Zatrudnił mnie touroperator.
poprzednich odcinkach...
-Europejski? -Tak.
-Co z Jabbarem? -Zamieszka z mamą.
Jego miejsce jest przy tacie.
Gdzie pokój Jabbara?
Lepiej byłoby mu z nią.
Jestem jego ojcem.
Będziesz go widywał codziennie, Crosby.
Witajcie. Przedstawiam wam Sarah.
To ta stażystka.
Słyszeliście o nepotyzmie?
Chcę by miała brata lub siostrę.
Dobrze.
Nie czekajmy w nieskończoność.
Nie wierzę, że o tym rozmawiamy.
Ja też.
Sydney! Kończ myć zęby! Jedźmy!
Szukam gugu dla dzieci!
Jest pod kosmetyczką!
Dlaczego to wiedziałem?
-Bo jesteś najwspanialszy. -Tak?
-Wiem coś jeszcze. -Co?
Królik Patsy ma na sobie majtki Bitty Baby.
Co ty na to?
Zróbmy to wszystko jeszcze raz.
Tak? Sydney!
Już idę!
O czym mówisz?
O kolejnym dziecku.
-Tak. -Jestem gotowa.
-Pomówmy o tym. -Pomówimy.
-Tak. -Dobrze.
Czemu całujesz tatę?
Bo mówimy o czymś wspaniałym.
Co jest tak wspaniałe?
Powiem ci w samochodzie, mała.
Porozmawiamy wieczorem?
Tak. Później o tym pogadamy,
ale zachowajmy to między nami.
Co takiego?
To coś tak wspaniałego.
Tak.
Powiem ci. Wyjaśnię.
-Ale później. -Tak.
Kocham cię.
Kocham. Tato, pamiętaj o dzisiejszej wycieczce!
Dobrze.
-Chodźmy. -Kocham was.
-Max, co robisz, stary? -Koloruje.
Chcesz wiedzieć, co robię w pracy?
Nie.
-Mamo? -Tak?
Zawieziesz mnie do Target?
Dopiero co tam byłam. Co potrzebujesz?
Nie wiem. Jakieś rzeczy.
Startuję na przewodniczącą samorządu uczniowskiego.
Słucham?
Takie tam.
-Tak? -To tradycja u Bravermanów.
-Byłem skarbnikiem. -Wiem.
Poważnie? A co z...
Mama ma większe doświadczenie
w agitowaniu, ale...
Trwa kampania. Kiedy wybory?
-Za tydzień? -Dobrze.
Mam dziś mało czasu.
Potrzebna jest tablica, marker.
-Kupię. -Kredki, naklejki.
Ja...
poprowadzę kampanię.
Gratuluję. Tak trzymaj.
Jeszcze nie wygrałam.
Wygrasz, bo ci pomogę.
Powiem im, żeby nie trąbili.
Sąsiedzi tego nie lubią.
Boże! Tak się cieszę!
Wiesz co, Max?
Jeśli teraz wyjdziemy, zawiozę cię do szkoły.
Nie. Mama mnie zawiezie.
Dobrze.
-To nasz schemat. -Lecę.
-Kocham cię. -Kocham.
Max.
-Zepsułeś mi rysunek. -Przepraszam. Udanego dnia.
I wzajemnie.
Zostawię ci kolację.
Ten, który będzie odbijał...
Jabbar!
Trzeci raz mówię: umyj zęby.
Muszę zobaczyć, kto wygra! To dodatkowa runda!
Słuchaj się babci. Leć po szczotkę.
Będziesz mył zęby oglądając.
-Nie? -Już późno.
Pocałuj tatę na dobranoc.
Dobranoc, tato.
Rano ci powiem, kto wygrał.
Zaraz tam przyjdę.
-Ja tylko... -Już późno, Crosby.
Ktoś zapunktuje i będzie po meczu.
Dobranoc.
Przegapię to, jeśli teraz pójdę do wozu.
Dobranoc.
Dobrze.
Ciastka z krabów?
-Cześć! -Cześć, skarbie.
-Nie! -Dobra.
Niemożliwe. Tak, to ty. Pamiętam cię.
Zgrana płyta.
-Nie urosłaś, ale... -Dramat.
Gdzie byłaś? Ciągle siedzisz u tej Kelsey.
Miałaś kogoś poznać, ale proszę.
-Jesteś zazdrosna? -Zaproś ją tutaj.
