Muszę zwolnić siedem osób.
Tu chodzi o ludzi,
poprzednich odcinkach...
z którymi pracujemy 15 lat.
Nie myśl, tylko to zrób.
Mam potrzymać cię za rękę?
Gordon mnie zaprosił.
Wszyscy oprócz ciebie go znają.
Sama będę podejmować decyzję.
Alex jest wolontariuszem.
Cześć.
Nie mów do mnie, jakbym była idiotką.
Nie jesteś idiotką.
Spóźniłaś się dziś.
Może obniżysz mi pensję.
Wyjdziesz za mnie?
Bierzemy ślub.
Witaj w Crazytown, Jasmine.
Możesz przestać?
To genialne.
Ten, kto to wymyślił, jest geniuszem.
Nie? Nikt? Nic?
Bob tu idzie.
Zaczyna się.
- No, to już. - Panowie,
czy te testy są teraz takie ważne?
Jak wtopimy, but przejdzie do historii.
Po trzech miesiącach pracy nad nimi
kilka osób zadecyduje, że...
Ta branża to piekło.
- Bob. - Witaj.
Cześć, Bob.
Zrobiłem wstępne zestawienie
i musicie pamiętać, że...
Proszę cię, Bob.
Nie jest dobrze.
Tylko świetnie?
Niestety, nie.
To piszczenie przyprawiło rodziców o ból głowy.
To się naprawi.
Może ćwierkać, gwizdać...
- Jakie są wnioski? - ZON.
Zaczynamy od nowa?
Przykro mi.
Droga wolna!
Podoba mi się, jest super.
Jest nowy dywan.
Jest śliczne.
Idealny na nasze potrzeby.
Jabbar może chodzić do szkoły piechotą. Wszędzie jest blisko.
Świetnie się składa, że sąsiedzi
mają 5-letnie bliźniaki.
To były...
To były bliźniaki?
- Tak. - Myślałem, że widziałem...
- Podwójnie? - Podwójnie.
To przeznaczenie.
Chyba tak.
Niczym przeznaczenie.
Kosztowne przeznaczenie.
Wiem, że jest trochę za drogie.
No, wiesz...
Wciąż spłacam pożyczkę na mój sprzęt
i płacę opłaty za łódź.
Łódź?
Tak, moją łódź.
Płacę za cumowanie i utrzymanie.
Żeby coś się w niej nie zalęgło.
Chcesz ją zatrzymać?
Cóż...
Wprowadzamy się do nowego mieszkania.
Po co ci łódź?
W sumie masz rację.
Jabbar ją uwielbia,
ale chyba bez sensu utrzymywać dwie rzeczy.
Tak.
Sprzedajemy łódź.
Nie chcę tego roztrząsać, ale ten but
jest ważny dla twojej siostry.
Nie chcę o tym mówić.
Nie możemy kupić tylu paczek czipsów.
Jedna dla każdego.
Możemy się podzielić jedną paczką.
Nie sobie kupi te czipsy.
Tak, niech sobie kupi.
Dzięki, tato. Weź dwie.
Dwie paczki czipsów wystarczą.
Dziękuję.
Może zbierzesz nowy zespół?
To kosztuje mnóstwo pieniędzy,
jakieś 15 tysięcy dolarów.
Nie mamy teraz tyle.
Musisz pójść na całość, synu.
MAKS. 10 ARTYKUŁÓW
To jest topienie pieniędzy na buty,
których nikt nie chce kupić.
To pieniądze wyrzucone w błoto.
Masz jakiś wybór?
Co teraz zrobisz?
17 artykułów.
Co robisz? Kupuję te rzeczy.
Można 10 artykułów, a nie 17.
Daj spokój, mały.
O siedem za dużo.
- Co ty wyprawiasz? - Hej.
Nic się nie stało. Przepraszam.
Spieszę się.
Możesz to zostawić?
Hej.
- Ma za dużo rzeczy. - Daj spokój, Max.
Tato, on ma 17 artykułów!
Niektórzy myślą, że te zasady
ich nie dotyczą, przepuść go.
Przepuść go.
Pilnuj swoich spraw.
