Hej Gordon, nikt tu nic nie odwala.
poprzednich odcinkach...
Jesteś zasadniczą częścią tej firmy, a mamy kłopoty.
Cały czas siedzi u Kelsey.
Chcę żebyś miała przyjaciół, ale bez przesady.
Wszyscy uwielbiamy Amber, tak w ogóle.
Byłeś dzisiaj świetny.
Kiedy Kelsey powiedziała,
że jestem twoim chłopakiem...
Nie brzmiało to dla mnie źle.
Jeśli mamy mieć kolejne dziecko, Julia,
to musi być miejsce dla mnie.
Nie możesz planować wszystkiego sama
a ja będę tylko przytakiwał.
Jasmine, zrobiłem w życiu wiele fajnych rzeczy,
ale nic nie byłoby równie wspaniałe jak poślubienie ciebie.
Wyjdziesz za mnie?
Mamy wspaniałe wieści.
Lepiej usiądź.
- Mam mu powiedzieć? - Tak, powiedz mu.
Mamusia i tatuś biorą ślub.
Super, co nie?
Pobieramy się!
Wiesz, co to jest ślub?
Kiedy się pobieracie?
- Właśnie. - Dokładnie.
- I jest tort. - Stary, ogromny tort.
Czteropiętrowy.
Lubię torty.
Masz jakieś pytania?
Mogę iść się pobawić przed pójściem do szkoły?
Jasne.
Śmiało.
Jestem rozczarowany
Totalny niewypał.
Skarbie, on ma sześć lat i jest chłopcem.
Śluby nie wzbudzają u niego emocji.
- Szlaban? - Tak.
Poszłaś na imprezę do koledżu.
Powiedziałaś, że będziesz u Kelsey,
dlatego masz szlaban.
Już to przerabiałyśmy. Na czym to dokładnie polega?
Wracasz do domu, odrabiasz lekcje
i kiepsko się bawisz przez trzy dni.
Czemu mam szlaban, skoro postąpiłam właściwie?
Co miałam zrobić w tej sytuacji?
Nie byłam niesamowicie odpowiedzialna i wspaniała?
byłaś odpowiedzialna, kiedy przyjaciółka się upiła
i dobrze, że do mnie zadzwoniłaś, ale okłamałaś mnie.
Dlatego masz szlaban.
- Powiedziała już swojej mamie? - Nie wiem.
Nie moja sprawa. Nie twoja sprawa.
Została wyłowiona z basenu. Wymiotowała w aucie.
- Mamo, rozumiem. - Była naprawdę pijana.
Na pewno robiłaś większe głupoty.
Jeśli sama nie powie matce, ja to zrobię.
- Mamo? - Drew!
- Możesz posłuchać? - Zjedz tutaj.
Możesz po prostu posłuchać?
Dziś zrobimy demolkę.
Weźmiemy wielkie młoty
i rozwalimy łazienkę na kawałki.
- Super. - Fajna zabawa.
Jeszcze jaka.
Potem zaczniemy remont. Damy nowe kafelki,
wstawimy wannę, może prysznic.
Patrz na tę armaturę.
Czujesz jaka ciężka?
No.
- To dopiero sprzęt. - Fajne.
Dokładnie.
Jesteśmy dziś do przodu z harmonogramem.
Spóźnimy się do szkoły tylko 5 minut.
A ty się nie możesz spóźnić do pracy.
- Uciekaj. - Wiem.
- Potrzebujesz tego? - Tak.
- Dzięki wielkie. - Nie ma zaco.
Skop im tyłki na budowie!
Kocham cię!
Ja ciebie też.
O to właśnie chodzi w małżeństwie.
Wzajemne ustępstwa.
- Dzień dobry, Mary. - Dzień dobry, Adam.
Muszę z tobą porozmawiać.
Tak?
Mamy problem.
Słuchaj, Gordon.
Jeśli chodzi o moją siostrę, Sarah, to wolałbym się nie mieszać.
To nie ma nic wspólnego z Sarah
poza tym, że pracuje w tej firmie.
To odbrze.
O co chodzi?
Przeglądałem księgi i liczby się nie zgadzają.
Coś tu nie działa.
Wiem, że liczymy na poprawę sytuacji,
ale naprawdę wierzę w wiosenną kolekcję.
Wchodzimy w fazę testów buta z pilotem.
- Będziemy go testować. - Słuchaj, Adam.
- Nie doczekamy wiosny. - Jak to?
