Jakiego koloru jest twój spadochron?
Cholera.
Dzień dobry.
- Cześć. - Hej.
Adam, musimy pogadać.
- Jestem spóźniony. - Dobra.
Płyta ci się zacięła.
Wy też należycie do rodziny
- Chcecie coś usłyszeć? - Chcesz horchaty?
Tak, poproszę.
Wasza córka jest strasznie gościnna.
- Po kim to ma? - Po mnie.
Chyba nie będziesz mnie teraz uczył norm społecznych.
Po tym, jak całe lato latałem w tą i z powrotem do Nowego Jorku,
Jasmin i Jabbar przyjeżdżają w odwiedziny.
- Świetnie. - Serio?
- Super. - Ekstra.
- Kiedy? - W piątek.
Crosby, Jabbar przyjeżdża!
- Tak. - Ale super.
- Będę mógł się z nim pobawić? - Tak.
- Też się cieszę. - Wiem, będzie super.
Może uczcimy to przez przytulenie?
- Spróbuj tego. - Chcesz...?
Co robi w kuchni ta ślicznotka?
To jest Gaby.
Słynna Gaby!
- Ona też cię nie przytuli. - No, nie wiem.
Ja cię przytulę.
Dostanę naklejkę.
Nie zmarnuj takiej szansy.
Twoja horchata.
Dziwne, że do tej pory się nie spotkaliśmy.
- Crosby. - Tak.
- Usiądź. - Tak?
Mogę przyjść do Jabbara na noc?
- A jak je znosisz? - Jeszcze nigdy u nikogo nie spałem.
Ale pewnie to jest warte dużo naklejek,
bo to bardzo społeczna czynność.
Tak, wyjątkowo społeczna.
To dobrze.
- Dzięki, Gabi. - Na razie.
Cześć, mamo.
Twój ojciec jest w stodole.
Muszę iść do pracy, mamy mały kryzys.
Cieknie nam rura i sam to naprawia.
O, boże.
Pamiętasz, jak wymieniał korki?
Trzy alarmy i 5000 dolarów.
Dobra, wpadnę po drodze do pracy.
Dziękuję, jesteś wspaniały.
Zeek, zaczekaj na Adama.
Po co mam czekać na Adama,
- skoro radzę... - Bo cię o to proszę.
Nie powstrzymasz mnie
przed naprawą cieknącej rury tylko dlatego, że jakiś...
Słyszę i rozumiem.
I oddycham.
- Masz pecha. - Tak?
Tak, szkoda.
Hej!
Czy ja wyszłam z pochwy?
Gdzie to usłyszałaś?
Tak czy nie?
Tak.
Ty też wyszłaś z pochwy?
Chcesz lody?
To świetny pomysł.
Naprawdę świetny.
- Co za pomysł. - Tak czy nie?
Nie... to...
- Tak, ja też. - A ty?
Nie wiem, czy chcę o tym...
Tak, wyszedłem z pochwy.
Cała nasza rodzina wyszła z pochwy!
Kaitlin, cała nasza rodzina wyszła z pochwy!
Jest taka mądra.
O, boże.
Adam, sufit się zapada.
To jak koniec świata.
Co z tym zrobisz?
Naprawdę nie mam teraz na to czasu.
Powiedz mamie, że wpadłem.
- Da sobie radę. - Wcale nie.
Ale nie pozwól mu, jeśli to poważna sprawa.
- Sama tyle wiem. - Hej, Adam.
Mam na to zerknąć?
Lepiej ruszaj do pracy, bo Gordon się wkurzy.
Czemu miałby się wkurzyć?
Mówiłeś, że źle cię traktuje w pracy.
Nie mówiłem,
że źle mnie traktuje.
Daj spokój.
Tak działają korporacje.
Gordon jest szefem, a ty tylko sługą.
Wiesz, co czeka sługi?
- Ścinają im głowy. - Co ty mówisz?
Nie chwytaj przynęty.
Lepiej sprzedawaj buty, synu.
Nie znam nikogo, kto lepiej niż ty
usuwa usterki.
Możesz się tym zająć?
- Prawie ci się udało. - Powiedz mamie.
Dobrze, ale mam dzisiaj rozmowę o pracę
i bardzo się z tego cieszę.
Rozumiem, potrzebujesz pracy.
A na mnie czeka kilka osób,
którzy nie chcą jej stracić.
Muszę lecieć.
Myślałam, że pomagasz dziadkowi.
Prosiłam cię godzinę temu.
Nie mogę znaleźć butów.
- Cześć. - Nie możesz znaleźć butów?
- Nie. - Mój boże.
Masz może coś na skurcze?
- Tak. - Czuję taki ostry...
