Poprzednich Odcinkach...
-Haddie? -Słucham?
Chodzi o Steve'a.
Co takiego?
Poszłam z nim do łóżka. To był wypadek.
Wiem, że miał jakieś problemy finansowe.
Pogrążyła go inwestycja
-w nieruchomości -Co?
Mógł powiedzieć mamie.
Co?
Od czego jest rodzina?
Kolejne kłamstwa, co?
Wiem, że zdradziłeś mamę.
Zebrało się sporo kłamstw przez te wszystkie lata.
-To Matthew. -Jest wspaniały
Wyglądasz olśniewająco.
Pa, kochanie.
Ostrożnie z kierownicą.
Są poukładane według stylu i rozmiaru, tak?
Zgadza się.
Dlaczego ta ósemka jest razem z dziewiątkami?
Dwunastki, trzynastki i ósemki są pomieszane.
Należą do kategorii ludzkiego błędu.
Dlaczego ludzie kupują adidasy w sklepach?
Zamiast przyjść tutaj?
Ludzie lubią mieć wybór między różnymi markami, wiesz?
-Dlaczego? -Dobre pytanie.
Pokażę ci coś naprawdę fajnego.
Popatrz na to, co o nim myślisz?
-But sportowy. -To nie jest zwykły but.
Widzisz, jak zapala się światełko z tyłu?
-Tak. -Ten but liczy twoje kroki.
A ten dyngs na pięcie...
Wyciągnij go.
To karta pamięci.
Podłączasz ją do komputera i pokazuje, ile kroków zrobiłeś,
biagając lub chodząc.
-A uprawiając jogging? -Też.
-To akcelereomierz. -Super.
Może moglibyśmy go użyć na niedzielnym marszu dla Autyzmu.
Chodzilibyśmy z tym cały tydzień.
Zebralibyśmy dużo więcej kilometrów i wygrali.
To doprawdy inspirujący pomysł. Trybiki pracują.
-Jakie trybiki? -W twojej głowie.
Tam nie ma żadnych trybików. Tylko mój mózg.
Masz rację.
Obejrzyjcie je wszyscy. Obejrzyjcie.
Gdzie tu sytuacja awaryjna?
Dasz mi chwilę?
Moich nie rzucaj.
Wprowadzamy nową linię butów do biegania.
Czy to powrót do lat 90.?
Wszystkie są takie różowe?
Ja wybrałam różowe.
-Zaletą tych butów... -Nie musisz ich zakładać.
Nie wiedziałam, że to zawody drużynowe.
...jest to, że liczą przebytą trasę w czasie marszu.
Rany, czyli mają tę samą technologię co Nike wprowadził pięć lat temu.
To niesamowite.
Dlaczego musisz to robić?
Mogę kontynuować prezentację?
-Wybacz. -Kontynuuję.
-Dalej, synu. Ja cię słucham. -Ja słucham, tato.
W niedzielę jest marsz Głos Autyzmu.
Nasz Max wpadł na wspaniały pomysł,
żeby zmierzyć dystans tymi butami.
Rozdajemy buty wszystkim drużynom,
żeby zmierzyły, ile przeszły.
To cudowne!
A zwycięzca dostaje puchar!
Puchar!
Pójdziemy wszyscy razem i zdobędziemy puchar.
Pomyślałem, że byłoby miło zrobić to razem, jako rodzina.
Dobry pomysł.
Drużyna Braverman.
Zakładajcie buty!
Maszerujmy dla tych dzieci z autyzmem.
Tak jest!
On nie wie?
Chyba nie.
-Ja nic nie zrobiłam. -Musisz być ponad to.
O boże. To ona.
Nienawidzę jej.
Po prostu ją mińmy.
Suka.
-Wynocha. -Słucham?
-Słyszałaś. -Ostre laski.
Ładne atletyczne szorty.
To spodnie.
Szorty są zwykle krótsze, ale byłaś blisko.
Jak możesz sypiać z chłopakiem kuzynki?
To nie twój interes, skarbie.
To mój interes.
Wiem, że to twój interes i możemy porozmawiać o tym na osobności,
a nie przy tych sukach.
Nawet ich nie znam.
Co takiego? To moje przyjaciółki.
Twoje przyjaciółki...
Tak, to moje przyjaciółki. Nie spały z moim chłopakiem!
Mam ci przy wszystkich powiedzieć, dlaczego?
Mów, chcę wiedzieć!