Nie, jeśli będziesz się tak zachowywać.
Dobrze. Już będę normalna.
-Już to widzę. -Dokąd to?
Idę na piętro, bo mnie stresujesz.
-Ledwo przyszłam. -Stresujesz mnie.
Muszę się uspokoić.
Pijesz kawę?
-Powiedz, że nie. -Owszem.
-Bez kofeiny. -Przeciwnie. Dziękuję.
Doceniam. Do zobaczenia później.
Po prostu to dziwne.
Ona... mieszka u tej dziewczyny.
Skarbie,
pamiętam, że większość pierwszego roku
spędziłaś w domu jakiejś Polly.
-Polly Morgenthal. -Otóż to.
To normalne. Tak.
Zatem to się zdarza.
Powinny spędzać czas tu.
-Na pewno zaczną. -Tak.
-Tak będzie. -Tak.
W ten weekend idziemy na mecz baseballowy,
a tata kupi mi tyle hot dogów, ile zechcę.
Nie. Mówiłem, że zjemy komosę i sałatkę ze szpinakiem.
Mówiłeś o hot dogach.
A gdzie to nagranie? Nie masz dowodu.
Jak się czuje babcia Renee? Jesteś grzeczny?
Wczoraj babcia wysłała tatę do domu.
Tak?
-Nie. -Tak.
Nie wysłała mnie.
Było późno. Pożegnałem się.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Świetnie. Wszystko dobrze.
-Na pewno? -Miodzio.
A propos świetnych ludzi...
Jabbar i ja wymyśliliśmy taniec edukacyjny,
który ci chcemy pokazać.
Wiemy, że uwielbiasz taniec.
-Gotowa? -Gotowa.
Teraz szybciej!
Dowolne ruchy!
Nie chcę się kłócić.
Chcę dostać zamówiony towar,
opłacony już w połowie.
Jay, przypominam,
że to samo mówiłeś miesiąc temu.
Odeślę ci e-mail od ciebie.
Kończę. Na razie.
-Przepraszam. -Co robisz?
Szukam butów.
-Nie widać? -Pokaż.
Szukam rzeczy z 2000...
C-H 330-179. To 2006.
To nie tu.
Brawo, Adamie.
Ja tego nie zrobiłem.
-Pomóc wam w czymś? -Mógłbyś.
-To Sarah, nowa stażystka. -Cześć.
Sarah, to Mike.
Szuka starych modeli dla projektantów.
-Pomożesz? -Jasne.
-Na razie. -Cześć.
Ten gość to chodzący stres.
Zabójczy chód.
Jakby miał kijek w tyłku.
Nie powiem, że nie.
Ale to miły facet.
Trochę spięty.
Znasz jego gest?
Nawet nie podwójny.
-Pojedynczy. -Właśnie. Super.
Jak masz na imię?
Sarah.
-Mike. -Cześć, Mike.
-Miło mi. -Wzajemnie. A na...
Mike wózek. To ja.
Dobra. Posprzątam.
Ty coś podnieś.
-Ja zrobię to. -Poważnie?
A ty coś podnieś wózkiem.
Może: "Głosujcie na Haddie Braverman,
kobietę, która się nie waha”.
-Albo... -Sprytne.
"Nie bądź złośliwy, głosuj na Haddie”.
"Czapki z głów przed Haddie”.
-Żadne z tych. -Nie wiem.
Kto jeszcze startuje?
George Emerson, Toby Beers i Michaela Padrick.
Michaela też?
W porządku.
Nieważne.
Przecież i tak wygrasz.
Jaki masz program?
O co będziesz walczyć? Co powiesz?
"Ja, Haddie Braverman...”
Mamo, nie mam programu.
Nie masz programu?
Wiesz, ta zieleń... Wypróbuj czerwień.
Jest śmielsza, wyrazistsza.
Znaczy, że jesteś bezpośrednia i skupiona.
-Dobrze. -Jest dobra.
A twoja misja? Popracujmy nad tym.
Nie mam żadnej misji.
O tym mówię. Nie mam misji
ani programu. Po prostu wieszam plakaty.
To nic wielkiego.
Użyłabym niebieskiego.
Brokat!
Jest!
Tak!
Nie widzi.
Ojej. Lepiej o tym pomówcie.
Zabierzcie stąd tego menela.
Max, będą mieli nowego miotacza.
Usiądziesz z rodziną?
Między mną a dziadkiem? Co ty na to?
