Moja córka, startuje na przewodniczącą.
poprzednich odcinkach...
Dlatego nie chciałam mówić ci o wyborach.
Chcę ci dać parę wskazówek wyborczych...
Chyba zwymiotuje...
Mało mnie interesują twoje wskazówki!
Sama dam sobie radę!
To Sarah nowa nowa stażystka.
-Cześć. -Sarah, to Mike.
-Czy to twój chłopak? -Nie, to tylko kolega z pracy.
Wybrano mnie do grupy jadącej na tournee.
-Tournée po Europie? -Tak.
A Jabbar?
Powinien zostać tutaj. Może zamieszkać zmoją mamą.
Dam sobie radę.
Ok, kochanie, dlaczego magazynujemy tyle śmieci?
-Końca nie ma. -To nie śmiecie
Musimy zacząć więcej wyrzucać.
Każda nowa rzecz do domu,
musi wypierać inną.
-Nie. -Może być.
Patrzę na ten grafik i nic tu nie gra.
Nie wiem, co robić. Przesadziłam z zajęciami.
Możesz zabrać Maxa od dr Pelikan we wtorek, o czwartej?
Wiesz, jak cieżko wyrwać mi się z pracy.
Nie mogę.
Wiem, ale mam OT.
Dali Maxa komuś bez kompetencji
i nie chcę, aby z nią był. Po prostu...
-Dobra. -Tak?
-Mogę go zabrać. -Ok.
Jak mam urwać się we wtorek
to wieczór Haddie w środę to twój problem
i dłużej popracuję.
Ok, a twój syn?
Twoja córka z nim będzie.
Ma na głowie wybory. Musi się skupić.
-Daj mi pomyśleć. -To nie ma sensu.
Dobra, daj mi zerknąć.
Nie da się być tu i tam.
Pralka rodziców padła.
Mogę skorzystać z waszej?
Czuj się jak w domu.
-To twój grafik? -No
Wpisz tam kosza. Nie grałeś chyba ze 3 miesiące.
Ok, dopisze. Bułka z masłem.
Idę na spacer z Suze Lessing.
Po co?
Po co? Poćwiczyć.
-W porządku. -Kocham cię.
Myślałem, że wyrzucimy parę rzeczy.
Trzeba mi wkładek i coś nie gra z butami.
Kocham Cię, Crosby.
Ej!
-Co? Chcesz posłuchać? -Co?
To The Henry Clay People. Zmiksowałem ich.
Wychodzi za tydzień.
Jutro mamy w studio imprezę.
-Przyjdź. -Pracuję...
-Co? Co jest? -Pracuję w poniedziałek.
-O czwartej. Drinki za darmo. -Co?
Wpadniesz? Jak to, co robię?
-Nie dam rady. Co robisz? -Pranie.
Co tutaj robisz? Gdzie Jabbar?
Jest z w kinie z Renee.
Nie przeszkadza ci to?
Nie, oglada kreskówkę. A ja obejżę Ninersów.
Każdy będzie zadowolny, nie sądzisz?
Tak, super. A zresztą, to przecież twój dzieciak.
Wiesz co, jak robiłem pranie u rodziców, to mniej mnie tam osądzano.
Ej, ej. Tylko nie przeładuj. Serio.
O co ci chodzi...?
Masz super mocną pralkę.
Trzeba ją wypróbować.
Dlaczego pralka rodziców padła?
Bo jej nie forsowali.
Sprzęt trzeba forsować
-Tylko nie przeładuj. -Ok.
-Nie przeładuj. -Może.
Jak padnie, to zapłacisz.
Przeładuję.
Włożę do niej buty i buciory robocze.
Dobra.
-Jules, sprawdź to. -Cześć.
Potrzebuję pomocy.
Ok.
Możesz mnie w to zakuć.
-Dobrze? -Ok.
No właśnie...
-Weźmy ten. Wygląda na... -Napewno?
-Mocniej nie można? -Nie.
-Przepraszam. -To pestka.
Super.
Nie da się z tego uwolnić.
-Zgadza się. -No, nie ma.
-Jestem unieruchomiony. -No.
W porządku.
Cholera.
Ok, wiesz co...
No dobra, po prostu...
O co tu chodzi?
No wiesz, w szkole u Sydney ma być dzień zainteresowań.
Muszę tylko...
To ma być twoja pasja?
Tak, teraz już tak.
Dlaczego?
Bo nie mam żadnej innej pasji.
Zatem udajesz, że masz?
Chcesz dnia zainteresowań?
Spędziłem trzy godziny w Internecie,
żeby wykonać ten kicz.
-Nie. -Nie?
-Nie.
"Reasumując, uważam że
jestem najlepszą kandydatką,
bo będę was słuchać oraz mam mnóstwo pomysłów
na prace społeczne, takie jak gazetka szkolna
i zbieranie konserw".
Jestem osobą odpowiedzialną, zaangażowaną i przystępną.
Zawsze znajdę czas i będe o was walczyć.
Pamiętaj: głosuj na Haddie..."
-Przestań tekstować. Wsłuchaj się. -Sorki.
Oddaj głos na Haddie - przewodniczącą.
Dziekuję za uwagę".
Zrobisz tak?
-Nie. -Ok.
-Co o tym, myslisz? -Myślę, że...
Mowa cię nie przekonuje.
To znaczy...
Osobiście przysypiam,
ale to nie musi oznaczać, że jest kiepska.
