Poznaj moją wnuczkę, Haddie.
poprzednich odcinkach...
Alex jest ochotnikiem.
Jestem alkoholikiem.
Związek nie jest mi teraz na rękę.
Była tam kobieta.
Mamo.
Zdradziłeś mame!
Jak mogłeś to zrobić?
To wina nas obojga.
To Matthew. Jest wspaniały.
Poszłam z nim do domu.
Co dalej?
- Dlaczego nie znasz hasła?
Skąd mam je znać?
Nie podsłuchałeś?
Nie rozumiem, dlaczego nam nie wychodzi.
Co robicie?
Ja nie biorę w tym udziału.
Chcieli, żebym wyszukał wyniki twoich testów.
Drew, kabel z ciebie.
Nieprawda.
Niżej już upaść nie możecie.
Nie ma na co czekać.
Musisz je sprawdzić.
- Macie coś? - Tak.
Mamy wyniki.
Musimy je zsumować.
Nie są już podsumowane?
Policzcie.
Macie kalkulator?
770, 770, 710.
2250?
Co?
- Co to znaczy? - 2400 to maksymalna liczba.
To może być błąd.
Jest geniuszem.
Przestańcie.
Jesteś genialna!
Zostawcie mnie.
Dobrze, Janet. Możemy pojechać razem.
Uważaj tylko.
Nic nie wiem o zaproszeniu.
Jaka Emily? Berger? Martin?
Tak, Max lubi ją.
Uważaj, kolego.
- Weż miskę. - Potrzebuję karton.
Sprawdzę jego plecal i oddzwonie do ciebie.
Co tam robisz, kolego?
Uważaj...
Potrzebuję...
- cztery kartony jajek. - Zajmę się tym.
Dzięki, kochanie.
Max, podaj mi tę miskę.
Max?
Kochanie, czy...
dostałeś zaproszenie?
W sobotę są urodziny Emily Berger.
Nie zaprosiła mnie.
Dlaczego? Jesteście przyjaciółmi.
Cały czas bawicie się razem.
Chyba mnie już nie lubi.
Uważaj, Max.
- Jedziemy do szkoły? - Tak.
Wezmę ten karton. Jest Zielony Tydzień.
Przejdź obok.
Jedźmy do szkoły.
Lekcją jes to,
że jeśli grasz w tenisa z Steve'em Jobsem,
- dajesz mu wygrać. - Nie mogę.
- A duma? - Przepraszam, że przeszkadzam.
Amber uzyskała 2250 punktów na teście.
Świetny wynik!
Nie wiem, co mam robić.
Kupiłam karton pączków.
Jestem Sarah.
Przepraszam. Cześć.
Miło mi. Chcesz pączka?
Pracuje z projektantami.
Oceny córki są przeciętne.
2250 z egzaminu to...
Opowiadasz o grze w squasha,
gdzie cię zniszczyłem.
Skąd. Nic nie mówiłam, bo mnie
nie pokonałeś. To ja wygrałam.
Nieprawda.
- Tylko popatrz. - Patrzę.
- Pogadajmy w moim biurze. - Dobrze.
- Miło było poznać. - Tak. Gratuluję.
Do zobaczenia, Carly.
Do zobaczenia.
- Doskonały wynik. - Wiem.
Poczęstuj się, nie odmawiaj.
Dobrze. Aby uczcić wyniki Amber.
Kto to był?
Przyjaciółka Gordona ze szkoły.
Jest wysoka.
Cześć, kochanie.
Cześć.
Jak było na zajęciach?
Dobrze.
Bardzo dobrze.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nauczyciel prowadzący kurs
będzie zastąpiony
przez kilka pierwszych zajęć.
Uczyć nas będzie
w zastępstwie Matthew
Matthew Boscalli.
Chciałam, żebyś wiedział o tym.
Nic między nami nie ma.
Podchodzę do tego profesjonalnie.
Tak, profesjonalnie...
Muszę ukończyć ten kurs.
Tylko teraz można wziąć udział w tym kursie.
Rysujemy na żywo.
Rysujemy modeli. Mam z tym trudności.
Nie chcę niczego ukrywać.
Ale też nie chcę robić z tego wielkiej sprawy.
Chcę brać udział w tych zajęciach.
I to zrobię. Dobrze.
Ok.
Dzięki
Eureka.
W tych górach jest złoto!
Widzieliście to?