Bo miałam z nim więź, której ty nie miałaś! Oto dlaczego!
I przykro mi! Przepraszam!
-Przykro mi, ale tak właśnie jest! -Więź?
Mogłyśmy to zrobić inaczej.
Ty zdziro!
We mnie będziesz rzucać?
Dziewczyny, przestańcie.
Ze mną, ale już! Spokój!
Zostaw mnie!
Amber świetnie sobie radzi.
Dziękuję.
Normalnie zawiesilibyśmy obie za bójkę.
Musimy mieć pewność, że to się nie powtórzy.
-Absolutnie. -Oczywiście, że nie.
-Nigdy więcej, obiecujemy. -Nigdy.
-Obiecujemy. -Dobrze, dziękuję.
Bardzo dziękujemy.
-Bardzo nam przykro. -Bardzo.
-Idziemy. Chodź. -Haddie.
Kolejny wspaniały dzień
-w rodzinie. -Nie zaczynaj.
Co się dzieje?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Chcę wiedzieć.
Nie chcę o tym mówić.
-Co się stało? -Czemu?
Chcę wiedzieć, póki wszyscy tu jesteśmy.
-Nie. -Powiedz natychmiast.
-Spytaj Amber. -Ja chcałam o tym porozmawiać.
Weź odpowiedzialność za swoje czyny.
Mówiłam, że jest mi przykro.
-Powiem im! -Spokój!
Masz mi powiedzieć,
co się stało, w tej chwili.
-Proszę, nie mów. -Przestańcie!
Amber kazała mi zerwać ze Stevem.
A potem się z nim przespała.
Co?
-Czy to prawda? -To bardziej skomplikowane.
Czy to prawda?
Tak, to prawda.
-Chcę stąd wyjść! -Boże, słuchajcie...
-Chodźmy. -To okropne.
Porozmawiam z Amber.
Dobrze by było.
Bardzo mi przykro.
Jesteśmy dorośli.
Dajmy więc dobry przykład i nie pogarszajmy tego, dobrze?
Można to pogorszyć?
-Adam! -Idę!
-Błagam, mamo! -Idę!
Nie podoba mi się twój ton.
-Naprawdę? -Już idę.
-Zasnął. -Dobrze.
-Nareszcie. -Moja kolej, wskakuj.
Umierałem z samotności.
Wskakuj, no już!
-Wiesz co? -Co?
Widziałem coś dzisiaj.
-Co? -Na kanale naukowym.
Naprawdę?
-To było ekstremalne. -Tak?
Chcę to wypróbować.
I myślę, że skoro jesteś zawodową tancerką...
A ty czym jesteś?
Zawodowym choreografem.
-Naprawdę? -Spróbujmy.
Nie wiedziałam, że jesteś choreografem.
O co chodzi?
Co ci jest?
-Coś cię boli? -Moje plecy.
Co się stało?
Nie umiesz pukać?
Nic ci nie jest?
W piątek mam przesłuchanie.
Przyniosę lód.
I ciepły okład. I to i to.
Będę twoim sługą.
Przynieśmy mamie lód.
Nic jej nie będzie?
-Nic mi nie jest. -Jak zrobiła sobie krzywdę?
Skakała na łóżku.
Ale...
To nie takie trudne.
Oj mamo, daj spokój.
Twoja zupa jest pyszna. Chcę poznać sekret.
Żadnych sekretów. Skąd to nagłe zainteresowanie moim rosołem?
-Jestem w Anielskim Komitecie w szkole. -Co to jest Anielski Komitet?
Kiedy jakiś rodzic ma wypadek,
jest chory, po operacji albo ogólnie ma trudności,
wtedy na pomoc wzywa się Anielski Komitet,
żeby przynieść jedzenie czy cokolwiek innego.
-To wspaniałe. -Prawda?
Co cię skłoniło żeby się tam zapisać?
Skąd to zaskoczenie?
Naprawdę tak trudno uwierzyć? Dziwi cię, że jestem aniołem?
Nie.
Niech ci będzie, Joel mnie zapisał.
-Tak myślałam. -Ty...
Dasz sobie radę.
Więc ja...
Rozmawiałaś z tatą?
Jeśli mogę cokolwiek zrobić,
dla innych dzieci...
To nie jest problem twój, ani twojego rodzeństwa.
To sprawa między mną a ojcem.
Wiem.
Wiem. Tylko pytam.
