My tylko się uczymy, prawda?
poprzednich odcinkach...
Nie próbujemy flirtować z korepetytorem?
Mam odczucie jakbym się wbijała na twoją randkę z Howardem.
Właśnie tak to sobie wyobrażałem. I...
Powinieneś oddać te obrączki zanim je zgubisz.
Jestem wzruszona i podekscytowana.
Nie zasugerowałem ciebie na stoisko.
Jak to? Gordon powiedział, że tak.
On zwykle ma ukryty motyw.
Naprawdę nie pojmujesz, jaka jesteś wspaniała?
Cześć, kochanie. Co robisz?
Świętuję.
-Kochanie. -Co?
Pomarańczowy jest na wizyty lekarskie, nie na Halloween.
Tak sobie myślałem, skoro o tym mowa...
-Fioletowy. -Posłuchaj,
Wiem, że zwykle zostajemy w domu na Halloween,
ale pomyślałem, że może w tym roku zabierzemy Maxa do moich rodziców.
-Nie mówisz poważnie. -Jest Halloween.
Proszę bardzo, zapytaj go.
Max, wiesz, że zwykle zostajemy w domu na Halloween,
ale pomyślałem, że może w tym roku pójdziemy do dziadków.
Nie chcę.
-Będzie fajnie. -Możesz to otworzyć?
W porządku, nie musisz iść.
Chcę iść zbierać słodycze.
Naprawdę?
Nigdy nie chodziłeś zbierać słodyczy.
Raz poszedł.
Gdy miał półtora roku.
Max, jesteś pewien, że chcesz iść?
Wystarczy podejść do drzwi i poprosić o słodycze.
-Racja. -Chwila.
-To prawda.
-I to jest takie... -Podchodzisz do drzwi, pukasz.
Możesz się przebrać za co chcesz.
Możesz wybrać kostium.
-Możesz być piratem. -Karaluchem.
Chcę być karaluchem.
Albo karaluchem.
Chodź, Syd.
Mamusiu, wiem kim chcę być na Halloween.
Tak? Potrzymaj to.
Kim chcesz być?
Chcę być królową piękności.
Kim?
Chcę być Miss Kalifornii.
Kochanie, a czemu nie chcesz być biedronką jak w zeszłym roku?
To było takie słodkie.
Byłam biedronką, gdy byłam mała.
Nadal jesteś mała.
Mamusiu, przestań! Nie jestem mała.
I chcę być Miss Kalifornii.
Dobra, pogadamy o tym później.
Nie, mamo. Wiem, czego chcę. Chcę być Miss Kalifornii.
OK, zastanowimy się nad tym
i porozmawiamy o tym później.
Dziadek jest już wystarczająco nakręcony na Halloween?
-Jasne. -Dzień dobry.
Nie mogę w tym oddychać.
-Pomożesz mi? -Wyglądasz seksownie.
Założę się, że to dla gościa od wózka widłowego.
Właściwie to już koniec.
-Jaki gość od wózka? -To koniec.
No ale dla kogoś się wystroiłaś.
Wiecie co? Znalazłem moją rękę zombie.
Ojej.
Super.
-Patrzcie na to. -Pokażesz mi nogę?
Tak. Brakuje trzech dni do Halloween.
To znaczy, że jesteśmy w tyle.
-Za sąsiadami? -Niech nikt nic nie planuje.
Chcę wszystkich do pomocy.
W tym roku dzieci sąsiadów posikają się ze strachu.
Zeek, nikogo nie będziemy straszyć.
Amber chciałaby ich przestraszyć.
Byłoby super,
ale nie mogę. Muszę iść na przyjęcie dobroczynne mamy Kelsey.
Sarah, powiedz Amber, że powinna spędzić Halloween z rodziną.
Przykro mi, tato. To zapewne kiepski moment,
by to powiedzieć, ale też mnie nie będzie. Pracuję w barze.
Chwila.
Kochanie, to jest dla mnie ważne.
Nie zarabiam w dziennej pracy,
a w ten wieczór będą dobre napiwki.
Ale założę kostium.
Ja też. Też założę.
-Wyślemy ci zdjęcia. -No właśnie.
-Dobra. -Pa.
Chyba zostaliśmy tylko my, młody.
Wejdź przynajmniej do środka i zobacz jak jest?
O której mnie odbierzecie?
Będziesz się tak dobrze bawił,
że nie będziesz chciał, żebyśmy cię odbierali.
14:30, punktualnie.
A jak się źle poczuję? Mogę wrócić do domu wcześniej?
Stary, to niesamowite.
-Jak to zrobiłeś? -Co?
Masz najlepszą szafkę w całej klasie.
Niebieski, twój ulubiony kolor.
Na poziomie pasa, nie uszkodzisz pleców,
wkładając do niej rzeczy.
Zapłaciłeś komuś, żeby ją dostać?