Robi wrażenie.
Dobrze, kilka uwag technicznych.
Mamy tylko...
- Dyrektor Taylor. - Jakieś uwagi?
Tylko oglądam.
Rozmawiajcie z rodzicami. Niech będą innymi postaciami.
To przedstawienie to będzie niewypał.
Joel jest w porządku,
ale reżyserował zeszłoroczne przedstawienie.
Najdłuższe 47 minut w moim życiu.
Pomyślałem sobie...
Masz pomysły, jesteś zabawny.
Pomożesz nam?
Ze sztuką? Jasne.
Jak wam się podoba?
Wymaga pracy. Jasne.
Joel, rozmawiałem z Crosbym.
Chętnie włączy się w działalność
grupy rodziców w Sycamore.
- Tak?
I nam pomoże.
Dobrze. Mam do niego zaufanie.
Crosby może pomóc ci reżyserować.
To byłoby...
Odkąd cię poznałem, bardzi chcę ci asystentować.
W porządku.
Porozmawiamy o organizacji itp.
Wracam do pracy.
Liczę na ciebie, chłopcze.
Tchnij w nią trochę życia.
Eureka.
W tych górach jest złoto!
Ujdzie.
Masz za dużo wolnego czasu.
O co ci chodzi?
To jest ważne.
Nie wszystkie etykiety muszą być skierowane
- w jedną stronę. - Ale...
tak jest wygodniej.
Widać, że to meksykańskie duszone pomidory.
Jeśli chcez pogadać
o nerwicy natręctw, daj znać.
- Dobrze. - Dzięki.
Co robisz w tym tygodniu?
Idę do biblioteki.
Mam randkę z gorącym facetem z Rumunii.
Gramy w Scrabble,
ale po sieci.
Nie mów do mnie, jakbym to ja była dziwna. To śmieszne.
A jakie ty masz plany?
Pewien naprawdę dziwny gość z mojej szkoły
zaprosił wiele osób od siebie na impreze. Nagrał film
na telefonie czy coś takiego.
Nie zapowiada się dobrze, ale kto wie.
Brzmi kusząco i ciekawie,
ale muszę odmówić.
- Ale dziękuję. - Nie ma sprawy.
Wracajmy do pracy.
- Co robisz? - Daje ci inną pracę.
Chcesz mnie zirytować.
Ludzie słuchają na swój sposób.
Twarz nie zawsze wyraża, to co myślicie.
Dlatego ważne są
wskazówki w słowach.
Czy mogę...?
Chcę coś powiedzieć.
Proszę.
Łajdaczyłem się.
Miałem romans.
Ale ona też.
Spała z innym.
A teraz chcę iść na zajęcia
prowadzone przez jej kochanka!
Tego samego faceta.
Więc może
porozmawiajmy o tym?
Powiedziałam ci zajęciach.
Niczego nie ukrywałam.
Zrezygnuj z zajęć.
Zeek, wyjaśnij dlaczego.
Co tu wyjaśniać?
Powiedz jej, co czujesz.
Czuję ból.
I gniew. Jestem...
Jestem zazdrosny.
Dobrze.
Dobra robota.
Camille, jak odpowiesz Zeekowi?
Rozumiem, co czujesz.
Naprawdę.
Pomyślę o tym.
Pani Orkand powiedziała,
że Max i Emily dobrze się dogadują.
- Są dla siebie idealni. - Byłem przy tym.
Siedzą przy jednym stole.
Razem wykonują zadania w klasie.
Nie kłócą się.
Dlaczego mama Emily
go w ten sposób potraktowała?
Może to przeoczenie.
Zadzwonię do niej i porozmawiamy.
- Kristina, posłuchaj... - Jak matka z matką.
Poczta musiała zgubić te zaproszenie.
Tak.
Zdarza się.
- Kochanie? - Tak?
Mogę wejść i powiedzieć, jak jestem dumna z ciebie?
- Lepiej nie. - Dzięki.
No i wchodzisz.
Kochanie,
dlczego się nie cieszysz?
Nie chcę tego.
Daj spokój. Zobacz, co osiągnełaś.
Rok temu nie myślałaś o zdawaniu tego testu,
a poszło ci tak dobrze.
Dziękuję. Wystarczy.
Dziś w pracy poznałam kogoś.
Koleżankę Gordona z uczelni w Berkeley.
Jest tam wciąż ważną a-absolwentką.