Słyszysz? Pilnuj swoich spraw.
- Tato. - Co mówiłeś?
On też się wtrąca?
Właśnie, że tak.
Pomóż Maksowi, dobrze?
Weź więcej chipsów
i paluszki, pomożesz mu?
Tak.
Może się pan pospieszyć?
Co za osioł?
Co takiego?
O co ci chodzi?
O nic.
Chyba jednak tak.
Nie umiesz czytać.
Ten mały ma problem.
Mój syn nie ma...
Musisz go lepiej przeszkolić.
Co to ma znaczyć?
Żal mi ciebie, wiesz?
Dlaczego?
Bo to debil!
Mogę wziąć normalne mięso taco? Chyba będzie im smakować.
Dobrze.
Dzięki, Suze.
Muszę lecieć, pa.
Mamy piwo.
Super.
Jak poszło?
Kupiliście wszystko z listy?
Chyba tak.
Wszystko w porządku?
Tak.
Tak?
Tak.
Mieliśmy mały problem z Maxem i czipsami.
Chciał wziąć ich za dużo.
Przepraszam.
Chcesz piwo?
Co się stało?
- Nic. - Coś się stało.
- Nie. - Chodzi o Maksa?
Dostał napadu złości?
- Nie. - Mówiłam Gaby, żeby nie...
Pracujemy nad tym...
Mówiłem, że nic się nie stało.
Dobra, tylko spytałam.
Idę pod prysznic.
Cały czas tyle się dzieje.
Każda minuta spędzona tutaj jest warta więcej niż gdziekolwiek indziej.
Wiesz, o co mi chodzi?
Chyba tak, tu jest spoko.
Nie musisz być taki skromny.
Jest niesamowicie.
Jutro wielka przeprowadzka. To będzie dopiero coś.
Miny dzieciaków, kiedy wejdą tu jutro
- po raz pierwszy. - Tak.
To jest najlepsze w tej pracy.
- Z pewnością. - Bez dwóch zdań.
Jeśli nic jutro nie robisz po szkole,
powinnaś tu wpaść.
Chętnie.
Bardzo bym chciała.
- Ale muszę iść na zbiórkę kibiców. - Na zbiórkę?
- Jestem przewodniczącą klasy. - Nieźle.
- Muszę się tym zająć. - Super.
- Przewodnicząca? Oczywiście. - Dobra.
Nie mów tak. Sama nie wiem...
Zmieniamy nazwę naszej maskotki,
bo jest przestarzała, to nic wielkiego.
Szkoda. Myślałem, że przyjdziesz.
Ja też.
Możesz to wynieść zanim wyjdziesz?
Dobra.
To też do kuchni?
Już prawie gotowe, synu.
Przyniosę płyny.
- Przyniesiesz płyny? - Tak.
Przyniesiesz mi ten pomarańczowy?
Tak.
Lubisz przypieczone,
bardzo przypieczone czy zupełnie spalone?
Przypieczone.
W takim razie są już gotowe.
Dobra.
- Jeden hotdog bez dodatków. - Dzięki.
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
No, cóż.
To mogą być ostatnie hotdogi,
jakie jemy na łodzi.
Dlaczego?
Bo kupujemy nowe mieszkanie
i chyba będziemy musieli sprzedać łódź.
Czuję to samo, co ty.
Nie możemy jej zatrzymać?
Cóż,
to byłby nadmiar luksusu.
Czemu?
Cóż,
musimy zapłacić za to nowe mieszkanie,
a nie można mieć wszystkiego.
Ale przecież ty lubisz łodzie.
Tak sądzisz?
Mieszkasz tu, od kiedy cię znam.
To twoja łódź.
Lubisz łodzie, a to jest twój dom.
Sam widzisz.
Całkiem niezłe wytłumaczenie.
Ta łódź to ty.
Cześć.
Cześć, przepraszam.
To świetny pomysł.
Nie musisz mnie pocieszać.
Ja, ty i Adam musimy się po cichu wymknąć
- po południu. - Czemu?
Bo mamy tu taką tradycję.
Zawsze gdy testujemy jakiś but, wynajmuję limuzynę.
