-Jak poszła rozmowa o pracę? -Świetnie.
poprzednich odcinkach...
-Naprawdę? -Nie.
Powinieneś wymyślić nadajnik do butów,
taki z biperem, wiesz?
Myślałam o bucie dziecięcym z pilotem. Piszczy i go znajdujesz.
Genialny pomysł.
To był mój pomysł, a odnoszę wrażenie jakbyś mi go zabrał.
Nikt nic nie odfajkowuje.
Jesteś ważną osobą w tej firmie. A mamy kłopoty.
Gordon jest szefem, a ty jesteś tylko robolem.
A robolom ścinają głowy.
Chciałbym zapronować ci pracę.
-Świetnie! -Dostałam się do Alvina Alleya.
-Nowy Jork. -Tak.
-Tęsknię za wami. -A ja za tobą.
-Na pewno? -Tak.
Wszystko będzie dobrze, prawda?
Myślisz, że nie? Że nie będzie dobrze.
Właśnie powiedziałam, że będzie dobrze.
Nie brzmisz przekonująco.
O Boże. Zaproponowanie Sarah pracy to świetny pomysł. Będzie dobrze.
Tak. Jest mądra i utalentowana.
-Wie, że to moje terytorium. -Jak najbardziej.
-Uszanuje to, prawda? -Na 100%.
Jesteś zbyt niespokojny.
-Nie jestem niespokojny. -Jesteś niespokojny.
Nie jestem.
Wsiadaj do samochodu, kup sobie kawę
i muffinkę. Zrób poranną rutynę. Będzie dobrze.
Kochanie, czemu Suze Lessing idzie do nas o 7:30 rano?
-Co? -Suze Lessing.
-Ma to spojrzenie. -Jakie?
Jakby czegoś od nas chciała.
Sama musisz się z nią uporać. Ja idę do pracy.
Dzień dobry. Nie umiem chodzić w tych butach.
Potrzymasz to chcwilę? Co sądzisz?
Chyba potrzebuję czegoś na wierzch,
żakietu albo swetra.
Tak też wygląda dobrze.
-Wyglądasz świetnie. -Fantastycznie.
Chwila. Więc pracujesz u wujka Adama,
ale pracujesz też w barze?
Tak, ale tylko tymczasowo.
Dziadkowie się tobą zajmą.
Poradzimy sobie.
Nie żebyś potrzebował niańki...
-Przypilnujcie, by się uczyli. -Wyluzuj.
Jeśli potrzebujesz pomocy z matmą,
zadzwoń do cioci Julii. Ona pamięta wszystko z liceum.
Ja też pamiętam matmę. Też mogę pomóc.
To się zmieniło mamo. To nie to samo.
Wiecie co? Nie mogę nawet nic wypić...
-Masz nasze wsparcie. -Tak, wyluzuj.
Bo jestem podenerwowana.
-Uda mi się. Idę. -OK.
Niech się stanie. Pa!
-Pa. Powodzenia. -Powodzenia.
-Pa. -Powodzenia.
Dobra, dzięki. Potrzebuję tylko kluczy i portfela.
To wszystko. Kocham was.
Miłego dnia, robaczku.
Zobaczymy się wieczorem.
Kocham cię!
Przepraszam.
Cześć.
Jesteś mamą Sydney.
Zgadza się. A ty kim jesteś?
Jestem Amy i chcę się pobawić z Sydney.
Tak? To świetnie.
Może jutro po szkole?
Jutro? Nie widzę przeszkód.
Więc jesteśmy umówione?
-Oczywiście. -Super.
-Prześcignę cię. -Zaczekaj. Już.
Przyszedł.
Chodź no tu, kolego.
Cieszę się, że cię widzę. Stęskniłem się za tobą.
-Fajny strój. -Dzięki. Lata '80.
-Tęskniłem za tobą. -Ja za tobą też.
Nie mogę się doczekać, aż pogadamy na osobności.
Ja też muszę pogadać z tobą na osobności.
Kolego, czemu tak ładnie pachniesz?
Bo się wykąpałem.
Wykąpałeś się?
Musiałeś wcześnie wstać, żeby się wykąpać.
Pamiętaj, że to jest staż,
więc oczekiwania są niskie.
Co masz na myśli? Moje oczekiwania
-czy ich? -Twoje i wszystkich innych.
-To kiepska pogawędka. -Będzie dobrze.
Nie będzie dobrze. To był głupi pomysł.
Posłuchaj mnie. Dasz sobie radę.
Nawet nie wiem w czym mam sobie dać radę.
Po prostu popłyń z prądem.
-Słuchaj i ucz się. To tyle. -Słuchać i uczyć się.
-Tak. -OK. Dam radę.
Ty pierwsza.
-Dzięki. -Spoko.
Dzień dobry wszystkim!
Chciałbym wam przedstawić Sarah Braverman.
Moja siostra, to oczywiste.
Jest stażystką, o której wspominałem.
To Eddie. Szef zespołu projektantów.
Przedstawi cię wszystkim i pokaże co robić.
-OK. -Dobra. Miłego dnia.
Dzięki.
Ktoś słyszał kiedykolwiek o nepotyzmie? Bo ja na pewno.