Zapytałam Gordona, czy może ona z tobą porozmawiać.
Dlaczego to zrobiłaś?
Dla koneksji. Jeśli jej się spodobasz,
może do kogś zadzwoni
albo napisze.
To może ci naprawde pomóc.
Pomyślałam, że z nią pomówisz.
Nie chcę.
To twoja szansa.
Tylko nie mów, że nie chcesz.
- Nie chcę. - Dlaczego?
Będę w niezręcznej sytuacji.
- Dlaczego? - Po prostu.
To jedno spotkanie. Nie mów ciągle nie.
Muszę tam pójść i udowodnić...
- Spróbuj. - Nie chcę.
- To towja szansa. - Łatwo ci mówić.
Nie musisz tam iść i udowadniać,
- że jesteś dość dobra. - Nie mów nie.
- Ciągle mówisz nie. - Nie chcę.
Dobrze, skupcie się i uważajcie.
Postarajcie się powiedzieć swoje kwestie.
- Jabbar, zacznij. - Eureka!
W tych górach jest złoto.
W porządku.
Sienna, pamiętasz, co masz powiedzieć.
Mówi: "Czy to wygląda jak złoto".
Nie podoba mi się mój tekst.
Chcę inny, nowy.
Nie podoba ci się kwestia?
Joel, nawet ona widzi,
- że to zły tekst. - Zrobimy przerwę.
- Poczekajcie. - Idzie jak po grudzie.
W ogóle nie idzie.
Nie powinni uczyć się tego na pamięć.
To nudne.
Muszą coś robić.
- Nie mogą tylko biegać. - Mogę coś napisać...
Musical, jak z Broadway.
Dobrze.
Lubicie muzykę?
Nie wiem...
Zobacz jak się cieszą.
- Widzę. - Pierwszy raz widzę je
tak podekscytowane.
Niech nauczą się najpierw się tego tekstu.
Potem możemy coś dodać.
Podoba ci się pomyłs z muzyką?
Tak, jeśli czas pozwoli dodamy ją.
Ok, ty tu rządzisz.
Widziałeś ten entuzjazm?
Tak, zauważyłem. Dzięki.
- Lubicie muzykę? - Tak!
Andie?
- Tak? - Cześć. Co słychać?
Jestem mamą Maxa. Wracam właśnie z klasy.
Kristina, cześć.
Cześć. Już się poznałyśmy.
Racja, przepraszam.
Max nie dostał zaproszenia na urodziny Emily.
Zastanawiam sie,
zgubiło się czy zapomniałaś je wysłać?
Nie.
Nie?
Nie.
O rany!
Nie rozumiem.
Są w jednej klasie,
mają podobne wyzwania i problemy...
Zaproszenie wszystkich oprócz Maxa było okrutne.
Nie tylko Maxa. Nie zaprosiłam jeszcze dwoje innych dzieci z klasy.
Emily powiedziała, że nie chcę ich na przyjęciu.
Nie chciałam być okrutna.
Ale to było okrutne.
Nieco okrutne. Zasadą w szkole jest,
że jak zapraszasz jedno dziecko,
to trzeba zaprosić pozostałe.
Jeżel nie rozdajesz zaproszeń w klasie,
to nie trzeba zapraszać wszystkich.
Ale motto tej szkoły to integracja.
O niczym innym nie mówią.
Przedsykutowałam to z mężem.
Według nas
w jednym w dniu w roku
Emily może bawić się, tak jak chce.
Pracuje..
Ciężko pracuje, nad tym, co innym przychodzi łatwo.
Więc jej słucham.
- Przykro mi. - Nie szkodzi.
Jako matka dziecka z Aspergrerem pewnie mnie zrozumiesz.
Rozumiem.
Witaj.
Cześć.
Mam pytanie.
Będziesz chodzić na zajęcia prowadzone
przez twojego gacha?
Co to w ogóle za pytanie?
Źle się wyraziłem.
Może tak, zrezygnujesz z zajęć?
Ufasz mi?
Tak.
Tak, ufam.
Dobrze.
Chodzi tu o zaufanie.
Musimy zacząć sobie ufać.
Między mną i Matthew nic nie ma.
Absolutnie nic.
Nie chcę rezygnować z zajęć.
Musisz sobie
z tym poradzić.
Oboje musimy.
Rozumiem.
Centrum.