-Że co? -Posłuchaj.
Nie jest ani dobra, ani zła.
Po prostu brzmi jakby napisala ją moja babcia.
-W której części... -Nie ma tam...
Co konkretnie jest nie tak?
Muszę zjeść pączka. Nie daję rady.
Po pierwsze, imprezy z pizzą?
-Przecież już były. -Ile mamy lat?
Trzeba ich czymś przekupić. Wiesz, o co mi chodzi?
utkwisz coś, czym utwisz im w pamięci.
-Na przykład, włóż odjechaną czapkę. -Co, czapkę mam zakładać?
Wiesz, coś oryginalnego.
-Pamietasz Scotta Sussmana? -No.
-"Wepchnął Studa do Rady Uczniów." -No.
To nie śmieszne, bo to nie Rada.
To super: 'Stud' jest częścią słowa 'student'.
To nie Rada Uczniowska. Nie o to chodzi.
Jak źle to wymówisz, cały efekt pryska.
To lenistwo i nic poza tym.
Nie odpuszczasz.
Najważniejsze, że gościa wybrali.
Ok, rozumiem, co sugerujesz.
W porządku.
Więc...
Czy to anafaza?
-Wygląda jak... -Czy nie jest dłuższa?
Ok, myślę że to idzie tutaj.
Ok, niech tak zostanie. Odłóżmy to.
Dobra. Daj. Ja to zrobię.
Ok.
Muszą być połączone?
Coś tu masz.
Dobra, co mówiłeś?
Znowu szpiegujesz.
-Nie szpieguję. -Przecież widzę.
Tylko patrzę.
Mamo, ta dziewczyna go lubi.
Tak, właśnie tak. Ok.
Pracują razem nad zadaniem z biologii.
Poprosiła go, aby był z nią w parze na zajęciach praktycznych.
Lubi go, a on nie wie, co ma robić.
Wchodzę.
Cześć, jak leci?
Dobrze.
Chyba rozpracowaliśmy mitozę...
No, mam nadzieję, że jest na to lekarstwo.
Czegoś wam trzeba?
Może lemoniadę albo ciasteczka?
Pewnie. Mówisz, byśmy żyli w latach 50. Dzięki.
No to może przyniosę wam martini i trochę marychy?
Żartowałam.
Nie tykajcie narkotyków ani alkoholu.
Uczcie się i nie podcinajcie sobie szkrzydeł.
-Tym się w życiu kieruję. -Ok.
No dobra. To na razie.
Pa.
Upierdliwa jest. Nie...
W porządku. Jest nawet zabawna.
-Zabawna? -No.
Któregoś dnia obudziłam się i doszłam do wniosku, że ja i Phil jesteśmy nudziażami.
On i ja nigdy nie byliśmy nudziażami.
Wszystkiego próbowaliśmy. Kajaki, lekcje tańca, seks tantryczny.
Seks tantryczny? Przecież...
-Naprawdę? -Tak.
Byliśmy jak dzikie zwierzęta.
-To szalone. -Dzikie.
A gdy pojawił się Noel,
było tyle zamartwiania się i obowiązków.
-Tak. -No wiecie, jak to jest.
Szkoła, wizyty u lekarza,
wieczne robienie miliona rzeczy na raz
i wieczne kłótnie. A potem myślę sobie, zaczynam uświadamiać sobie
że nie mamy dla siebie czasu.
Przestajemy go sobie poświęcać.
i myślisz sobie: nie będę tymi 80%.
Nie będę tą jedną z nich.
80 procent czego?
Nie znasz tej statystyki?
Nie.
80 proc. małżeństw z dzieckiem autystycznym kończy się rozwodem.
-Żartujesz? -Nie.
Nasz psycholog nam powiedział.
To niezbity fakt.
O Boże, ja cię martię.
Tylko nigdy o tym nie słyszałam.
Przepraszam. Idiotka ze mnie.
Wcale nie.
Ty i Adam jesteście zupełnie inni. Świetna z was para.
Powinniśmy wychodzić.
Jak to: 'wychodzić'?
Nasze randki stały się zamieżchłą przeszłością.
Nie lubię sformułowania 'randka'.
Nazywaj to sobie, jak chcesz.
-Chcę żeby wróciły.
Może w czwartek wieczór?
Wyczuwam presję, kiedy mówisz 'randka'.
Jakby od razu skazano nas na porażkę.
Dobra, w porządku.
Ale ok. Czwartek wieczór.
-Ten tydzień mam napięty. -Haddie może poniańczyć.
Napięty? Każdy taki jest.
W pracy jest gorąco.
Nie. W tym tygodniu nie mogę.
Każdy tydzień jest napięty.
Jeśli nie poświęcimy sobie chwili,
nikt tego za nas nie zrobi.
Mogę załatwić, aby Haddie poniańczyła.
-Czwartek. -Ok.
Świetnie. Super.
Możemy pójść do Pedro's.
Pedro's?
Pedro's jest ok. Myślałem, że lubisz.
W Pedro's podają tylko taco i margaritę.
No i jest fajnie.
Chce prawdziwej randki.
Na którą się wyszykujemy i...
Połączymy.
Połączymy?
Podoba mi się to słowo.
Nie mówiłam tylko o seksie. Mam na myśli prawdziwą randkę.
Adam, mówię na poważnie.
Umowa stoi.