Jeśli test wypadnie dobrze, świętujemy.
A jeśli źle,
pijemy do upadłego.
Idziemy.
Mój brat bierze w tym udział?
Za każdym razem.
A ponieważ ten but to twój pomysł,
w tym roku idziesz z nami, chodź.
- Teraz? - Tak.
Jest 15:30.
- Jestem tu szefem, idziemy. - Dobra.
Nie strzelaj sobie jeszcze w głowę.
Zaczekaj chwilę, Terry.
- Terry z produkcji? - Tak.
Powiedz mu, że musisz wyjść.
Nie tym razem, Gordon.
Terry, oddzwonię później.
Braverman, idziemy.
Rusz się, Braverman.
Chcę tu zostać i opłakiwać ten projekt po swojemu.
- Zawalony pracą. - To tradycja.
Wiem, jestem jej częścią.
Ale w tym roku chcę tu zostać i popracować.
- Serio? - Mam sporo pracy
- i chcę to skończyć. - Na pewno?
Nigdzie się nie ruszy.
- Dobra. - Dobrze.
- Jak chcesz. - Na razie.
Ale ja... no, wiesz.
- To znaczy... - Oczywiście.
- Baw się dobrze. - Ty też.
Udanego świętowania.
ZBIÓRKA KIBICÓW
Przepraszam panią.
Dokąd się wybierasz?
Wychodzę.
Uciekasz ze zbiórki?
Chyba tak.
Nie możesz mnie tam zostawić. Przyszłam tu dla ciebie.
To idź, to bez znaczenia.
- Ja idę. - Chwila.
- Co? - W takim razie idę z tobą.
Słuchaj, ja...
Pomagam w przeprowadzce.
Jeśli chcesz...
Nie brzmi zbyt ciekawie.
Trzymaj się.
Możesz mnie zostawić w kawiarni,
a potem się spotkamy.
Sama nie wiem, Amber.
Nie wiem, którędy będę wracać.
To bez sensu.
- Czemu zachowujesz się tak dziwnie? - Nieprawda.
Zakochałaś się w jakimś bezdomnym?
Nie.
- Nie o to chodzi. - Właśnie, że tak.
Idę sobie.
Poczekaj, aż opowiem o tym rodzinie.
Uważaj na siebie, dobrze wyglądasz!
I czysto, spodoba mu się to.
Bardzo dziękujemy.
- Zasługujesz na to. - Dziękuję.
Nie ma sprawy.
- Jesteś aniołem. - Dziękuję.
- Powodzenia.
- Co słychać? - Cześć.
A co ze zbiórką kibiców?
Nie wiem.
- Przełożyli. - To super.
Tak, super.
- Przeszkadzam? - Nie.
Będziecie jeść obiad?
Nie, kończymy przeprowadzkę.
- Alex! - Co jest grane?
Co słychać, stary? Jak leci?
- Robisz się za ciężki. - To dla ciebie.
Serio? Sznurek do kluczy?
To mój ulubiony kolor.
Założymy go?
Ładny, prawda?
Tak, dziękuję.
Idźcie się bawić.
Te dzieciaki są super.
Super.
Skoro już tu jesteś, a my jeszcze nie skończyliśmy,
może nam pomożesz...
- Co trzeba zrobić? - Myślałem...
Myślałem, że chcesz pomóc.
Pewnie, że tak.
Po to tu przyszłam.
Nie potrafię sobie wyobrazić, że Adam w ten sposób zareagował.
Mówiłem w kółko o tym bucie.
Może tym go rozdrażniłem.
To o wiele za mało,
żeby Adam komuś przyłożył.
On nie bije ludzi.
Ty to robisz.
Wiesz, co?
Ma kłopoty w pracy...
Musi się opiekować Maksem.
Musisz z nim porozmawiać.
Próbowałem, ale nie chciał.
Nie chciał mnie słuchać.
Spróbuj ponownie.
Co jest?
- Cześć. - Zmęczona?
- Nie. - Na pewno?
Tak.
Chciałaś sama przesunąć kanapę?
Proszę, tylko się ze mnie nie śmiej.