Nie.
Może masz po prostu szczęście. Chcesz ją wypróbować?
Popatrzmy.
Jesteś nowy?
Chcesz zobaczyć klasowe zwierzątko?
Ma na imię Marvin i jada świerszcze.
Czasami zostawia ich głowy.
Dobra.
Pa, kolego, miłego dnia.
OK.
Trzymali się za ręce.
Mały okularnik.
Cześć. Jak się masz?
Dobrze. A ty?
Dobrze.
Tak?
Chciałem ci coś powiedzieć.
Specyfikacje M.X.-20 się spóźniają,
a jak wiesz, ty za to odpowiadasz.
Niech projektanci złożą to na moim biurku
nie później niż jutro, dobra?
Dobrze.
OK.
Halloween może być dużym wyzwaniem dla takich dzieci.
Dokładnie.
Nie ma wątpliwości.
Więc nigdy nie otworzymy się na świat?
Mamy się zamknąć w domu?
Co według was byłoby największym wyzwaniem dla Maxa w Halloween?
-Świece. Ludzie. -Ogień.
-Przerażające kostiumy. -Nie lubi ognia.
-Ale ma... -To wielkie niedomówienie.
To jest dla mnie ważne.
-Dobra. -To nasze rodzinne święto.
Bo twoja rodzina jest szalona.
To jedyne święto bez rodzinnych problemów.
I chciałbym, by mój syn był tego częścią.
Właściwie wiesz co? Dobra.
Kilka lat temu świętowaliśmy Halloween.
Nie chciałam, by Max czuł się pominięty,
więc zrobiliśmy z tego grę.
Zgasiliśmy światła i schowaliśmy się przed zbieraczami słodyczy.
Poszliśmy na górę i graliśmy w Monopol przy latarkach.
Dobrze, doktorze. Podsumowując, możemy czy nie?
Jeśli Max chce tego spróbować,
to zróbcie to.
-Dobrze. -Żartuje pan sobie?
On tego nigdy nie robił.
Rozumiem to i wasze obawy są słuszne,
ale jeśli Max naprawdę chce tego spróbować,
nie marnujcie tej okazji.
Kluczem do tego jest przygotowanie.
Uprzedźcie Maxa na ile to możliwe.
Niech wie, czego może się spodziewać.
Dobrze.
Zróbcie to w małej grupie. Myślę, że najlepiej tylko wasza trójka w tym roku.
-OK. -Dobrze.
Świetnie
Zróbmy to. Jako rodzina.
Będzie świetnie.
Dobra, pójdziemy zbierać słodycze.
Dziękuję.
To miejsce jest niesamowite.
Mogę tam założyć ogródek warzywny.
Nie chcesz tego robić.
A właśnie, że tak.
Nie, bo pies po tym przebiegnie i wszystko poniszczy.
Później trzeba będzie sprzątać.
Jaki pies?
No pies. Wiesz, nowe miejsce,
może duży labrador o imieniu Marley czy jakoś tak.
Nie wiem o czym mówisz, bo ja wolę koty.
Ohyda. Wolisz koty?
-Tak. -Koty są do dupy.
Cały czas się liżą.
Są narcystyczne. Jakby miały nerwicę natręctw.
Psy są o wiele lepsze. Weźmiemy psa.
My?
Powiedziałeś "my”.
Powiedziałeś, że powinniśmy... Że weźmiemy psa.
Powiedziałem, że weźmiecie psa.
Nie. Jestem pewna, że słyszałam "my”.
Nie sądzę. Wydaje mi się, że powiedziałem "wy”, czyli ty i Jabbar...
Co jest za tymi drzwiami?
Powiedziałeś "my”, ty dziwaku.
Dobra, Max, popatrz na to.
To jest piłka, ale w noc Halloween
zamieni się w latarnię z twarzą wypełnioną ogniem i świecami.
Będzie dużo ludzi wokoło, sporo hałasu...
Będzie duży rozgardiasz.
Nie rozumiem. Nie chcę psikusów, więc mam mówić tylko "słodycze”?
Czy "daj słodycze”?
Skarbie, to nie ja ustalałam zasady.
Wiem tylko, co robić, żeby dostać małego snickersa.
A jak dostanę migdałowego cukierka? Muszę go wziąć?
Tak, weźmiesz go i podziękujesz.
Potem przyniesiesz do domu i może tata go zje.
On lubi kokos.
Kokos wygląda jak ślina, którą wydziela robal,
by unieruchomić ofiarę. To obrzydliwe.
Kto chciałby jeść ślinę, żeby się unieruchomić?
Twój tata to uwielbia.
Dobra, jesteśmy. Zapukaj w drzwi.
Pukaj. Nie ma dzwonka,
więc wtedy... pukaj mocno.
W środku może być ktoś starszy.
Wystarczy. I odsuwamy się.