-Czwartek wieczór. -Czwartek wieczór.
-Odbijemy. -Randka.
Randka.
Nie mogę się doczekać
Dzięki. Lecę do biura. Na razie.
-Pogadamy potem. -Ok.
Zobaczcie sami.
Jeśli wam się spodoba, to to pokochacie.
I gdyby się waliło, nie róbcie tego w domu.
Tylko w domu babci.
No i proszę.
Cześć. U mnie dobrze, za to tobie trzeba nowej pasji.
-Hej. -Hej.
Jak ci minął dzień?
-W porządku. -Tak?
A tobie?
Dobrze, naprawdę dobrze.
Możesz poniańczyć w czwartek? Tata i ja będziemy wychodzić.
Dlaczego wychodzicie?
Bez powodu.
Tata zabiera mnie na randkę.
-No to możesz? -Pewnie.
-Tak sądzę. -To dzięki.
Przepraszam.
Przepraszam, że ci powiedziałam, że nie chcę twoich rad wyborczych.
-Ja też przepraszam.
Przepraszam, że naciskałam i byłam nieprzyjemna.
-Ok. -Przepraszam.
Moja przemowa jest kiepska i nie podoba się Amber.
-To niegrzeczne. -Nie wiem, co robić.
Potrzebuję twojej pomocy.
Pomogę cię.
No to świetnie.
Kieliszki w górę, raz, dwa...
Kto odpada? Ty. Jestem teraz gitarzystą.
Głosujcie, kto wypadnie.
On wypada.
Cholera, teściowa dzwoni.
Jesteś żonaty?
-Ok. Przejmij stery. -Zabawa trwa. Ja zaraz wracam.
Zrobisz mi przysługę?
Jestem w drodze do lekarza, a on się spóźnia.
Możesz odebrać Jabarra?
Jabarra? Teraz?
Jest na zajęciach
w Lincoln Child Development Center, w Alameda.
Pomożesz mi?
Tak. Pomogę ci.
Wszystko w porządku? Co to za muzyka?
Jestem w pracy. To muzyka z pracy.
Ale pomogę ci, w końcu...
to mój dzieciak.
-Na pewno? -Tak, tak. Dam sobie radę.
Idź do lekarza...
Na wizytę, bo to ważne. A ja go odbiorę.
Ok? Na razie.
Ok.
Dom Bravermanów.
Cześć Kristina. Jest tam Adam?
Tu Gaby.
Cześć Gaby. Tu Crosby.
Wiem. Adam nie wrócił jeszcze z pracy, a Kristina jest na górze.
Haddie właśnie wyszła do CVS, żeby odebrać papier techniczny,
a ja właśnie wychodzę na imrezę.
Za dużo informacji na raz.
Dać ci Kristinę?
Nie, nie! Nie dawaj jej do telefonu. Proszę.
Czy...
Piłeś?
CENTRUM ROZWOJU DZIECKA LINCOLN
Jeździsz tym wozem do kina samochodowego?
-To idiotyczne. -Daję sobie radę.
A gdzie moje miętuski?
Dlaczego nie pozwolisz, bym sama go odebrała?
Jabbar ledwo cię zna. Nie znasz przestrogi o nieznajomych?
Nawet by nie...
-O, zobacz kto tu jest. -Kto to?
-Brat Jasmine. Potrzymaj. -Zaczekaj.
Crosby, czekaj. Nie sądzę, aby...
Hej, ty, Sudoku.
Stój. Co ty facet robisz?
Odbieram Jabbara.
Ja jestem. Twoja mama do mnie dzwoniła.
Tak. A potem do mnie. Mówiła, że chyba piłeś.
To niedorzeczne. Nie piłem.
Facet, daje od ciebie gorzałą.
-Tak? Nawet z tamtąd? -Pewnie.
Co to za dziewczyna?
To Gaby. Moja koleżanka.
-Odbierzemy go. -Ta.
Zajmij się własnymi sprawami.
Koleś, nie dotykaj mnie!
Odbierzemy Jabbara, a ty...
Stój. Mówię do ciebie. Słuchaj mnie.
Nie dotykaj mnie, dobra?
Ok. Tak pogrywasz?
Ej, no dobra. W porządku. Zabiorę go stąd.
-Chodź. -Wytrzeźwiej facet.
Dobra, wchodź. Jesteś tylko wujkiem.
-Daj spokój. -To ja jestem ojcem.
-Daj spokój. -Dobra już.
Chcesz, żeby Jabbar cię tak zobaczył?
-Ale widziałaś... -Chodź.
Pchnął mnie bez powodu.
Tak, widziałam.
Hej.
Hej, czego szukasz?
W tej chwili szukam
damskich butów sportowych One Thousand Flyer,
z żelową wkładką, promujących pokój na świecie.
Trzy alejki stąd, w tę stronę.
Wiem,
Rzecz w tym, że buty były tam, a ty tutaj, więc...
Chcę podziekować za wieczór.
-Świetnie się bawiłem. -Tak?
-Tak. -To super.
-Dzięki. -Super.
-Chciałabyś czasem wyjść?
-Ze mną? -Tak.
Wybacz, to było zupełnie nie na miejscu i...
całkiem odjazdowe.
Ok. Dobrze.
Pójdę już, zanim mnie ktoś rozjedzie.
A może przyniosę parę domowych nagrań wideo?
Dobra by z tego była prezentacja.
Mowa dniu zainteresowań?
