Poznaj Gordona Flinta. To moja siostra.
poprzednich odcinkach...
Miło mi pana poznać.
Twoja siostra jest zarąbista.
Nie powinnaś spędzać tyle czasu z Gordonem.
Lubię być żoną, ale czuję się stłamszona.
Słyszę cię i widzę.
Czy to porady małżeńskie?
Tęsknię za tobą.
- Wszystko gra? - Tak.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Naprawdę? - Wszystko gra.
Cześć.
- Co za... - Mamusia wróciła.
Co ty tu robisz?
Sydney!
Syd!
Sydney!
Co się dzieje?
Miałam zły sen.
Co się stało?
Miała zły sen.
Co ci się śniło?
Byłam na statku i woda była zielona.
Tak?
I wpadłam do tej wody.
Próbowałam płynąć, lecz coś wciągało mnie na dno.
- O rany. - Straszny sen.
To jakiś koszmar.
Mogę spać z wami?
Napijemy się wody, wrócimy tu
i ułożymy cię do snu.
Nie, boję się!
Nie ma czego.
Proszę, mamusiu!
- Ale tylko dziś, dobrze? - Tak się boję.
- Tylko na jedną noc. - Dobrze.
No dobrze.
To chodźmy.
Idziemy.
Czemu nie macie na sobie ubrań?
To było spanie na poziomie.
- To prawda. - Na najwyższym poziomie.
Trzeba to powtórzyć.
To prawda.
Muszę odebrać Jabbara z domu mamy.
Mam dużo do zrobienia, muszę znaleźć mu szkołę.
Ale to przedszkole.
Będzie bawił się klockami.
To nie jest przedszkole twojej mamy.
Dzieci już potrafią czytać.
Nie możemy czekać,
bo inne dzieci już nawiążą przyjaźnie bez...
A dzielnica twojej mamy?
Podobno jest przyzwoita.
Przyzwoite przedszkole dla dziecka to za mało.
Tak czy owak, mamy plan zapasowy.
Być może.
- O co chodzi? - Ja...
Wracaj do łóżka.
Tu jest ciepło,
a ciebie tu nie ma.
Mam dużo pracy. Muszę znaleźć mieszkanie.
I wrócić do Nowego Jorku, by się spakować.
I znaleźć jakąś pracę,
bo kończę z występami.
Wszystko po kolei.
A przedszkole Sydney?
- Sycamore Charter? - Dzieciom się podoba.
To prawda. To świetne przedszkole.
Ale nie ma w nim miejsc i trzeba zapisać się na listę.
- Pogadam z siostrą. - Dobrze.
Słuchaj. Usiądź tu.
Jabbar dostanie się do świetnego przedszkola.
Obiecuję.
targi sportowe.
Ogromne wydarzenie.
Musimy sprzedać na nim nasze buty.
Nowa linia jest na czasie.
Te, które pokazałeś na wystawie
są niewiarygodne.
Dziękuję.
Powinienem pojechać na te targi
w tym roku, biorąc pod uwagę co się dzieje.
To mi się w tobie podoba, Adam.
Wychodzisz z inicjatywą.
Ale jesteś potrzebny tu, do prowadzenia sklepu.
- Tak. - Jak wyglądam?
Wspaniale.
Zaczynamy
pokaz wiosennej kolekcji butów na rok 2011.
Dziękuję.
Najpierw ogłoszę, kto wraz ze mną
pojedzie na targi.
Wspólnie z Adamem ustaliliśmy,
że ta osoba najlepiej reprezentuje
wartości T and S Footwear.
Nadchodzi wyczekiwany przez was moment.
Przywitajcie oklaskami
Sarah Braverman.
Co takiego?
O Boże. Dziękuję.
Wiesz co?
Nie będę się tym zadręczać.
Będę się cieszyć, że wybrał Sarah.
Świetnie sobie prowadzi na targach.
Nie będę się tym już zamartwiał.
- To dobrze. - Odpuszczam sobie.
Odpuść sobie.
- Możesz się przesunąć? - Uważaj.
Mogę skończyć myć zęby?
Kończ.
Jedzie na kolejne targi?
Przecież to stażystka.
Tak, ale nie będę się tym przejmować.
To świetnie,
że jesteś pewny siebie.
Przemyślałeś to, co ci powiedziałam?
- Tak. - I?