-Dobrze. -Wesołego Halloween.
Dzień dobry, starsza pani.
Jaki ładny kostium. Kim jesteś?
Co odpowiadasz?
Dziękuję.
Nie, jeszcze nie dziękujesz. Mówisz...
Cukierek albo psikus.
To straszne, weź cukierka.
Dziękuję. Uwielbiam dropsy.
Wkładasz je do torby i jesz je dopiero w domu,
bo muszę je sprawdzić.
Młody człowieku, chciałbyś cukierka?
Co mówisz?
-Dziękuję. -Nie, mówisz...
Jeśli nie powiesz cukierek albo psikus, nie dam ci słodyczy.
Ale nawet jeśli to powiem,
to nie Halloween, więc nic nie dostanę.
A nawet gdyby był Halloween, ta miska jest pusta.
To prawda. Udajemy, ale ty praktykujesz.
Ta miska jest pusta.
Czy inni też muszą praktykować?
-Nie. -Ty musiałaś?
Czemu mam praktykować skoro nikt inny nie musi?
Dlatego, że po prostu praktykujemy.
Dziesięć naklejek.
Dostaniesz jedną i to wystarczy.
Wybacz, mamo. Nigdy nie wiem co powiedzieć.
Starałam się.
Będzie świetnie.
To jest to, co musimy zweryfikować,
zanim to weźmiemy.
Okazuje się, że Berkeley Coffee koło mnie
to Berkeley Coffee koło ciebie.
Pocałowałam swojego szefa.
Wybacz nam. Dziękuję.
Latte?
A ty wejdź.
Julia, na pewno masz milion ważniejszych rzeczy na głowie,
ale jestem w trakcie rujnowania swojej przyszłości.
Proszę, Eric z księgowości zwykle bierze coś dobrego.
Dobra, pocałowałaś Gordona?
Tak.
-Jak to się stało? -Mojego i Adama szefa.
Wiesz, wyglądał seksownie i ma włosy
zaczesane do tyłu, czasem spadają do przodu.
-Sarah. -Nie mogłam się powstrzymać.
Sprawił, że czułam się mądra.
Czułam, że dobrze wykonuję swoją pracę.
Sprawił, że przez chwilę poczułam,
że mogę być z odnoszącym sukcesy, przystojnym facetem.
-Możesz. -Nie, Julia, nie mogę.
To ty podobasz się takim facetom.
Mnie pocałują na parkingu i nigdy nie zadzwonią.
O Boże, przykro mi.
Widziałam go dzisiaj w pracy. Zignorował mnie.
Nie znoszę cytować mamy,
ale pamiętasz, co mówiła nam w liceum?
"Możesz zajść w ciążę w wannie nawet nie mając seksu?”.
Co?
Tak mówiła?
Może miałyśmy inne rozmowy.
-Co mówiła tobie? -Że chłopcy są głupi.
A, to. Tak, chłopcy są głupi.
Zwłaszcza ci, których ja wybieram.
-No tak, jestem w twoim biurze. -Za chwilę. Dzięki.
Chłopcy są głupi. To nie twoja wina, OK?
Nie mogę się tam więcej pokazać.
Zachowałam się jak idiotka.
Wrócisz tam z podniesioną głową
i dasz Ericowi z księgowości jego latte.
-Nie. -Tak.
Podniesiesz wysoko głowę.
Do dzieła.
I nie pozwolisz, by ten dupek zniszczył twoją karierę, dobra?
Moją karierę? Julia, ja jestem stażystką i nie mam żadnej kariery.
To jest twoja szansa. Skorzystaj z niej.
Masz rację.
Głowa do góry.
-Dzięki, stara. -Spoko, stara.
Przepraszam.
Witam. Proszę wejść.
Dobra, pozwól, że coś ci powiem. Skup się.
Wróćmy do początków.
W 1983, nie wiem czy o tym wiesz...
Uwielbiam tę opowieść.
Stany wprowadziły poprawkę do ustawy o Uczciwych Standardach Pracy,
która dała kobietom równość w miejscu pracy.
To ekscytujące. To był postęp. To było ważne.
A to jest tak jakby...
Podoba mi się, bo jest różowy, a to mój ulubiony kolor.
To prawda.
Ale to jest sprzeczne ze wszystkim
o co my, jako kobiety, walczyłyśmy przez ostatnie 50 lat.
Wiesz, to jest...
Jest za zimno, żeby ubierać coś takiego w październiku.
Spójrz, to nie ma rękawów, skarbie.
Miss Kalifornii nosi futro. Założę je.
Nie mogę nic na to powiedzieć.
Ja bardzo tego chcę.
Porozmawiamy o tym z tatą.
Futro.
-Powiedziała futro. -Tak.
Powiedziała to?
Nawaliłam z nią, Joel.