Wystarczy, a gdzie są twoje buty?
Nikt tu nie nosi butów?
Wiesz, co powinieś wynaleźć?
Taki LoJack do butów z piszczkiem.
Klikasz, but zaczyna piszczeć i możesz go wtedy znaleźć.
Matki w Ameryce by go uwielbiały.
Ja też, dobra... wystarczy.
Muszę lecieć, na razie.
Jak ci się podobał mój pomysł?
Buty z piszczkiem?
Umieszczę go w moim folderze z pomysłami.
A co to takiego?
Muszę lecieć.
- Muszę lecieć! - Adam!
Ale tryska! To tylko rura.
Dam sobie radę.
Poproś o pomoc Joela.
- Jest ekspertem. - Adam!
Zabierzesz mnie na pizzę?
Nie, pizza jest teraz zabroniona.
Co takiego?
Serio, włosy ludziom powypadały.
- To nie... - Tylko żartuję.
Pewnie, że cię zabiorę.
- Lubię chodzić na pizzę, bo... - Jabbar.
Pożegnaj się z tatą, musimy lecieć.
Chciałbyś kiedyś pójść na noc
do swojego kuzyna Maxa?
Tak.
Tak?
Może moglibyśmy z mamą
wreszcie pobyć trochę sami.
Kochanie, musimy lecieć.
Musisz się nachylić, bo cię nie widać.
Musimy już iść.
Umówiliśmy się na rozmowę...
Wiem, ale muszę jeszcze zrobić tysiąc rzeczy przed weekendem...
Tęsknię za wami i czekam tu na was.
My też.
Na moim ekranie jest potwór.
Braverman?
Cześć, Gordon, bardzo przepraszam.
Zatrzymały mnie sprawy rodzinne.
Wejdź, pogadamy o tym.
Musiałem zajechać do rodziców,
bo pękła im rura w domku dla gości,
gdzie mieszka moja siostra...
Chodzi mi o to...
Wiem, że sporo się spóźniam.
Wiesz o Maxie, a latem jest jeszcze gorzej.
Za tydzień zaczyna się szkoła.
Jesteśmy zupełnie inni.
Zgadzam się.
Mam mieszkanko w Nob Hill, a ty prawdziwy dom w Berkeley.
Ja mam łódź w Sausalito, a ty minibusa.
Miałem dziesiątki kuszących związków,
a ty masz Katherine.
Masz na myśli Kristinę.
Adam, muszę wiedzieć,
że twoje problemy osobiste
nie zakłócą ci pracy.
Jestem w pełni skupiony na tym, co się dzieje w firmie.
Co prawda, mam rodzinę
i kilka innych problemów.
Ale nawet gdy jestem w domu
ciągle myślę o firmie.
Ciąglę o niej myślę.
O czym na przykład?
Jechałem dziś do pracy i wpadłem na pomysł.
Możliwe, że to zupełnie bez sensu,
ale myślałem o tym,
jak dzieciaki ciągle gubią buty.
To powszechny problem.
Myślałem o butach dla dzieci z pilotem.
Kiedy dziecko zgubi but,
naciskasz pilot, but piszczy, a ty go znajdujesz,
czy to pod łóżkiem,
czy w szafie, w garażu.
Klikasz
i znajdujesz but.
Ty to wymyśliłeś?
Tak.
To świetny pomysł, genialny.
Musimy się ruszać.
Mam się tym zająć?
Tak, natychmiast.
- Już się robi. - Świetny pomysł.
Świetnie.
A tak przy okazji...
Jeśli chodzi o tę usterkę
- w domu rodziców. - Tak?
Następnym razem wezwij hydraulika.
Włoski żakiet! Chyba może być na rozmowę?
Nawet nie potrzebujesz do tego marynarki.
Chcę wyglądać bardzo poważnie jak pani z korporacji.
Ten wygląda lepiej.
Przymierzę go jeszcze raz.
- Nie. - Założę ten.
Podoba mi się.
Czuję się w nim poważnie.
Wyglądasz wspaniale.
Dzięki, że pomagasz tacie, Joel.
I powodzenia.
Nie pozwól mu tego ruszać.
Ani podejmować żadnych decyzji.
Sam musisz je podjąć.
Ale zrób to tak, żeby myślał,
że to on je podejmuje.
- To bardzo ważne. - Podoba ci się?
Jak mam zrobić wszystko sam,
tak żeby myślał, że to on to zrobił.
- Tylko ty to umiesz. - Wymyśl coś.
Dziękuję ci bardzo.
Jesteś super.
Mogę pożyczyć twoją torebkę?
Jest niebieska i pasuje.
- Mogę? - Nie bardzo.