Tak sobie myślałam, że miałam dziś
bardzo udany dzień.
Naprawdę?
Ten dzień zmienił życie tej rodziny.
Prawda?
Czuję, że to było ważne.
Nie chcę marnować czasu
na zamartwianie się o rzeczy, które nie mają znaczenia.
Jak choćby szkoła, tańce czy oceny.
- To bez znaczenia. - To co robisz, jest ważne.
Wiem.
Oczywiście, że tak...
Masz przed sobą przyszłość.
Kiedyś będziesz czyimś szefem.
Rada studentów to jest coś.
Tak czy nie?
Tak, oczywiście.
Jestem pewien, że w szkole masz same piątki.
Jestem bardzo przewidywalna, same piątki.
W szóstej klasie dostałam czwórkę z przyrody i matematyki.
Jesteś dzika.
Żyjesz na krawędzi.
Najpierw mnie pytasz, a potem się ze mnie śmiejesz.
- To nie fair. - Nie...
bo pamiętasz, kiedy dostałaś tę czwórkę,
twoją jedyną czwórkę.
O to mi chodziło.
Dlaczego?
Chcę, żebyś to wzięła.
Pamiętaj dzisiejszy dzień,
bo jest ważny.
- Naprawdę. - Wiem.
- Zrobiłaś dużo dobrego. - Wiem.
- Pomogłaś innym. - Wiem.
- Dźwigałaś kanapy. - Wiem.
Zawiesiłeś sznur na mojej szyji.
Tak.
To nie jest dobry pomysł.
- Pewnie. - Nie chcę, żebyś...
Nie ma sprawy.
Ja...
Nic jej nie jest.
- Skąd wiesz? - Nie wiem
Nie odbiera telefonu.
- Już tu jest. - Haddie!
- Cześć, Haddie. - Haddie?
Mama się o ciebie martwiła.
To mało powiedziane.
- Gdzie byłaś? - Przepraszam.
- Przepraszasz? - Tak.
- Haddie. - Co?
Dzwoniłam trzy razy, gdzie byłaś?
Pomagałam w przeprowadzce rodzinie Rodriguezów.
Nie znam ich.
Bezdomna rodzina, którą znam przez babcię.
Pomogłaś im w przeprowadzce?
- Tak. - To super.
Dziękuję.
Nie obchodzi mnie, gdzie byłaś,
ale mogłaś zadzwonić.
Martwiłam się.
Dobrze.
Macie całkowitą rację.
Haddie, nic się nie stało.
Wystarczy jeden telefon.
- Dobrze. - Do jutra, kochanie.
Masz zamiar...
Muszę iść na to przyjęcie na łodzi.
Ostatni raz siedziałam w limuzynie w 11 klasie.
Danny Zelkind odkładał pieniądze zarobione na dostawie zakupów
przez równy rok, żeby zabrać mnie limuzyną na studniówkę.
Nawet nie poszliśmy potańczyć, tylko w kółko jeździliśmy.
Pojechaliśmy do Napa, otworzyliśmy dach
i patrzyliśmy na gwiazdy.
- To wszystko? - Tak.
Dokąd doszedł?
Co?
W końcu to była studniówka.
Doszło do pettingu.
Koleś przez rok dostarczał zakupy
i skończyło się na pettingu?
No, wiesz.
Facet doszedł do etapu pettingu z...
- No, wiesz... - Sarą Braverman.
- O, boże. - Poważnie?
Posłuchaj, Saro.
Chcę ci coś pokazać.
- Wysuwany but do golfa? - Zgadza się.
Wysuwane kolce pozwalają dokończyć grę,
i zamieniają się w buty do chodzenia.
To jest Flipperoo.
Buty do chodzenia, które zamieniają się w japonki.
- Są produkowane? - Jeszcze nie.
Wiem, czemu mi je pokazujesz.
Czemu?
Pokazujesz mi swoje porażki,
żebym nie gryzła się moją.
Bardzo miło z twojej strony.
Saro,
co my wyprawiamy?
Nie wiem.
Co by zrobił Danny Zelkind?
Sydney, pomóż mi z perkusją.