Cześć, rozmawiam z Alexem?
Tak. Cześć. Haddie?
Tak, poznałeś mój głos.
Jestem na przyjęciu w domu tego dziwnego gościa, o którym ci mówiłam.
Chcę zapytać, czy wpisałam się na jutro do pracy.
Chcę się upewnić.
Już sprawdzam. Poczekaj.
Dobrze.
Tak, jesteś wpisana.
Dobrze. Będę jutro.
Masz szczęście.
Mam dla ciebie górę nawozu do przerzucenia.
Wiem, że lubisz być brudna.
- To jest ubrudzić się. - Dzięki,
ale troche przesadzasz.
- Troche. - Tak.
Dobrze, do jutra.
- Do jutra. - Cześć.
Cześć.
Czy Beduin naprawdę istnieje?
Nie wiem. Żałuję, że tam poszłam.
- Przepraszam za przyjęcie. - Chcesz herbaty?
Ale z kuzynem bawiłaś się dobrze.
Prawda. Chcesz herbaty?
Pewnie.
Cześć.
Cześć, Amber.
Napijesz się herbaty?
Chętnie, dziękuję.
Dzięki, Amber.
Pójdę po tą...
książkę.
W porządku.
Lubisz z granatem?
Innej nie mamy.
Twoja mam powiedziała mi o twoich imponujących wynikach egazaminu.
Dobra robota.
Dzięki.
Jesteś uzdolniona.
Wspomniała też, że możesz porozmawiać z moją przyjaciółką,
- która chodziła do Berkeley. - Proszę.
- O co chodzi. - Jak swobodnie to wplątłeś.
- Co? - To jest śmieszne.
Ustawiliście to.
- Skąd. - To zasadzka.
- Nieprawda. - Prawda.
Daj spokój, pocisz się.
To był pomysł mojej mamy.
Jaki pomysł?
- Dobrze, ale to nie zmienia
tego, że nie chcę tego spotkania.
Nie jest to dla ciebie ważne?
Nie jest, dobrze?
Jeśli nie jest, to spotkaj się
z nią i wysłuchaj jej.
Jeśli nie jest, to tego nie zrobię.
Jeśli nie jest, to usiądź do rozmowy
z kobietą, która ukończyła Berkeley
i podobało jej się tam.
Nie chcę. Dlaczego mnie do tego zmuszacie?
Nie rozumiesz.
Zawsze kiedy mam taką okazję, marnuję ją.
Mam tego dość.
Amber.
Los nieraz da ci popalić.
Nie poddawaj się.
Nie unikaj trudnych sytuacji, ponieważ boisz się,
że nawalisz. Co z tego, że nawalisz?
Amber, jesteś piękną,
młodą i inteligentną dziewczyną.
Rozumiesz?
Nie bój się próbować.
Daj sobie szansę.
Nie cierpię tego, że twój brat nie wie, jak wiele trzeba,
aby zorganizować dzieci.
Myśli, że wystarczy pośpiewać.
Nie wie, jak wymagające są dzieci.
Dzieci muszą znać tekst.
Na pewno wie, kto tu rządzi.
Będzie dobrze.
Przedstawienie zrobi wrażenie.
Może będzie pierwsze, które zdobędzie nagrodę teatralną.
Cieszę się, że się zaangażowałeś.
Joel nie ma nic przeciw.
Trochę się wzbrania,
ale zbliżymy się do siebie.
Widziałaś moje harmonijki?
Mogą być w szafce.
Wiesz co sprawia, że
dobra sztuka staje się warta Broadway?
Harmonijki.
Tato, jedźmy do szkoły.
Dobrze, zabiorę was.
Zaraz, mam pytanie.
Kto jest świetnym rodzicem, co pozwala jego narzeczonej
być świetną artystką w Berkeley.
- Kto to? - Ty kochanie.
To ja!
Przytul mame!
Miłego dnia w szkole.
Jedziemy. Tańcz do woli.
Mam plecak, buty zawiązane, włosy też ok.
Jedziemy.
Cześć.
Ale pośpiesz się.
Nosisz kapelusz.
Zawsze go noszę, gdy mam dobry humor.
Proszę, kochanie.
Cześć. Masz na imię Emily?
Proszę, przyniosłam ci flamastry.
Jestem Kristina, mama Maxa.
Cześć.
Niedługo są twoje urodziny. Cieszysz się?