- Masz ich chyba tysiąc. - Możesz... super.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Czy ja wyglądam jak asystentka
kierownika sklepu Christy's Clothes
z odzieżą dla zwykłych ludzi?
- Całkowicie. - Idealnie.
Mam dobre przeczucia, dzięki.
- To dobrze. - Na razie.
Powodzenia!
Ostatnie pytanie: jaka jest główna przyczyna zgonów wśród nastolatków?
Wypadki drogowe?
Bingo, zgadza się.
Szybko je podliczę.
- Masz 49 na 50. - Zabrakło mi jednego.
Mogę już ruszać?
Oczywiście, że możesz.
Po to tu jesteśmy.
- Zaczekaj chwilę. - Czemu?
Bądź cierpliwa, dobrze?
Wrzucam bieg.
Wrzuć bieg i połóż stopę na...
Teraz mogę ruszać.
Pójść moją nogę.
- Próbuję... - Puść moją nogę!
- Hamuj! - Przestań!
Dobrze!
Nie wiedziałam, czy jadę czy nie.
Musisz mnie słuchać!
To nasza czwarta lekcja.
Wyjedziemy kiedyś na drogę?
Nie wiem.
Bardzo dziękuję,
że mi pomagasz.
Nie masz nic do roboty, teraz gdy Sydney wrócił do szkoły.
Zbijam tylko bąki.
- Wiesz, komu nigdy nie uwierzę. - Komu?
Dekarzom.
Wchodzą do twojego domu, odwalają fuszerkę,
i jeszcze im płacisz.
Nie wiem nawet, co robią.
Ciekawe.
Ta belka jest zupełnie przegniła.
Masz rację.
Nie ma...
Nie ma papy między dachem i drewnem.
Kto to kładł?
Ja sam.
Robota pierwsza klasa.
Nie stać mnie było wtedy na papę.
No, cóż...
- Zrobiłem, co mogłem. - Jasne.
Tak.
Wiem, że bawisz się w majsterkowanie.
Mam uprawnienia budowlane.
Zrobimy tak, Joel.
Zbudowałem to tymi rękoma.
Przerobiłem garaż na domek dla gości, więc ja tu dyktuję warunki.
Nie przeszkadza ci to?
Nic a nic.
Czeka na ciebie sześciopak,
gdy skończysz robotę.
Miło cię widzieć, co jest grane?
Przyjechałam na rowerze.
Mama nie chce, żebym prowadziła.
Wciąż nie wyjechałaś z parkigu?
Za sto lat nie wyjadę.
Może jeszcze zmienisz zdanie i nauczysz mnie jeździć?
Mam dużo pracy i nie mogę tego zrobić mamie.
Weźmie to do siebie.
Tato, to bez sensu...
Pokażę ci, jesteś mną
i prowadzisz samochód.
Połóż teraz ręce na kierownicy.
Połóż ręce na kierownicy.
Nie, za dziesięć druga.
Dobra, za dziesięć druga.
Nie patrz tak na mnie.
Zachowujesz się jak twoja matka.
Prowadzę samochód.
Ty prowadzisz.
Teraz powoli połóż nogę na gazie.
Dobrze.
- Co robisz? - Tak robi mama.
- Co? - Powiedz, że to poznajesz.
Nie wiem, o czym mówisz.
Czy wy macie jakąś głupią umowę
i zaprzeczacie wadom drugiej strony.
Tak, nazywa się małżeństwo.
Braverman, zarzuciłem ten pomysł z butem...
Gordon, pamiętasz moją córkę?
- Dzień dobry. - Oczywiście, jak leci?
- Emily, tak? - Świetnie.
Ma na imię Haddie.
Przepraszam, Haddie.
- Nie szkodzi. - Mam przyjść do biura?
Haddie właśnie wychodziła.
Mamy mały kryzys rodzinny, to już dziesiąty dzisiaj...
To nieprawda, ona przesadza.
Nie chcę wywoływać kolejnego kryzysu w rodzinie.
Będę w swoim biurze.
Zaraz przyjdę.
Miło cię było widzieć, Edie.
Nazwał mnie "Edie”?
Tak. Słuchaj, porozmawiam z mamą.
I wreszcie wyjedziesz z parkingu.
Dziękuję.
Cześć. Wpadaj, kiedy tylko chcesz.
Lepiej drżyj o moje życie.
Braverman!
Już idę, Gordon.
Dobra.
- Tak? - Tak.
Wyłączę wodę zanim...
Nie musisz. Wiem, co robię.
Wyłącz to, Joel!
- Rusz się, stary! - Świetny pomysł.
Jasna cholera!
Mamy chociaż wysokie ciśnienie!
Gdzie to jest?