A gdy przyjdzie moja kolej, by być uczniem tygodnia,
zabiorę Marvina do domu na cały weekend.
Czym dokładnie jest Marvin?
No dobra, jest tej wielkości. Ma łuski.
Ma łuski.
W jednym z domów, które oglądaliśmy,
jest świetny pokój zabaw, który na pewno spodoba się Marvinowi.
Dalej myślisz o tamtym?
Tym z zapachem?
Jakim zapachem?
Wiesz, z takim cuchnącym zapachem, który trudno opisać.
Jak zupa w puszce czy coś takiego.
Chcesz mieszkać tam, gdzie pachnie zupą brokułową?
Właśnie, kto by chciał?
Jabbar, słyszałam, że żaglówka na rogu
wygląda jak statek piracki na Halloween.
Jak wyjdziesz na pokład to ją zobaczysz.
Dobra.
Ale zostań na pokładzie, dobra?
O co chodzi?
No o co chodzi?
Chodzi o to, że nie podoba mi się to miejsce.
Jest zwyczajne i nudne.
Mnie się podoba. Jest blisko Barta. To wygodne.
Myślałem, że wolałaś to z ogrodem.
Tak, ale jest o 500 dolarów droższe, na co nie mogę sobie pozwolić.
Nie chcę, żebyś podejmowała decyzję, której będziesz żałować.
Ten dom z ogrodem jest dużo ładniejszy.
To jest moja decyzja.
To będzie moje mieszkanie, tak?
Zgadza się.
Pójdę na niego zajrzeć.
-Masz chwilę? -Mam telekonferencję.
Wiesz co, nieważne.
Wejdź, mam chwilę.
Co jest?
To są specyfikacje, o które prosiłeś.
Przejrzeliśmy je. Powinieneś być zadowolony.
Wspaniale. Świetnie.
Coś jeszcze?
Zastanawiałam się,
czy przyszło już zamówienie Boba Inglemara z targów.
Wyglądał na zadowolonego...
Sarah, to tak nie działa.
To jest cały proces, negocjacje, wiesz.
To nie dzieje się tak znienacka następnego dnia.
Oczywiście. Jasne.
Ale jak tylko będzie coś do ogłoszenia,
dowiesz się pierwsza, kiedy wyślę informację po firmie.
Dobra, dzięki.
Wybacz, ale po tym wszystkim co mi powiedziałeś...
Naprawdę? Wyślesz informację po firmie?
Pogubiłem się. Jaki w tym problem?
Nie, mam tylko wrażenie, że zachowujesz się dziwnie.
Zajmuję się swoją firmą.
Tak, ale całowaliśmy się.
Pocałowaliśmy się.
Na parkingu.
Tak, i było fantastycznie.
A teraz...
Co teraz?
Chcesz wiedzieć, co dalej?
Nie proszę cię. Tak jakby.
I chcesz o tym rozmawiać właśnie teraz?
Nie, nie. Nie wiem.
Sarah, uważam, że jesteś wspaniałą kobietą.
Dobra, nieważne. Zapomnij o tym. W porządku.
Nie, zaczekaj, wysłuchaj mnie.
Nie rozumiesz. Mam telekonferencję
i jestem już spóźniony,
a szczerze mówiąc...
Bądź szczery.
Szczerze mówiąc, nasze style życia się różnią.
Co to znaczy?
To znaczy, że ty masz dzieci, a ja mam łódkę.
Posiadanie łódki to styl życia?
Zachowujemy się jak nastolatki.
Chyba jestem dla ciebie za mało gówniarska.
Zaczekaj, to nie w porządku. Proszę cię, Sarah.
Wiesz co, masz rację. Przepraszam, zapomnijmy o tym.
Zapomnijmy, że to się w ogóle wydarzyło.
Naprawdę lubię swoją pracę. To się dla mnie liczy. Zapomnijmy o tym.
Nic mi nie jest. Zaczekam na informację.
Mam nadzieję, że twój ojciec wytłumaczył ci,
jak ważne jest Halloween dla Bravermanów.
Jasne, że chodzi o dekorowanie ogrodu
i straszenie wstrętnych przygłupów z sąsiedztwa.
Ale tak naprawdę to ma większe znaczenie.
Dla mnie.
Halloween to ostatnie święto, które spędziłem z babcią
zanim wyprawiono mnie do bazy.
Wiesz co to jest?
Ćwiczenia wojskowe.
Fort Benning, Georgia. To prawdziwe piekło.
Ale to opowieść na kiedy indziej.
Rzecz w tym, że spędziliśmy z Camille ten Halloween
jakby to było Boże Narodzenie, Nowy Rok i Wielkanoc
w jednym.
To był czas.
Przegapiłem kilka świąt od tamtej pory,
ale zawsze pamiętam o tamtym Halloween.
I dlatego to święto jest wyjątkowe. Masz.
Co to jest?
Dla ciebie.