Mam przyjęcie.
Nie zaprosiłam Maxa.
Był dla ciebie niemiły?
Nie chce przegrywać.
To znaczy?
Kiedy przegra w grze, bardzo się złości
i każe mi grać dalej.
Czasem nie chcę i znowu się złości.
Rozumiem cię.
Dlatego nie chcę go na przyjęciu.
Będziemy grać na nim w gry.
- Carly. Miło cię poznać. - Cześć.
Co się stało?
- Co to było? - Przesadzasz.
- Za mocno... - Kurtyna w górę.
Cześć. Przepraszam.
To było śmieszne.
Przepraszam.
- Gordon zorganizował spotkanie.
- Dziękuję. - Dobrze cię widzieć.
- Co? - Silny uścisk.
To tylko... Będę uważać.
Porozmawiamy z Carly w moim biurze.
Masz dla niej jakieś wskazówki?
Coś co powinna o niej wiedzieć?
Uwielbia Rolling Stones.
- Uwielbia Rolling Stones. - No i?
- Wykorzystaj to? - Jak?
To rozmowa o szkole. Coś wymyślisz.
My idziemy tędy.
Jasne.
- Chwila. - Miłej zabawy. Do zobaczenia.
Carly, poznaj Amber. Chcielibyśmy...
Nie stój tak.
Zachowuj się jak zwykle.
Dlaczego interesuje cię Berkeley.
To świetna szkoła.
- To prawda. - Nie znam jej
tak dobrze jak ty,
ale słyszałam o niej dobre rzeczy.
Dlatego chcę tam się uczyć.
To prawda.
Rolling Stones są świetni.
- Lubisz the Stones? - Ty też?
- Jestem fanką. - Kto nie jest?
Są świetni.
Przy okazji, przepraszam za to zamieszanie.
Robię to ze względu mamę.
Pewnie często ktoś
prosi ciebie, kobietę sukcesu, o pomoc. Żebyś spotkała się
z ich dziećmi itp.
Żaden problem. Jeśli nie zapytasz,
nie poznasz odpowiedzi.
Musisz ryzykować.
Masz racje.
Jestem zdenerwowana. Przepraszam.
Nie ma powodu.
Jet mi niezręcznie, bo...
Próbuję pokazać siebie, jaką jestem naprawdę.
Ale pewnie mówie głupie rzeczy.
- Nieprawda. - Czy może
mam pokazać się jako inteligentna i dojrzała.
Masz być sobą, co robisz, i dobrze na tym wychodzisz.
Zawaliłam pierwszą rozmowę do szkoły.
- Naprawde? - Tak.
- Co się stało? - Bałam się
pokazać, że mi zależy,
więc byłam zimna i wyniosła.
To była katastrofa.
Skąd wiesz?
Ponieważ podejrzałam, co napisał
prowadzący rozmowę w notesie,
gdy wyszedł do łazienki: "Irytująca" dużymi literami.
- Straszna klapa. - Wiem.
Byłam jednak irytująca.
- Co zrobiłaś? - Nic.
Wrócił, a ja dalej byłam irytująca
i zakończyliśmy rozmowę.
- Rozmawiałaś dalej? - Tak, musiałam.
Nie mogłam wyjść.
Niesamowite.
Nie jesteś irytująca.
Dziękuję. Też nie jesteś taka.
Z oceną poczekaj do końca rozmowy.
Dobrze.
Słuchajcie, na trzy
wszyscy biorą do ręki harmonijki
i graj, co chcą.
Dobrze. Raz, dwa, trzy.
SZKOŁA ARTYSTYCZNA BERKELEY
Przepraszam pana.
Tak?
Pan uczy malowania palcami w tej szkole?
Uczę rysunku.
Tak przez kilka następnych tygodni.
Jestem Matthew, słucham.
Jestem Zeek Braverman,
mąż Camilli.
Trzymaj się z dala od mojej żony, Matthew.
Rozumiemy się?
Ta, rozumiem.
Dobrze.
Andie, to ty?
Co słychać? Nie śledzę ciebie. Byłam tu.
- Kristina, witaj. - Cześć.
- Mogę cię o coś zapytać? - Tak.
Zastanwiałam się nad tym.
Wiem, że Max i Emily nie zawsze się dogadują.
Są sprawy, które ich dzielą.
Ale mam świetny pomysł.
Może ty i Emily
spotkacie się z nami?