Konieczne są natychmiastowe zwolnienia.
Co najmniej sześć, siedem osób.
Ciszej, dobrze?
Jak to mamy zwolnić siedem osób?
To spory odsetek siły roboczej.
- Wiem. - Co tu się dzieje?
Mam dziś spotkanie w L.A.
z potencjalnym inwestorem, który może nas uratować,
ale jak w to nie wyjdzie, to musisz wymyślić, gdzie robimy cięcia.
Słuchaj, Gordon, nie wiem,
co dokładnie się tu dzieje, ale nie chcę sam
podejmować decyzji kto zachowa, a kto straci tu pracę.
Znasz tych ludzi lepiej niż ja.
Lepiej niż ktokolwiek.
Jesteś w tym lepszy ode mnie.
W czym? W zwalnianiu ludzi?
- Zrób coś dla mnie. - Tak?
Zrób listę.
Co się dzieje?
Nic.
Po prostu wcześnie się obudziłem.
Cześć.
Mnie szukasz?
- Dostałaś SMSa? - Gdybym dostała, nie byłabym tak ubrana.
Ładnie wyglądasz.
Nie. Dzięki.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Dobrze się bawiłem tamtego wieczora.
Doprawdy?
Kiedy tylko będziesz ratować pijaną nastolatkę,
która zechce puścić pawia w moim aucie, to jestem do usług.
To było niesamowite, jak ją uratowałeś.
Co do SMSa...
Muszę jechać do L.A.w interesach.
Mam tam coś do załatwienia.
Wiem, że tak bez uprzedzenia,
ale pomyślałem sobie, czy
nie chciałabyś jechać ze mną?
- Żartujesz. - Nie.
Chętnie.
- Parę dni w L.A. - Kiedy?
Teraz.
- Teraz? - Tak, w tej chwili.
- Teraz? - Tak.
Mam super apartament w hotelu w Beverly Hills.
Mają tam cudowne spa.
Myślę, że powinniśmy
spędzić razem trochę czasu.
O Boże.
To najlepsza oferta, jaką kiedykolwiek dostałam.
Słuchaj... nie mogę.
Nie mogę jechać.
Rozumiem. Jeśli zmienisz zdanie, dzwoń o każdej porze.
Dzięki za propozycję.
Zadzwonię do ciebie.
Czekaj. Zapomniałem. To dla ciebie.
O rany. Dziękuję.
Pa.
- No to jesteśmy. - To tu?
To miejsce wolontariatu?
- To tu. - Hej, Terry.
Witaj.
To jest świetne.
Idealne do mojego podania do koledżu.
Do tego przebywanie z tobą i pomaganie ludziom.
Ta dziewczyna jest bezdomna?
Cześć, Sonny. Jak się masz?
Nie ekscytuj się zbytnio. Dziś robimy kanapki.
No wiesz. Zrobić kanapkę.
To już coś.
Zrobić coś.
Moja dziewczyna.
Groszku?
Smacznego.
Hej, Camille.
Alex. Dobrze.
Szukałam cię.
Poznaj moją wnuczkę, Haddie.
Będzie z nami pracować przez kilka miesięcy
w ramach prac społecznych.
Alex jest tu koordynatorem wolontariuszy.
Cześć.
Miło mi poznać. Wybacz.
Dziękuję.
Dziękuję, że mogę w tym uczestniczyć.
Uważam, że to, co tu robicie, jest ważne
i cieszę się, że mogę pomagać, więc dzięki.
Jasne.
Możesz podrzucić papiery następnym razem.
Podpiszę ci godziny.
Bardzo proszę.
- Adam. - Hej.
Nie dostaliśmy jeszcze twoich typów do rozgrywek futbolowych.
Dopisz mnie, dam ci znać później.
Dobra.
- Cześć, Adam. - Hej, Mary.
Kostium Jenny wypadł świetnie w halloween.
- Tak? - Tak.
Miło mi to słyszeć. Panie przodem.
Dziękuję. Nie potrzebnie się martwiłam.
Pokażę ci później zdjęcia.
Już się nie mogę doczekać.
- Rany. - W porządku.
Potrzebujemy zeznania firmy Manfried
w celu ustalenia waszej odpowiedzialności
lub jej braku.
ZADZWOŃ TERAZ
Przepraszam.
Mam pilny telefon.
Muszę odebrać. Przepraszam na moment.
Nic jej nie jest? Co się dzieje?
O Boże, przepraszam. Nie.
Mieliśmy nagły wypadek w pracy.