Babcia to dla ciebie zrobiła.
Twój tata ma taki, Haddie też, a teraz masz i ty.
Myślisz, że uda mi się wypełnić go słodyczami?
Jestem pewny, spróbuj.
Idę sprawdzić, ile się w nim zmieści.
Cześć, młody.
Mamy Ehrinów, Hendersonów i Carpenterów.
Będą używać świecących pałeczek w swoich latarniach.
Ja gadałem z Guggenheimami i też załatwione.
Doskonale.
-Dobra robota. -Super.
Patrz na tego psa.
Ale jesteś śliczny.
-Cześć. -To jest Morgan.
Cześć, Morgan.
Mieszka pan w okolicy?
Tak, mieszkam tuż za rogiem, na Platanowej.
Dom z psią budą od frontu.
-Tak. -Doskonale.
Kwatera główna Morgana.
Uwielbiam tę ulicę. Śliczny jesteś.
Wie pan, chodzimy z mężem po okolicy
i rozdajemy je sąsiadom,
żeby włożyli je do latarni zamiast świec w tym roku.
Mój syn boi się ognia.
Tak, mamy żółte i pomarańczowe.
-Tak. -Ma zespół Aspergera
i nie wiem, czemu chce iść zbierać słodycze.
To nic takiego.
Więc jeśli nie ma pan nic przeciwko włożeniu ich do latarni zamiast świec.
Tak, mogę je włożyć do dyni.
Jest pomarańczowa i...
Są bezpieczne dla psa?
Są nawet lepsze dla psa.
-Tak? -To nie ogień.
-W porządku. -Dziękujemy.
Idziemy, Mack Daddy.
Na razie, Mack Daddy.
-Ok, tatuśku. -Dobra, posłuchaj.
Nie wiem jak my to zrobimy.
To niemożliwe. Tam jest dom...
Przystopuj na chwilę i zwróć uwagę
na absurd usuwania ognia z Halloween.
W takim razie zostańmy w domu
i zagrajmy w Monopol. Było fajnie.
Zapomniałem ci powiedzieć, że dzwoniła Julia
i razem z Joelem przywiozą Sydney.
Crosby też zwietrzył sprawę i też przyjadą.
Kochanie, nie mogą.
Dr Pelikan zaznaczył, że to ma być mała grupa.
Oni chcą wesprzeć Maxa. Co mam im powiedzieć?
Chodzi o to, że cała moja rodzina zamierza iść
i czuję się winna, że mnie tam nie będzie.
Przepraszam. Halo! Słuchasz mnie?
Tak. Twoja rodzina ma świra na punkcie Halloween.
-To właśnie powiedziałam. -Z innych niusów...
Cieszmy się. Howard zaprosił nas na imprezę bractwa. Super.
-O tak, super. -Gdzie jest?
Po drugiej stronie zatoki. Będzie świetnie.
-Nie idziemy. -Oczywiście, że idziemy.
Nie idziemy.
Nie pojadę na drugą stronę zatoki na imprezę z Howardem.
Czemu mówisz to w ten sposób?
Będzie niesamowicie.
Pamiętasz jak rozmawiałyśmy o tym,
że nie można oceniać ludzi po wyglądzie,
prawda?
A wiesz jak ocenia się na konkursach piękności?
Ze względu na talent, kostium kąpielowy i rozmowę.
Racja.
Ale przede wszystkim ocenia się wygląd.
A to jest złe.
Nadal mamy kostium biedronki
na wypadek, gdyby dręczyły cię kwestie moralne.
OK, załóżmy to, skarbie.
Zobaczmy jak to będzie wyglądać z tiarą.
Moja... Dobra, zróbmy...
Nawet z dłonią. No proszę.
Uśmiech.
Chłopaki.
Martini dla pandy. Myślałeś, że zapomniałam.
-Wezmę to, dziękuję. -Cukierek czy psikus?
Co ty tu robisz?
-Możemy pogadać? -Nie bardzo.
-Dzięki. -Poproszę piwo.
Miałaś całkowitą rację co do mnie, wszystko co powiedziałaś.
Umawiam się tylko z młodszymi kobietami. Dziecko zawsze było powodem do zerwania.
No i jestem twoim szefem.
Nasz związek to okropny pomysł.
Dziękuję bardzo, że przyszedłeś tu, żeby mi to powiedzieć.
Poproszę jeszcze jedno piwo.
To dla ciebie.
-Jeszcze jedno. -Dzięki.
Nie mogę zmienić swojego wieku.
A dzieci chętnie bym się pozbyła, ale za to bardzo lubię swoją pracę.
Więc jesteśmy w martwym punkcie.
To poproszę kolejne piwo.
Kochanie, to dla ciebie.
I jeszcze jedno i jeszcze jedno...
Tyle ile będzie trzeba, byś zrozumiała,
że chociaż jesteś zupełnie nie dla mnie,
to nie mogę przestać o tobie myśleć.