Dzieci będą mogły pobyć trochę ze sobą.
Wiem, że Max musi się nauczyć przegrywać.
Zobaczymy, jak się dogadają. Może wtedy
Max będzie mógł przyjść na urodziny.
- Ok, będę szczera. - Słucham.
- Nie chcę wracać do tego. - Wiem.
Wiem, że to niezręczne...
Nie dociera do ciebie, że odmówiłam.
Wiem, że mi odmówiłaś, ale chcę powiedzieć,
że powinniśmy sobie nawzajem pomóc.
Mam dość tego
integrowania się. Udzielam się w społeczności.
- Naprawdę. - Wiem.
Widzę to.
Wiem, że bronisz swojej córki równie zaciekle,
jak ja swojego syna.
W innym wypadku bym tak cię nie naciskała.
Andie, czy zrobiłaś kiedyś
coś tak głupiego i desperackiego,
byle tylko bronić swoje dziecko?
Jeżeli nie, to będzie mi przykro,
odejdę i nie będę więcej
prosić, żeby Max mógł przyjść na urodziny.
To ci obiecuję.
Zrobiłam wiele dziwnych rzeczy dla Emily.
Cieszę się.
To będzie obre doświadczenie.
Znam doskonałą opiekunkę. Zajmie się dziećmi
i pomoże im dobrze sie bawić.
A my będziemy miały okazję porozmawiać.
Zamówimy, na przykład, sushi.
Może być przyjemnie.
Matthew?
Co robię nie tak z moją ręką?
Nie wiem. Ani troche nie przypomina ręki.
Camille,
nie rozmawiajmy.
O rysowaniu?
W ogóle.
Twój mąż wyraźnie to podkreślił.
Rozmawiałeś z Zeekiem? Kiedy?
Nie chcę się w to mieszać.
Mówię poważnie.
Poczekasz na ocenę swojej pracy
do powrotu Marcie, dobrze?
Tak, bardzo dobrze.
POMIDORY
Halo?
Cześć.
Co robisz?
Cześć.
Masz chwilę?
Tak?
Chcę podziękować
za zorganizowanie spotkania z...
- Carly. - Ach tak.
Dziękuję, że to zrobiłaś...
To drobiazg.
Nieprawda.
Bardzo się martwię, że moje decyzje
nie pomagają moim dzieciom.
Chcę, żeby miały więcej możliwości.
Chcę, aby Amber miała wszystko,
czego zapragnie.
Amber to wspaniały dzieciak.
Tak.
Wiesz dlaczego?
Jesteś wspaniałą matką.
Mówię szczerze.
I seksowną.
Co robisz wieczorem?
Ja?
Kolacja?
Dobrze.
- O siódmej? - Ok.
Świetnie.
"Gangster".
- Naprawdę? - Tak.
Nie pasuje. "Rf" to nie słowo.
R-F? To słowo?
Ja...
W takim razie
"spodziwiać".
Co?
"Spodziwiać" to nie słowo.
- Zazdrościsz mi słowa? - Skąd.
- Co? - Mówię tylko
że nie istnieje.
Spójrz na mnie, no spójrz.
Więc co robisz?
"Spodziwiasz"?
"Spodziwiasz" mnie.
Ależ skąd.
Takie jest jego znaczenie.
To nie fair. Sprawdzę słownik.
Co mu powiedziałeś?
Do kogo?
Nie udawaj, że nie wiesz,
o kogo mi chodzi?
Co powiedziałeś mojemu nauczycielowi?
Kazałem mu trzymać się z dala od ciebie.
Mówiłam ci, że nic między nami nie ma.
Sam mu to
chciałem powiedzieć.
To poniżające.
Dla ciebie. Pomyślałaś o mnie?
Jakie to jest dla mnie poniżające!
Pytasz mnie bez przerwy o to, co czuję!
Kiedy to w końcu robię,
jest mi niedobrze,
ty mówisz: "Co z tego?"
Spotkałem twoje portugalskie ciasteczko
i powiedziałem, żeby nie tykał tego, co moje.
Co twoje?
Wiesz, o co mi chodzi.
Tak, wiem.
- Na pewno. - Dobrze wiem.
Te godziny terapii!
Mowa o zmianach! Ty nic się nie zmieniłeś.
Ty się nie zmieniasz.
- Ani troche. - Naprawdę?
Tak.
Cześć.