Dobra.
-Gdzie Amber? -Gdzie?
Tak.
Otwierają dziś Met. Można się przelecieć śmigłowcem?
Nie.
-To cudni ludzie. -Dlaczego cudni?
Słuchajcie. Chcę coś ogłosić.
Dobrze. Jest reklama.
-Miłe. -Przepraszam.
Podnosimy kieliszki.
Podnieście.
Moja córka, Haddie Braverman, chce być przewodniczącą samorządu uczniów.
Idzie w ślady ojca!
Słucham? W twoje ślady?
Ja byłam przewodniczącą.
Ja pisałam przemowy.
Jedna normalna w samorządzie.
Zostało mi trochę znaczków z napisem
"Braverman na przewodniczącą”.
Dobrze.
-Nuda! -Jak je zespawałaś?
-Żując. -Dzięki.
Kiedy przemawiasz?
Możemy obejrzeć mecz?
Podzielmy się.
Wychodzicie?
Tak. Wracamy do babci.
To szósta runda! Serii siedmiu nigdy nie było!
Przytul się.
Muszę wracać do Renee.
Pa, skarbie.
-Chwila. -Bo będę miał kłopoty.
Też jesteśmy jego dziadkami. Nasz głos się liczy.
Jestem jego ojcem, ale mój się nie liczy.
-Rozumiem. -Tak.
Twoje jaja wciąż tu będą, gdy wrócisz.
Jakie jaja?
Nie powiedział tego.
Jakie jaja?
Będę się tłumaczył. Dzięki, dziadku.
Dobranoc, panowie.
-Do widzenia. -Cześć, Max.
Na razie.
Ktoś chce piwa?
Może coś z kuchni?
Chcę obejrzeć mecz.
"Skoordynuję działa i zorganizuję zespół uczniowski”.
Wciąż pamięta tę przemowę.
Nie.
Robimy to z drewna.
A jaki to rodzaj drewna?
Sosna.
Trzeba ściąć sosnę?
Nie. Drzewo już jest ścięte.
Biorę drewno, które jest z drzewa,
i składam je razem.
Buduję, szlifuję. I lakieruję.
Mogę ci przy tym pomagać?
Jasne.
Mogę mieć swój młotek?
Tak.
Kto to?
Co to? Co się stało?
Podwójna gra.
Wszystko podpisałem.
Przekaż je do marketingu. Dziękuję.
-Gotów? -Chwileczkę.
Sekundę.
Mogłeś powiedzieć, że nie masz czasu na lunch.
Możesz zaczekać?
Mam czas dla siostry.
Co tam słychać?
Co uważasz o sześcioletniej różnicy wieku?
Ty i Joel nie jesteście rówieśnikami?
Nie, ale mówię o Haddie i Maxie.
Zaplanowaliście to?
Skądże. Tak się po prostu stało.
Jesteś w ciąży?
Próbujemy.
-Tak? -Tak.
-Świetnie. -Dzięki.
To dobrze, Julio.
Jeśli się uda tak szybko, jak za pierwszym razem,
to między Sydem a maleństwem będzie sześć lat różnicy.
Przy dwójce dzieci nie da się nudzić.
-Na pewno. -Tak.
Czy to...
To głupie pytanie,
ale o ile więcej pracy to wymaga?
Największym wyzwaniem są bezsenne noce.
-Tak. -To pewnik.
Gdy się ma pracę, jest ciężko,
ale Kristina była wspaniała.
Joel jest świetny.
-Tak. Niesamowity. -Szczerze polecam.
-Dzięki. -A teraz lunch.
-Uczcijmy to. -Nie mam już czasu.
Uczcimy próbę posiadania dziecka.
Chodź.
Jesteś bardzo skupiona.
Czego szukasz?
Szukam zespołu.
Chcę zabrać córkę i jej koleżankę na koncert.
Zadam głupie pytanie, ale czy nastolatki
nie wybierają sobie zespołów sami?
Cóż. Trafna uwaga,
ale córka ma nową przyjaciółkę, bardzo bogatą i...
kulturalną. Ta świetna rodzina niemal pozbawiła mnie córki.
Jej rodzice zabierają je w takie miejsca, że...
nie zdołam im dorównać.
Tęsknię za nią. Chcę zrobić coś rozrywkowego.
Może zabrać je na świetny zespół, o którym nie słyszały.
To żałosne.
Może Ben Harper?