Nie pójdę.
Nic ci się nie stanie,
jeśli pójdziesz.
Nie zgadzam się z tobą.
Jeśli pójdę na grupę wsparcia
dla rodziców dzieci z Aspergerem, coś może mi się stać.
Nie bądź złośliwy.
Mówię szczerze.
Dobrze, sama pojadę.
Może poznam nowych ludzi,
potrzymam ich za rękę, bo męża przy mnie nie będzie.
Posiedzę z Suze i Philem.
- Dziękuję, skarbie. - Przekąszę coś...
Nie pójdę tam sama!
Idę do drugiej łazienki.
Nie pójdę.
Adam!
Żartujesz, prawda?
Powiem Philowi, że go pozdrawiasz.
Nigdy w całym życiu Nie wybiorę jednego
Dobrze ci idzie.
Kocham księżyc
I kocham też słońce
A zakończenie brzmi tak.
Filmik!
Masz niesamowity głos.
- Dzięki. - Mówię poważnie.
Nie będę kłamać.
Powinnyśmy założyć zespół.
Przyjdź do mnie wieczorem z gitarą basową,
- to spróbujemy... - Dobra.
- Ale dziś mamy spotkanie z Howardem. - No tak.
Spędzimy czas z Howardem, pouczymy się trochę,
zapalimy trawkę, a potem pogramy muzę.
Nie możemy palić trawki w czasie nauki.
Jest organiczna.
Ach tak.
Sycamore to dobre przedszkole.
Nie było łatwo zapisać do niego Sydney.
Nie dramatyzuj niepotrzebnie.
Nie muszą wiedzieć, że ty nie wiedziałeś, że masz syna.
Dobra.
I że postanowiłeś spotykać się z matką, gdy się o tym dowiedziałeś.
I takie tam.
Nie jesteście małżeństwem.
Nawet razem nie mieszkacie.
To nietypowa sytuacja.
No tak.
Musisz pokazać, że to stały związek.
Dobrze.
Dziękuję.
To będzie stały związek.
Zrozumiałeś o co chodzi. To dobrze.
To super.
Co robisz teraz?
Zajęcia już się zaczęły.
Muszę go zabrać do przedszkola.
Ostrzegałam cię.
Proszę mnie połączyć z Sycamore Charter. Dziękuję.
Jeśli przyjdę po 17:00,
dostanę darmowe naczosy.
I parę drinków.
Zmień czapkę.
Nie podoba ci się mój myśliwski styl?
Wiecie, jak się w to gra?
Tak.
Za każdym razem wygrywam.
Bo oszukujesz.
Nie ma nic lepszego niż obserwowanie jej w czasie snu.
Śpi z tobą?
- Co noc? - Nie co noc.
Co noc.
Jest taka słodka, że chce się ją schrupać.
Boję się przewrócić na drugi bok,
by nie zgnieść naszej córki.
To dziwny pomysł.
Crosby spał z nami do 13. roku życia i nic mu nie było.
To prawda?
Jestem na to żywym dowodem.
Kristina przyjdzie później?
Nie, jest na grupie wsparcia dla rodziców dzieci z chorobą Aspergera.
Na grupie wsparcia?
To dobrze jej zrobi.
Zanim zapomnę,
potrzebuję waszej pomocy.
Wysuńcie jakieś pomysły.
Wraz z waszym ojcem mamy znaleźć sobie wspólne zajęcie.
Jakąś rozrywkę.
- Rozrywkę? - Tak.
Terapeuta zasugerował, aby było to coś intymnego.
W tym wam nie pomożemy.
Nie intymnego, tylko interaktywnego.
Interaktywnego? To coś innego.
W ten weekend są
wyścigi samochodowe na targach.
- Super. - To interaktywna rozrywka.
Po głównym wydarzeniu będą wyścigi z Jaguarem.
Ojej!
To coś dla mamy.
Mamy kiełbaski i cebule, które uwielbiam.
- Ja się na nie piszę. - I ja.
Przejdźcie po moście
w San Francisco, przespacerujcie się
po Fort Point i pójdźcie na spacer nad ocean.
Dobry pomysł.
Albo idźcie do kina. Kristina mówiła,
że chce iść na film.
Co takiego?
Nie wiem. Nie byliśmy w kinie od 10 lat.