Rany.
Kładziesz to na górę.
Niezły jesteś, Joel.
To nie lada sztuka.
Byłoby niedbalstwem z mojej strony,
gdybym ci tego nie pwiedział.
- Co? - Nie jest za późno.
Możesz się jeszcze uratować.
Myślisz, że wychodzisz
za jednego, a nie za całą paczkę.
Chyba to wyczułam.
Oni wszyscy są stuknięci.
Jest na to jakaś rada?
Nie ma żadnej.
To zaraźliwa choroba.
Powoli wyżera ci mózg,
dopóki nie staniesz się jak oni.
Biała?
- Biała. - Jest taka silna?
Taka silna.
Dobra.
Jasmin uważa, że powinienem sprzedać łódź.
Czemu nie?
Po pierwsze zawsze, gdy coś sprzedawałem,
potem tego żałowałem, jak mojej gitary Telecaster z 1968 r.
Rok po sprzedaży jej wartość wzrosła trzykrotnie.
Łodzi to nie grozi, prędzej utonie.
Nie chodzi tylko o pieniądze.
Przeżyłem kilka ważnych chwil
na tej łodzi.
Masz na myśli podboje seksualne?
Nie tylko.
Dojrzewałem na niej.
Mój związek z tą łodzią
liczy wiele lat.
Jabbar też ją lubi.
Jabbar ma sześć lat.
Jest częścią mojego życia. Kocham łodzie.
Jabbar się z tym zgadza.
Dobra.
Crosby.
Sprzedaj tą łódź.
Jesteś dorosły.
Zróbmy sobie przerwę.
Mamy jeszcze mnóstwo pakowania.
- Zróbmy przerwę. - Nie mam czasu na przerwę.
Chce pomówić o tym, co się wtedy wydarzyło.
Nie chcę o tym mówić.
Wiem, że nie chcesz.
Niełatwo rozmawiać o uczuciach.
Kim ty jesteś?
Nie jestem pewien.
Tato, to był jakiś osioł.
Nie powinien był tego mówić.
Należało mu się. Każdy facet postąpiłby tak samo.
Tak.
- Adam. - Co?
Od kiedy
byłeś małym chłopcem,
zawsze udawało ci się
panować nad sobą.
To mnie zadziwiało.
A ja...
bardzo cię
za to podziwiałem
i wciąż podziwiam.
Ktoś musiał nad sobą panować.
Chciałem zachować równowagę,
bo ty ciągle wybuchałeś.
Darłeś się nawet na obcych.
Pamiętasz tę kelnerkę, która rozlała ci zupę na kolana?
Albo kiedy Crosby potłukł te czarne figury szachowe z onyksu?
Strasznie się wtedy wściekłeś.
Albo kiedy Sarah i Seth wrócili zalani do domu o 3:00 nad ranem.
Wpadłeś wtedy w szał.
Próbowałem nie być taki jak ty,
dlatego trochę to śmieszne, że mnie podziwiasz.
Teraz to ja się wściekam.
Wściekam się na wszystko. Jestem zły,
że z powodu słabej gospodarki musiałem zwolnić kilka osób,
bo pracuję z dupkiem, który od 15 lat obiecuje mi,
że uczyni mnie współwłaścicielem firmy,
ale tego nie zrobi.
Wkurzam się, że muszę trzymać Sarę za rączkę
i że nie może sama znaleźć sobie pracy.
Wkurzam się, że nie mogę bardziej pomóc synowi
i że ma zespół Aspergera.
Wkurzam się, że mnie podziwiasz
za panowanie nad sobą,
bo nic na to nie poradzę.
Z niczym nie mogę nic zrobić.
Nie uratuję tych miejsc pracy.
Nie wyleczę syna z Aspergera.
Nie powstrzymam dupka w sklepie
przed wyzwaniem go od debili.
I co z tego, że umiem panować nad emocjami?
Szczerze mówiąc czułem się dobrze, gdy mu przyłożyłem.
Czułem się dobrze nie panując nad sobą.
Cały czas jestem wściekły.
I nie wiem, co z tym zrobić.
Nie mogę przecież bić ludzi w sklepach.