Nie wiem, gdzieś na dole!
- Ty to zbudowałeś! - Mój boże!
Ojciec do reszty zwariował.
Zawsze taki był.
Co robimy?
Zaufamy Joelowi.
Chyba tak.
Jak poszła rozmowa o pracę?
- Świetnie. - Naprawdę?
Nie zrobiłam na nich najlepszego wrażenia
moim 12-letnim doświadczeniem kelnerki w pubie Nicka.
W końcu coś znajdziesz
i zapomnisz o tym przedziale życia.
Ten przedział trwa już 38 lat, więc mam nadzieję, że go zapomnę.
Pamiętasz ten twój pomysł
na buty z pilotem?
Sprzedałeś go i zarobiliśmy miliony?
Niezupełnie, ale przedstawiłem go szefowi.
Zwolnił cię?
Spodobał mu się.
Daj spokój.
I myślę, że chyba będziemy
próbowali rozwinąć ten pomysł.
Nie mówisz poważnie!
Pracujemy nad wieloma pomysłami
i wiele z nich trafia do kosza.
Wiem, to niesamowite.
Mój boże.
Cóż...
Dziękuję.
- Pewnie. - Tak.
Muszę wracać do żony i dzieci.
Do zobaczenia.
Powodzenia z tym projektem.
Dzięki.
Dziękuję.
Haddie wpadła dziś do mojego biura.
Tak?
Mówiła, że wciąż jeździcie po parkingu.
Co takiego?
Źle to kroisz.
- Cała skóra musi odejść. - Wiem.
Robię to ładnie.
Musisz wszystko zedrzeć.
Inaczej Max nie zje.
- Zje. - Nieprawda.
Kiedy uczyłem się jeździć, tata od razu
zabrał mnie na miasto.
Rzucił cię na pożarcie lwom.
- Ale niespodzianka. - No.
Pierwszy dzień minął bez problemu. Nigdy potem też nie miałem wykroczenia.
Serio? Czyżbyś mnie krytykował?
Wiem, co robię na drodze.
Pojedź z Haddie na miasto.
Dobrze, jak tylko będzie gotowa.
Wiem, że to nie jest łatwe.
Nasza córka uczy się prowadzić.
Niełatwo to zaakceptować.
Tu nie chodzi o mnie.
- Na pewno? - Tu chodzi o nią.
Jeszcze nie jest gotowa na miasto.
- Dobra. - Zaufaj mi.
- Dobrze. - Musisz...
Zje takie, jak teraz.
- Nie zje. - Nic mu nie będzie.
Zaczyna się od jajeczka.
A gdy zostanie zapłodnione, zaczyna rosnąć dziecko.
To jeden z największych cudów życia.
Rozumiesz teraz?
A jak się zapładnia jajeczko?
- Zapładnia się i już. - To jakieś czary?
Sydney, tata...
Tata je zapładnia.
- Tata? - To zadanie dla taty.
Ty przyniosłeś zapładniacz?
- Tak. - Nie kto inny.
Ale jak włożyłeś zapładniacz do jajeczka?
Zjedzmy dziś lody.
Chcę wiedzieć jak.
Cóż...
Tata ma coś, co nazywamy...
- Julio. - Co nazywamy penisem.
I używa go do zapłodnienia jajeczka.
A ten zapładniacz nazywamy spermą.
- O, rany. - I...
Gdzie to się dzieje?
Czy to jajeczko jakoś wychodzi czy sperma wchodzi do środka?
Chyba zjem czekoladowo-miętowe...
Tata zje sobie deser lodowy.
- Brzmi pysznie. - No.
Ten pomysł jest wart miliony.
Wcale nie, to nawet nie jest cały projekt.
Tak mi wpadło do głowy.
To może się udać.
- Naprawdę. - Tato!
- Tak. - Nie, tato.
Pewnie nawet go nie wykorzystają.
Nie myśl w ten sposób, ty masz dar.
Nie mam żadnego daru, tylko dziecko, które nie może znaleźć butów.
- Przepraszam, szukam łyżki. - Posłuchaj.
Kocham cię, ale musisz z tym skończyć.
- Z czym? - Umniejszać siebie.
To mechanizm obronny.
Zeek, jeszcze nawet nie piła kawy.
Powinna doceniać swoje pomysły.
Słyszę.
Sarah i Adam powinni sami kierować ich życiem.
Chcę tylko zaszczepić jej odrobinę wiary w siebie...
Słyszę i rozumiem, kochanie.
Będę w swoim studio.
Tato?
- Jesteś moim tatą? - Tak.
- To są porady małżeńskie? - Tak.
150 dolarów na godzinę.