Co się stało?
Znaleźliśmy pękniętą rurę, więc drewno zgniło, mamy pleśń.
Kryzysowa sytuacja. Za rogiem.
Spójrz na pleśń.
Musimy wstawić wentylatory.
Wymienić kilka belek. No nie jest ładnie.
To jest ten nagły wypadek?
Tak.
Brzmi strasznie. Co mogę zrobić?
Dałabyś radę odebrać dziś Syd?
Jeśli się urwę, to będziemy strasznie w tyle.
Jest nas tylko dwóch.
- Joel... - Wiem, wiem.
Wierz mi, skarbie, wiem. Jestem tu kompletnie zablokowany.
W biurze mam partnerów, przyszli na spotkanie.
Nie mogę...
Proszę, Jules.
Uratujesz mi tyłek.
Dobra.
Jesteś cudowną kobietą. Dzięki. Kocham cię.
Wszystko w swoim czasie.
Ona musi poznać cię jako osobę.
- Ona nie... - Nie wiedziałam.
- Cześć, Amber. - Cześć, Kelsey. Masz szlaban.
Nie możesz przyjmować przyjaciół.
Mamo, możesz nam dać minutę? To ważne.
Dobijasz mnie.
Bez obrazy.
Tylko nie...
Nie ma sprawy. Mogę zamienić z tobą słowo?
Tak.
Przepraszam. Dopiero wróciłam do domu.
- Stopy mnie bolą. - W porządku. Rozumiem.
- O co chodzi? - Nie może jeszcze powiedzieć mamie.
Słuchaj!
Jej mama ją zabije, jeśli jej powie
nieodpowiednio albo prosto z mostu.
To jest problem. One nie mają takiej dobrej relacji
jak my.
My możemy o wszystkim pogadać.
Nawet jak się kłócimy,
to szanujemy się i w ogóle,
a u niej tak nie ma i ona będzie miała
straszne kłopoty.
To będzie wielkie halo.
Ufam ci.
- Jesteś dobrą przyjaciółką. - Dzięki.
Hej.
Max, Haddie, obiad!
- Jak się masz? - Dobrze.
Zgadnij, co zrobiłam.
Wygląda jak schabowe.
Zgadłeś. I sałatka.
Co jest?
Muszę zwolnić siedem osób.
- Co? - Muszę zwolnić siedem osób.
W firmie źle się dzieje
i Gordon chce żebym zwolnił siedem osób.
O Boże.
Nie martw się. Nie ma się czego bać.
Nic nam nie będzie.
No, nam nic nie będzie.
A co z innymi?
Kogo zwolnisz?
Nie wiem. Robię w głowie listę.
Kogo?
- Możesz? - Powiedz mi, proszę.
- Znam tych ludzi. - Bill. Z księgowości.
Bill? Nie możesz go zwolnić.
Jego córka dopiero co poszła do koledżu.
Wiem o tym, ale każdy coś ma.
Jack Gillman właśnie kupił dom.
Ari przechodzi rozwód,
a Manny ma niewidome dziecko.
- Każdy coś ma. - Dziecko Manny'ego nie jest...
- Źle się z tym czuję. - Zmyśliłeś to?
Dziecko Manny'ego niewidome?
Nie. Czemu miałbym to zmyślić?
Nosi okulary, ale nie jest ślepy.
Jest całkiem ślepy. Potrzeba mi piwa.
Zapomnij o piwie. Musimy się nawalić.
Co znaczy nawalić?
To takie wyrażenie, Max.
Idziemy do pokoju nawalania?
Nikt się nie będzie nawalał.
Usiądźmy i zjedzmy obiad.
Nie, nie, nie.
Że będzie jakaś nawałnica...
Nie jestem matką wszystkich.
Zrobiłam, co mogłam
i jeśli ona chce sama powiedzieć matce
i to pomoże Amber utrzymać przyjaźń,
to okej.
Racja?
- Jak najbardziej. - Prawda, mamo?
Tak.
To są trudne decyzje.
Mamo, co masz na myśli?
Tato, co ona ma na myśli?
Zgadzam się z tobą w 100%.
To nie moja córka.
Halo?
Z tego co słyszę, to Amber podejmuje tu decyzję.
Absolutnie tak nie jest, ale wiesz, że przechodzimy trudny okres
i po prostu pozwalam jej trochę dorosnąć.
A poza tym miała kilka dobrych argumentów.
Nastolatki potrafią być bardzo przekonujące.