Gordon, mój szefie. Może to przez ten strój kota.
Przejdzie ci.
Uwielbiam, gdy ludzie mi odmawiają.
Zostanę tu przez chwilę, jeśli ci to nie przeszkadza.
Dobra, Halloween 101.
Mam tu mapę.
Z ulicy Platanowej, tutaj... Słuchacie mnie?
-Czy ktoś mnie słucha? -Tak.
Skręcimy w prawo w ulicę Dębową.
-Kochanie, nie trzeba. -OK.
Przejdziemy przez park, by ominąć ulicę Wiązów.
Pod żadnym pozorem nie idziemy ulicą Wiązów. Rozumiecie?
-OK. -Na ulicy Wiązów jest przerażający dom.
To dosłownie koszmar z ulicy Wiązów.
Wiem, że to brzmi wariacko,
ale staramy się pomóc Maxowi.
Popieramy cię na 1000%.
Jakakolwiek trasa będzie w porządku.
Dzięki. Chcę, żeby wasze dzieci też się dobrze bawiły.
Skarbie, pałeczki. Max boi się ognia.
Mam tu wszystkie świecące pałeczki, bo chciałam rozdać je ludziom.
Max bardzo boi się świec, a w Halloween...
Zbierzemy dużo cukierków.
Chodźmy już. Na co czekacie?
-Ruszamy. -No dalej.
-Dzieci czekają. -Idziemy.
Żaden Braverman nie zostaje.
-Dziękujemy. -Dzięki.
Tu jest. Mój ulubiony rycerz Jedi.
Jak idzie? Dobrze się bawisz?
Dlaczego cały czas mnie o to pytasz?
Nie zapytam więcej.
Ostrożnie. Zobaczmy. Platanowa 664, idziemy.
To jest na oficjalnej liście?
Jest na oficjalneg liście.
Jesteśmy.
Pani z zielonymi włosami. Max, jak dojdziesz,
zadzwoń do drzwi. Powiedz: "Dziękuję, cukierek czy psikus?”.
I powiedz, kim jesteś. Jesteś karaluchem.
-Skarbie, wyluzuj. -Co?
-Jest dobrze. -Jestem wyluzowana.
Twoje gadanie mi nie pomaga.
Cukierek czy psikus!
Zaczekaj.
-Ale fajnie. -Chodź, Bananowa Dupo.
Idę najszybciej jak mogę. Mam kostium banana.
Upuściłam telefon?
Po co to założyłaś?
-O mój Boże. -Jest śmieszny.
Nie jest fajny. Przepraszam. Serio, chodź.
Przepraszam.
Szukamy Howarda.
Znacie go?
Tak, na pewno gdzieś tu jest.
Wejdźcie. Witamy. Zaraz wam coś przyniosę.
Dzięki.
Ale słodki. Powinnaś zapytać go, co studiuje, jak wróci.
Nie mogę flirtować w tym kostiumie.
Mówiłam, żebyś założyła coś innego.
Ten koleś jest obrzydliwy.
Kostium banana, no proszę cię.
Przejdźmy się po domu.
Zapalimy, napijemy się. Chodź.
O rany.
Dobra, chodźmy. Przepraszamy.
Obejrzeliśmy cztery miejsca dla niej i Jabbara.
Jak się z tym czujesz?
Chcesz zamieszkać z nimi?
Jasne, że tak. Część mnie tego chce.
Chodzę z nią po tych wszystkich domach i chcę być częścią tego.
Ale jednocześnie siedziałbym w domu,
patrząc na ogród, spiżarnię
i inne pierdoły, jak ty i Kristina.
I to cię przeraża?
No cóż, nagle widzę
dziesięć lat w przyszłość i jestem tobą.
Zniechęca mnie to.
-Bez obrazy. -Jasne.
-Powiedz "cukierek czy psikus”. -Cukierek czy psikus.
Powiedziałeś Jasmine jak się czujesz?
Nie.
Myślisz, że będzie czytać ci w myślach?
Tak, to by pomogło.
Jestem opóźniony w rozwoju. To wina taty.
Serio? Ja zawsze winię mamę.
Też miała swój udział w tym pakunku.
Crosby, czasami cię nie rozumię.
Masz świetne dziecko,
piękną dziewczynę
i nikt z nas nie rozumie,
dlaczego ona tak cię kocha.
W czym problem?
Nie wiem, stary. Przenosiła się w tę i z powrotem do Nowego Jorku
i nie wiem już jak się czuję.
Skąd ty wiedziałeś z Kristiną, że przyszedł na to czas?
Po prostu to poczułem.
Byliśmy na meczu, jedliśmy serowe frytki
i popatrzyła na mnie, uśmiechnęła się i bum.
Nie chciałem już jeść serowych frytek z nikim innym.