Wiem, ale wywierasz na mnie presję,
a to w niczym mi nie pomaga.
Presja tylko szkodzi.
Nie musimy o tym mówić, wybacz.
Dziękuję.
Dzięki.
Myślisz, ze tata niedługo wróci do domu?
Nie.
Nie sądzę.
Jakiś pajac w kupie złomu dostarczył twojej matce sztalugi wczoraj wieczorem.
Wiesz coś na ten temat?
Co sądzisz o tych butach?
-Nie odpowiedziałeś na moje pytanie. -Co?
Ma na imię Matthew.
To nauczyciel mamy.
Nie odpowiedziałeś.
Wygodne są te buty?
-Raczej tak. -Maja nową wielowarstwową podeszwę.
Są trochę sztywniejsze.
Mają tam ten czip, prawda?
Tak.
Jak idę tyłem to zmniejszam liczbę kroków?
Nie, skądże. Chodź.
Chcę, żebyś się czegoś dowiedział o tym nauczycielu.
W sumie dopiero się tego uczymy.
Nie wiedziałam, że jest taki marsz.
Max wpadł na ten pomysł.
Kiedy się w to zaangażowaliśmy on...
Jeszcze mu nie powiedzieliśmy...
że...
On nie wie, że coś jest z nim nie tak.
To mnie dołuje, bo...
nie mówiąc muczuję się, jakbym go okłamywała.
On się tak cieszy z udziału w tej imprezie,
a ja sobie myślę: "Dlaczego mu nie powiedziałam”?
Nie ma idealnej odpowiedzi na pytanie, kiedy należy dziecku powiedzieć.
Każdy przypadek jest inny.
Więc nie robię nic źle?
Ważne jest, by nie obciążać Maxa informacją,
na której przyjęcie nie jest jeszcze gotowy.
Jak dzieci zaczynają dostrzegać, że są inne?
Jakich znaków powinnam wypatrywać?
W miarę jak dorastają, problem staje się coraz większym wyzwaniem towarzyskim.
To znaczy?
Zawiłości zostawania na noc u kolegi,
interakcje z innymi dziećmi, na przykład podczas obozu letniego stają się...
Nie będzie mógł...
-Nie o to chodzi. -...pojechać na obóz.
Po prostu będzie miał z tym większe trudności.
Świetnie.
Coraz lepsza zabawa, nie?
Proszę spróbować nie martwić się tym przedwcześnie.
Będzie pani wiedzieć, gdy przyjdzie czas, żeby z nim o tym porozmawiać.
Max pani powie.
DZIWKA
Co...
Mam przyniesć ci trochę farby?
Nie. Pieprzyć je.
Olejemy to. Pieprzyć je.
-Tylko nie mów mamie. -Dobrze.
Poważnie, zacznie świrować. Obiecujesz?
Obiecuję.
Dzięki.
Drew zrobił to zdjęcie. Możesz w to uwierzyć?
Nie mogę.
-To niedopuszczalne. -Przepraszam.
Myślisz, że Haddie to zrobiła?
No tak, to znaczy... Przykro mi.
Nie wierzę, że Haddie...
...miała z tym coś wspólnego. Nie wierzę.
Czuje się zdradzona, ale nie zrobiłaby czegoś takiego.
Nawet jeśli okoliczności
-są, jakie są. -Wiem.
Nie wiem, kto inny mógłby to zrobić.
Dziewczyny są wściekłe.
Nie chodzi o chłopaka
chodzi o reputację Amber w nowej szkole.
To się naprawdę liczy.
Haddie tego nie zrobiła.
Porozmawiamy z nią.
To niewiarygodne.
Zapominacie chyba,
że to Amber spała ze Stevem.
To Amber z nim spała,
tymczasem my próbujemy
-jej pomóc? -Nazwali ją dziwką.
Nie o to chodzi.
Amber popełniła błąd, przeprosiła,
-zrobiła wszystko... -Więc przeprosiła?
Wielkie rzeczy, że przeprosiła.
Więc wystarczy przeprosić...
...i możesz robić to, na co masz ochotę.
Czy tak trudno sobie wyobrazić, że Haddie nie jest idealna?
Czy łatwiej jest winić za wszystko Amber?
-Dosyć. -Nie użalaj się...
-Nie użalam się! -Dosyć tego.
Mówię, że twoje dziecko...
Sarah, posłuchaj...
Wyobraź sobie, że ktoś pisze "dziwka” na szafce Haddie!