Tak. Nie widziałam tego.
I nie zobaczysz. Ma nowy zespół.
Fistful of Mercy.
Nic. Są świetni.
Będą tu tuż przed wyjazdem w trasę.
Dadzą tajny mały koncert
swojej nowej muzyki. Super. Tak.
Genialnie. Jak zdobyć bilety?
Nie da się. Trzeba przyjść o 21.00
do The Echo, w czwartek.
-Skąd wiesz? -Po prostu wiem.
To ty nim jesteś?
To jestem ja.
Wiesz różne rzeczy.
-Proszę. -Jesteś na listach...
I dostajesz e-maile...
Max, przeczytaj numer jeden.
Dobrze.
-Cześć, Gaby. -Cześć.
Max, chcę ci coś pokazać.
W tym roku będziemy mieli nowe buty.
Robię to. Skończyłem.
Mam nasz nowy katalog.
Zostawiłem matematykę na górze. Przyniesiesz mi?
Max, idź po to sam.
-Dostanę za to naklejkę? -Patrz na mnie, gdy mówisz.
Dostanę dodatkową naklejkę?
Tak.
-Gaby? -Tak.
-Mam pytanie. -Dobrze.
Max nie interesuje się tym, co mówię. Ani trochę.
Jak brzmi pytanie?
Nie powinniśmy nad tym popracować?
Codziennie robi duże postępy.
-Tak. -Zatem...
Chciałbym widzieć postępy w rozmawianiu.
W konwersowaniu.
Wczoraj, gdy wróciłem, już leżał.
Usiadłem przy nim i wypytywałem, jak minął dzień.
Pytałem...
Po prostu jest ciężko.
Chciałbym porozmawiać ze swoim synem.
Dojdzie do tego.
Wydaje mi się, że słuchanie i rozmawianie
to podstawowe umiejętności, które musi doskonalić.
Pracujemy przede wszystkim nad komunikacją.
Trochę to potrwa, zanim zacznie stosować zdobytą wiedzę
w życiu codziennym .
Wiem.
Po prostu...
to trwa znacznie dłużej, niż myślałem.
Świetnie mu idzie.
Naprawdę.
Dobrze.
-Dziękuję. -Proszę.
Nie sądziłam, że będzie z tym kłopot.
A jednak.
To straszne.
Czy to placek?
Na to wygląda. Skosztuj.
-Jest pyszny. -Zamierzam.
Tylko...
-Hej! -Hej.
Jak się masz?
-Dobrze. Cześć. -Cześć.
Miło cię widzieć.
-Chcesz talerz? -Nie, dziękuję.
Można jadać i tak.
My tak robimy, ale...
Spoko. Dzięki za pomoc.
Ładna koszula.
Jest moja.
Później wracamy do Kelsey.
-Amber, serio? -Mamo, tak.
Przecież już tu jesteście.
Kelsey, jesteś tu mile widziana.
Ona wie.
Dobrze.
Chcę was na coś zaprosić.
-Nie. -Na koncert. Moment!
Nieważne.
To Ben Harper na tajnym koncercie,
o którym nikt nawet nie wie.
Nie można dostać biletów.
Trzeba tylko przyjść.
Z dwoma kolegami założyli nowy zespół.
Fistful of Mercy.
Tak jest!
Nie musimy iść.
-Ona o tym słyszała! -Niesamowite!
-Musimy pójść. -Koniecznie!
Pasuje ci w tygodniu?
W porządku.
Mnie to nie przeszkadza.
Skąd pani się dowiedziała o koncercie Bena Harpera?
Właśnie. Oświeć nas.
Słyszy się różne rzeczy.
Poznaje ludzi...
Jestem fajniejsza, niż myślałaś, co?
Zobaczymy.
-Owszem. -Jury obraduje.
-Tak? -Tak.
Myślę, że to będzie świetna rozrywka.
No to na razie.
Cześć.
-Szurnięta. -Idziemy.
-Tata! -Chodźmy!
Garnitur!
Lubię, gdy ktoś tak szanuje sport.
Jabbar, nie otwieraj drzwi.
Crosby? Nie spodziewałam się ciebie.
Kupiłem bilety na dzisiejszy świetny mecz baseballowy.
Zabiorę Jabbara na jeden z najwspanialszych stadionów.
Dziś jest mecz baseballowy?
Tak, ale nie wrócimy za późno.
Dokąd jedziecie?