Nie mogę o tym przestać myśleć.
Jestem antonimem najosobliwszego mężczyny.
Życie mam do bani.
Masz przecież mnie i Syd. To bardzo dużo.
Na dzień zainteresowań?
No dobra. Pomyślmy.
Ok.
Adam zbierał znaczki.
Sara takie małe koniki z porcelany.
Tylko nie koniki.
Wiem. A co powiesz na to?
Rakietowe zabawki. Tata i Crosby je wystrzeliwali?
-Są odjechane. -Tak?
No.
-Rakietowe zabawki. Brzmi nieźle.
No.
A robienie dzieci? Liczy się to jako zainteresowania?
Możemy tego spróbować.
No, wiesz,
No nie wiem. W zasadzie to jest zainteresowanie.
To byłaby dopiero prezentacja.
Wyobrażasz sobie minę Pani Brewster?
Skandal w przedszkolu - wiadomości o szóstej.
Tato, nie mogę znaleźć Fineasza i Ferba.
Ona jest jak cichy ninja.
Halo? Renee?
Czego chcesz, Crosby?
Szukam Jabbara.
Mama zabrała go do parku.
Zazwyczaj wchodzisz ludziom do domu nieproszony?
Tak, jeśli mieszka tam mój syn.
A ty zazwyczaj robisz pranie u mamusi?
Pralka mi padła. Jakiś problem?
Kiepska wymówka.
A ty pranie robisz..?
Nie twój... Wiesz co, koleś?
Nie, że muszę ci się tłumaczyć, ale ta dziewczyna zeszłej nocy,
to pomocnica mojego siostrzeńca chorego na autyzm.
Między nami nic nie ma.
Jak dzwoniła twoja mama
świętowałem ukończenie ważnej płyty.
I nie mogłem prowadzić.
Zadzowniłem do domu brata,
ona odebrała i zaproponowała, że mnie podrzuci. Przystałem.
-Tak właśnie było. -To bez znaczenia.
Nie, nie. To ma znaczenie, bo miałem wolne.
Wczoraj Jabbar miał być z twoją mamą
Nie piłbym, wiedząc, że będę potrzebny.
Nie poszedłbym na imprezę.
Zaraz, zaraz. Boisz się, że powiem o tym Jasmine?
Zrobisz, jak będziesz chciał.
Chociaż, to byłoby chore,
i nie puściłbym tego plazem, ale rób jak chcesz.
Dobra, wiesz co myślę, Crosby?
Jakbyś chciał być ojcem, wiedziałbyś, że nigdy nie ma wolnego.
Tak, w czwartek wieczorem. Zapowiada się naprawdę fajnie.
Ok. Porozmawiamy później.
Cześć.
Cześć. Jak się masz?
Hej, szukałam Amber. Nie ma jej tu?
-Hej. -Hej.
Haddie, poznałaś już Holly?
Jeszcze nie. Cześć.
Pracujemy razem nad pewnym projektem.
Mówię w klasie, by na ciebie głosowali.
-Dzięki. Super. -To na razie. Cześć.
-Pa. -Do zobaczenia.
-Wygląda na miłą. -Ta Holly.
To dziwne.
Dzień drugi. Napięcie rośnie?
Tak. Da się to wyczuć...
Szukam Amber, żeby...
Zmieniłam przemowę i chce, aby ją przejrzała.
Skoro tu jestem, to mogę zerknąć.
-Tak. Tak, proszę. -Tak?
-Tak. Dzięki. -Dobra.
Może będziesz w stanie rzucić na to nowe światło.
No nie wiem. Może będzie fajnie.
Kolejny brudnopis.
-Cześć. -Cześć.
Przepraszam, że wracam tak późno. Napięty dzień w pracy.
Jadłeś coś?
Przegryzłem coś w pracy.
Cały dzień Gordon wydzwaniał do mnie z Menlo Park.
Jest tam na konferencji.
Pytał, jak ciąć koszty.
Przeglądam raporty kosztów, próbując
wynaleźć co robić, a to nie łatwe.
Jak ci mogę pomóc?
Posłuchaj, w sprawie czwartku...
Nie zgodziłabyś się przełożyć to o tydzień?
Na następny czwartek?
Bardzo by mi to pomogło.
-Pewnie. -Wiem, że chcesz wyjść.
-Ok. -Ja też chcę.
Nie ma sprawy. Na sto procent. Zrobimy, jak chcesz.
Dokładnie tak, jak mówiła.
-Kto? -W ten sposób stajemy sie tymi 80%.
O czym ty mowisz?
-O Suze Lessing. -80%?
-Suze Lessing? -Mówiła dziś,
że 80% małżeństw z dziećmi autystycznymi
rozwodzi się, bo nie spędzają czasu razem.
Chodzi o Suze Lessing?
Wcale nie chodzi o Suze.
Wie o tym od swojego terapety. To fakt. 80%...
Jest jakiś powód, że ta para świrów chodzi na terapię
To nie świry.
Nie dochodzi między nimi do zbliżenia.
-Nie jesteśmy nimi. -Boisz się...
Proszę jedynie o jeden wieczór.
I o nic więcej, tylko jeden wieczór.
Dobrze. Widzę, że to dla ciebie ważne,
zatem wyjdziemy w ten czwartek, dobrze?
Musimy lecieć.
Nie mogę znaleźć telefonu.
No nie.
O tak.