Tylko żartuję. To znaczy nie żartuję, ale nieważne.
-Dziękuję. -W porządku. Proszę.
Jest bardzo gorąca.
OK, dzięki.
Nie wiem jak to się stało.
To był dzień jak co dzień
i nagle dowiaduję się, że bierzemy rozwód.
-Przykro mi. -Mówi, że mam obsesję na punkcie Noela.
To oczywiste, że mam obsesję. Kto nie ma?
Czy on myśli, że chcę spędzać każdą godzinę
na trzymaniu Noela za rękę?
-Jeśli możemy jakoś pomóc. -Boże.
-Przykro mi. -Noel jeszcze nic nie wie.
Nie wiemy jak mu to powiedzieć.
On jest bardzo dobrym tatą. Bardzo kocha Noela.
-A ja jestem na niego wściekła! -Jasne.
-Mogę jakoś pomóc? -Boże.
-Chcę ci pomóc. -Nie wiem.
Mam po szkole spotkanie z nauczycielem Noela,
a zaraz później spotkanie zarządu.
Odbiorę go ze szkoły.
-Nie. To... -Odbiorę go.
-Nie. -Suze.
Pozwól mi.
Mogłabym go tu podrzucić.
-OK? -Jak najbardziej.
-Bardzo ci dziękuję. -Nie ma sprawy.
W porządku. Przykro mi.
-Chcesz herbaty? Jest gorąca. -Tak.
Za gorąca. Nic nie wychodzi.
Przepraszam. Mogę ją ostudzić.
Tak krótko tu jestem, a świetnie mi idzie.
Te ptasie móżdżki nic nie wiedzą o butach.
Bo mówię im coś...
-Co? -Poznaj Gordona Flinta.
To założyciel i prezes T&S Footwear.
-To moja siostra, Sarah. -O Boże.
Mówiłaś?
Mam niską samoocenę, dlatego tak przesadzam.
Zespół projektantów jest naprawdę wspaniały.
Wiem. To ja ich zatrudniłem.
Tak, z pewnością.
Są świetni. Dobra robota.
Nie wiem po co tu przyszłam.
Ale zamierzam...
Chciałam bardzo podziękować
za możliwość pracy tutaj.
A tobie dziękuję za zatwierdzenie stażu.
Jeszcze go nie zatwierdziłem.
-Żartowałem. -Prawie dostałam zawału serca.
Cóż... Lepiej wrócę do pracy.
-Pa. -OK.
Miło było cię poznać.
Mnie również.
Cześć. Chodź tu.
No proszę.
Dobrze ci idzie.
Dzięki.
W rzeczy samej.
Robi się tu gorąco.
-Dzieci patrzą. -Rzeczywiście.
To ty umówiłaś Sydney z Amy Gardener?
Nie, to Amy G. ustaliła to ze mną.
Tak? Będziemy musieli to odwołać.
-Serio? Dlaczego? -Tak.
Amy G. była wredna dla Isabel, która jest siostrą Ashley,
i jeśli Amy G. będzie bawić się z Sydney,
to zrobi się z tego wielki problem, że może nawet dojść do bijatyki.
A Ashely i Sydney są najlepszymi przyjaciółkami.
Myślałam, że Harmony i Sydney są najlepszymi przyjaciółkami.
Wiele się zmieniło w ciągu lata.
Nie chcę mi się wierzyć, że Amy jest niemiła.
Uwierz.
Syd, wiesz co, ona wydawała się naprawdę miła.
Może coś pokręciła.
Chcesz dać jej drugą szansę i zobaczyć jak będzie?
Może się zaprzyjaźnicie.
Mamo, Ashley mnie znienawidzi i nie będę miała żadnej przyjaciółki.
Proszę cię, mamo, nie zmuszaj mnie do tego.
-Proszę. -Mówiłem.
Czuj się jak w domu.
Musztarda się skończyła. Musisz kupić więcej.
Dzięki za informację.
-Najadłeś się? -Nie ma musztardy.
-Chcesz torbę? -Nie.
-Cześć. -Co Noel Lessing robi w naszym domu?
Suze i Phil się rozstają.
-Co? Naprawdę? -Tak.
On nic nie wie, więc zaoferowałam pomoc.
Co zamierzają z nim zrobić?
Nie wiem, nie mam pojęcia. Ona jest w kompletnej rozsypce.
To naprawdę przykre.
Jak twój dzień? Jak spisała się nowa pracownica?
Całkiem nieźle.
Poznała Gordona. Wygląda na to, że ją polubił,
-więc mi ulżyło. -Już poznała Gordona.
Po prostu weszła do mojego biura, ale...
Tak po prostu? To trochę dziwne.
-Chyba nie o to jej chodziło. -Powinna zapukać.
O której Suze odbierze Noela?
Nie wiem. Wysłałam jej wiadomość.
Nie mam pojęcia. Nie chcę jej nękać.
Podrzuciła go, nie mówiąc,
kiedy go odbierze?
Rozwodzi się. Nie będę jej nękać.
Gdzie są dzieci, bo musimy jechać
do rodziców na spotkanie z Jasmine i Jabbarem.
Są na górze. Bawią się w chowanego.
Nie wolno jeść chipsów w samochodzie.