Zapnij pas. Do kościoła.
-W niedziele jeździmy do kościoła. -Ty też możesz?
Tak. Jadę.
Chodzisz do kościoła?
Tak. Bravermanowie mają bogate dziedzictwo duchowe.
W czterech dziesiątych jesteśmy Żydami, częściowo katolikami
a w jednej szesnastej Czirokezami.
Dziadek był ateistą i komunistą
To może pobiegnę do domu,
włożę coś ładniejszego i spotkamy się na miejscu.
-Zajmiesz mi miejsce? -Tak.
Tak!
-Co ty na to? -Dobrze. Do zobaczenia.
Nie spodziewałaś się, co?
Do zobaczenia.
Tak jest.
Zapiąłeś się?
Tak.
Niedzielna msza.
Na razie!
Jak się masz?
Przyszedłeś po materiały ze starej kampanii?
Tak jest.
Podoba ci się?
Są w kuchni.
Julia przekazała mi świetną wieść.
Jaką wieść?
Że staracie się o drugie.
O drugie co?
Dziecko.
Tak. To drugie. Świetnie, co?
Tak. Super.
Powiedziałem jej, że różnica sześciu lat jest idealna.
-Będzie świetnie. -To dobrze.
Najfajniejsza z ciebie mama.
-Masz narzędzia. -Dawaj to.
Na razie. Trzymaj się.
-Wynoś się. -Dzięki.
Tak.
To chyba oryginalny lakier.
Mąż wyremontował wóz.
Poważnie?
Jest piękny. Gratuluję.
Dziękuję.
-Cudowny. -Cześć.
Skarbie, chodź tu na chwilę.
Zobacz ten wóz. Cudowny.
Jestem Sarah.
Jennifer. Już dawno miałam przyjść. Przepraszam.
Jasne. Przepraszam za tatę.
Jest uroczy.
Nie wiem, czy dziewczyny wspomniały,
że w tym tygodniu chcę je zabrać na koncert .
Po lekcjach.
-Cudownie. Świetnie. -Poważnie?
Gratuluję.
Cały czas będę z nimi.
Świetnie. Dziękuję.
Oszaleliśmy na punkcie Amber.
Dziękuję. Jest po prostu rozkoszna.
Cześć, Kelsey.
-Co słychać? -W porządku.
Miło cię było zobaczyć.
Pa, pa.
Dobry dobór znajomych.
Ładnie.
Cześć.
Cześć. Spójrz, co znalazłam.
Dzięki tej książce Haddie wygra wybory.
Sztuka przemawiania
-Kochanie... -To jak Biblia.
Ważne, że startuje. Nieważne, czy wygra.
Jasne. Nie nalegam.
Chcę, by wygrała.
Ja też. Bardzo. Wygra.
Chcę coś powiedzieć.
Co?
Gaby powinna bardziej się skupić na zdolnościach społecznych Maxa.
To jedyne, co ona robi.
Odrabia z nim lekcje.
A w trakcie odrabia ich
pomaga mu utrzymywać kontakt wzrokowy
i odpowiednio dobierać słowa.
-Zadaje pytania. -Wiem.
Ale nie widać większych postępów.
Straciliśmy wiele miesięcy.
Przeciwnie.
-Ciągle je robi. -Nie widzę.
Rzadko tu bywasz.
Martwisz się, bo cię wczoraj odtrącił?
Nie o to chodzi.
Jasne. Nie o to...
Nie. Wiem, że cierpiałeś.
Dobrze, o to chodzi.
Właśnie o to.
Chciałbym, żeby się interesował swoim ojcem.
Albo żeby go tego nauczono.
Źle to zabrzmiało.
Żeby go nauczono? On nie jest małpką.
-Ona za mało robi. -Dobrze, rozumiem.
Ale tu chodzi głównie o niego.
Dlaczego trochę nie o mnie?
Jestem ojcem. Chcę, by się mną interesował.
Rozumiem. Ja też chcę mieć z nim kontakt.
Ale to trudne.
Myślisz, że nie cierpię, gdy go o coś pytam,
a on nie odpowiada, albo odtrąca moją rękę?
To boli. Rozumiem.
Wiesz co? Od tej chwili raz w tygodniu
Max i ja będziemy sami jedli obiad.
Dobrze.
To dobry pomysł, Kristino. Czas dla nas.
Chciałbym, żebyś mnie w tym wsparła.