Nie napisałby, bo nią nie jest.
A Amber jest dziwką?
-Tego nie powiedziałam. -Zachowujmy się jak dorośli.
Porozmawiamy z Haddie o szafce.
Na pewno nic o tym nie wie...
-Tylko o to proszę. -...ale porozmawiamy.
Przepraszam, Kristina, naprawdę.
Ja też.
-Naprawdę. -Wiem.
Gdyby doszło do rękoczynów, jak myślisz, która wygrałaby walkę?
Kristina ma niezły zasięg,
Ale Sarah jest bardziej zawzięta.
Jest barmanką z Fresno,
a one muszą sprowadzać klientów do parteru bez namysłu.
Wziąłbym miejsce tuż przy ringu, żeby to obejrzeć.
Jesteś kretynem.
Kristina jest wściekła z powodu tej zdrady.
Muszę sobie z tym radzić.
A co o tym sądzi głowa rodziny?
Najważniejsze, ze Haddie nie uprawiała seksu.
To dobrze.
Druga wiadomość: nie uprawiała seksu ze Stevem.
Jej pierwszy raz...
-Który wkrótce nastąpi... -Dzięki.
Nie chcę żeby to było złe doświadczenie z kolesiem,
który złamie jej serce.
Chcę, żeby ta sprawa przycichła,
a życie wróciło do normy,
żebyśmy skupili się na przykład na butach liczących kroki.
Drużyna Braverman.
ZUPA babuni
Gotowe.
Pani jest mamą Sydney?
Tak, a pani musi być mamą Jonaha
Od Komitetu Anielskiego.
Jestem wrakiem emocjonalnym.
A pani przyniosła zupę. To wspaniale, bo...
Nie powinnam dźwigać.
Strasznie ciężko mi przełykać, więc zupa jest jak znalazł.
O rany. Tak mi przykro. Jaką przeszła pani operację?
Nikt pani nie powiedział?
Mam nowe piersi!
Powiększyła sobie pani biust?
Niesamowite są, co? Proszę spojrzeć, są...
Chce pani pomacać?
-Nie. -Na pewno?
-Nie. -Musi pani.
-Nie. -Proszę się nie wstydzić.
Czy dotykała pani kiedyś coś jędrniejszego?
To moje piersi.
Gratuluję.
Musimy się pospieszyć.
Bo jeśli ciocia nie chodzi w kółko w pracy...
Adam Braverman!
-Czesć. -Siema, Max.
-Wy też bierzecie udział w marszu? -Pewnie.
Firma mojego taty zrobiła te buty.
To podejrzane.
Dysytans podlicza niezależna strona.
-On żartuje. -Żartowałem.
Ale planujemy wygrać,
bo cały mój klub rowerowy nosi twoje buty.
To nic nie da, bo oni pedałują.
A nie maszerują.
Ale naliczają dystans
i są bezlitośni.
Jesteśmy na pełnych obrotach!
Noel chce zdobyć puchar.
-Tak samo jak Max. -Zdobędziemy go.
Może tak, może nie.
-O której idziesz spać? -O 8:00
-A twój tata? -Tato?
Około północy.
Phil chodzi spać o 4:00 nad ranem.
-Co? -To prawda.
Sypia trzy godziny. Jest jak maszyna.
I chodzę cały czas, póki się nie położę. A potem chodzę we śnie.
-To prawda. -Tato, musimy już iść.
Musimy dziś nabić 20 kilometrów.
Idziemy. Powodzenia.
-Do niedzieli. -Piątka.
-Pa. -Powodzenia.
-Idziemy. -Tato!
Nie idź tak szybko.
Paskudztwo! Nie jestem przekonany co do tego chińskiego lekarstwa.
Dr. Ting to geniusz.
To chyba dosyć luźna interpretacja słowa "doktor”.
Tylko zmieszaj je odpowiednio.
Musi być dokładnie.
-O mój Boże! -Co?
-Tu są koniki morskie.
-Nie ma tam żadnych koników. -To nie koniki morskie?
Może i tak, ale to nic nie szkodzi.
-Nie? -On wie, co robi.
Chyba czyścił swoje akwarium.
Wyleczył mnie z grypy w 12 godzin. Wie, co robi.
Biedne koniki morskie.
Mogą być na liście gatunków zagrożonych.
Miałeś być moim sługą.
-Jestem. -To podaj mi herbatę...
-Zgoda, będę twoim sługą. -...z koników.