Zapiszcie się na taniec towarzyski.
Może się wam spodobać.
- Taniec towarzyski. - To byłaby zabawa.
Moglibyście założyć fajne ciuchy.
Niezły pomysł.
Byłaby z was fajna para na parkiecie.
Moglibyśmy spróbować.
Jeśli nam się nie spodoba, to zawsze możemy przerwać.
Nie musimy kontynuować.
Zawsze chciałam tańczyć taniec towarzyski.
Zawsze myślałam,
że któregoś dnia się go nauczę.
Millie.
Bardzo chciałbym z tobą tańczyć.
Ale ją czaruje.
Jeśli z nim nie zatańczysz, ja to zrobię.
Ma złe zamiary.
Jestem oczywiście mamą.
Moje dziecko, tak jak wasze, cierpi na Aspergera.
Robię co mogę, aby mu pomóc.
Tak jak wy wszyscy.
To wszystko, co mam do powiedzenia.
Jak ma na imię twoje dziecko?
Max.
Ile ma lat?
Dziewięć.
Kiedy zdiagnozowano u niego chorobę?
Oficjalnie około
rok temu.
Ale wcześniej były symptomy...
Miał problemy w szkole jak wiele dzieci.
Wybuchy złości.
Źle się zachowywał.
Ale był zdrowy. Jest zdrowy.
Próbuję zrozumieć, co mu jest.
Mogę teraz was posłuchać?
Jasne.
Dzięki za opowiedzenie swojej historii.
Dziękuję.
Płakałam dziś w McDonaldzie.
Opowiedz nam o tym.
Jestem w dużym stresie, bo cały czas siedzę w domu
z Anthonym, moim sześcioletnim synkiem z chorobą Aspergera.
Mój mąż wychodzi do pracy o 7.00 rano,
a wraca dopiero około 21.00.
Cały dzień spędzam sama z Anthonym.
Nie zrozumcie mnie źle, kocham mojego synka.
Ale to jak życie na wyspie przez cały dzień,
przestrzegając zasad, które nie dotyczą innych osób.
Cały czas myśląc,
czy coś go nie rozzłości, skąd dobiega ten hałas,
czy powinnam pojechać inną drogą, by unikać szczekającego psa.
Cały czas żyję w napięciu.
Czasami brak mi tchu.
Wiecie, o czym mówię?
Ostatnie pytanie, kim jest ten przystojniak?
Austin Winburn.
- Winberburn. - Austin Winberburn.
Zgadza się.
Jest dużym dostawcą dla Shoe Shack.
- Nieprawda. - Jak oni się zwą?
- Step... - Step Sharp!
Zgadza się.
Interesuje ich obuwie sportowe dla kobiet,
więc musimy zacząć takie sprzedawać.
Jakie ma hobby?
Jego hobby to
- windsurfing i żeglarstwo? - Spójrz.
Jesteś na paralotni, więc...
Narciarstwo wodne.
Narciarstwo wodne i hazard.
To było ostatnie pytanie.
Tak?
Więcej się nie dowiemy.
Jest nieźle.
- Skąd to wszystko wiesz? - Z Facebooka.
Przerażające, że wiesz nawet o narciarstwie wodnym.
Próbuję dobrze wykonać pracę.
No tak. Potrzebne mi 40$.
- Na co? - Na korepetycje.
- Znowu? - Tak.
Już drugi raz w tym tygodniu
chcesz 40$ na korepetycje z Howardem.
Przykro mi, ale co mam powiedzieć?
Potrzebna mi ta kasa.
Na pewno na to ją wydajesz?
To żart?
Ty i Kelsey, nie, ja tylko...
Powiedz, że to dobry żart.
- Zastanawia mnie to. - Coś podejrzewasz.
To coś za dobrze brzmi.
Dobrze, złapałaś mnie.
Kupię za nie narkotyki
i inne niedozwolone używki.
Bo przecież na nic dobrego nie pójdzie.
Nie to miałam na myśli. Przepraszam.
Możemy sobie na to pozwolić?
Mówię poważnie. Nie chcę cię stresować.
Jeśli nie możemy sobie na to pozwolić,
to będę sama się uczyć.
Pójdą na ważny cel, na twoją naukę. Weź je.
Dzięki.
W porządku.
Do zobaczenia.
Dzięki.
Winberburn.