W porządku.
Ty już nie jadasz serowych frytek.
Boisz się o cholesterol.
Nie przegap szansy. Dobra?
Teraz jadam metaforyczne frytki serowe.
Cześć, proszę bardzo. Świetne techno.
Serio, nie doprowadza mnie do szału.
Cześć. Co? Mów głośniej.
Nie. Amber.
Gdzie jesteś? Boże, nie wiem gdzie to jest.
Wyślij mi adres.
Dobra, już jadę.
Dokąd idziesz?
Bobby, podasz mi torebkę?
Zadzwonię potem i wyjaśnię. Dzięki. Zastąpcie mnie.
-Co się dzieje? -Dzieci.
Nie lubisz ich, pamiętasz?
Wyglądasz na zdenerwowaną.
Jestem zdenerwowana. Moja córka jest z przyjaciółką,
która tak się upiła, że nie może jej odwieźć do domu.
Teraz muszę po nie pojechać na drugą stronę zatoki.
Zawiozę cię tam.
Nawet nie wiem gdzie.
Nie znam tak dobrze miasta.
Chodź, mam bardzo szybki samochód.
Szybko jeżdżę. Dojedziemy w mgnieniu oka,
o ile się nie zabijemy.
-Jesteś uparty. -Pójdziemy później na sushi.
Mamo, chcę pójść do nawiedzonego domu.
Myślałem, że zabieramy dzieci przez park.
Taki był plan.
Dokładnie, taki był plan. Co się stało?
Chcę iść do nawiedzonego domu.
Część dzieci poszło do dużego domu.
Max, nie pójdziemy tam.
Skoro małe dzieci mogą iść, to ja też mogę.
Ja też mogę.
Max, tam jest dużo świec.
I wiemy, że ty tego nie lubisz, więc...
Co jest nie tak ze świecami?
Chwila, chwila. Dzieciaki, chodźcie tu na chwilę.
Zbliżcie się.
Małe dzieci chcą iść do nawiedzonego domu.
Jeśli one mogą, to ja też.
Powinniśmy wrócić do domu.
Dla nas to koniec. Wy idźcie, jak chcecie.
Nie, jeśli małe dzieci mogą tam iść, ja też mogę!
Jeśli mali mogą iść, ja też chcę.
Dobra, wiesz co, masz rację.
Wiecie co? Max ma rację.
Chodźmy razem do nawiedzonego domu.
-Taki jest plan? -Chodźmy.
-Mamo! -Amber?
Tutaj, banan.
Mój Boże. Co się stało?
Nawaliła się. Pływa w basenie i nie chce wyjść.
W basenie? O Boże. Czy ona...
Proszę cię. Chcę wracać do domu.
Jestem Gordon.
Amber.
-Miło mi. -Kelsey, jestem Sarah.
Cześć, Sarah.
Jestem mamą Amber. Wyjdź z basenu, zawieziemy cię do domu.
Nie wychodź!
Kelsey, wyjdź z basenu.
Robisz z siebie głupka.
Zamknij się.
Kelsey, kochanie, zmarzniesz.
-Przepraszam. -Tak.
-Potrzymaj to. -Dobra.
Kelsey, wyjdź i porozmawiamy o tym.
To tylko chłopak. To nic wielkiego.
To idiota. Patrz.
Pewnie jest idiotą. Chodźmy do domu.
Zabawimy się.
Będzie fajnie.
Nie wychodź!
Idziemy.
W porządku?
Jest niesamowity.
Tak.
Dajcie nam jeszcze chwilę.
Dobra.
Inni rodzice nie wchodzą. Pójdę sam.
Racja, pozwólmy mu to zrobić.
Skarbie, to zły pomysł.
Wszędzie są świece.
Dobra, idź.
Wszystko dobrze. Idź.
Bawcie się dobrze.
Max, będę tu czekać.
-Nie ruszę się stąd. -Będziemy tu, Max.
Chodź, Max. Idziemy.
To jest okropny pomysł.
Niepowodzenie wchodziło w grę.
On tam kompletnie oszaleje.
Zobacz, dalej idzie w górę.
Dobra. Ściśnij mi rękę. Trzymaj ją.
-Mocniej. -Trzymam cię za rękę.
No dalej, młody.
-Dziękuję. -Dziękuję.
-Mamo! Tato! -Co?
Tak, tutaj!
-Patrzcie! -No?
-Patrzcie, co dostałem. -Co dostałeś?
Dostałem pierścień z pająkiem. Głowa jak u czarnej wdowy,
-ale tułów jak u worczaka. -Dostał pierścień.
Pokaż dziadkom swój pierścień.
Dostałeś pierścień? To fajnie.
-Następny dom. -Dostałeś jeszcze jeden.
Chodźmy, następny dom.
Właśnie dostałam zawału serca.
To Braverman.
O mój Boże.