Dlaczego on może jeść w samochodzie, a ja nie mogę?
Bo jego rodzice pozwalają mu jeść czipsy w aucie, a chcę, by czuł się jak w domu.
-To nie w porządku. Czemu? -W porządku.
-Czemu ja nie mogę? -To moje chipsy.
Nieważne, że są twoje.
-Taka jest zasada. Nie jedz. -Chłopcy.
-Kochanie. -Ja...
-Ten facet co śpiewa. -Tak?
-Przestań. -Ray LaMontagne. Świetny.
-Nie potrafi śpiewać. -Ściszę.
-Lepiej będzie wyłączyć. -Nie jedz.
-Wyłączam. -Nie jedz.
-Wyłączam! -Wyłącz!
-Adam, wyłącz to. -Wyłączone.
-Przestań. -Nie.
Nie jedz ich.
-Przestań. -Max.
-Co? -Proszę cię.
Każ mu przestać!
Ładna jesteś.
-Dziękuję. -Powiedz mu, żeby przestał.
Zjedz czipsa, Max.
Jesteście gotowi?
Zakryj karty. Pierwsze trzy nazywają się klapa.
Teraz podzielimy się tymi trzema kartami.
W piwnicy nie ma więcej,
więc zwolnijcie tempo.
Dobra.
Cześć, szefie.
Proszę cię, nie nazywaj mnie tak.
Dobra, wodzu.
-O Boże. -Podwieziesz mnie jutro?
Auto mi znowu nawala.
Jasne, nie ma sprawy. Z przyjemnością.
-Tak? -Tak, chrońmy drzewa.
Co?
-Mamo. -Co?
-Zobacz. -Ale ładne.
-Skąd to wzięłaś? -Zrobiłam to.
Niemożliwe.
-Tak. -To nie ty.
-To ja. -Nie wierzę.
Jest niezłą kucharką.
Nie dziw się tak. Mam zdolności.
Jestem zaskoczona. My nie gotujemy.
Bo nie wiesz co robisz.
Czasem talent omija jedno pokolenie.
Babcia cię nauczyła.
-Cześć, mamo. -Cześć.
Chwila. Co to jest?
Budujemy z dziadkiem ptasią wylęgarnię.
-Co? -Ptasią wylęgarnię.
Odrobiłeś zadanie domowe?
Ja i twoja matka panujemy nad zadaniami domowymi.
Wychowaliśmy czworo dzieci. Troje z nich radzi sobie całkiem nieźle.
Na razie.
Ptasia wylęgarnia?
Gotowi? Kto będzie wielkim zwycięzcą?
Wybaczcie, chłopcy. Możemy chwilę porozmawiać?
Czekaj, Crosby, nie skończyliśmy rozdania.
Możecie skończyć beze mnie, dobra?
-OK. -Ty rozdajesz.
Mogę ja?
-Nie podglądasz cudzych... -Mogę ja?
Ty dowodzisz.
To sekretne miejsce.
-Dokąd idziemy? -Tutaj.
Nakręcony jesteś.
Przyprowadzałem tu dziewczyny, gdy miałem 14 lat.
-Posłuchaj. -Co?
Związek na odległość jest dla ptaków.
Myślę, że jestem gotów przeprowadzić się dla was do Nowego Jorku.
Bez presji. Załatwię sobie mieszkanie.
Ale będę blisko i mogę ci pomóc z Jabbarem. Myślę, że będzie...
Co to za spojrzenie?
Muszę ci coś powiedzieć.
Zostałam wybrana, żeby wyjechać w trasę.
Żeby wyjechać w trasę do...
-Europy? -Tak.
Kiedy?
Teraz.
Żartujesz. Naprawdę? Teraz?
Dlatego wróciłam, bo muszę zostawić Jabbara.
-Przeprowadziłaś się do Nowego Jorku. -Wiem.
A teraz jedziesz do Europy? A później gdzie? Do Chin?
Żeby tańczyć wzdłuż Wielkiego Muru? Na Księżyc?
Co z Jabbarem?
Sądzę, że powinien zostać tutaj i zamieszkać z moją mamą.
Sądzisz, że powinien zamieszkać z twoją mamą?
Czemu miałby mieszkać z nią? Powinien zostać ze mną.
-Poważnie? -Tak. Ja...
Jestem jego ojcem. Powinien zostać ze mną.
To dużo roboty, Crosby. To nie noc czy dwie. To cztery tygodnie.
Nie rób tego. Jest wystarczająco ciężko, że ty wyjeżdżasz.
To...
Będzie dobrze. Poradzę sobie.
Zostanie ze mną. Będziemy się świetnie bawić.
Będziemy gadać na Skypie.
A ty sobie możesz tańczyć w Europie.
Szybko zleci. OK?
-Jesteś pewien? -Tak, obiecuję.
Zamieszka ze mną, OK?
Już idę. Już wychodzę.
No to chodź.
-Cześć. Proszę bardzo. -Cześć.
Wiesz, ja piję kawę z Berkeley Coffee, więc...
Cóż, dzisiaj zaoszczędzisz 12 dolarów.
To moja specjalna mieszanka. Zasmakuje ci.
Te założę później.
Są cudowne tylko z wyglądu...
Planujesz spędzić noc w biurze?