Pomogę ci, Adam.
Dzięki, tato.
Spakuję swoje rzeczy.
O, boże, musimy lecieć, Gordon.
Przepraszam, ale musimy już jechać.
- Zaczekaj, która godzina? - O, boże.
Muszę jechać do domu.
Zorientują się, że nie wróciłam.
Jest 4:30, mój boże.
Amber.
Amber, obudź się.
- Czego chcesz? - Mamy nie ma w domu.
- Co się stało? - Nie wiem.
Która godzina?
Właśnie, już jest dzień.
Dzwoniłeś do niej?
Tak, ale nie oddwania.
A w domku dla gości?
Już sprawdzałem.
Nie ma jej tam.
Musimy obudzić tatę i babcię.
Tak.
Dobrze.
Dziękuję.
Dobra.
Było fajnie.
Tak, było fajnie.
- Na razie. - Cześć.
Dobra, jedziemy.
Spokojnie.
- Już wstaliście? - Boże.
Miałam szczęście.
Czyli kawa już gotowa.
Jak się macie?
Wróciła.
Próbujesz nas oszukać?
Masz 12 lat?
Jest 6:30 rano.
Gdzieś ty była?
Nie uwierzycie, ale byłam w pracy.
- Co takiego? - Zatrzymali mnie.
To nieprawda, mamo.
Bardzo przepraszam.
Następnym razem, jak będziesz w pracy
do 6:00 rano,
możesz chociaż zadzwonić albo wysłać SMS-a?
Nie chciałam was martwić.
Przygotuję się do szkoły.
Obudził mnie spanikowany.
Przepraszam, postąpiłam źle.
Przepraszam.
Dobrze, że już jesteś w domu.
Nie wierzę, że Joel tego nie skręcił.
Skręcił wszystkie pozostałe.
Nie broń go.
Jesteś zazdrosny?
O żonę Julii? Nie jestem o nią zazdrosny.
- Hej. - Co?
To nie było miłe.
Przepraszam, ale jestem trochę zły
na mojego brata, moje siostry i ciebie za to,
że nie traktujecie poważnie sprawy sprzedaży łodzi.
A co mielibyśmy robić,
żeby było poważnie?
Powinniście to docenić.
Wszyscy zakładają, że i tak ją sprzedam.
Może tak zrobię, a może nie, jeszcze tego nie wiem.
To dla mnie ważna decyzja.
Chciałbym, żeby inni też tak uważali.
Któregoś dnia ktoś doceni tę łódź.
Tylko o to mi chodzi.
O jej docenienie.
Potrzebuję młotek.
Ta tradycja,
którą Gordon kultywuje, zamieniła się
w coś bardziej osobistego...
Słyszałem, że późno wróciłaś.
- Skąd wiesz? - Dzwoniła mama.
- Do ciebie? - Tak.
- Boże, naprawdę? - Tak.
- Kiedy? - Dziś rano, szukali cię.
To osobna historia.
Zaczęło się od pracy.
Już po wszystkim.
Nie chcę o tym mówić.
Już po wszystkim?
Musiałem zwolnić siedem osób.
- Wiem. - A to, że ty i Gordon
spiliście się w środku dnia...
Dlatego nie rozumiem, czemu mój pomysł nie wypalił,
mimo iż mógł się sprawdzić.
Co tu się dzieje?
Myślisz, że mnie nie obchodzą?
- Co to ma być? - Cześć.
- Hej. - Co się dzieje?
- Nic. - Zupełnie nic.
Przecież widzę, że się kłócicie.
- Wcale nie. - Podoba mi się, no dalej.
Czego chcesz, Crosby?
Sprzedaję moją łódź.
Naprawdę?
Moglibyśmy się spotkać wszyscy
na pożegnanie łodzi.
Pożegnanie łodzi?
Tak, pożegnanie łodzi.
Kiedy to ma być?
To tam stałem się dorosły.
Zawsze uważałem ją za swój drugi dom
po domu rodzinnym.
Kiedy jest to pożegnanie łodzi?
Natychmiast, dzisiaj.
Nieco wczoraj narozrabiałam.