Miałaś rację co do Howarda. To palant.
Wiem. To to imię.
Nie można ufać chłopakowi o imieniu Howard.
Proszę. Dobrze się czujesz?
Jest mi głupio.
Nie przejmuj się tym. Już to przerabiałam.
Przepraszam, że zwymiotowałam w aucie twojego chłopaka.
Przepraszam.
Jak nowy.
Czuję się okropnie.
Z samochodem w porządku?
Wynajęty. Mam go jeszcze przez miesiąc.
A co z twoją zamszową kurtką?
Cieszę się, że nic jej nie jest.
Dzięki. Zrobiłeś coś wspaniałego.
To nic takiego.
Jak na faceta, który mówi, że nie lubi dzieci, dobrze sobie z nimi radzisz.
Po prostu radzę sobie z pijanymi kobietami.
Moja była.
Cóż, to jest moje życie.
-Mieszkam z rodzicami. -Podoba mi się.
Dzięki.
Mój syn jest cichy i zamknięty w sobie, bardzo mnie potrzebuje,
choć udaje, że nie.
A moją córkę już poznałeś.
To trochę dziwaczne.
Wiesz, jakoś dziwnie mnie to nie odstrasza.
Nie? A mnie to przeraża.
Może trochę.
Ale wiesz co... Jak ta dziewczyna ma na imię?
-Kelsey. -Kelsey powiedziała,
że jestem twoim chłopakiem.
Nawet mi się to spodobało.
Serio?
Mnie też.
Gdybym znów cię pocałował, nie zachowywałabyś się dziwnie
i nie ignorowałabyś mnie w pracy albo udawała, że nic się nie stało?
A ty?
To był przerażający wgląd w naszą przyszłość.
Tak, a za kilka lat
będziemy się martwić, że się maluje.
Ale to się stanie, prawda? To się stanie.
Tak. I nie możemy temu zapobiec.
Możesz mi coś obiecać?
Obiecaj mi, że przy kolejnym czas zwolni.
Że naprawdę zwolni.
Obiecuję.
Okłamałeś mnie, prawda?
-Tak. -No tak.
Nie chcę, żeby faza małego dziecka minęła.
To za szybko.
Wiem.
Uwielbiam cukierki! Uwielbiam czekoladę! To jest moje ulubione święto!
-Seksownie wyglądasz. -Dziękuję.
Co to jest?
Tak osiągam sukces.
-Serio? -Powiem ci coś.
W przyszłym roku jak chcesz, zagramy w Monopol przy latarkach.
-Nie ma mowy. -Czemu nie?
Bo oficjalnie jesteśmy teraz rodziną zbierającą słodycze.
-Racja. -Max dobrze się bawił.
Nie wrócę do przeszłości.
Jestem taki zmęczony, że nie pamiętam, czy wygłosiłem mowę
czy to było tylko w mojej głowie.
Dobra, to jest jakoś tak.
Skarbie, kocham cię.
Chcę ci podziękować za to, co zrobiłaś, by dzisiaj się udało.
-Proszę bardzo. -W porządku?
Tak.
I chcę ci podziękować za świecące pałeczki,
za mapy, za nękanie sąsiadów,
za znoszenie mojej rodziny, za znoszenie mnie.
Chcę ci też podziękować za planowanie
i za to, że chciałaś
spotkać się z Dr Pelikanem i zgodziłaś się na wszystko.
Nie wiem jak ci się udaje, że wszystko ci wychodzi.
Ale tak jest. Jesteś niesamowita.
Dlatego mam coś dla ciebie.
To ostatni.
Jesteś kochany. Dziękuję.
Kocham cię. Dziękuję.
Jesteś naprawdę kochany.
Nienawidzę Halloween, ale ciebie kocham.
To ulubiony cukierek każdego patyczka.
-Tak. -Co robisz?
Okradasz nasze dziecko?
Żarty sobie robisz?
To jest moja ulubiona część Halloween.
No tak.
Co? Mam czekoladę na twarzy?
Masz, ale słodko tak wyglądasz.
Nie chciałbym robić niczego innego niż siedzieć tu z tobą
i łupić cukierki naszego syna.
Ja też nie.
Wybacz, że zachowywałem się dziwnie podczas szukania domu.
W porządku.
Powinienem po prostu powiedzieć,
że nie chcę, żebyście wprowadzali się do domu beze mnie.
Chcę to zrobić.
Nie chcę żyć bez was.
Chodź tu, uklęknij.
Po co?
Co robisz?
Myślę, że zamierzam...
Teraz na pewno...
Jasmine, alias Pocahontas,
zrobiłem w życiu wiele niesamowitych rzeczy.
Skakałem z helikoptera, spłynąłem kanionem Snake River,
ale nic nie byłoby tak wspaniałe, jak poślubienie ciebie.
Wyjdziesz za mnie?