-Co to jest? -Patrz. Dzieci zrobiły mi lunch.
Chyba za mną tęsknią, bo nie ma mnie cały dzień.
Są kochani.
Potrzymasz to, żebym mógł wyjechać?
Jasne. Momencik. Czego słuchasz?
Raya LaMontagne.
Fajny, ale może posłuchamy go później?
-Właściwie... -Bo chciałam...
-Chyba nie... -Bo...
-Potrzymaj to? -Połóż tu.
Nie mogę, to nie wejdzie.
Dobra. Jedziemy.
Słuchaj, o czym myślałam.
Mam wrażenie, że projektanci nie myślą za wiele.
-O czym ty mówisz? -Nie myślą
nowocześnie i nie są na czasie.
Chcę zrobić burzę mózgów...
-Sarah, to się nie uda. -Co?
Nie, słuchaj. A gdyby tak nadać osobisty charakter?
-O Boże! -Za mocna, tak?
Jak na tych kartkach z życzeniami, gdzie można zrobić własne nagranie.
Musimy myśleć na dużą skalę.
Wiesz co, zatrzymam się w Berkeley Coffee, OK?
Dlaczego?
-Mamo... -Kapuję.
-Cześć, mamo Sydney. -Cześć, Amy.
Nie mogę się doczekać popołudnia.
O tak.
-Pa, kochanie. -Na razie.
-Jestem Julia. -Mama Sydney.
Cynthia. Miło mi poznać.
Amy nie może się doczekać popołudnia.
Muszę odwołać dzisiejszą zabawę.
-Dlaczego? -Przez tę sytuację z Isabel.
-Jaką sytuację? Nic mi o tym nie wiadomo.
Najwyraźniej jest jakiś spór między Amy i Isabel,
a Isabel jest siostrą Ashley, więc...
Spór? O czym ty mówisz? Wszyscy kochają Amy.
Oczywiście. Ja ją uwielbiam.
-Wiesz co, rozumiem. -Cieszę się, że rozumiesz.
Bardzo dobrze rozumiem.
Świetnie. Cieszę się, że mogłyśmy...
Cześć, siostro Adama.
Cześć.
Sarah, racja.
Czy to jest pudding czekoladowy?
Tak.
Oddam ci przygotowany osobiście przez mojego dietetyka
bezglutenowy, wegański lunch
za jedną łyżeczkę chekoladowego puddingu.
-Nie, dzięki. -Dam ci podwyżkę.
Poważnie?
Nie, ale proszę cię. Miej serce.
-Jest pyszny. -Nie zrobisz tego.
Wiesz co lubię w puddingu czekoladowym?
Wszystko.
A wiesz co ja lubię w tofu w kształcie burgera, cięższym od cegły?
Nic.
Nic, no właśnie.
-O nie. -Świetnie działa na jelito.
Wiesz co? Potrzebujesz tego bardziej niż ja.
-Nie. -Tak.
-Serio? -Bierz.
Czy to jest jakiś podstęp?
Nie mam drugiej łyżeczki.
To nic. Użyję twojej.
-Naprawdę? -Myślisz, że to mnie powstrzyma?
Moja damo, jesteś życzliwą i przyzwoitą osobą.
Nie mów mojemu dietetykowi.
-Proszę, zjedz trochę. -Naprawdę
-nie chcę. Nie jem tak. -Ja też nie.
-Już jadłam. -Nie.
-Adam? -Tak?
-Co robisz? -Przyszedłem na lunch.
-Fajnie, chodź. -Dosiądź się.
Tak, mamy pudding.
-Pudding, serio? -No.
Wystarczy dla wszystkich?
Wybacz, Adam.
-Tak? -Przyszedł Phil Lessing.
-Phil tu jest? -Tak.
-Chcesz, żebym... -Nie.
Kto to jest Phil?
-Przyjaciel. -Phil też ma autystyczne dziecko.
Ich dzieci bawią się razem.
Małżeństwo Phila się rozpada.
Adam i Kristina pilnowali dziecka Phila...
Ale to przyjaciel.
Pudding zjem innym razem.
Więcej dla mnie.
Powinieneś coś zrobić z tą podpałką.
Świetny pomysł. Schowam ją gdzieś.
Gdzie jest pokój Jabbara?
Tu jest tylko jeden pokój. Jest przytulnie.
Tak, trasa trwa tylko cztery tygodnie.
Jestem tylko ciekawa. Gdzie chłopak będzie spał?
W przeszłości sypiał tam.
Na tym rozklekotanym krześle?
To jest kanapa.
Jest wygodniejsza niż na to wygląda.
Ale chyba załatwię śpiwór dla siebie,
a Jabbara położę na dużym łóżku.
Mamo, zaufaj mi. Będzie dobrze.
Skoro tak mówisz.
Pamiętaj, że u mnie ma łóżko, gdyby tutaj nie wyszło.
-Zjedzmy gofry. -Tak.
Jak ty byś powiedział Maxowi, że ty i Kristina się rozstajecie?
Nie sądzę, żebyśmy się kiedykolwiek...
Też tak myślałem, a tu proszę, stało się.
Suze kładzie się spać, mówiąc o Noelu i budzi się, karmiąc go.
