie radę.
Dziękuję, że mogłam tu być.
Prawdziwy Dzień Dziękczynienia.
Może to brzmi głupio, ale...
Dziękuję, że przyszłaś. Twoi rodzice nie mieli nic przeciwko?
To Święto Dziękczynienia.
Zjadłam z nimi obiad, więc nie ma problemu.
-Dobranoc. -Dobranoc.
Zjemy w domu jeszcze kawałek placka?
Skarbie, zjadłeś już dwa.
Co z tego? Pamiętasz rok temu?
Pamiętasz, jak zjadłem cały tort czekoladowy?
A potem brzuch cię rozbolał.
Nieprawda!
-Nie! -Dobrze, zobaczymy.
-Dobranoc? -Tak, dobranoc.
Mój Boże! Dobranoc.
Cześć.
Nie dzwoniłaś ani nie pisałaś.
Kto to był?
Chłopak? Facet?
Babcia nas sobie przedstawiła.
-Wydaje się miły. -Ma na imię Alex.
Alex.
Jedziemy?
Tak.
Powiesz: "A nie mówiłem"?
Nie.
Nie mogłam o tym wiedzieć.
Jest pewny, że zatrzymasz posadę.
Wiem.
To chyba dobrze, nie?
Tak.
Ale z was lizusy.
Staracie się o awans, czy co?
Na szefów dziękczynienia.
Łap za szmatkę.
Dobra, chcecie, żebym ogarnął tę katastrofę?
Dużo się dzisiaj działo.
-Sporo fajerwerków. -Tak.
Bójka Adama z szefem.
Twoje zerwanie z szefem.
Do tego młoda Julia zrobiła najgorsze ciasto na świecie.
-Najpaskudniejsze. -A Crosby...
Muszę przyznać, że przebrnąłem bez problemu
przez wspólne święta z moją przyszłą i prawdziwą rodziną.
-I nadal się żenię. -Jak ty to robisz?
I pokroiłem indyka jak samurai.
-Bardzo skromnie. -Właśnie.
Wiecie, co umili to sprzątanie?
-Odrobina muzyki. -Kto zmywa naczynia?
Ty zacznij.
Zacznę zmywać za chwilę.
Co to ma być?
Kto psuje imprezę? Chodźcie, bawimy się!
Camille, mogę cię o coś zapytać?
Jak długo będziesz na mnie zła?
Z całych sił próbuję nie być.
Przynajmniej coś nam się udało.
Zraszacz!