Nie rozumiem ani słowa z tego, co mówi.
Po to ściąłeś włosy?
- Tak. - Jestem pod wrażeniem, dobra robota.
Miałem łagodniej wyglądać
Wyglądam trochę łagodniej?
Tak.
- To dobrze. - Co?
Jak zaczniesz siebie doceniać, inni ludzie też zaczną to robić.
- Rozumiesz? - Tak.
Mogłabyś brać udział w realizacji tego pomysłu
- z butami. - Realizacji?
To praca Adama, nie moja.
Spytałby, jakby chciał pomocy.
Skąd ma to wiedzieć? Powiedz mu.
Powiedz mu, że chcesz spróbować.
Spróbuję, ale nie sądzę, że mu się to spodoba.
Dziękuję za poradę, ale chyba jej nie potrzebuję.
Jestem dorosła i sama się tym zajmę...
Nie powinnam o tym wspominać.
Słyszę cię i rozumiem.
To nie jest normalne.
Zatrzymam się przed znakiem stop.
- Zrelaksuj się. - Już się zatrzymuję.
- W ogóle mnie nie słuchasz. - Słucham, stoję.
To ja mam prawo jazdy, a nie ty.
Teraz policz.
- Jedna żurawina, dwie żurawiny... - Jak w przedszkolu.
Jeśli ktoś tak zatrąbi, nie stresuj się.
- Jedź w prawo. - Nie stresuję się.
Wszystko w porządku.
- Ruszamy. - Skręcam w prawo.
- Mamo, przestań. - Stój, Haddie!
Co?
Cześć, tato.
- Nie wiń za to mnie. - Kochanie.
Nie obwiniaj mnie za wszystko.
Weź odpowiedzialność...
Ty byłaś za kierownicą.
Gdybym była sama, byłabym spokojna.
Miałyśmy poważny wypadek.
Wypadek? Nikomu nic się nie stało?
- To nie był wypadek. - Trochę mnie boli.
Mamy szczęście, że żyjemy.
- Nie przesadzaj. - Nie przesadzam.
- Przesadzasz. - Właśnie, że nie.
- Wyolbrzymiasz... - Posłuchaj.
- Miałaś słuchać. - Co z moim autem?
- Tato. - Powiedz mu, śmiało.
Uśmiejesz się.
- Ale się uśmiejesz. - Obtarłam lusterko.
Tylko boczne lusterko?
- To wszystko. - Jak to wszystko?
Takie są fakty.
Cały samochód...
- To tylko lusterko. - Powinieneś mnie uczyć.
- Miałam rację. - Dziękuję.
Nieładnie, że namawiasz tatę za moimi plecami.
- To ja cię uczę. - Jesteś szalona,
- myśląc, że mnie uczysz. - Nie mów tak.
- Niech tata mnie uczy.
Nigdy więcej nie zgodzę się zabrać ją na miasto.
- Co? - Nie jest gotowa.
- Co? - Kłócicie się?
Nie, to nie kłótnia.
- Tak to brzmi. - Nie kłócimy się.
- To na pewno kłótnia. - To nie jest kłótnia.
Porozmawiam z mamą.
- Brzmi jak kłótnia. - Nie.
Powiedz mamie, żeby policzyła do 30
i głęboko oddychała.
To naprawdę pomaga.
Cześć, Miles.
Haddie ciągle gniewa się na mamę.
Zabiję cię.
Chce mnie zabić.
- Kristina. - Co?
Kocham cię o doceniam, co robisz dla naszych dzieci.
Powiedz, co chcesz powiedzieć.
Może jednak zachowujesz się trochę nieracjonalnie wobec Haddie?
Nieracjonalnie?
- Tylko zapytałem. - Miała wypadek.
Wiem, ale to dla niej duży krok.
Duży krok?
Nasza córka uczy się jeździć.
Może nie jest ci z tym lekko...
Nie zachowuję się nieracjonalnie.
Ja tam byłam, nie ty. Nasza córka nie umie jeździć.
W tym tkwi problem, więc się odczep.
Dobrze.
- Cześć. - Hej.
Myślałem, że to Zeek.
- Co robisz? - Pomyślałem, że zakradnę się
i naprawię tę rurę nie mówiąc nic twojemu ojcu,
bo on nie wie, co robi.
Pomyślałem, że wpadnę tu, zanim to jutro "naprawimy”.
Co mu powiesz?
Że wczoraj wyglądało to dużo gorzej
niż dzisiaj.
Nie martw się, mam cały plan. Będzie super.
To niesamowite, że wiesz, jak to naprawić.
Zajmowałem się tym,
zanim zabrałem się za soczki i całą resztę.
- Co? - Nic.
No, dalej.