Cały czas jeździ na terapie.
A jak wraca do domu wieczorem, to już...
Kocham go.
Kocham go bardzo mocno. Tylko, że nie ma już "nas”.
-Mogę ci się zwierzyć? -Myślę, że będzie lepiej...
Pamiętasz nasze różowe karty z naszego systemu kart indeksowych?
Nie bardzo.
Karty seksu.
Te różowe nazywaliśmy
-miłosnymi. -Tak.
Tak było zanim zrobił się z nich stos...
Nieużywanych.
Naprawdę?
Sporo kasy w biznesie obuwniczym.
Phil, przyniosę ci herbaty miętowej, OK?
Poczujesz się lepiej.
-Adam? -Tak?
Jesteś najlepszy.
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Pozwól, że... Pójdę po herbatę.
-Zaraz wracam. -Wolę kawę.
-Kawę? -Z odrobiną śmietanki.
-Z cukrem? -Troszeczkę..
Macie ekspres do kawy?
Mamy.
-Espresso? -Cappuccino.
-Z mlekiem sojowym.
Nie wiedziałem o napadach złości.
Większość czasu Max jest uroczym dzieckiem.
To tylko czasami...
To musi być męczące.
Tak, czasami jest ciężko.
Jak twój kumpel Phil?
W porządku.
-Rozwód jest ciężki. -Tak.
-Robię mu cappuccino. -To miło.
Przegapiłeś pudding i czipsy ziemniaczane na lunch.
Lepiej nic nie mów mojemu dietetykowi. Obiecałaś.
Już się go boję. Dobra, lepiej wracam do pracy.
Szef będzie na mnie wściekły.
To prawda. Uważaj.
-Obaj. -Uważaj.
Dzięki, że się podzieliłaś.
Jasne, było zabawnie.
Na razie. Do zobaczenia, chłopaki.
Twoja siostra jest wspaniała.
Wspaniała.
Może spróbujemy tak, żeby bębny wchodziły trochę później?
-Jasne. -Dobra, fajnie.
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Byłem z tobą Gdy świat zaistniał
Świat z tobą
Jestem geniuszem.
Gdy trzymałem cię w ukryciu
O mój Boże.
-Tęskniłaś za mną? -Tak.
-Nie mogłaś wytrzymać jednego dnia? -Nie mogłam.
-Dobry zespół. -Są bardzo dobrzy.
Co się dzieje?
Moja mama zawraca mi głowę.
Co ty nie powiesz.
Uważa, że będzie lepiej, jeśli Jabbar zamieszka u niej.
Szokuje mnie to co mówisz.
Ma obsesję na punkcie tej łodzi.
Serio? Nie odniosłem takiego wrażenia, gdy przyszła na gofry.
Nie podoba jej się łódź?
-Nie podoba jej się. -O rany.
Cały czas dręczy ją myśl,
że u niej zostawał wcześniej na dłużej,
a u ciebie tylko na jedną czy dwie noce.
Więc ona po prostu...
Wtedy przypomniałaś jej, że jestem jego ojcem
i to nie są jej zmartwienia.
Dokładnie tak.
A ty co o tym myślisz?
-Ja?. -Tak.
Myślę, że powinniśmy to omówić.
To znaczy?
To znaczy, że uważam, że moja mama ma trochę racji.
Pytam co ty o tym myślisz,
a ty ciągle mówisz o swojej matce.
Nie mam dziecka z twoją matką.
Uważam, że będzie lepiej jak zostanie u niej.
Ma tam swój pokój. Będzie mu wygodnie.
Zna babcię od zawsze.
Tak, ale ja jestem jego ojcem.
Będzie go codziennie widywał.
Więc tak zdecydowałyście? Że będę go codziennie widywał?
Razem z mamą to obgadałyście?
Nie wydaje mi się, że to legalne,
żebyście decydowały beze mnie.
Nie, nie. To nie tak.
-Właśnie o to chodzi. -Wcale tak nie jest.
Nie decyduj o moich prawach.
Nikt nie mówi o twoich prawach.
To nie ma z tym nic wspólnego. Chcę tego co najlepsze dla Jabbara.
-To wszystko. -Myślisz, że sześciotygodniowy wyjazd
jest tym co najlepsze dla Jabbara?
W którym magazynie dla rodziców to wyczytałaś?
Sprostuj sobie fakty.
-Jadę na cztery tygodnie, nie sześć. -O wiele lepiej.
I nie jadę do Europy na wakacje,
żeby podróżować sobie z plecakiem, zostawiając tu dziecko.
To robię?
Nie jedziesz leczyć raka.
Wiesz co, nie będę nawet...
To szaleństwo.
On zostanie z moją matką, pogódź się z tym.
Zobaczymy co powie Julia.
Nie obchodzi mnie co powie twoja siostra!
Naprawdę? Chcesz rozpętać wojnę?
Do tego chcesz doprowadzić?
-Nie... -Zobaczysz jak ja się odwdzięczę.
-Idź do siostry. -Ja tylko...
-Chyba żartujesz. -Nie chciałem...
Jak poszło tym razem?
Będę szczery, stary, nie słuchałem.
Przepraszam.
Co ty byś zrobił, gdyby ktoś powiedział ci,
że nie chce, żeby twój syn z tobą mieszkał?