Panie i panowie, zaczynamy.
Pięć, sześć, siedem, osiem, wolno.
Szybko, szybko, wolno.
Broda do góry. Plecy do tyłu.
Proszę nie wypinać pupy. Nie jest pani rzeźnikiem. Dobrze.
A nie mówiłem?
Daj spokój.
Nie ubiegamy się o udział w You can dance.
To nasza pierwsza lekcja.
Dobrze, uspokój się.
Twojej stopy miało tam nie być.
Jest połączona z moją kostką. Odchodzi od niej.
Miałeś zrobić krok do tyłu.
Nie panikuj.
Poddaj się muzyce. Głęboki oddech, ruszamy.
Gotowa?
Zmiana partnera.
Panie przechodzą na prawo.
Zróbcie ramę. Ruszamy.
Pięć, sześć, siedem, osiem, wolno.
Mamy chyba tańczyć razem?
Nie mam nic przeciwko gejom.
Dobrze wiedzieć, Zeek.
A ty jesteś Tony.
Wyjaśnijmy sobie coś.
Ja poprowadzę.
Ty tu rządzisz.
No dobrze.
Nie pierwszy raz jesteś na zajęciach.
To prawda.
Bardzo ładnie.
Millie,
spójrz na Tony'ego, jak żywo reaguje na moje polecenia.
Tańczy jak marzenie, prawda?
Bardzo ładnie.
Skoordynowane ruchy. Przechylasz się do tyłu?
Tak.
Bardzo ładnie.
Znowu miałam zły sen.
Hej.
- Wracaj do łóżka. - Ona musi z niego wyjść.
- Nie denerwuj się tak. - Denerwuję się tym.
Będzie spała po mojej stronie.
Nie chodzi o to, po której stronie łóżka śpi.
Mnie jako rodzica.
Ty idziesz do pracy, a ja zajmuję się nią.
To prawda.
Wracasz do domu i skupiamy się na naszej córce.
Tak być powinno.
Ale w nocy...
To jedyny czas, gdy nie muszę być rodzicem.
Chcę pobyć tylko ze swoją żoną.
Przykro mi. Też chcę z tobą pobyć.
Ale rano idę do pracy
na cały dzień i bardzo mi jej brakuje.
Kocham moją pracę, ale ona tak szybko rośnie.
Nie chcę tego przegapić.
To jedyna pora, gdy mogę być rodzicem.
Mamusiu, wracaj do mnie!
Kochanie?
Czy możemy porozmawiać o czymś, co cię zirytuje?
Jak najbardziej.
Ta grupa wsparcia wcale nie jest taka straszna.
Jest bardzo pomocna.
Tobie też by się przydała.
Wyjaśnię ci coś.
Nie uważam, że ta grupa jest straszna,
tylko głupia.
Kocham cię.
Mogę z tobą porozmawiać o wszystkim.
Ale nie o tej grupie.
Ty będziesz moją grupą.
Kocham cię.
Dobranoc.
Ale nadal będę na nią chodzić.
Chyba nawet powinnaś.
Dobrze.
Dziękuję, jest moja.
Gotowa?
O Boże. To znaczy cześć. Tak.
Chodźmy.
Dobrze.
Niewiarygodne.
Te targi z roku na rok są coraz większe.
Jak długo tam chodzicie?
Od ośmiu tygodni,
po 150 dolców za sesję.
Te buty
są za ciasne w tym miejscu. Źle zostały uszyte.
Co za pomysł.
Masz szeroką stopę. Mówiłem ci.
Obciskają mnie.
Przymierz inne.
Dziękuję.
Połóż go tutaj.
Co wy tam robicie? Rozmawiacie?
Dzielicie wrażeniami?
Sam nie wiem.
Wiem tylko, że tańczę z gejem Tonym.
Żebyś wiedział, jak on się rusza.
Jak wyregulowany europejski samochód sportowy.
Jest bardzo wrażliwy i reaguje na najmniejsze dotknięcie.
To niesamowite.
To super.
Wiesz, synu.
Nie chodzę na terapię sam dla siebie.
Co mi z tego przyjdzie?
Nie lubię tego.
Chodzę tam, bo to ważne dla twojej mamy.
To jest główny powód.
Jestem Sarah Braverman.
Reprezentuję T and S w tym roku. Miło mi pana poznać.