-Zrobię herbatkę z koników. -Dziękuję. Boże.
Jeśli po wypiciu tego zaczniesz mówić po chińsku,
to będę mógł się dodzwonić do doktora Tinga?
Smacznego.
Chcesz widelczyk do koników?
Opowiesz mi, co się stało?
Wiesz co się stało.
Ale nie od ciebie.
Co za różnica?
Jest różnica.
Kochanie. Co się stało?
Nie wiem.
Mam wrażenie, że coś musi być ze mną bardzo nie tak.
Bo to straszne.
To chyba najgorsza rzecz, jaką mogłam zrobić.
-Nie. -Coś jest nie tak.
Ale jednocześnie bardzo go lubię.
Bardzo go lubię.
To okropna sytuacja,
ale nie zrobiłam tego ot tak,
dla zabawy.
To było ważne. A teraz wszystko jest do dupy.
Wszystko jest z tobą w porządku.
Przepraszam, że wszystko spieprzyłam.
Nic się nie stało.
Już dobrze.
Cześć.
Coś ty zrobiła Lucy Eestman?
Co takiego zrobiłam?
Powiedziała Amy Popchec, że potraktowałaś ją z góry...
Co?
...a Amy Popchec nie omieszkała powiedzieć wszystkim rodzicom w szkole.
Zwolniłam się z pracy na trzy godziny,
żeby niańczyć kobietę, po operacji cycków.
To prawda, że dałaś jej sztuczną zupę?
Sztuczną?
Nie.
-Na pewno? -Skąd.
Podobno prosiła jedynie o domowe jedzenie,
a znalazła rachunek pływający w zupie.
To dziwne, nie?
To chyba nie był składnik.
Dobra. Mam dużo rzeczy na głowie.
-Wiem. -I mam pomóc Lucy Eestman wydobrzeć
po operacji biustu?
Odbierałem dziś Syd ze szkoły.
Napotkałem wiele lodowatych spojrzeń.
Mrożących krew w żyłach.
-Zrób mi przysługę. -Niewiarygodne.
Wiem, że to absurdalne, ale czy mogłabyś...
Chodzi o to, że ta cała sytuacja z rodzicami...
Tak.
-Zupa? -Zupa.
-Dla ciebie, nie dla niej. -Dziękuję.
Rany boskie.
Podano śniadanie.
Podoba mi się to.
Zobacz, co znalazłem.
Artykulik o Alvin Ailey.
Piszą, że szukają pewnej tancerki,
o imieniu Jasmine Trusell.
Nie mówiłaś mi, że są z Nowego Jorku.
-Wszyscy to wiedzą. -Ja nie wiedziałem.
Nie sądzisz, że to coś, o czym powinniśmy porozmawiać?
Nie ma tu o czym rozmawiać. Nie dostanę się tam.
-A co, jeśli się dostaniesz? -Nie dostanę się.
A gdybyś hipotetycznie się tam dostała, co by się stało?
Nie dostanę się. To tylko taki sprawdzian.
Robię to tylko po to, żeby zobaczyć, czy temu podołam.
Czy zrobisz mi jeden ze swoich
cudownych masaży stóp?
Takich masaży stóp nie mają w Nowym Jorku.
Proszę cię.
Masaż.
To część mojej terapii na plecy.
Chyba poproszę prawnika, żeby sprawdził, czy to jest w umowie.
Myślę, że wykorzystujesz swojego sługę.
Smakuje prawdziwie.
Ponoć narzekałaś w szkole na moją zupę, więc proszę bardzo.
Daj spokój, na pewno nie była domowej roboty.
Muszę unikać przetworzonego jedzenia, szczególnie od czasu operacji.
Miałaś operację na życzenie.
Masz prawo powiększyć sobie biust.
Ale nie ma potrzeby prosić rodziców ze szkoły o pomoc.
To absurdalne.
-Wiesz co? -Przepraszam.
Wiedziałam, że masz problem.
Jesteś uprzedzona do kobiet z małym biustem.
-Wiedziałam. -Czas na mnie.
Nie wszystkie jesteśmy tak hojnie obdarzone przez naturę, jak ty.
Ja mam w domu prawdziwy kryzys.
Moi rodzice się rozstają, więc...
O nie.
Tak mi...
-Posłuchaj... -Przykro mi.
Nie, ja...
Tak mi się wymknęło. Nic im nie jest.
-Twój ojciec miał romans? -Nie.