-Wspieram. -Nie czuję.
Nie oczekuj od niego za dużo.
-Dobrze? -Dobrze.
Nie chcę, żebyś nabrał nadziei i się rozczarował.
Rozumiem.
Zaczniemy w tym tygodniu.
-Dobrze. -Obiady z Maxem.
Cześć, kochanie.
To trwało dłużej, niż Bill przewidział.
-Przepraszam. -Spoko.
Dobrze się jej spało?
Wiesz co? Jutro pracuję do późna.
Zawiozę ją do szkoły.
Mówiłaś bratu, że staramy się o drugie dziecko?
Nie...
Może mi się wymsknęło.
Przypadkiem mu o tym powiedziałaś?
To mój starszy brat. Cieszyłam się
i on się cieszy...
Prosiłem cię, żebyś nikomu nie mówiła,
zanim o tym nie porozmawiamy.
Nie chcesz mieć drugiego dziecka?
Nie w tym rzecz, Julio.
Twój brat pogratulował mi
czegoś, co jest naszą tajemnicą. Rozumiesz?
Czułem się niezręcznie.
Posiadanie ze mną dzieci
to niezręczna sytuacja?
Wiedziałem.
-Nie lawiruj. -Nie lawiruję.
Specjalnie cię o to poprosiłem,
żebyś zachowała to w tajemnicy!
Powiedziałeś też, że to świetny pomysł.
Myślałam, że już wszystko jasne i...
Dla ciebie jasne.
Jeśli mielibyśmy drugie dziecko,
najbardziej wpłynęłoby to na moje życie codzienne.
Dla ciebie to dziewięć miesięcy, urlop macierzyński,
i powrót do pracy w świecie dorosłych.
Ja zostanę z pieluchami, żłobkiem, praniem
i chrzanioną polityką przedszkolną.
Powiedziałeś "jeśli”?
Tak. "Jeśli”.
Ale co to znaczy?
-Chcesz to odłożyć? -Czy ty mnie słuchasz?
Powiedziałeś "jeśli”.
Chcesz to odłożyć w czasie,
-czy nie chcesz dziecka? -Nie wiem!
Nie wiem!
-Cześć. -Cześć.
Dostałaś książkę?
Tak.
Najlepsza, jaką czytałam. Genialna.
O przemawianiu.
-Taki jest tytuł. -Pomoże ci.
Dziękuję.
Jest jak Biblia.
-Czysta bielizna w szufladzie. -Dzięki.
Wszystko podkreśliłam.
Czekam tutaj.
Wszystko dobrze?
Włożyć do środka?
Bądź miła.
-Serio? -Jest zupełnie dobrze.
Dobrze. Właśnie o to chodziło.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Co zrobić, by było lepiej?
Myślę, że wyglądasz jak...
Jak? Pomóż mi.
Nie ma nic do...
Weź ten szal z koralikami.
Właśnie o tym mówię.
-Ładnie? -Tak lepiej.
Super. Mnie też zrobisz takie kreski?
-Nie. -Dlaczego?
Bo nie będziemy identyczne.
Zabawmy się dziś.
-Przepraszam. -Proszę.
Są jakieś przepustki czy bilety? Lista?
Nikt o tym nie wie.
Nie ma biletów. Po prostu się tam idzie.
Będzie świetnie. Nie martw się.
Wszystko pod kontrolą.
Dzięki.
Nie przestałam się martwić.
Dwa uderzenia, trzy piłki.
Świetnie!
Potęga!
Ładnie. Trochę za wysoko.
Trudno byłoby trafić.
Dobrze!
Czas na obiad.
Słyszałeś. Myjemy ręce.
Chłopcy z brudnymi rękami nie jedzą.
-Wiem. -Czy ty wiesz?
Mogę coś powiedzieć?
Gdy tu przychodzę, czuję się jak na przesłuchaniu.
Rzecz w tym, że już dostałem tę fuchę.
Jestem jego ojcem.
Chyba widzisz, jak bardzo go kocham,
jak bardzo się angażuję
pod nieobecność Jasmine.
Dlaczego tak chłodno mnie traktujesz?
Crosby, widzę, że jesteś zabawny,
wesoły, czarujący, beztroski.
Mój mąż też taki był. Uwielbiał się bawić.
Ale nie dotrwał do czwartych urodzin Jasmine.
Przepraszam, że nie popieram tego,
że zabierasz Jabbara na mecze baseballu.