Ok. Co dzisiaj masz?
Masz zajęcia z biologii?
Tak.
Będziesz pracować z koleżanką?
Tak.
Znowu.
To koleżanka z praktyk i tyle.
Tak.
Myślę, że ona cię lubi.
Nie sądzę.
Myślę, że ty też ją lubisz.
Krępuje cię to?
Nie krępuje. Tylko...
Z biologii miałem w zeszłym roku szóstkę, a ona dwóję.
Po prostu stara się podciągnąć w ocenach.
Nie sądzę.
Dziewczynom podoba się, jak to chłopak robi pierwszy krok.
Ale mamy dziwną rozmowę.
Mówię serio. Sposób, w jaki mówi i
w jaki cię dotyka bez potrzeby,
Lubi twoje dowcipy, chociaż są śmieszne.
Biologia! Ty tyle wiesz o tym przedmiocie.
Lubi cię. Nie bój się zrobić z tego pożytek.
-Tylko rozsądnie. -To brzmi dziwacznie.
To najbardziej dziwaczna z naszych rozmów.
Spójrz w lustro. Jesteś niezwykły.
Wszyscy cię uwielbiają. Wszyscy.
No może Amber. I to też 'może'.
Kochanie, wal śmiało.
Dobra. Harbor Cafe o 7.30 albo Bastide's o 8.
Harbor Cafe brzmi dobrze.
Harbor Cafe? Oby na pewno?
Bastide ma 4,5 gwiazdki.
Kotku... Ty wybierz.
Jak będziesz zadowolona, to ja też.
Muszę teraz sprawdzić te raporty kosztów.
Kocham cię. Pa.
Bastide.
Jak leci, bokserze?
Już wiesz?
-Gaby rozmawiała z Kristiną. -Co?
-Gaby? -Tak, Gaby.
-Myślałem, że jest inna. -Gaby, Kristina i ja.
Nikomu nie można już ufać. Spójrz.
-Na co? -Dwa nieodebrane połączenia od Jasmine.
I co z tego?
Myślę, że Sekou już o mnie nagadał.
A do twojej wiadomości,
nie wiem, co Gaby nagadała Kristinie,
ale zrównałbym go z ziemią.
-Z ziemią? -No.
Oddzwoniłeś do niej?
Nie. Jeszcze nie. Co niby mam jej powiedzieć?
Powiedz jej prawdę.
Że się upiłeś
w połowie popołudnia
i że wyrwałeś na przejażdżkę super seksowną pomocnicę,
by móc odebrać syna, a potem dałeś się pobić jej młodszemu bratu.
-Nie pobił mnie. -Zrozumie.
-Nie pobił mnie.
Rozumiesz?
-Powiem ci coś. Chcesz mojej rady? -No, chcę.
Po pierwsze -przeproś Renee.
Za co? Nic nie zrobiłem.
Jesteś mężczyzną. Tak postępują mężczyżni -przepraszają.
Rano, zanim wytoczę się z łóżka, trzy razy mówię 'przepraszam'.
I przestań odgrywać tatę na pół etatu.
Chwila. Nie odgrywam 'taty na pół etatu'.
Dlaczego tak mówisz?
Posluchaj, Crosby.
Wkurza cię cała ta sytuacja
z opieką nad Jabbarem. Ja to rozumiem.
Ale przestań sobie wmawiać, że to coś dobrego
i zacznij działać.
Te silniki są nadal sprawne.
Będziesz potrzebował paru zapalników.
A to co?
To rakieta Estes Big Daddy.
-Tak? -Nie do wiary, że jej nigdy nie odpalono.
To prawdziwy kolos.
-Wspaniała, prawda? -No.
Ma silnik E9-4, jednofazowy,
dolatuje do wysokości 895 stóp,
ma podwójny moduł spadochronowy.
-Śliczna. -No.
Nie mogę jej odpalić.
A to dlaczego?
Nie wiem, może chodzi o ryzyko bezpieczenstwa szkoly.
Nie chciałbym puścić szkoły z dymem...
Przepraszam.
Przecież chcesz zrobić dobre wrażenie?
-No tak. -No to w czym problem?
Że przy tym szkoła wyleci w powietrze.
Rzecz w tym, że ja się na tym zupełnie nie znam.
Ale ja się znam i cię nauczę.
Nie, nie. Zeek, to nie o to chodzi.
Chodzi o to, że...
nie mam zainteresowań, bo...
moje życie jest do bani.
O czym ty do diabła mówisz?
Całe moje życie to Sydney.
To znaczy, budzę ją, szykuję do szkoly, a potem zabieram.
Piorę jej rzeczy i odbieram ze szkoły.
Potem, kolacja, mycie i spać.
Rano znowu ją budzę i wszystko zaczyna się od nowa.
Takie są...moje obowiązki.
A najwyraźniej teraz moim obowiazkiem jest być odlotowym tatą
o odlotowych zainteresowaniach, po to byzaimponować jej rówieśnikom.
No więc, co mam im pokazać?
Jak właściwie używać zmiękczacza do prania?
Joel, rany, przecież mówimy o dzieciakach z przedszkola, nie?
Równie dobrze mógłbyś podpalić bąka, a one będą myśleć, ze jesteś Einsteinem.
-Wrzuć na luz. -Wiem, ale tu nie chodzi o dzieciaki.
Tylko o...
Wiesz co, wyolbrzymiasz rzeczywistość.