Mój mąż zostawił mnie dla młodszej.
Nie miałam pojęcia.
Czy to dlatego...
Operacja?
Tak jakby... Ja nie...
Kobiecie w moim wieku trudno wyjść do ludzi.
Wyobraź sobie, jak musi czuć się twoja mama.
-No już, chodźmy. -Już idę, Max.
Nie mamy czasu, musimy chodzić!
-Dobra. Idę. -Zaraz będę.
Rany.
On naprawdę chce ten puchar. Ma obsesję.
Wiem. A rywalizujemy z Philem Lessingiem,
który nie ma życia i nie sypia.
Nie żartuję.
Kochanie, ja...
Zapytałam doktora Pelikana, kiedy powinniśmy porozmawiać z Maxem.
Będziemy wiedzieć kiedy.
Tak powiedział?
Max zacznie zadawać pytania.
Niezbyt rozumiem.
-Nie próbował mnie pocieszyć. -To mało pomocne.
Wcale nie był pomocny. Jest lekarzem.
Co z wami?
To ostatni dzień.
-Idę. -Musimy pokonać Lessingów.
-Wiem. -Phil Lessing nie sypia.
Powiedział mi to...
-Max, posłuchaj... -...prosto w twarz.
Idę po dziadka. Idziemy!
Słuchaj, skarbie, coś wymyślimy.
Ruszcie się!
Już dobrze, idziemy.
-O patrzcie, idzie zdzira. -Cześć, dziwko.
Co ty robisz?
Muszę się tym zająć.
Nie wiem, po co on tak za nią gania.
Musisz przestać to robić.
Nic nie robiłyśmy.
Właśnie, że robiłaś. Jesteś wredna.
Tu nie chodzi o wasze żarciki i obrzydzanie ludziom życia.
Tu chodzi o moją rodzinę.
Wyluzuj, Haddie.
Wystarczająco mam już z tym wszystkim w domu, więc przestań.
-Cześć. -Cześć.
Mogę usiąść?
Pewnie.
Wszystko w porządku?
Nie czuję się w porządku. Ani fajnie. Nie czuję się dobrze.
Nijak się nie czuję. Nic tu nie mogę zrobić.
Gdzie się nie ruszę, nabijają się ze mnie i wyzywają od dziwek,
albo popychają i...
Bardzo mi przykro.
Nie chciałem, żebyś przez to przechodziła.
Czuję się za to odpowiedzialny.
To nie twoja wina.
Być może zasłużyłam na to.
-Dostaję to, na co zasłużyłam. -Wcale nie.
Bardzo mi przykro.
Zrobię wszystko, żeby naprawić tę sytuację.
Bez przerwy o tobie myślę.
-Naprawdę? -Tak.
Naprawdę.
Hej, Sarah, tu Adam.
Chciałem się upewnić, że to, co powiedziałem tacie,
o tym nauczycielu sztuki, czyli że nie są razem z mamą, to prawda.
Mogę ci tylko powtórzyć jej słowa.
-Nie spotyka się z nim. -Świetnie, dzięki.
-Adam? -Tak?
Dobra, powiem wszystko co wiem.
Przespali się raz ze sobą.
Adam?
Tak. Już jestem. Macha do mnie.
Dobrze, idź już.
-Pogadamy później. -Pa.
Dzień dobry!
Dobrze, że w końcu dotarłeś. Zacząły mnie już łapać skurcze.
Dalej, dzieciaku.
Tato, może zwolnij? To długie zbocze.
-Dalej, złotko. Dodaj gazu. -Jak chcesz.
O Boże.
W porządku?
Dobrze się czujesz?
Tato?
Twoja matka oddala się ode mnie.
Nie wiem, co robić.
Może na początek z nią porozmawiasz?
Dała buty do biegania temu facetowi.
Wiesz co się dzieje? Znasz prawdę?
Daj spokój, muszę wiedzieć. Nie mogę nic zrobić bez poznania prawdy.
Wiem tylko tyle,
że podobno raz się z nim przespała.
Ale to już skończone.
O rany.
Dobra, o to mi chodziło.
Teraz nie muszę rozmyślać jak wariat.
Dzięki, że byłeś ze mną szczery.
Pewien mądry człowiek powiedział mi kiedyś,
że zawsze musimy sobie wybaczać, zamiast trzymać się kurczowo przeszłości.
Drużyna Braverman.
Powiedzieć ci coś? Jesteś bohaterem.