Co robisz?
Czytam.
W ciemności?
Nie jest aż tak ciemno.
Ale muszę sobie sprawić lampkę.
Przyda się.
Jak było na kolacji?
- Dobrze. - To słodkie.
Chcę ci powiedzieć, że spotkanie z Carly
było udane.
Chcę ci coś powiedzieć, ale jeśli zaczniesz płakać,
przestanę, dobrze?
- Zimno tu. - Tak.
Nic mi nie będzie.
Na początku byłam zdenerwowana.
Bałam się, że to nie dla mnie,
że cię zawiodę.
Ale zaczęłam rozmawiać i pomyślałam, że dam radę,
że jesteśmy podobne i potrafimy się porozumieć.
To mnie zaskoczyło. Pomyślałam,
że może jestem w stanie
to osiągnąć. To znaczy, zdobyć edukację
i osiągnąć sukces.
Czułam się wspaniale.
Pewnie włożyłaś dużo pracy, żeby zorganizować te spotkanie.
Chcę ci za to podziękować.
I to bardzo.
Nie ma za co.
Płaczesz? Tak, płaczesz.
Robiłam, co mogłam.
Mamo, proszę.
Nie!
Max, wygląda na to, że przegrasz.
Pamiętasz, co mówimy, gdy ktoś wygrywa?
- "Gratuluję" - Dobrze.
Wtedy Emily pewnie będzie chciała zagrać jeszcze raz.
Może.
Ostre.
Przez trzy lata nosiła
tylko jedną parę dresów.
W końcu praktycznie wyparowały.
Mam dwoje starszych chłopców. Kiedy pojawiła się dziewczynka,
myślałam, że będę ją ubierać w ładne sukienki.A ona wolała stare dresy
i wyglądała jak bezdomna.
Max nosilł kostium pirata przez dwa lata.
- Boże. - Dwa lata.
Z przepaską i wszystkim innym.
To było słodkie.
A obsesje?
Jego czy moje?
- Dobre. - Tak.
Zdrowie.
Niezłe, co? Sama to zrobiłam.
Naprawdę?
Zróbmy przerwę, dzieciaki.
Zastanówmy się co dalej.
- Dobra robota. - Usiądźcie tam.
Dlaczego przerwałeś? Dobrze im szło.
Musimy... Musimy wrócić do sztuki.
Wrócić do sztuki? Po co?
Wystawiamy sztukę.
Po to tu jesteśmy.
Mają nauczyć się ról.
Wczoraj na próbie tylko dmuchali w harmonijki.
A teraz... Nawet nie wiem, co robią.
To muzyka. I zabawa.
Ale organizacja...
Czy nie śpiewają słodko?
Dlaczego mają nie śpiewać?
To historia Kaliforni, nie musical.
Do diabła z historią Kaliforni.
Posłuchaj, Taylor prosił, bym dodał życia tej sztuce.
- To właśnie robię. - Słucham?
Chciał, abym dopilnował prac nad sztuką.
Próbuję to robić, ale nie za pomocą
historii Kaliforni. Potrzebuję muzyki i...
Dobrze.
W porządku.
Chyba nie rezygnujesz?
Wstawimy te nudne kawałki.
Nie podoba ci się, jak reżyseruję?
W takim razie rób to sam.
Sztuka jest twoja. Dodaj do niej co chcesz.
Jesteś dobrym reżyserem. Nie podoba mi się to.
Na miejsca!
Gotowa do powrotu?
Tak.
Rany, te robale na pomidirach
doprowadzają mnie do szału.
Ciężko ich się pozbyć.
- Wiem. - Próbowałam wszystkiego.
Alex opowiadał, jak robal wpełzł do jego buta i wrócił z nim
do domu. To kiepska historia.
Spędzasz ostatnio z Alexem dużo czasu, prawda?
Tak.
Tak myślałam.
Co się dzieje między wami?
Powiem ci coś.
Pewnie.
To zostanie między nami.
Jasne.
Lubię Alexa.
Lubię tu przychodzić i być z nim.
Jest wspaniały.
Wiele mu się przytrafiło,
a nie jest zgorzkniały. To robi wrażenie.
To dobry człowiek.
Cieszę się.
Zapoznałaś mnie z nim. Dziękuję.
Jesteś taka piękna.
Tak się cieszę.
Dziękuję.
Popatrz tylko.
Rozklejamy się.