Sarah Braverman, przedstawicielka T and S. Zna pani pana Flinta.
To Bob Ingomar z Cleveland.
Jest nabywcą Natural Walk.
Bob Ingomar z Cleveland, cieszę się, że znów pana widzę.
Sally Bergen z Nordstrom.
Ma troje dzieci i... Dokończę za chwilę.
Sprzedaż wzrosła o 29% w tym roku.
Może złożyć jeszcze większe zamówienie.
Lubi Dr Peppera.
Dr Pepper dla pana.
Dziękuję. Jest pan Bogiem.
Żona rzuciła go dla kierowcy wyścigowego z Pragi,
więc nie wspominaj o swojej tam podróży.
Ożywiliśmy całą branżę obuwniczą.
To prawda.
Zaczekaj. Wzniosę toast.
Za Sarah Braverman.
Za najlepszą pracę na stoisku.
O rany!
Wielkie dzięki.
Dobrze ci idzie przy stoisku.
Sarah?
No proszę.
Pięknie wyglądasz.
Dzięki.
- Znasz Gordona, naszego szefa. - Co słychać?
Znasz Mike'a. Pracuje w naszym magazynie.
Dla mnie?
Jak masz na imię?
Już się spotkaliśmy.
Wybacz, że cię nie poznałem.
Nie ma sprawy.
- Witaj w firmie. - Dzięki.
Dobrze.
To spotkanie w tym tygodniu nadal aktualne?
Tak. Zadzwonię do ciebie.
Mamy trochę pracy...
Ale zadzwonię do ciebie.
To może w przyszłym tygodniu.
Nie, zadzwonię do ciebie.
Miło było poznać.
Do zobaczenia w biurze.
To nie działa.
Nieważne. Moja mama i tak wróci o 20.00.
Proszę.
Zapalę świece.
Dobry pomysł.
Może jeśli podpalisz dom, nie poczuje zapachu trawki.
No tak.
To był żart. Nie podpalaj domu.
Tak tylko mówię.
Dobrze.
Skończymy odrabiać matematykę, czy...
Nie.
Dobra.
To już sobie pójdę.
Dobrze się dziś spisałaś.
Dzięki.
Cieszę się. Miło z twojej strony.
- To było słodkie. - Dziękuję.
Cieszy się z tego.
To słodkie.
Wychodzisz?
Tak, wychodzę.
Na razie.
Zaczekaj. Naprawdę?
Idziemy!
Musimy wykazać się kreatywnością. Konkurencja jest zbyt sztywna.
Trzeba coś wymyślić.
Nie możemy...
O czym ty mówisz?
Musimy zrobić co się da.
Słuchaj.
Co to jest?
Pożyczyłem te obrączki od Julii i Joela.
Ta para tam jest taka normalna.
Tworzą stały związek.
- I co z tego? - My nie tworzymy takiego związku. My...
W takim przedszkolu musimy być w stałym związku.
Nie możemy pokazać, że jesteśmy wyzwolonymi artystami
i sądzić, że nas przyjmą.
Nałóż je.
Nie nałożę ich.
Dlaczego?
- Bo to absurd. - To żaden absurd.
To jest absurd.
Jesteśmy zarąbiści.
Takiej pary rodziców szukają w tym przedzkolu.
A wiesz czemu? Bo jesteśmy bystrzy, kochający, moralni,
kochamy się nawzajem i to wystarczy.
Uwierz mi.
Dobrze.
Wielkie dzięki. To była przyjemność.
Polecam się na przyszłość.
Przyniosę ci ten przepis na ciasto kawowe.
Zobaczysz, że jest pyszne.
Dziękuję.
Nie mogę uwierzyć,
że nasze babcie pochodziły z północnej Iowa.
I z tego samego miasta.
Świat jest tak mały.
Fajnie się rozmawiało.
Będziemy w kontakcie.
Nie możemy się doczekać.
Panie dyrektorze.
Pan Beaverman.
Muszę wyjść na dwie minuty.
Dobrze.
- Co robisz? - Daj obrączkę.
- Teraz ją chcesz? - Dawaj ją.
Mam ją nałożyć...
- Daj ją. - Dobra.
Na lewą rękę, prawda?
Tak.
Wygląda na wspaniałego chłopca.
Podoba mi się,
że interesuje się muzyką i bejsbolem.