Bohaterem.
Nie wiem, jak ty to wszystko robisz.
Mówisz o zbiórce funduszy?
Nie, o naprawianiu wszystkich.
Ja nikogo nie naprawiam.
-Właśnie, że tak. -Nieprawda.
Tak, to leży w twojej naturze.
Naprawiasz ludzi. Jesteś naprawiaczem.
To brzmi, jakbym był wścibski.
Bo to graniczy ze wścibstwem.
Jako dziecko ciągle coś naprawiałeś.
Nawet to, co nie wymagało naprawy.
-Pomóż mi wstać. -Dobra, świetnie.
Dam radę. Co ty robisz?
Miałem pomóc ci wstać.
-Sam wstanę. -Jak chcesz.
Jak będę potrzebował twojej pomocy to poproszę.
-Gotowy? -Tak.
To biegniemy.
Dostaniesz się, mamusiu.
Strasznie się denerwuję.
Żartujesz? Spójrz na te szkapy. Dasz radę.
No dobra, gotowi na kolejną grupę.
Moja kolej.
No dobra. Bierz ich.
Masz rację, kolego. Dostanie się.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Nie wytrzymam.
Nie mogę.
Haddie, kochanie, ścisz muzykę.
-To dlatego, że płacze. -Co?
Podsłuchiwałem pod drzwiami.
-Mogę wyjść na podwórko... -To ta muzyka.
Mogę wejść? Wiem, że potrzebujesz prywatności...
Max, idź na dół.
Zaraz zejdziemy.
-Haddie. -Przestań.
Staramy się uszanować twoją prywatność.
Możesz otworzyć drzwi?
-Haddie! -Wynocha!
Mamy jeszcze tylko jeden dzień.
Max, wyjdź.
Musimy chodzić!
-Chodzić! -Idź na dół.
-Musimy chodzić! -Na dół.
Dostanę za to nalepkę?
Dostaniesz.
Lubię Neila Diamonda czy kto to tam jest, ale jest za głośno.
Miałam zamiar ściszyć.
W porządku. Skoro cię to uspokaja.
Nie możesz tak się tu smucić cały dzień...
Nie smucę się.
...torturować nas głośną muzyką.
-Ja was torturuję? -Trochę tak, kochanie.
Załóż buty i przejdźmy kilka kilometrów na rzecz autyzmu.
-Dobry pomysł. -Nie...
Nie idę jutro na marsz, jeśli Amber tam będzie.
Te dwie sprawy nie mają ze sobą nic wspólnego.
Idziesz jutro na marsz.
Twój tata ciężko nad tym pracował
i nie możesz zawieść Maxa.
Słuchajcie...
Co?
Amber kłamie, widziałam, jak całowała się ze Steve'em w szkole.
Co?
Słucham?
-Całowali się? -Tak.
Ta mała...
...kłamczucha.
Nie musisz iść.
To okropne.
-Straszne. -Przykro mi.
Pozwolisz mi z nią porozmawiać?
-Tak. Rozmawiajcie. Przepraszam. -Dziękuję.
Nie jest fair prosić cię, żebyś wzniosła się ponad to i poszła na marsz,
-ale bardzo tego chcę. -Nie idę jeśli Amber idzie.
-Rozumiemy to. -Właśnie że nie.
-Ja nie rozumiem. -A ja tak.
-Posłuchaj mnie. -Nie rozumiesz...
Zestarzejemy się, jedno z nas umrze,
i będziemy żałować każdego dnia,
kiedy gniewaliśmy się na siebie.
Kochanie, możesz wyjść na chwilę na zewnątrz?
Chcę z tobą porozmawiać.
-Pewnie. -Jedna rzecz.
Zadzwoń do swojej siostry.
Amber nie pójdzie na ten marsz.
Stawiasz mi ultimatum?
Pogódź się z tym.
Nie będę wypraszać własnej rodziny.
My jesteśmy twoją rodziną.
Posłuchaj mnie.
Ja podejmę tę decyzję.
Chcę, żeby obie poszły.
Super.
Chcę, żeby się pogodziły.
W takim razie sam powiedz to swojej córce.
Powiem.
Pieprzona rodzinka.
-Wielkie dzięki. -Wspaniale.
Haddie, możesz usiąść na chwilę, proszę?
Wiem, że to trudne i że czujesz się zraniona.
-Więc czemu nie jesteś po mojej stronie? -Jestem po twojej stronie.