Musisz jedynie znaleźć coś, co lubisz
i dobrze się tym bawić.
To nie jest sprawa życia lub śmierci, na miłośc boską.
Nie angażujesz się
w pracę z psychologiem rodzinnym, tak jak ja i Camille.
Moje dzieciaki są dorosłe, mają własne problemy.
Ja natomiast doświadczam rzeczywistych problemów, kiedy tam chodzę.
Idę do sklepu dla hobbystów. Wrzuć na luz. Na miłość boską.
Przepraszam.
Obiecuję, że znajdę sposób,
by wyjaśnić to Jabbarowi, żeby wiedział,
że bójka niczego nie rozwiązuje.
Nie martw się. On nic nie wie.
Sekou mu nie powiedział...?
Na pewno, by chciał,
ale wie, że nie pochwalałabym tego.
Myśłem, że powiedział.
Dziękuję, Renee.
Proszę. Chodź. Pomożesz mi.
Bez łodyg, kawałki po cwieć cala.
-Dobrze? -Dobrze.
Bez łodyg, kawałki po ćwierć cala.
Dobra.
Jak wiesz, sytuacja jest teraz trudna, kiedy Jasmine nie ma pod ręką.
Wydaje mi się, że wszyscy staramy się postępować jak trzeba, ale...
Widzisz, ja widzę to inaczej.
To znaczy?
Kocham córkę i zrobiłabym dla niej wszystko.
Ale to, co dzieje się z moim wnukiem nie jest właściwe.
Jasmine jest świetną mamą.
Nie zrozum mnie źle. Wiem, że stara się jak może.
Prawda jest jednak taka, że ciąga te biedne dziecko z kąta w kąt.
Latem jest w Nowym Jorku, potem wraca tutaj,
i wyjeżdża do Europy. Nic w tym dobrego.
Ale przecież takie są jej marzenia.
Wiem, ale dziecku ono nie służy.
Trzeba coś z tym zrobić.
Nie mogę jej zmusić.
Mówiąc 'trzeba' nie mam na myśli tylko ciebie.
Chodzi mi o was oboje.
Dziecku potrzeba stabilizacji.
Wiem, że współcześnie
modne jest prowadzić oddzielne życie i poświecać część czasu na dzieci,
ale ja uważam, że to jedna wielka bzdura.
Ten chłopiec potrzebuje mamy i taty.
Zatem rób, co trzeba, albo dowidzenia.
Rób co trzeba, albo dowiedzenia?
Masz na myśli...
-Wiesz, o co mi chodzi. -Tak. wiem.
Która to anafaza, a która metafaza?
To jest meta.
-No odwrocie jest napisane. -Powinnam była przeczytać.
No.
Gdzie się podział klej w sztyfcie?
-Możemy... -Nie wiem.
-Proszę, przytrzymaj. -Dobrze.
O, jest.
Mam.
-Cholera. -Dobrze się czujesz?
Ja? A tak, całkowicie.
-Metafaza. -Ok...
-Co ty robisz? -O kurcze.
O kurcze. Holly, bardzo przepraszam.
-Nie mogę... -O kurczę.
Wydawało mi się, że dajesz mi znaki.
Wcale nie.
-Muszę już iść. -Zaczekaj, Drew.
Przecież ja nie mogę. To mój dom. Możesz sobie już isć?
-Drew, przepraszam... -Słuchaj, Holly, ty nie...
-No wiesz, lubię cię. Naprawdę. -Nie musisz tego mówić.
-Jesteś inteligentny... -Proszę, odejdź...
-Myślałam, że robimy... -Czy możesz już iśc, proszę?
Dobrze.
Uwaga wszyscy, przygotujcie się na koniec na coś ekstra.
Srebrna dolarówka z orłem wybita w 1796 roku.
Ponad 200 lat temu.
Możemy jej dotknąć?
Niestety nie. Wasze palce mogłyby ją pobrudzić.
Jest warta 30 tys. dolarów.
Dziękujemy bardzo, Panie Fitts. Wszystkim się podobało?
Tak!
Następną prezentację wykona tata Sydney.
Mówimy: "Dzień dobry, Panie Graham".
Dzień dobry, Panie Graham.
Dzień dobry, dzieci.
Co jest w pudełku?
Niech no was zapytam: lubicie drewno?
A może te spodnie?
Nie. Jest mi dobrze w tych, które mam.
Jak przymierzysz, to dam ci naklejkę.
Tylko jedna parę spodni. Jedną.
Nie więcej.
Stara się.
-Cześć wujku Crosby. -Cześć.
Irytuje mnie to, ale dziękuję.
Ja tylko po pranie.
Mamo, za jedną parę jedna naklejka.
Tak. Słyszałam i rozumiem.
Jak mam przymierzyć kolejną parę, to musisz mi dać następną naklejkę.
Hej...
Chciałem przeprosić za poprzedni dzień.
Nie spisałem się najlepiej, jak na tatę przystało.
W porządku. Czuję, że to ja powinnam przeprosić.
Nie powinnam mówić o tym Kristinie. Przepraszam.
No wiesz, jakoś to ze mnie wyciągnęła.
Czasem tak potrafi.
O tak, ona jest jak śledczy z okresu zimnej wojny.
Mogę cię o coś zapytać?
O co?
Czy twoim zdaniem, zachowuję się jak tata na pół etatu,
dlatego że pozwalam, by Jabbar mieszkał z babcią?