Mógłbyś dla mnie coś zbudować?
Dobra.
Zrobiłbyś dla mnie biurko?
- Z chęcią. - Serio?
Jakie to ma być biurko i do czego będziesz go używać?
Wpadłam na pewien pomysł.
Pomysł na buty dla firmy Adama.
Jak dzieciak zgubi but, naciskasz przycisk i zaczyna piszczeć,
- pomagając ci go znaleźć. - Super pomysł.
- Serio? - Kupię tuzin takich dla Sydney.
- No i... - Dobra.
Pomyślałam, że gdybym miała swoje miejsce, może wpadłabym
na więcej takich pomysłów.
Rozumiem.
To ma sens.
Cześć. Wejdź, proszę.
Patrz, co robię i nie pukaj do drzwi.
Wciąż wściekasz się na mamę?
To był sarkazm. Tak, jestem zła.
Możesz pomóc mi się przygotować na wizytę Jabbara.
- Dobrze. - Bo Gaby zrobiła dla mnie listę rzeczy
na udany pobyt kolegi na noc.
Muszę sprawić, żeby gość poczuł się jak w domu.
Chcę zawiesić zdjęcia z Nowego Jorku na łóżku,
na którym będzie spał Jabbar.
- Wiesz, że Nowy Jork ma 6400 aut... - Max?
...czyli największą flotę na świecie?
Możesz wyjść? Porozmawiamy o tym później.
- Dobra. - Zmykaj.
- Daj mi chwilę. - Dobra.
- Dziękuję. - Raz, dwa...
- Co robisz? - Mówiłaś "minutę”.
- 60 sekund. - Nieważne
Zaraz przyjdę.
- Cztery, pięć... - Wyjdź z mojego pokoju.
Wyjdź z pokoju! Jesteś idiotą?
- Hej. - Wynoś się!
Dziewięć, dziesięć, jedenaście...
- Widzisz go? - Cześć, mały.
- Nie śpi. - Dziękuję.
- Proszę bardzo. - Załatwione.
Brawo.
Myślałem o piątkowym wieczorze.
Jabbar idzie na noc do Maxa.
A my będziemy się bawić na łodzi. Proszę nie pukać.
A w sobotę
mama chce go zaprosić na lazanię,
więc pewnie spędzimy sobotni wieczór u moich rodziców.
A w niedzielę musimy iść do Julii,
bo zaczęła sobie wmawiać,
że nikt nie chce jej odwiedzać,
co jest po części prawdą.
Crosby, zwolnij trochę.
A co z moją rodziną?
- Nie jesteś sierotą, wiem. - Właśnie.
Przepraszam, zapomniałem.
Pewnie chcesz ich zobaczyć.
Nie mam siły myśleć teraz o tym.
Jak to nie masz siły myśleć?
Jestem trochę zajęta.
Mam Jabbara, mam próby.
Jesteś zły?
Nie jestem.
Możesz być zły. Powiedz, co myślisz.
Kocham Jabbara i ciebie
i tęsknię za wami.
Czuję się, jakby tylko mnie zależało na tym związku.
Latam w tą i z powrotem co dwa tygodnie,
a teraz nie chcesz nawet rozmawiać o przyjeździe.
Też chcę z tobą być.
Tęsknię za tobą.
Na pewno?
Tak.
To dobrze.
Zaczekaj chwilę.
Nie spiesz się, mam dobre ujęcie.
- Nie tak głośno. - Przepraszam.
Chciałam sprawdzić, czy śpi.
Skype chyba nie służy tylko do gadania.
Boże, będziemy uprawiać seks przez Skype?
Słyszałem, że to bardzo niebezpieczne.
- O, boże. - O, tak.
Nie tak szybko, mój boże.
Połóż się na łóżku albo na sofie.
Idę do sypialni.
Tańcz trochę wolniej, dobrze?
Jesteś gotowy?
To jest niesamowite.
Przestałaś się ruszać czy...
- O, tak. - Coś się zacina...
Zaczekaj chwilę...
Nie ma zasięgu, przejdę do...
Jasmine?
Zaczekaj, nie przerywaj.
Szukam zasięgu, ale nie przerywaj.
Co jest?
Jasmine!
Cześć.
Hej.
Mogłam zadzwonić, przyjść później?
Nie, wejdź. Co słychać?
Cześć, nic.
Jak się mają sprawy z dachem?
- Joel wciąż pracuje. - To dobrze.
Ten pomysł z butami...
Zaczekaj chwilę.
Porozmawiajmy o tym.
To moja siostra, zaraz skończymy.
Musimy się spieszyć,
bo mam spotkanie.
To był mój pomysł, a ty go sobie przywłaszczyłeś.