Nie musisz mi mówić.
Ale to poważna sprawa.
Nawet nie chcę myśleć,
co mogło się stać, gdyby próbowała prowadzić w tym stanie.
I musisz pomyśleć, czego ty byś chciała
gdyby sytuacja była odwrotna. Gdyby to była Amber.
Dobrze, moja pani. Nadchodzi.
Światowej sławy jajecznica Joela dostarczona do rąk własnych.
Pycha. Dziękuję.
- Co to jest? - Szkolny projekt.
Musi zbudować wieżę Eiffela z patyczków do lodów.
Czyli ja muszę.
Tak nauczyciele rewanżują się rodzicom.
Takimi pracami domowymi.
Jeszcze raz dzięki za wczoraj.
Proszę. Daliśmy radę.
- Owszem! - Dobra drużyna!
Chociaż do 1. w nocy nadrabiałam.
- Nie. - Ale co poradzić?
Jesteś niesamowita.
A dziś mogę podrzucić ci Syd po szkole?
To chyba nie wypali.
Nie mogę jej zabrać na budowę.
Wiesz, dzieci i elektronarzędzia.
Nienajlepsze połączenie.
Spakuję jej całą torbę gier,
jakieś książki i Leapstera,
i przy odrobinie szczęścia nawet nie zauważysz,
że ona tam jest. Będzie zadowolona.
Nie może siedzieć u mnie w biurze.
To katastrofa.
Dobra.
Mam konferencję z Nowym Jorkiem.
Przesunę ją. Mam spotkania z klientami.
- Przesunę je. - Świetnie.
I spędzę cały dzień w biurze,
kreśląc w kontraktach i będą to musieli zrozumieć,
bo mam dziecko i takie rzeczy się zdarzają.
- Zdarza się. - Czasami.
- Jesteś pewna? - Tak, jestem pewna.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Daj czadu. - Się wie.
Sydney!
Patrz, Jensen.
- Fajny. - Chcę tym pojeździć.
To stacja dowodzenia w kosmosie. Nie można nią jeździć.
Nie można prowadzić stacji dowodzenia? No dobra.
Potrzeba więcej niebieskich.
Weź je do stacji dowodzenia.
Potrzebujesz niebieskich.
Jensen, mogę cię o coś zapytać?
Gdyby twoi rodzice mieli się pobrać, to cieszyłbyś się?
Moi rodzice są małżeństwem.
Wiem. Ale powiedzmy, że nie są.
Nie uważasz, że byłaby to
super sprawa, gdyby się pobrali?
Jesteś porąbany.
Uważasz, że jestem...
- Mam więcej niebieskich. - To normalne pytanie.
Dobra, to ja sobie...
Powiedz "pa”.
Dobra, pa.
- Cześć, Sarah. - Cześć.
Cieszę się, że cię widzę.
- Jestem Jennifer. - Tak, wiem.
Widzę, że Kelsey z tobą rozmawiała.
Amber zostawiła to u nas.
Pomyślałam, że wpadnę po drodze na pilates.
Jej iPod.
Przy okazji, dzięki za halloween.
Wiem. Cieszę się, że ci powiedziała.
Świetnie się bawiła.
Te wszystkie kostiumy. Musiało być wspaniale.
Twój tata przebrał się za Lady Gagę? Muszę zobaczyć zdjęcia.
Ja też.
To fantastyczne. My nie obchodzimy halloween.
Nie jem cukru.
Po co?
- Coś nie tak. - Myślałam, że już ci powiedziała.
Dziewczyny nie były tu na halloween.
Słucham?
Pojechały na imprezę bractwa po drugiej stronie zatoki...
Co?
I Kelsey strasznie się upiła.
Amber zadzwoniła z imprezy i przyjechałam po nie.
Kelsey chciała ci sama powiedzieć.
Nie zrobiła tego.
Właśnie.
To do niej nie podobne.
Tego nie wiem.
Nie wyglądało jakby pierwszy raz piła, ale wiesz, to nastolatki.
Nigdy wcześniej czegoś takiego nie robiła.
Cóż, nie wiem. To znaczy...
Bardzo mi przykro.
O Boże!
Nie bój się. Ubóstwo nie jest zaraźliwe.
Wiem, wiem.
Rozwaliła mi się
torba ze śmieciami na zewnątrz
ale to nic takiego. Nie przeszkadza mi, jak śmieci na mnie lecą.
Posprzątałam.
Pozbierałam je, nic się nie stało.