Nie wiem. Jakie jest twoje zdanie?
Myślę, że to chwyt jak z terapii,
odpowiedź pytaniem na pytanie?
Coś w tym rodzaju.
I jak będziesz grzeczny, to może dostaniesz naklejkę.
No, nie wiem.
Chcę dla Jabbara jak najlepiej.
A on uwielbia Renee,
no wiesz, naprawdę swietnie się nim zajmuje,
i tego właśnie chce Jasmine.
Z drugiej jednak strony...
Sam nie wiem.
-Coś nie gra. -No. Dokładnie tak.
To znaczy, kocham go na zabój...
No wiesz, może powinieniem zacząć się angażować na całego.
Ok. Zatem, w czym leży problem?
Problem w tym, że...
mam nadzieję, że cię nie zszokuję, ale jestem nieco partaczem.
I , szczerze mówiąc, lubię moją niezależność.
Chociaż myślę sobie, że to samolubne.
"Jaki ojciec nie chce być z dzieckiem cały czas?"
A potem nachodzi mnie myśl, że zasnę na jego lekcji pływania
albo zapomnę odebrać z treningu piłki nożnej,
albo że nakarmię go nie tym mlekiem, co trzeba...
-Crosby. -Tak?
Wiem, mówię bez sensu.
Nie, tylko...
Myślę, że byłby z ciebie świetny, pełnoetatowy tata.
Naprawdę?
-Dziekuję. -Nie ma za co.
Będziesz potrafić? A to kto zrobił?
Ty? Super oldlotowe.
-Co to jest? -Więcej papieru?
Świetnie wam idzie, dzieci.
To ma iść na przód?
-Tak. -Wiesz, co możesz zrobić?
Potrzebujecie jeszcze? Dobra.
Świetnie. Jest Pan wolny w przyszłym tygodniu?
Tak. Trochę im się to podoba.
Trochę? O tak.
Zrobiłem chomika. Ma na imię Uni.
Ładnie.
-Twój tata jest super. -Wiem.
Kochanie, odłóż grę i zacznij jeść. Musisz...
Nie mogę. Groszek dostał się do makaronu.
Kotek, jest ok. Musisz zjeść kolację.
Nie jest ok, bo groszek zmieszał się z makaronem.
-Mówiłem ci, że nie jest ok. -Dobrze już. Rozumiem.
Gdzie jest ojciec? Powinien już tu być.
Pewnie pracuje.
-Pewnie masz rację. -Mówił, że musi przejżeć raporty kosztów.
-Mamo. -Zaraz, zaraz.
Co! Podoba ci się moja sukienka?
Chciałam z tobą porozmawiać o twoim przemówieniu.
Myślę, że powinnaś dodać, że w ósmej klasie byłaś rzecznikiem klasy.
Myślę, że to super pomysł.
Takie małe...
Tylko, że to w żaden sposób nie zmieści się już w moim przemówieniu.
-Właśnie, że zmieści. -To znaczy, byłoby tak, gdybym
razem z ciocią Sarah'ą nie zamieniła tej części kawałem.
Że co proszę?
-Nie ważne. -Z ciocią Sarah'ą.
Tak jest śmieszniej i teraz bardziej trafia do słuchacza.
-Kochanie, twoja przemowa była idealna. -Muszę już lecieć.
-Gdzie? -Na mecz koszykówki,
będą ogłaszać kandytatów i obecność jest obowiązkowa.
W przeciwnym razie... Nie wiedziałam.
Nie pójdziesz, bo masz opiekować się dzieckiem.
Ja wychodzę -dlatego się wyszykowałam.
Mogę zostać sam. Dlaczego nie mogę zostać sam?
-Na podjeździe ktoś trąbi. -Wiem. To Susanna.
Ej, dlaczego nasza opiekunka wychodzi? Haddie?
W przerwie będą ogłaszać ją razem z innymi kandydatami.
Nie wiem. Mówiłam jej, że to będzie jej obowiązek, a ona po prostu...
Co robisz?
Jak to co? Zostajemy w domu, kochanie.
-Wszystko się zawaliło. Nie damy rady. -Nie, nie, nie. Wyjdziemy.
A kto zajmie się dzieckiem?
Ok, po pierwsze, wyglądasz pierwsza klasa.
Zadzwonię po swoich rodziców.
No, dziękuję. Po twoich rodziców?
Twojemu tacie zajmuje parę godzin, żeby wybrać się z domu.
Powiem mu, żeby się sprężał. Wyjdziemy.
Ok.
Nie jest to co prawda Bastide, ale zawsze coś.
Wiem. Ale w końcu tu jesteśmy.
Wygląda, że wszyscy dobrze się bawią.
-Jest kiczowato, ale fajnie. -Jest ok.
Chciałam, żeby bylo idealnie.
Kochanie, jest idealnie.
Jesteśmy sami i razem. Wyglądasz olśniewająco.
W porządku?
-Braverman. -Tak.
-Stolik dla dwojga? -Tak.
To miłe.
-Witamy w The Swanky Crab.
Chyba w 'stanky' crab.
Tak, mogę trochę wziąć.
-O rety. -Co?
-Nic. -Nic?
No...
Hej.
-Adam. -Sie ma, Mike.
Adam! Kristina, to jest Mike, pracujemy razem.
Hej, jak leci Mike?