Rzuciłaś go wtedy od niechcenia.
To nie było oficjalnie spotkanie biznesowe.
Nie wiedziałam, że trzeba się umawiać na spotkanie.
Możemy pójdziemy z tym do sądu
albo do sędziny Wesołowskiej.
Możemy się o to nie kłócić.
Nie wiedziałam o spotkaniu.
Jeśli nie zacznę szanować moich pomysłów,
to zniknę.
Chcę brać w tym udział.
Zrobiłem dla ciebie milion rzeczy przez ostatnie lata
i nigdy na nic nie liczyłem w zamian.
Teraz proszę o więcej.
Nie, zaczekaj.
Używam płaskiego.
Widzę, ale to nie ta śruba.
Przejdą przez gont na wylot.
Płaska śruba może być.
Nie mogę...
Poddaję się.
Wszystko robisz nie tak.
Rozumiesz?
Nie znoszę fuszerki.
A to jest straszna fuszerka.
Jeszcze gorsze od tego, że traktujesz mnie jak idiotę.
Posiadam uprawnienia i zarabiałem spore pieniądze
za robienie tego, o czym ty nie masz pojęcia.
- Skończyłeś? - Co to, to nie.
- Serio? - Tak.
Wysłucham więc reszty.
Traktujesz mnie jak małą dziewczynkę.
Jestem dorosłym facetem.
I gdyby nie recesja i fakt, że nie mogę zapłacić moim ludziom,
- stałbym tutaj... - Wystarczy już.
...z kilkoma innymi lepszymi od ciebie facetami.
Odczuwasz złość, co?
Podobasz mi się, masz ikrę.
Nigdy przedtem nie słyszałem od ciebie więcej niż pięciu słów.
Poważnie.
Słyszę cię i rozumiem.
To z moich spotkań z poradni.
Sprawdzają się.
- Niezłe. - I tobie by się przydało.
Masz problemy z gniewem.
Mi się to podoba. To dowód na to, że masz ikrę.
- Halo? - Cześć, to ja.
Hej.
Znienawidzisz mnie.
Wcale nie, lubię cię. Już odliczam godziny.
Nie mogę przyjechać.
Nienawidzę cię.
Zostałam ja i jeszcze jedna osoba
do tej roli dublerki na tournée po Europie.
Nie mogę teraz odpuścić.
Gordon, mogę na chwilę?
Wchodź.
Pomysł z pilotem nie był mój.
Moja siostra to wymyśliła. Sam nie wiem, czemu skłamałem.
Jak ci to powiedzieć?
- Nic mnie to nie obchodzi. - Dobra.
Zajmę się tym, przepraszam.
Mówisz, że rodzina nie jest dla ciebie przeszkodą w pracy,
ale co chwilę mamy nowy kryzys rodzinny.
Tak, wiem.
Jeśli to zlekceważysz...
Niczego nie zlekceważę.
Wiesz, o czym mówię.
Masz być tutaj, skupiony na pracy.
Jesteś filarem tej firmy.
I mamy kłopoty.
Dobra.
- Nie. - Czemu?
To będzie tutaj, bo...
- Wujek Crosby! - Hej.
- Cześć. - Szykujemy pokój.
Spójrzcie tylko.
Będzie super, zobacz.
Ulubiony napój pomarańczowy Jabbara.
Uwielbia ją.
I czipsy.
Mama pozwoliła nam wyjątkowo zjeść w pokoju.
- Nieźle. - Jedz teraz,
bo to pewnie ostatni raz, kiedy tu jemy.
- Może później. - Dobra.
- Nikogo nie ma? - Nie.
- Wszyscy wyszli? - Czemu?
Max.
Tak?
Świetnie się spisałeś.
Dziękuję, jest super.
Mam złe wieści.
Jest zmiana planów i Jabbar nie przyjedzie.
Przyjedzie, jutro ma lot.
Lot 932 o 17:45 na lotnisko międzynarodowe w Oakland.
Ale zmienił plany i...
- Przecież ma bilet. - Zmieniły się plany.
- Nie. - Na pewno jeszcze przyjedzie.
Nie ma mowy.
Mam nadzieję.
- Kto wie? - Co?
To niedopuszczalne!
- Nie, to jest do kitu! - Max, chłopie.
Mamy ten sam problem.
- Nie! - Spokojnie.
Max.
- Max! - Co się stało?
Max, uspokój się!
Oddychaj głęboko, pamiętasz?
Wiem, że jesteś zły.
Masz do tego prawo, to niesprawiedliwe.
- Nie! - Wiem, że jesteś zły.
Ja też jestem zła.
To niesprawiedliwe, wiem.
Max, spójrz na mnie.