Słyszałaś o podwójnym pakowaniu?
- Tak. - Wypróbuj.
Super.
- Co się stało? - Dlaczego?
Co dlaczego?
Dlaczego powiedziałaś po tym, jak obiecałaś?
Ona powiedziała mi, co Kelsey jej powiedziała.
To było okropne kłamstwo. Nie mogłam udawać.
Pewnie, że skłamała.
Jeszcze nie może powiedzieć jej prawdy.
- Też bym musiała kłamać. - Przykro mi.
Bardzo chciałam, żebyś nic nie mówiła,
bo teraz ona nie pozwoli mi się więcej spotykać z Kelsey.
- Jak to? - Powiedziała, że to wszystko moja wina.
- Że to ja stanowię problem... - Co?
I że mam na nią zły wpływ, i że Kelsey
nie może więcej się ze mną spotykać.
- Skarbie, nie. - Tak, mamo.
Zadzwonię do niej i to naprawię.
Nie możesz. Ona nie posłucha.
Od teraz nie mogę spotykać się z moją jedyną przyjaciółką.
Jedyną przyjaciółką jaką tu mam
i jestem całkiem sama, a to jest do dupy, mamo.
Strasznie mnie zawiodłaś.
Boże.
Nic z tego nie będzie.
Ustaliłeś już, kogo zwolnisz?
Tak, słuchaj.
Gordon, tak sobie myślałem.
Możemy coś wymyślić na te zwolnienia.
Braverman, słuchaj.
Nie, ty mnie przez chwilę posłuchaj.
Zamiast zwolnień możemy dać urlopy.
Możemy zrobić 4-dniowe tygodnie pracy,
dla niektórych 3-dniowe, jeśli to konieczne.
Duże firmy tak robią.
Samorządy tak robią. To się sprawdza.
Jak mam do ciebie dotrzeć?
To nie jest zadanie na kreatywność.
Muszę zwolnić siedem osób.
To są ludzie. Pracujemy razem 15 lat.
Myślisz, że o tym nie wiem?
Przestań myśleć. Zrób to, ok?
Mam tam przyjść i potrzymać cię za rękę?
Nie, Gordon. Dziękuję.
Poradzę sobie.
Dobra. Do widzenia.
- Hej, idę do... - Nie umiesz pukać?
Proszę.
Kawiarni. Chcesz coś? Bo wyglądasz jakbyś chciał.
Tak, napiłbym się kawy. Dziękuję.
Gordon mnie zaprosił.
Nie wiem jeszcze, co zrobię, ale chciałam spytać ciebie.
Niewiarygodne.
To chyba znaczy nie. Jaki w tym problem?
To mały... kutas! W tym problem.
Myślałam, że się lubicie. Czemu tak ostro?
Sarah, znam go o wiele dłużej niż ty.
Ty go znasz inaczej,
a ja go poznaję poza pracą.
Może mamy różne doświadczenia?
No nie wiem, kto lepiej go poznał.
Facet, którego wykorzystywał, nękał i okłamywał przez 15 lat,
czy nowa laska, którą próbuje zaciągnąć do łóżka?
- Nie wiem. - Dzięki.
- Trudna decyzja. - Co za komplement.
Przepraszam.
Ale jeśli ktoś nie zna tego faceta,
to właśnie ty.
Sama będę podejmować własne decyzje.
Ale dla ciebie decyduję się na bezkofeinową.
- Świetnie, dzięki. - Bo jesteś trochę drażliwy.
Tak, dziękuję.
Kochanie, wróciłam.
Hej, Jules! Tutaj.
- Jak się masz, skarbie? - Cześć, tato.
Właź. Kucnij sobie. Wiesz o czym mówię?
Sydney właśnie uczy mnie grać w warcaby.
- Gdzie Joel? - Joel jest ciągle na budowie.
Ugrzązł. Biedaczek.
Dzwonił spanikowany, a ponieważ Camille
leczy bezdomność w ośrodku społecznym,
pojawiłem się jak rycerz w lśniącej zbroi na dyżur przy Sydney.
- Przyprowadził konia. - To fakt.
Stoi na zewnątrz.
- Co to jest? - Obiad.
Możesz się poczęstować.
Bardzo dobre, mamusiu. Musisz spróbować.
Tłuste smakowitości. Prawda, tato?
Tłuste żarcie zmniejsza tarcie.
Nie, dziękuję.
No dobrze.
Wiesz co?