Chwila. Ty uwielbiasz kościół.
Jest odlotowy.
Cieszę się, że tak byłem,
ale moi bliscy w każdą niedzielę chodzili na mecze.
Chodziliśmy całą grupą,
siadaliśmy na trybunach i wiwatowaliśmy.
Tata wszystko aranżował.
To był nasz wyjątkowy rytuał.
Baseball to twój kościół? To mi chcesz powiedzieć?
-Tak. -To absurd.
Chwileczkę.
To nie absurd. Chcę, by mój syn, Jabbar
też doświadczył takiej wspólnoty, koleżeństwa.
Nie zgadzam się.
Poza tym, to nieuczciwe,
że żywisz do mnie uraz z powodu
czegoś, co zrobił twój mąż.
Ja żyję dla syna. I nigdzie się nie wybieram!
Musisz się z tym pogodzić!
Niezła zabawa. Stanie w kałuży.
Zamszowe buty, kałuże, ale co zrobić?
Myślałam, że to tajny koncert.
Ktoś mi tak powiedział.
Ciekawe, ile by przyszło ludzi
na jawny koncert.
Trudno uwierzyć, że jeszcze więcej.
Tu są wszyscy z Berkeley.
Całe moje liceum.
Nie martw się.
Jeszcze nie zaczęli wpuszczać.
Dwie osoby?
Trzy. Czy to...
Jesteśmy tam.
Dwie osoby.
-To żart? -Nie rozumiem.
Ohyda.
Bawcie się dobrze.
Nie wierzę. Lepiej chodźmy.
Nie. To Ben Harper.
Wiem, ale nie wejdziemy. To absurd.
Porozmawiam z nim.
Patrzcie.
-Nie rób nic ohydnego. -Nie martwcie się.
Przepraszam.
Cześć! Chcę sprawdzić, czy jesteśmy na liście.
Mam ważnych gości.
-Nazwisko? -Braverman.
Z przemysłu rozrywkowego.
-Nie mam Bravermanów. -Co?
-Nie mam. -Na pewno?
Tak.
Nie rozumiem. Mieliśmy być
na liście. Jest jakiś sposób, żeby...
Proszę wracać do kolejki.
Dostałeś poradnik?
Jest ostry jak nóż.
-Proszę pani... -Dziękuję.
-Proszę do kolejki. -Znam branżę.
-Spróbuję coś zrobić. -Dziękuję.
Zrobiłabym wszystko.
Wracam tam, do...
Już wraca. Jak poszło?
Bardzo dobrze. Jeszcze kilka minut.
-Serio? -Tak.
-Super. -A nie mówiłam?
Nasze nazwiska są na liście.
Tak? Nie wierzę ci.
To dziwne.
Spójrz. A ten?
Nie, to kawałek z krawędzią. Nie wejdzie.
Daj mi wszystkie kawałki z krawędzią.
-Dobrze. -A ten?
Hej, kochanie!
-Przeczytałaś książkę? -Jeszcze nie.
Nie szkodzi. Gdy przeczytasz,
daj znać. Zaznaczyłam ci fragmenty.
Dobrze.
Znam to na pamięć.
Nie wątpię.
Nie tym tonem.
-Znam. -Dobrze.
Haddie, wiesz co?
Mama to dla ciebie kopalnia wiedzy.
Tak, słyszałam.
Próbuje pomóc.
Ale nie była zbyt pomocna.
Raczej usiłuje mnie kontrolować.
-Grzeczniej. -Słyszę cię.
Nie chcę być niegrzeczna.
To mi się nie podoba.
Nie podoba ci się nic, co mówię.
To nieprawda.
Właśnie o tym mówię.
Posłuchaj mnie przez chwilę.
-Słucham. -Dlatego ci nie mówiłam
o kampanii. Wiedziałam, że będziesz
zachowywała się jak szalona.
Nie zachowuję się tak.
-Nie mówię, że jesteś szalona. -Chcę pomóc.
Dałam jej materiały.
Nie pomagasz! Nie słuchasz mnie!
-Haddie, uspokój się. -Słucham cię.
Chcesz z tego zrobić swoją kampanię.
Próbowałam ci pokazać różne strategie...
Tak! A mnie nie obchodzą twoje strategie!
-Jak widać. -Sama sobie poradzę.
Dobrze. Rób to sama.
Zobaczymy, jak ci pójdzie.