Nie sądzę, żebym kiedykolwiek znalazł się w takiej sytuacji.
To zabrzmiało krytycznie.
Gdzie ty byłaś?
Potrzebuję pomocy.
Miałam spotkanie.
Jakie spotkanie?
Zabrali mnie na spotkanie w sprawie logo.
-W sprawie logo? -Kogo obchodzi logo?
Aktualizują go.
Jasmine wyjeżdża na cztery tygodnie
i chce, żeby Jabbar zamieszkał u jej mamy.
Możesz w to uwierzyć?
To nie w porządku, prawda?
Powinienem mieć coś do powiedzenia, tak?
-Oczywiście, że tak. -Mam swoje prawa.
Nie wiem jakie masz prawa.
Powinieneś zapytać Julii.
-To świetny pomysł. -Zadzwońmy do niej.
A propos, to świetnie, że pracujecie razem.
-To mi oszczędza mnóstwo czasu. -To dobrze.
Co to za spotkanie w sprawie logo?
Miałeś dzwonić. Weź telefon.
-Dobra. -Zadzwoń do Julii.
Przykro mi, że zakłóciłem twój relaks.
Ale jestem zmęczona.
-Daj na głośnomówiący. -Proszę z Julią Braverman.
Daj na wideokonferencję. Jest świetna.
-Macie to? -Możemy ją zobaczyć
i rozmawiać z nią przez komputer.
-Jak w "Tronie”. -Jej brat, Adam.
-Przełącz ją. -Dick Tracy.
-"Tronu” nie oglądałam. -Rozumiem.
Dziękuję. Do widzenia.
Ma bardzo ważny telefon i nie można jej przeszkadzać.
Daj spokój.
To obraźliwe. Całą naszą trójkę?
Posłuchaj, zrób tak.
Pogadaj z Jasmine i powiedz jej,
że nie ma prawa podejmować jednostronnych decyzji
odnośnie tego gdzie i z kim zostanie Jabbar pod jej nieobecność.
-To ma być rozmowa. -"Jednostronny”, fajne słowo.
I musisz być gotowy,
żeby przełożyć słowa na czyny...
Co masz na myśli?
Wynajmij mieszkanie zamiast trzymać go na łodzi.
Nie mogę tego zrobić z dnia na dzień.
Nie mówiłam od razu.
-Uważasz, że... -Jesteś gotowy?
-Uważam, że dasz sobie radę... -Co masz na myśli?
Ona pyta, czy sądzisz, że to jest najlepsze dla Jabbara?
To pytanie, które musisz sobie zadać sam.
Więc ty też uważasz, że nie powinien być ze mną?
Nie to powiedziałem.
-Oboje uważacie... -Nie to powiedziałem.
Mówię, żebyś to przemyślał.
Żebym to przemyślał.
-Dobra. -Gdzie indziej.
Bo, wierz lub nie, to jest miejsce pracy
-i mam coś do zrobienia. -Nie zakłócam twojej pracy
z nogami na biurku, gdy myślę.
Jestem pewien, że sobie poradzisz.
-Jest spięty. -Dobra.
Ty sobie siedź i myśl,
a ja wracam do pracy i dowiem się o co chodziło z logo.
Widzisz co muszę znosić? Jest taki spięty cały dzień.
Przypominałam sobie tę rozmowę
i z perspektywy czasu
uważam, że moje komentarze były
właściwe i uzasadnione.
Julia, powiedziałaś tej mamie, że jej córka ma problemy.
Nieprawda. Przekręca pan moje słowa, adwokacie.
Proszę cię, oszczędź mi prawniczej gadki.
W porządku, kochanie,
starałam się tylko pomóc Sydney wymigać się od tego spotkania
i byłam szczera z tą kobietą,
a ona napisała mi taki okropny e-mail.
Co jej powiedziałaś?
-Nic nie mówiłam. -Nic?
Może powiedziałam coś o sporze między Amy G. i Isabel.
Użyłaś słowa "spór”?
Co to jest, "Ojciec Chrzestny”?
Ty mi tak powiedziałeś. To nieprawda?
Kochanie, mama Amy G. ma władzę.
Jest prezesem Komitetu Rodzicielskiego,
więc napraw to albo cała mafia matek nie dopuści, aby nasza córka
bawiła się z kimś kiedykolwiek.
Jak mam to naprawić?
Powiedz, że się mylilaś.
Nie chcę narażać mojej uczciwości.
No to zachowaj swoją uczciwość,
a nasza córka zostanie sama,
skoro tego chcesz.
To są pięciolatki. Nie wierzę, że ich polityka społeczna
jest tak skomplikowana.
Witaj w moim piekle.
-Przyjedziesz po mnie jutro? -Tak.
Dobra, dzięki. Pa.
Zaczekaj...
-Zapominasz kubków. -Dzięki.
Na razie.
Wiesz, tak sobie myślałem, że byłoby lepiej,
gdybyśmy nie dojeżdżali razem do pracy.
-Naprawdę nie znosisz mojej kawy. -Nie. Tylko...
To jedyny moment w ciągu dnia, gdy jestem sam.
-Nic osobistego. -Rozumiem.
Naprawdę to rozumiem.