Mój kumpel mówi, że Joel jest taki dobry,
że może zatrudni go do przebudowy całego domu.
No proszę.
Jestem bardzo dumny z zięcia.
Na pewno nie chcesz napoju?
Chcę żebyś wiedziała, że nie jest to dla mnie łatwe.
Ani trochę.
Ale prawda jest taka, że firma nie przynosi zysków, na jakie liczyliśmy.
Szczerze mówiąc, jesteśmy bardzo zadłużeni.
Dlatego obawiam się, że będę musiał cię zwolnić.
Bardzo mi przykro. Czuję się z tym strasznie
i chcę, żebyś wiedziała, jak bardzo ceniłem twoją pracę tutaj.
Kochanie, to było naprawdę dobre.
- Ale nie możesz zacząć płakać. - Nie płakałem.
Nie, tato, mama ma rację.
Nie możesz się tak rozczulać,
gdy kogoś zwalniasz.
Nie robię tego.
No dobra.
- Właśnie to robię. - Właśnie to robisz.
Jak na nastolatkę jesteś czasem
całkiem mądra.
Dzięki.
W banku żywności pracuję z takim gościem.
Traktuje mnie jak idiotkę,
naiwną trzpiotkę z wielkim sercem.
I nawet jeśli taka jestem... To niegrzeczne.
- To jest niegrzeczne. - Wcale nie jesteś.
Ale robi to subtelnie. Dobry w tym jest.
- Tacy są najgorsi. - Dokładnie.
Jest najgorszy. Zamiast szanować ludzi, którzy go otaczają.
Jeśli naprawdę czujesz,
że jest szyderczy, to mu to wypomnij.
Ja bym mu przywaliła w krocze.
- Kopnij go w klejnoty. - Jest dobrze.
Mam to gdzieś.
Nie chcę tego robić.
Zbudowałaś wieżę Eiffela.
Miało być zrobione, nie?
Tylko popatrz. Rządzisz.
Chociaż jak dla mnie wyszła ci za dobrze,
- ale dziękuję. - Jasne.
Przynajmniej poszła spać bez problemów?
Trzeba było 6 książek, 3 piosenki
i 20 minut na komputerze.
Sporo.
- Jak poszło z Zeekem? - Wolałabym o tym nie rozmawiać.
Jesteś zła, bo zadzwoniłem po twojego ojca?
Nie, w porządku.
Nieważne.
Bo jak mówisz "w porządku”,
to brzmi to, jakby wcale nie było w porządku.
20 minut temu skończyłam budować
małą ażurową wieżę z patyczków do lodów i kleju.
Teraz muszę skończyć pisać streszczenie dla prowadzącego proces.
Okej.
Oświadczyłem się Jasmine.
- O Boże. - Otwieraj.
Ważne wieści, co?
Warte otwarcia drzwi.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Czekaj. Zgodziła się, nie?
- Tak. - Zdrówko.
Gratulacje. Nie posiadam się z radości.
Nie spodziewałeś się tego, co?
Nie mogę uwierzyć, że mój braciszek się na to zdobył.
Coś nie tak?
Nie. W porządku.
Ale Jabbar jakoś tego nie łapie, co jest trochę dziwne.
Jak to nie łapie?
Spodziewałem się, że będzie podekscytowany
kiedy mu powiem "Fajerwerki”.
I żyli długo i szczęśliwie, ale jemu to całkiem zwisa.
On ma sześć lat.
Tak...
To samo powiedziała Jasmine.
Nie wiem. Cieszyłem się, że mu powiem, a on...
On nie...
- Crosby, wszystko ok? - Tak.
Po części zrobiłem to też dla niego.
W dużej części?
Dość dużej.
Stary, sam już nie wiem.
- To stało się tak szybko. - Racja.
Czułem narastające napięcie
i w końcu nadeszła ta chwila,
popłynąłem z nią i nagle
oświadczam się, ona się zgadza i wtedy...
Nie wiem, czy to to,
czy boję się zmian w moim życiu, na które nie jestem gotowy.
Wątpliwości to normalna rzecz.
Oświadczyny były nieplanowane, tak?
Wszystko z tobą, Jasmine i Jabbarem było nieplanowane.
Załapałeś się przypadkiem, ale się udało.
Jasmine jest wspaniała, tak?
Idealna.
Masz świetną rodzinę, tak?
Ona jest dobra, on jest wspaniały.
I...
Więc myślisz, że to tylko nerwy?
Tak myślę.
I myślę, że to naturalne.