-Jak leci, szefie? -Witam.
Ale zbieg okoliczności. Właśnie mieliśmy coś zamówić,
zapraszamy do nas.
Mam tu nakryć dla was obojga?
No, pewnie, że tak.
Tak, super.
Dzień dobry.
Jak się masz aniołku?
Dobrze tato. Dzień dobry, mamo. Dzień dobry, Drew.
Dobry, słonko.
I ta koszula.
Nigdy jej nie zakładasz.
Czy to coś wyjątkowego dla kogoś wyjątkowego?
Nie, mamo.
Kochanie.
Drew, kochanie?
-Drew! -Do diaska, mamo, co znowu?
-Porozmawiaj ze mną, a nie odchodzisz. -Nie, ja...
-Posłuchaj... -Coś nie tak?
Wszystko.
Twoje rady. Holly. Próbowałem ją pocałować.
I odtrąciła mnie na całej linii. A teraz mnie nie nawidzi!
Przepraszam, kochanie.
Mamo, nie dbam, czy ci przykro czy nie i mówię to serio, bo
jak ci już mówiłem, nie chce twoich rad.
Straciłem rachubę, ile razy ci to mówiłem,
a ty dalej swoje,
nie wiem, co mam robić i...
Jestem twoją matką. Próbowałam pomóc.
Nie obchodzi mnie, że próbowałaś, ok?
Spartoliłaś to. A mi potrzeba ojca.
Spartoliłaś i ja ponoszę konsekwencje.
Nie chcę twoje pomocy.
Hej.
Tata będzie odpalać rakietę.
Mogę cię potrzebować, żebyś dzwonił po straż pożarną.
Jimmy Koop zaprosił mnie na zabawę w ostaniej klasie.
Byl inteligentny, szczupły, zupełnie jak ty.
Byłam podekscytowana.
Mówił, że spotka sie ze mna już na miejscu. Czekałam przed wejsciem do środka
Czekałam...
I czekałam...
Nie przyszedł.
Kiedy odbierał mnie tata, płakam ja bóbr.
A on na to:
"Kochanie,
chłopaki są jak autobusy.
Jak przegapisz jednego, ta zaraz przyjedzie następny".
Mamo.
Wiem, że to nie z twojej winy tata odszedł Nie powinieniem tak mówić.
W porządku, nic się nie stało.
Też czasem mi go brakuje.
Noga cię urosła?
Nie. Umiem juz wiązać buty.
-Umiesz wiązać buty? -No.
No to pokaż.
Dzień dobry.
-O rety? -Mama wróciła!
-Co ty tu robisz? -Hej!
Tęskniłam za tobą.
O kurcze.
Hej,
Czy nie powinnaś być przypadkiem teraz w Holandii...
Mówiąc ściśle, w Brukseli.
-W Brukseli. -Tak.
Wszystko gra?
Tak, ja...
-Pokłuciłaś się z kimś? -Nie!
Odeszłam z grupy.
-Poważnie? -Tak.
Dlaczego?
No wiesz, zawsze myślałam, że tego właśnie chciałam.
I podczas występów, co wieczór przez dwie godziny,
było super i wspaniale.
Ale resztę czasu spędzałam na walizkach,
czułam się smutna i samotna i tęskniłąm za rodziną.
-Za swoją rodziną? -Tak, i to bardzo.
-Tęksniłaś za mną? -Tak, za tobą.
My za tobą też.
Zatem...
Podjęłam decyzję i oto jestem.
Zaraz, masz na myśli, że tutaj?
Nie wracasz do Nowego... Będziesz tu na stałe?
Tak właśnie pomyślałam.
Co?
-To dobrze. -A co u was?
Wychodzicie gdzieś? Co się dzieje?
Dziadek urządza wielkie przyjęcie.
Naprawdę?
To takie... przyjęcie rodzinne dla Haddie.
Wygrała wybory na przewodnicą rady uczniowskiej.
Dobrze jej.
No, na co jeszcze czekamy? Zakładać buty.
Mamo, tata nauczył mnie sznurować buty.
-Nauczyłeś go sznurować? -Tak.
Teraz umiemy już sznurować buty. Nic wielkiego.
Chodź no tu.
Podoba nam się, że jesteś w domu.
"Będę realizować wasze pomysły,
począwszy od zniesienia zakazu na dziwaczny taniec,
poprawię jakość żywności w sklepiku.
Głosujcie na mnie.
Nazywam się Haddie Braverman i chcę być waszą przewodniczącą".
A potem rzuciłam słodyczami w publikę.
Haddie!
Dobre. Sama to napisałaś?
Tak. Pieć minut przed wystąpieniem. Byłam kłębkiem nerwów.
Jest w porządku. Jest super.
Jestem z ciebie dumny i nie tylko dlatego, że wygrałaś,
ale również dlatego, jak sobie poradziłaś.
-Tak. -Ale głównie dlatego że wygrałaś.
Gratulacje.
-Zdrowie. -No, proszę.
-Zapomniałam odebrać tort z Primo's. -Zapomniałaś?
Nie odebrałam.
Nie możemy świętować bez tortu.
Haddie, zapomniałam o torcie.
Odbierzemy tort. Musimy skoczyć do Primo's.
-Mama zapomniała o torcie. -Zapomniałam o torcie.
Kochanie, przegapiłeś zjazd.
Wiem.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześc, pięć, cztery,
trzy, dwa, jeden!