Lubi też czytać książki.
Jest wszechstronny.
Opowiedzcie mi coś o sobie.
Jesteśmy szczęśliwym
małżeństwem.
Jak miło.
Coś jeszcze?
Ja jestem tancerką.
To ciekawe.
Dużo pani wyjeżdża?
To śmieszne.
Tancerze dużo wyjeżdżają, gdy tańczą.
Ale nie wyjeżdża za daleko od domu, jeśli o to...
O to chciał pan zapytać.
Pracuję tylko w pobliżu.
Ma pani szczęście, że w pobliżu jest praca.
Musi mieć pani talent.
Jest bardzo utalentowana.
Właśnie odrzuciła ofertę studia tanecznego Alvin Ailey,
- by być bliżej naszego syna. - Ach tak?
Jest na tak wysokim poziomie.
On też ma talent.
Jest niesamowitym producentem muzycznym.
No cóż.
Nie wiem, czy jestem taki niesamowity.
Miło widzieć rodziców, którzy w siebie nawzajem wierzą.
Nie zawsze tak jest.
Pan jest producentem muzycznym?
Moglibyśmy pana wykorzystać na naszym Festiwalu Wiosny.
Od dawna chciałem nagrywać koncerty dzieci,
a potem sprzedawać płyty,
by zbierać pieniądze na przedszkole.
To świetny pomysł.
Mógłbym się tego podjąć.
Jakim sprzętem dysponujecie?
Chodzi o sprzęt do nagrywania?
Tak.
Żadnym.
W takim razie dzieci mogłyby nagrywać
w moim studio.
Albo jeśli
byłyby zainteresowane konsolą,
mógłbym im pomóc w zmiksowaniu piosenek.
Z dużą chęcią.
Świetnie bym się przy tym bawił.
Dobry pomysł.
To byłaby dla nich prawdziwa atrakcja,
zobaczyć studio
i wszystkie urządzenia.
My też mielibyśmy z tego frajdę.
Tak.
Dawaj.
Chodź tu!
Czuję tego fokstrota.
Chodź poćwiczyć.
Czujesz to?
Podoba ci się?
Bardzo ładnie. A teraz...
Co ty robisz?
Nie chcę już chodzić na lekcje tańca.
Czemu?
A jak myślisz?
Na razie słabo nam idzie.
Ale jeśli będziemy ćwiczyć, to się poprawimy.
Zacznie nam sprawiać przyjemność.
Nie chodzi o taniec. Nie rozumiesz?
Chciałam spędzać czas razem.
Najpierw nie chciałeś się uczyć tańca.
Teraz już nie musisz.
Co do diabła.
- Kto tam? - Ja.
Wejdź.
Cześć.
Fajny plakat.
Dzięki.
Twoja babcia mnie wpuściła.
To super.
Czemu wyszłaś z imprezy wkurzona na maksa?
Nie byłam wkurzona na maksa, tylko trochę...
Byłaś dość wkurzona.
...sfrustowana.
O tego całego Howarda.
Jesteś zazdrosna?
Żartujesz sobie?
Pewnie, że nie jestem zazdrosna.
Próbuję się dowiedzieć o co chodzi.
Nie masz pojęcia, że 40$ to dużo kasy dla mojej rodziny.
Nie mogę sobie pozwolić na siedzenie i palenie trawki
z tobą i Howardem za 40$.
Potrzebuję korepetycji.
O tym nie pomyślałam.
Powinnam ci była powiedzieć,
ale było mi wstyd.
Przepraszam.
Oddam ci całą kasę.
Nie.
Nie o to chodzi. Musiałam ci to wyznać.
Rozumiem.
- Od teraz będziemy się uczyć. - Dobrze.
Zdasz te egzaminy na piątkę.
Mam nadzieję.
Mogę zostać na obiad?
Skoro musisz.
- Tato. - Tak?
Wiesz, gdzie jest mama,
bo skończyłem odrabiać pracę domową i chcę dostać naklejkę.
Wiesz, gdzie ona jest?
Poszła na zebranie grupy.
Jakiej grupy?
Grupy, na której dzielą się wspólnymi doświadczeniami.
I zainteresowaniami.
Tak, jak Haddie
z koleżankami idzie zagrać
w futbol?
Coś w tym stylu.
Grają w futbol?
- Nie. - To co robią?