- Tak myślisz? - Tak.
Naprawdę?
Tak.
Przestań powtarzać "tak”.
Gratulacje.
Dzięki.
Nadszedł czas.
Kocham cię, skarbie
Ja ciebie też.Powodzenia.
Miłego dnia.
Hej.
Co się dzieje?
Jeden z moich ludzi spieprzył okablowanie
i jeśli tego nie poprawię,
zamiast podgrzewanej klient będzie miał zwykłą podłogę.
Więc już wychodzisz.
Napisałem ci notkę.
I masz tam kawę.
Nie możesz teraz wyjść.
Mam tę konferencję z Nowym Jorkiem i...
Wiem. Przepraszam.
Ale muszę to zrobić jak najszybciej.
Ja tak nie mogę.
Czego nie możesz?
Wychodzę wcześniej z pracy, przychodzę do domu,
pracuję po nocach. Ciebie nawet tu nie ma.
Mój ojciec karmi dziecko syfem...
To tylko jeden wieczór.
Nie było tak źle. Wiesz co?
To był ciężki tydzień, ale poradzimy sobie.
To już prawie koniec.
A co z kolejnym?
Tata powiedział, że ten gość znowu chce cię zatrudnić. Zrobisz to?
Jestem skupiony na tej robocie.
Próbuję to doprowadzić do końca.
Wiem, że ustaliliśmy, że musi być więcej miejsca dla ciebie,
zwłaszcza jeśli mamy mieć drugie dziecko,
ale muszę zrozumieć,
czy to ma tak wyglądać?
Daj spokój.
Bo nie wiem, czy sobie poradzimy.
Jak sobie z tym poradzimy?
Nie wiem, ale coś wymyślimy.
Musimy to przedyskutować.
- Możemy... - Tak, okej.
- Porozmawiajmy. - Musimy to omówić.
Tak, porozmawiajmy o tym.
Nie chcesz, żebym pracował.
Zaufaj mi trochę, Joel. Przenosiłam góry...
Ja przenosiłem góry dla ciebie latami,
a proszę cię tylko o jeden tydzień.
Nie chcę być niewdzięczna. Próbuję tylko sprostać rzeczywistości.
Jakiej rzeczywistości? Powiedz to.
Takiej, że pracujesz po nocach.
- Ja pracuję jak szalona. - Tak.
Nikt nie zajmuje się dzieckiem.
Nie rób dramatów.
Mamy wiele osób do opieki.
Mamy rodzinę...
Miałam składać zeznania...
- Do czego zmierzasz? - Tracę 600 dolarów za godzinę,
żebyś mógł murować komuś łazienkę?
Masz rację.
Jeśli chodzi o to...
czyj czas jest więcej warty, to wygrałaś.
Nie, nie o to...
Daj spokój.
- Cześć, kochanie. - Hej, skarbie.
Kłócicie się?
Nie, skąd.
Tylko sobie rozmawiamy.
- Tylko rozmawiamy. - Trochę głośniej niż zwykle.
Nie o to mi chodziło.
Próbuję być praktyczna.
Skarbie.
Wszystko w porządku.
Kelsey się odzywała?
Tak, krótko.
Powiedziała wszystko mamie.
Przyznała się, ale to już bez znaczenia,
bo jej mama nadal obwinia mnie.
To oburzające.
Niesprawiedliwe.
Jestem pewna, że zmieni zdanie.
Może.
Przepraszam.
Wiem, że czujesz się samotna.
Wiem, jak to jest.
Nic mi nie jest.
I tak była trochę dziwna. Spójrzmy prawdzie w oczy.
- Będzie dobrze. - Wiem.
Nie, mamo. Nie dotykaj mnie.
Do zobaczenia.
Wystarczy już.
Czemu z tobą zawsze tak jest?
Co ty tu robisz?
Przyszedłem pomóc.
Zrobić to z tobą.
Czuję whiskey Glenfiddich 18?
Nieźle. Ale to 24.
Nie musisz tego robić. Możesz iść do domu. Poradzę sobie.
Nie wiem, jak to się stało.
Przykro mi. Naprawdę.
Idź do domu.
To nie w porządku z mojej strony, zwalać to na ciebie.
Wiesz...
To nie pomaga, kiedy się pojawiasz
taki emocjonalnie rozwalony, kiedy zwalniasz ludzi.
Nie możesz oczekiwać, żeby troszczyli się o twoje emocje.
W porządku, Gordon.
Zawsze sobie radzisz.