-OK. -Do zobaczenia w pracy.
-Dzięki. -Pa.
Chciałem cię też prosić, żebyś nie mówiła
o Maxie i moim życiu osobistym w pracy.
Nie chciałam tego robić.
Wiesz, Phil Lessing...
Nie musisz się tłumaczyć. Po prostu nie rób tego.
Nie wiedziałam, że to sekret.
To nie jest sekret, to moje życie osobiste
i powinienem móc wybrać jak i kiedy o nim mówić.
Jasne. Jeśli jest coś innego,
o czym chcesz decydować kiedy i jak mówić,
daj mi znać.
Sarah, przestań.
Nie powinienem cię o to prosić.
Nie wiedziałam, że nie chcesz mówić o swoim synu.
Powinnaś szanować moją prywatność.
-Rany, Adam. -W porządku?
-Do jutra. -Nie powinnaś też
spędzać tyle czasu z Gordonem.
Co to ma znaczyć?
Jadłaś z nim lunch 77 minut dzisiaj.
O Boże. Odliczałeś nam czas?
On może to źle zrozumieć.
Źle zrozumieć? O czym ty mówisz?
Byłaś zbyt rozmowna. Flirtowałaś z nim.
Nie byłam rozmowna i nie flirtowałam. To moja osobowość.
Miałam pudding...
To inny rodzaj miejsca pracy. To nie jest bar.
Nie mów tak do mnie!
Wiem, że to nie bar.
Nie musisz mi mówić, że to nie bar.
Wiem jak zachowywać się poza barem!
Jesteś moją młodszą siostrą. Ten facet to pies na baby.
To nie jest facet dla ciebie.
Sama umiem oceniać ludzi, nie potrzebuję pomocy!
-To twój drugi dzień w pracy! -Wiem!
Nie powinnaś obijać się przez półtorej godziny
-z prezesem firmy. -77 minut.
Tylko 77 minut.
-Nie rozumiem tego. -Przepraszam.
Mam wrażenie, że tego żałujesz.
Nie sprawiaj, żebym żałował.
OK, nie sprawię, żebyś żałował. Odchodzę.
-OK? -No dobra.
Ale mi niespodzianka.
Odejście to świetne rozwiązanie.
Wyślij mi pocztą czek na 29 dolarów, czy ile mi tam płacisz
-za ten świetny staż. -OK, rezygnancie.
Nic nowego.
-Odchodzę! -Proszę bardzo, odchodź.
Świetnie.
Gotowy?
Chyba "gwiazda” tu nie pasuje. Jeden poziomo.
Masz rację, nie pasuje.
-Cześć, wróciłam. -Trzy w dół.
Trzy w dół. Trzcina. Używał...
"Trzcina” powinna pasować.
Wpiszę lekko ołówkiem.
Cześć! Wrociłam.
Chwila. Serwuję.
Nie nadajesz się.
Co słychać?
Mam wrażenie, że plecaki są nietknięte.
Czy ktoś coś zrobił?
Pomóc ci w przygotowaniu kolacji, mamo?
-Cholera. -Już jedliśmy.
Czterdzieści cztery w dół.
Zamówiłaś soczewki kontaktowe?
Zrobię to, mamo, obiecuję. Daj mi chwilę.
"Berretta” pasuje.
Wiecie co, macie się zabrać do roboty.
Nie ma grania w Pac-Mana i rozwiązywania krzyżówek.
Macie się zabrać do roboty i odrobić zadanie domowe.
Skąd ona wzięła Pac-Mana?
Nie kapuje tego.
-Kto serwuje? -Ty.
Ja?
Przepraszam. Miałam zły dzień.
-Gotowy? -Tak.
Pójdę się zabić.
Wanna.
Nic. Jestem niezauważalna.
Boże, wiesz?
-Dobrze się czujesz? -Tak.
-Ja tylko... -Chowasz się?
-Chcesz być sam? -Nie.
-Na pewno? -Tak.
Dobra, to wsiadam.
Podoba mi się.
Co robi trampolina w naszym salonie?
Noel potrzebuje stymulacji.
Czy to się kiedyś skończy?
Co?
Noel Lessing w naszym domu, gdy wracam z pracy?
Nie wiem co powiedzieć. Suze jest zdruzgotana.
Próbowałam odmówić, ale nie mogłam.
Po prostu nie potrafię, przepraszam.
Masz wielkie serce.
-Większe niż ja. -No nie wiem.
Zatrudniłeś siostrę.
Ja bym tego nie zrobiła.
-Odeszła. -Odeszła? Dlaczego?
Bo skrytykowałem ją za dwugodzinny lunch z Gordonem
i opowiadaniu mu o Maxie.
Może to lepiej, że odeszła, wiesz?
Nie wiem. Po prostu...
Może nie powinienem był jej zatrudniać.
Zrobiłem to, bo czułem się winny.
Kochanie, to twoja siostra. Po prostu byłeś sobą.
Jesteś dobry, pełen współczucia, hojny i...
Głupi.
Nie. Chciałam powiedzieć...
Seksowny.
Powinniśmy się popieścić.
Chcesz?
Noel pyta czy masz jeszcze sałatkę z makaronem.
Tak. Pójdę po nią.