Grają w karty. Bardzo to lubią.
A grają w makao? To fajna gra.
Chciałbym z nimi w to zagrać.
Raczej nie.
No cóż. Chciałbym kiedyś w to zagrać.
Ja otworzę.
Dzięki za niesamowity dzień. Nigdy go nie zapomnę.
To ja powinienem ci dziękować.
Nawet nie wiesz, jak wspaniale się czuję.
Jutro oddam sukienkę
z metką, zwrócę siostrze te piękne buty
i wrócę do bycia stażystką i barmanką.
To co było dziś, to dar od losu.
Jesteś niesamowita.
Nieprawda.
Nieczęsto
spotykam takie dziewczyny, jak ty.
Dzięki.
Dobranoc.
Do zobaczenia jutro.
Czuję, że tworzymy zespół.
Możemy to razem ciągnąć i go chronić,
dopóki jesteśmy razem.
- Cześć. - Dziękuję, Hank.
Witaj. Dołącz do nas.
To mój mąż, Adam.
Witaj, Adamie.
Dzięki, że przyszedłeś.
Usiądź przy nas. Miło cię w końcu poznać.
Dziękuję za zaproszenie.
Chciałbyś nam o czymś opowiedzieć?
Nie denerwuj się.
Nie spiesz się.
Dziwnie się czułem, wychodząc dziś z domu,
bo nasz syn pytał, gdzie jest jego matka.
A ja nie lubię okłamywać dzieci.
Chciałem mu powiedzieć, że jego matka jest
na grupie dla rodziców dzieci z chorobą Aspergera, ale...
Nie powiedziałem mu, bo on nie wie, że ma Aspergera.
Wzdragam się na myśl, że kiedyś będę musiał mu o tym powiedzieć.
Usnął.
Gin z tonikiem?
Co za klasa!
Tak się robi w tym prywatnym przedszkolu.
Dostanie się do niego.
Może nazwą salę gimnastyczną naszym imieniem.
Załatwiłeś to.
- Udało ci się. - Dziękuję.
Bardzo proszę.
Razem to załatwiliśmy.
Gdy odeszłaś, nie przestałem wierzyć,
że się zejdziemy
i że będzie tak, jak teraz.
I...
Jesteś niesamowita.
Ty też.
Dobre są.
Oddam ci obrączkę, bo ją zgubisz.
Dzięki.
Julia by mnie zabiła, gdybyś...
Ale może...Chcesz...
Nie. Ty powinieneś
ją zwrócić.
Czas iść spać.
Czas iść spać, skarbie.
I nie zbliżaj się do aligatora.
Wiem, mamo. Dobranoc.
Dobranoc, skarbie.
- Cześć skarbie. - Cześć mamusiu.
Tata zasnął.
Widzę.
Mogę spać w twoim łóżku?
Podejdź tu.
- Wiesz, że to śmieszne? - Co?
Gdy mama z tatą się spotykają i zakochują,
żyją w miłosnej bańce.
We własnym świecie.
Sami ze sobą.
A potem pojawiają się dzieci i oni się z tego cieszą.
Chcą, by dzieci żyły z nimi w tej bańce.
Ale jest w niej miejsce tylko dla dwojga.
Jest za ciasno dla innych osób.
Czy bańka rośnie?
Tak, ale nie od razu.
Tak więc...
Tata zostaje z niej wypchnięty?
Dokładnie.
Czuje się zostawiony sam sobie.
Brakuje mu zainteresowania, które kiedyś dostawał.
Możesz mi w tym pomóc
i spać w swoim łóżeczku przez jakiś czas,
aby tata mógł wrócić do bańki?
Jasne.
Czasem tatusiowie są jak dzieci, które potrzebują uwagi.
Jest piękny.
I smutny.
Czuć w nim samotność.
Tak się czujesz?
Tak się czułam przez jakiś czas.
Chyba.
Kotku,
kocham cię.
Pamiętaj o tym.
Nie chcę cię stracić.
Masz waleta?
Dobierz kartę.
Walet!
I co?
Mam dwie pary.
Teraz twoja kolej.
Gaby mówi, że mam zadać kolejne emocjonalne pytanie.
Jak poszło to spotkanie grupowe,
na którym gracie w karty?
Bardzo dobrze.
Masz trójki?
Dobierz kartę.