Masz rację.
Dzięki, Adam.
No.
Możesz mi pomóc ustawić trzepaczkę w dużym mikserze?
Albo możesz przeczytać instrukcję na ściance.
Możesz przestać mówić do mnie jak do idiotki?
Nie uważam cię za idiotkę.
To za kogo mnie masz?
Myślisz, że jestem frajerką,
bo przychodzę tu, zależy mi i się staram,
czy uważasz mnie za uprzywilejowaną białą dziewczynkę?
Za mało dostajesz uwagi?
Nie mam pojęcia, o co ci w tym momencie chodzi.
Przychodzę tu każdego dnia i daję z siebie 100%,
a ty mnie oceniasz, w ogóle mnie nie znając.
Owszem, znam.
Dzieciaki takie jak ty ciągle tu przychodzą.
Myślą, że dobrze to wygląda w podaniu do koledżu.
Dobra. Chcę iść do koledżu.
To takie straszne? Z tego powodu jestem złą osobą?
Nie jesteś, ale przyszłaś tu na tydzień,
może dwa i znikniesz. Czasem wszyscy wydajecie mi się...
mierni.
Bez obrazy, ale wystarczająco ciężko
jest mi prowadzić to miejsce bez odpowiedniej kadry.
No to przepraszam.
Czyli jesteś tu całkowicie bezinteresownie
i nie jest to kariera dla ciebie, i nie wiążesz z tym przyszłości?
Masz całkowitą rację.
To moja praca. Płacą mi za to.
Interesuje mnie taka kariera.
Świetnie. Dzięki. Dobrze wiedzieć.
Głównie dlatego, że moja rodzina kiedyś tu jadała.
To miejsce prawdopodobnie ocaliło mi życie.
Przepraszam.
Możesz ustawić mikser?
Wiem. Taki mam zamiar.
Dziękuję.
- Hej, Mary. - Cześć.
Możesz przyjść do mojego biura na chwilę?
- Jasne. - Dzięki.
Proszę.
Siadaj.
Jak było w L.A.?
Bywało lepiej.
Co się stało?
Musimy zwolnić kilka osób.
Adam się tym zajmuje.
A ty jako szef nie powinieneś...
Wolałabyś, żeby kto cię zwolnił?
Twój brat to dobry człowiek, Sarah.
Jeden z najlepszych.
Tak.
Później pogadamy.
Wejdź.
Ale nabrałaś tych kaw.
Wybacz, że wtedy na ciebie naskoczyłem.
To był po prostu kiepski moment.
Nie ma sprawy.
Mogę coś dziś dla ciebie zrobić?
Nie trzeba.
Adam, powinieneś mnie zwolnić. Ułatwiłabym ci to.
Nie zarabiasz tyle, żeby to się opłacało, więc jesteś bezpieczna.
Poważnie, jeśli mogę coś zrobić.
Pozwolić się wypłakać.
Przynieść pizzę.
Dziękuję. Nie trzeba.
Tylko słowo, okej?
- Bezkofeinowa. - Tak.
Halo?
Cześć.
Cześć wam.
- Cześć tato. - Hej, skarbie.
No pięknie.
Tylko popatrz.
Przyniosłaś ubranie na zmianę?
W samochodzie. Przyniosę ci.
- Nie, sam pójdę. - Kochanie.
Niesamowite.
- Dobra robota, tato. - Dziękuję, skarbie.
Dzięki.
Wiesz...
Chcę, żebyśmy oboje byli szczęśliwi.
Wiem, że tego chcesz.
Niedługo wracam.
Wychodzę, proszę pana. Do jutra.
Cześć.
Dasz radę być jutro na czas?
Dzisiaj się trochę spóźniłaś.
Potrącisz mi to z wypłaty.
Hej, skarbie.
- Jak się masz? - W porządku.
- Tak? - Tak.
- Tęskniłam. - Ja za tobą też.
Zrobiłem to.
- Tak? - Tak.
Chcesz drinka?
Powinniśmy.
Dzięki, kochanie. Ale to pięknie pachnie.
Rodzice, rodzeństwo,
siostrzenice, bratankowie, mam...
czy raczej my mamy coś do ogłoszenia.
Pobieramy się!
Super.
Jasmine, witaj w wesołym miasteczku
Kocham cię, braciszku.
Dziadek powiedział, że mogę założyć smoking.
Co?
Teraz się cieszysz?
Nie sądziłam, że nadejdzie ten dzień.
Zdrowie.