Jeden dzień to za mało.
Nie mogę.
Jeden dzień to za mało?
Jesteś prezydentem?
Neil Armstrong też miał nas zawiadomić,
zanim zrobił mały krok dla człowieka,
a duży dla ludzkości?
Jestem pewien,
że planowali to ponad 10 lat...
Jego żona pewnie zauważyła.
Wiecie, o co mi chodzi.
Crosby chce zrobić ogromny krok w swoim życiu
i pomyślałem, że może zachcecie mi w tym towarzyszyć.
Jeśli Crosby chce zrobić taki ogromny krok,
to muszę tam być.
Dla Crosby'ego zrobię wszystko, żeby tam być.
Crosby, wiedz, że Sarah też tam będzie.
Pokłóciliście się, a teraz chcecie mnie w to wmieszać.
Ale nie jestem tym zainteresowany.
Spróbuję tam być.
- Hej. - Przestańcie.
Może być miło.
Zrobię, co się da.
Wracaj do pracy.
Dziękuję.
Możemy pogadać?
Jesteś zajęty?
Wejdź, proszę.
Dzięki.
Chciałam cię przeprosić za wczoraj
i mam nadzieję, że to nie zakłóci
naszej pracy tutaj, bo chcę to dalej robić.
Jestem alkoholikiem.
Od pięciu miesięcy się leczę.
Mówię ci to, bo takie związki
nie są teraz dla mnie najlepszym rozwiązaniem.
Rozumiem.
Nie zrozum mnie źle.
Lubię cię.
I uważam, że jesteś atrakcyjna.
Jesteś naprawdę niesamowita.
Tyle że ja nie wiem,
co z tym uczuciem teraz zrobić.
Dobra.
Rozumiesz?
Przez alkohol wyleciałeś ze szkoły?
To był jeden z powodów.
Chodzisz na spotkania?
Spotkania, mam sponsora, realizuję program.
Wszystko razem.
Sporo tego.
Tak.
Nie mogę się doczekać, żeby to opisać w pamiętniku.
Będę miał swój wpis, super.
Tak.
"Kochany pamiętniku, rozmawiałam dziś z alkoholikiem”.
"Był bardzo miły”.
- Serio? - Nie miałam pojęcia.
Facet jak każdy inny?
Absolutnie tak.
Dobra, muszę coś skończyć.
Zobaczymy się później.
Dobrze.
Mówię tylko, że...
Nie zmienisz nazwy?
Odnosiła liczne sukcesy.
Tak.
Kiedyś pojechałeś na tournée do Australii
i mnie olśniło.
Rodzice mieli Sydney,
a Joel i ja rezerwację w restauracji,
tyle że nigdy do niej nie dotarliśmy.
- Tylko... - Przyszliście tutaj?
Przyszliśmy tutaj.
Użyliście mojego buduaru?
Cały zużyliśmy.
Serio? Ty i Joel?
- Poważnie? - To takie dziwne?
Dziwne, że z Joelem.
Nie wierzę, że sprzedajesz łódź,
zanim ja zdążę zrobić tu coś sprośnego.
A ty, Adam?
Zrobiłeś sobie kiedyś tani motel z mojego domu?
Nie bądź śmieszny.
Pewnie, że tak.
Co takiego?
- Nieprawda. - Serio?
- Kiedy? - Z kim?
Kilka razy byliśmy z Kristiną w mieście.
- Haddie miała opiekunkę, a my... - Co?
...sprawdziliśmy, czy łódź jest wolna.
Mój boże!
Nawet nie wiedziałem, że mieszkam w burdelu na wodzie.
Wszystko lepiej smakuje na powietrzu.
Muszę przyznać, że trochę się boję.
Sprzedać łódź?
Nie, wprowadzić się do Jasmin i Jabbara.
Małżeństwa?
Schrzanienia wszystkiego.
To duża zmiana.
To normalne, że się boisz.
Martwiłbym się, gdybyś się nie bał.
Schrzaniłem każdy związek,
w jakim byłem.
Ten jest inny.
Z powodu Jabbara?
Tak.
I dlatego, że ty się zmieniłeś.