Nie. Sama ją wezmę.
Nie, w porządku.
Sama wezmę. Powiedz, gdzie jest.
Na drugiej półce, obok majonezu, za piklami.
Co się tutaj dzieje?
Znajdźcie sobie pokój.
Na serio.
OK. Skarbie.
Ten dzieciak to dziura bez dna.
Trzeba wytrzepać trochę ziemi...
Korzenie, a potem tylko go wsadzasz.
Tatuś!
Cześć, kolego. Sadzisz kwiatki?
Tak.
Cześć, Crosby.
-Cześć, Renee. -Jak się masz?
-Dobrze. -To dobrze.
Jabbar, chodźmy po lemoniadę.
-Tak. -Lemoniada.
Przemyślałem to
i chcę, żeby Jabbar został ze mną,
ale rozumiem, że tutaj pewnie będzie mu lepiej,
przynajmniej do czasu aż znajdę mieszkanie.
Dziękuję.
Ale martwię się, że... Oddalasz się ode mnie.
To coś, co ja robiłem ludziom.
Oddalasz się ode mnie?
Nie, nie oddalam się od ciebie.
-Na pewno? -Tak?
Słodki jesteś.
-To przez motor. -Tak?
Tak, jestem tylko szóstką, ale z motorem jestem ósemką.
Ja to chcę.
Więc powiedziałaś mamie Amy G., że to z Amy P. są problemy.
Właśnie rozmawiałem z mamą Amy P. i wcale nie była zadowolona.
Poczekaj trochę. Sprawa przycichnie.
A poza tym są trzy Amy, więc zawsze możemy zwalić na tamtą.
A co, gdy skończą się Amy?
Wymyślisz coś.
Powiedziałaś to tak uwodzicielsko.
Sprytna dziewczyna.
-Mogę wejść? -Oczywiście.
Przepraszam. Przesadziłem.
Chcę cię przeprosić.
W porządku. Ja też przesadziłam.
Wcale nie jest w porządku, bo sama wiesz, że nie za dobrze dzieje się w pracy
i wyżyłem się na tobie.
Czuję w pracy presję ze strony Gordona i...
Gdyby wiedział ile czasu zajmuje mi myślenie o Maxie i zespole Aspergera,
Kristinie, Haddie, mamie, tacie, tobie, Jabbarze, Crosbym, o tym wszystkim,
to pewnie by mnie zwolnił.
On cię nie zwolni.
Lubi cię. Jesteś mu niezbędny.
Tak ci powiedział?
Dał to do zrozumienia w ciągu 77 minut.
Nikt nie jest niezbędny.
Nie w tych czasach, nie przy tej gospodarce.
Jesteś dla siebie zbyt surowy.
Wyluzuj, robisz świetną robotę.
Tak naprawdę nie odchodzisz, więc chodźmy.
Odchodzę. Nie chcę komplikować ci życia.
Posłuchaj mnie. Spójrz na mnie.
Chcę, żebyś tam była.
Co? Naprawdę tego chcę.
Sam w to nie wierzysz. Nie potrafiłeś tego nawet powiedzieć.
Pracuję nad tym.
Idź się przebrać i idziemy do pracy.
-Serio? -Tak. Chodź.
To jest świetny pomysł.
Nie będziesz tego żałował, bo dopiero się rozkręcam.
To znaczy, już się przyzwyczaiłam.
I nie będę już robić nic, co cię wkurza.
Nie będę mówić o twoim życiu osobistym,
ale będziesz mnie zabierał do pracy w tym tygodniu,
bo auto mam w warsztacie.
I możemy słuchać innej muzyki?
To Ray LaMontagne. Facet jest geniuszem.
Tego się słucha w moim aucie.
A nie możemy posłuchać czegoś żywszego?
Przebierz się. Jesteśmy spóźnieni.
Dobra, spieszę się.
Jesteś najlepszy!
Dałam ci numer do pediatry, tak?
-Dałaś. -Tak?
Dobra, kolego,
będziemy rozmawiać dwa razy dziennie, OK?
Czemu nie mogę jechać?
Nie możesz, kochanie.
Musisz zostać z babcią i tatą.
Uściskaj mnie.
Kocham cię.
Ostatnie wezwanie. Przyjmujemy na pokład pasażerów z wszystkich rzędów...
Muszę iść.
W porządku. Poradzimy sobie. Idź zabłysnąć.
Baw się dobrze.
Pójdziemy na gofry w drodze do domu
czy chcesz dopiero w domu?
I jedno i drugie.
Cześć! Wróciłem.
ODPOCZNIJ Kocham, K.
Tak!
Davis jeden dla dwóch w ciągu dnia.
Praca zawodowa jest, oczywiście, od 9 do 22.
Numer 409, on ma numer Jacksona.
I solo Maxa.
I solo Noela.
Chcesz sałatkę z makaronem? Nie?
Wiesz co? Mama mówiła,
że masz świetny rosyjski akcent.
Tak, mam.
Czemu nie musisz jeść fasolki?
Bo nie chcę.
Czemu nie musi jeść fasolki?
Bo Noel jest naszym gościem.
Mówiłaś, że tata nie przyjdzie.
Zróbcie miejsce.
Cześć, Adam.