-Nie płacz. -Nie płaczę.
Mam coś w gardle.
Czy ona poniesie konsekwencje?
Bardzo głośno krzyczała.
Uważam, że zasłużyła na karę.
Prawda?
Nie wierzę, że nie weszłyśmy.
Minęła już godzina.
Chyba nic z tego.
Chyba masz rację.
Dobrze. Chodźmy.
Przykro mi. Mogę was zabrać na pizzę?
-Nie. Jedziemy do ciebie? -Tak.
Chcecie pojechać do nas? Bardzo mi przykro.
Nie wiem, co się stało.
Zaczekajmy na lokaja.
Sarah?
-Świetnie wyglądasz. -Cześć. To Mike.
Moja córka Amber i jej koleżanka Kelsey.
Właśnie się zbieramy.
Dlaczego?
Po prostu były...
kłopoty. Za dużo ludzi w środku.
Za dużo? Żartujesz?
Miło się stało w kolejce.
Chwileczkę. Zaraz wracam.
-Próbowałam. Rozmawiałam z... -Chwila.
Nie odchodźcie.
Cześć, William.
Jak się masz, stary?
To pani chłopak?
Nie!
To kolega z pracy.
Zna tamtego.
Trzy moje przyjaciółki.
-Wpuścisz je? -Flirtował.
Dobra, patrzcie.
Macha do nas. A nie mówiłam?
W porządku!
Miłego wieczoru.
Niesamowite. Dziękuję.
Żaden kłopot. Chodźmy się rozerwać.
Tak.
Spodobają ci się. Dają czadu.
Piękne.
Dzięki.
Ręcznie wyciskany.
Zjesz coś?
-Nie. -To dobrze.
Dziekuję. Boże!
-Wyglądasz... -Spadaj.
...wspaniale.
Niewychowany dzieciak.
-Dzień dobry. -Hej.
-Wszystko gra? -Jestem zmęczona.
Ale było warto.
Tak?
Było fajnie.
Dziękuję.
Dalej.
Dasz radę.
Ohyda.
Straszysz.
Wiem.
Dalej jesteś zły na mnie?
Nie.
Julio, jeśli mamy mieć drugie dziecko,
musi być też miejsce dla mnie.
Nie możesz sama snuć wszystkich planów.
A ja...
Nie mogę tylko przytakiwać.
Po prostu...
Wiem.
Naprawdę.
Zatem...
Zatem?
Chcesz mieć drugie dziecko?
Tak.
Ja też.
Boże. Kocham cię.
Kocham.
Dalej!
Daleko prawą! Podwójna gra.
Dali mu znak.
Biegnie do głównej bazy.
Wyleciała! Udało się.
-Tak? -Dwa punkty dla nas.
-Dwa. -Dla nas.
Kiepski utwór. Wyłącz.
Max, to słynne dzieło klasyczne. Świetne.
Nie.
Mógłbyś mi wytłumaczyć
strategię w tej grze?
Nie mogę mówić i grać.
Tato, przestań! Dlaczego śpiewasz?
Max, śpiewam, bo jedziemy razem autem,
a ty do mnie nie mówisz.
Chciałbym z tobą o czymś porozmawiać.
Ale zadaję ci pytania, a ty nie odpowiadasz.
Bardzo mnie to boli.
Chciałbym wiedzieć o tobie różne rzeczy.
I żebyś ty wiedział coś o mnie.
Przepraszam, Max.
Nieważne.
Powiedziałeś Haddie, że byłeś skarbnikiem.
Czy za bycie skarbnikiem dostaje się skarb?
Skarbu nie ma, ale są pieniądze.
Tak, rozumiem.
W liceum jest przewodniczący,
jego zastępca, a skarbnik to ten,
który odpowiada za pieniądze klasowe.
Ile pieniędzy?
Jaką kwotą się opiekowałeś?
Gdy kasa była pełna,
mieliśmy nawet ponad dwa tysiące dolarów.
Super.
Też tak uważałem.
Musiałeś walczyć z żądnymi krwi piratami,
którzy szukali skarbów w domu skarbnika?
Nie było piratów.
Czy ty i dziadek odpieraliście ich ataki koszem?
-Piłką do kosza? -Nie. Dobre pytanie.
Dlaczego tak cię fascynują piraci?
Lubię, gdy siekają i strzelają,
walą z armat i zatapiają statki.
Ciekawe, czy jest jakiś zatopiony statek...