Pomożecie mi tego nie schrzanić?
Pewnie.
Mam na ciebie oko, koleś.
Pomogę ci.
To super.
Proszę za mną na tył łodzi.
Mój boże.
Myślisz, że Neil Armstrong się nie bał,
kiedy stawiał pierwszy krok na księżycu?
Spodobała ci się ta metafora?
No, dobrze.
- Do dzieła. - Trzy, dwa, jeden.
NA SPRZEDAŻ
Mały krok dla kawalera.
Ogromny krok dla...
Rodziny.
- Będzie dobrze. - Świetna robota.
Zniszczy cały mój...
Cześć, wróciłam.
Żeby ci nie spadło.
Jestem na czas.
Wypiłam jedno piwo.
Jestem za szybko?
Popełniłam błąd
i przepraszam za niego.
Możemy o tym już zapomnieć?
Sam nie wiem, mamo.
Nie chcemy teraz o tym mówić.
Jak chcecie, nie przeszkadzam.
Ciężki pokój.
Możecie na chwilę odpuścić?
Czy ja cię kiedyś tak torturowałam?
Nie,
bo ja nigdy tak nie namieszałam.
Najlepsza matka na świecie.
Pamiętam cię.
O co chodzi z tym Gordonem?
Jest świetny.
Prowadzi firmę.
Podróżuje, jest zabawny.
Jest bystry.
Lubi mnie.
Jest słodki.
Pewnie, że tak.
Bo na to zasługujesz.
Tak.
Oni tego nie rozumieją.
Ale dlaczego?
Bo to wciąż smarkacze.
Są jak rozpuszczeni smarkacze.
Kocham tych smarkaczy.
Oczywiście, że tak.
Cześć.
Hej.
Jak poszło?
Dobrze.
Jak to Crosby.
Mnóstwo alkoholu i żadnego jedzenia.
No, tak.
Uderzyłem wtedy pewnego faceta.
Co takiego?
Uderzyłem faceta w sklepie.
Staliśmy w kolejce do kasy ekspresowej,
a Max się zdenerwował, bo policzył,
że ten facet miał 17 zamiast 10 artykułów.
Była wymiana słów, nazwał Maksa debilem i go walnąłem.
Chwileczkę.
Nazwał Maksa debilem.
Tak.
Dobrze zrobiłeś.
Nic mu nie jest?
Będzie żył.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Było mi wstyd.
Nie musisz się mnie wstydzić.
Jestem twoją żoną.
Nie wiem, co się dzieje.
Cały czas jestem zły.
Nawet na to, że się wściekam.
Żyję w ciągłym stresie, ale to nie jest dobra wymówka.
Wiesz, co było w tym najgorsze?
Że czułem się świetnie.
Naprawdę świetnie.
Odrobina sprawiedliwości.
Może jestem bardziej podobny do taty, niż mi się wydawało.
Nie jesteś do niego podobny.
Ani odrobinę, słyszysz?
Ja tylko...
Chciałabym, żebyś mówił mi wszystko.
Zawsze, nawet jeśli to nie jest miłe...
Zgoda?
- Walnąłeś go. - Wiem.
Nie śmieję się, tylko...
Musimy znaleźć jakiś sposób
na odstresowanie cię.
To nie jest dobre.
Może zacznę uprawiać jakiś sport.
Masz jakiś pomysł?
Obiecaj mi, że nie powiesz więcej,
że zamieniasz się w...
- W mojego tatę? - Tak.
Sama nie wiem.
"Zeek, jak leci?”
Właśnie o tym mówię.
"Opowiadałem ci już o mojej przepustce w Bangkoku?”
Przerażasz mnie, nie słucham cię.
- "Opowiem ci o stresie”. - Dość.
"Byłem na linii frontu”.
- Przestań. - Dobrze.
Co robisz?
Kocham cię.
Też cię kocham.
Co ty tu robisz?
Chcę ci powiedzieć, że wiem, ile ta łódź dla ciebie znaczy.
I chcę to uczcić.
Bum!
I chcę ją pożegnać we właściwy sposób.
Mój boże.
O, mój boże.