Ale kopanie i krzyki nic nie pomogą.
Spójrz na mnie.
Spróbujemy się uspokoić
i wymyślimy inny plan.
Uspokój się i wymyśl plan B.
- Max. - Oddychaj głęboko.
Idę pooglądać telewizję. Chcesz popatrzeć ze mną?
Tylko bez telewizji.
Wystarczy szklanka wody, zaraz zejdę.
Dobrze.
- W porządku? - Tak.
Nigdy go takiego nie widziałem.
Nauczy się nad tym panować.
To trochę potrwa.
- Świetnie się spisałaś. - Dzięki.
Znowu mam gdzie mieszkać.
Niesamowite, tato. Dziękuję.
Joel mi pomagał.
Hej.
Twój ojciec mnie kocha.
Jakie to uczucie?
Jeszcze nie wiem.
Ruszam do akcji.
Dziesięć książek o edukacji seksualnej.
Chyba teraz wiem, jak wyjaśnić
rolę penisa 6-letniej dziewczynce.
Nie wiem, czy to w ogóle możliwe...
Możemy dać jej 5-6 lat na otrząśnięcie ze szkód,
jakie spowodowaliśmy i zacząć od nowa?
Jestem mamą, a ona dziewczynką.
Sama podejmę decyzję w tej kwestii.
A gdybyśmy mieli chłopca, to byś mi pozwoliła?
Co?
Gdy to powiedziałeś, wyobraziłam sobie, że mamy chłopca.
Chcę, żeby miała brata albo siostrę.
Nie możemy czekać w nieskończoność.
Zawsze mówiliśmy, że można zbudować sypialnię na garażem.
Zaczekaj chwilę, kiedy chcesz...
Termin jest najważniejszy, kluczowy.
Nie wierzę, że o tym rozmawiamy.
Ja też.
Cześć.
Hej.
Co robisz?
Przepraszam, zapłacę za to.
Dobrze.
Mam za to zapłacić?
Dopiero co zaoferowałaś.
Czuję się głupio z tego powodu...
Nie mam pieniędzy.
Nie mam z czego zapłacić.
Nie ma sprawy.
Przepraszam za to
i że byłam niemiła dla ciebie
i potraktowałam cię bardzo źle.
Ja tylko...
Nie chcę cię obrazić, ale muszę ci to powiedzieć.
Zachowałaś się trochę nieracjonalnie.
- Naprawdę? - Tak.
- Nie gniewam się. - Troszkę.
Trochę niezwyczajnie.
Chodzi o katastrofizację.
Tak?
- Katastrofizacja. - To słowo nie istnieje.
Nie jest prawdziwe, tata je dla mnie wymyślił.
Bo czasami wszędzie widzę katastrofę.
Patrzę w przyszłość
i widzę najgorszą wersję.
Jedziesz samochodem
i masz straszny wypadek,
a ja muszę iść na miejsce wypadku
i patrzeć na twoje ciało, oglądać tą masakrę.
- Mamo. - Widzę ludzi
zbierających się wokół.
- Przestań. - Mój mózg...
Wiem, przepraszam.
To się nie wydarzy.
Wiem.
Za bardzo cię kocham.
Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
Myślę też o Maksie i o tym,
kto się nim zajmie, gdy nas zabraknie.
- Ja. - Nigdy bym ci tego nie zrobiła,
żebyś musiała zajmować się swoim bratem.
Nie mogłabym.
To nic takiego.
Kocham Maxa.
Jest moim bratem.
Wiesz to.
Nie wierzę, że jem czipsy i piję napój w łóżku.
Ciekawe, czy bym umarł, gdyby spadło na mnie górne łóżko?
Na pewno nie spadnie.
Ale pewnie bym umarł, gdyby spadło?
Może.
Fajnie mieć na noc kogoś.
To prawda.
Podoba ci się.
Bardzo mi się podoba.
Powinniśmy spać razem codziennie.
Byłoby ciekawie.
Dobranoc, Haddie.
Dobranoc, Max.
Nie słyszałam, jak przyjechałeś.
Byłem w środku.
Przywitałem się z rodzicami.
- Jak leci? - Dobrze.
- Tak? - Tak.
Przepraszam, że zwinąłem twój pomysł.
Chcę ci zaproponować pracę.
Mówiłaś, że chcesz więcej.
- Naprawdę? - Tak.
To będzie staż w dziale projektowym,
ale to coś dla ciebie.
Dostaniesz pensję, niedużą, ale to dobry początek.
Byłoby super.
Świetnie.
Omówimy wszystko jutro, dobra?
Muszę jechać do domu.
Adam.
Tak?
Dziękuję.
To ja dziękuję.