Uzgodniliśmy z matką, że to moja decyzja,
bo jutro jest moja impreza.
I wiem, że zaczniesz wywracać oczami,
ale proszę cię o to właśnie dlatego, że trzymam twoją stronę.
nie możesz przejść przez życie pozwalając, żeby ból dyktował ci, jak się zachowywać.
Łatwo jest siedzieć w sypialni i pielęgnować zranione uczucia.
Trudniej jest wznieść się ponad to.
Tu nie chodzi o ciebie czy o Amber.
Chodzi o Maxa.
Nie zmuszę cię żebyś poszła, ale proszę, żebyś zrobiła to dla mnie.
Co powiesz?
Zgoda.
Wspaniale, dziękuję.
No już! Nie żartuję! Jesteśmy spóźnieni! Chodźcie!
Przestań się drzeć. Ja nie idę.
-A koszulka? -Nie idę.
-Załóż koszulkę drużynową. -Nie, bo nie idę.
Nie zmusisz mnie.
Udam, że tego nie słyszałam.
Nie idę fizycznie, emocjonalnie, ani psychicznie.
-Nie idziesz? -Tak będzie lepiej dla wszystkich.
-Nie chcą mnie tam. -Nie słucham.
-Ja też nie idę. -Włóż... Co?
-Jestem jej skrzydłowym. -Nie.
Jesteś skrzydłowym wujka Adama.
-Proszę nie róbcie tego. -Nie idę.
-Posłuchaj. -Musimy iść.
Nie chą mnie tam...
Nie róbcie mi tego!
Musimy pójść wszyscy jako rodzina i dobrze się bawić!
Zakładaj swoją śliczną czerwoną koszulkę i do samochodu!
Wyglądamy żenująco.
Witam wszystkich. Zgadnijcie. Nie idziemy.
Dzielnie walczyłaś,
ale zostajemy w domu.
Czasem bycie idealnym rodzicem,
nie jest warte rozlewu krwi.
A ja tak czy inaczej nie mam ochoty widzieć się z waszym ojcem.
Zadzwonię do Adama, na pewno to zrozumie.
Chcecie gofry?
-Pewnie. -Jasne.
Zrobisz też naleśniki?
-Chcesz kiełbaskę? -Nie.
Skończyłeś?
Zapomniałam kremu.
-Przykro mi. Poparzyłaś się? -Chyba tak.
Teraz Julia nie idzie bo opiekuje się Lucy Essman.
A twoja mama?
Miała przyjść z Sarah i dzieciakami,
ale najwyraźniej nie chcą się fatygować.
Przykro mi, skarbie.
My przyszliśmy.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że wygramy.
Ja też, kolego.
Szkoda, że reszta rodziny nie przyszła.
Ważne, że ich kilometry się liczą.
To najważniejsze.
-Otóż to! -Idziemy!
Witam wszystkich!
Witam na ósmym dorocznym marszu Głos Autyzmu,
na rzecz osób zmagających się z widmem chorób ze spektrum autyzmu.
Tak!
z dumą ogłaszam, że tegorocznym zwycięzcą jest...
Drużyna Braverman!
-Udało się! -Braverman!
Chodźcie tutaj.
Byliście wspaniali.
Świetna robota!
Udało się!
-Zdobyliśmy puchar! -Max!
Dziękujemy Adamowi Bravermanowi oraz T and S Footwear
za wkład w tegoroczny marsz.
Zebrane pieniądze pomogą wielu osobom osiągnąć swoje cele.
Brawa dla Drużyny Braverman.
Chciałbym podziękować wszystkim uczestnikom.
Dziękuję serdecznie,
a to dla mojego syna, Maxa.
Miałam do ciebie dzwonić.
Gdzie byliście?
Rozumiesz... Amber.
Jasne. A w ogóle, to wygraliśmy.
-Wspaniale! -Super, co?
Organizator chciał, żeby każdy dostał dyplom.
Byli bardzo wdzięczni. Proszę.
Niesamowicie ciężko pracowałem, żeby zebrać dziś całą rodzinę.
Zmusiłem nawet Haddie, żeby poszła.
Nienawidzi mnie. A wy się nawet nie pokazaliście.
Też ciężko pracowałam, żeby zebrać całą moją rodzinę.
Nie udało mi się, ale tobie tak.
Nic nowego.
Mieliśmy niedorzeczną kłótnię,
i mama przekonała mnie, żeby nie iść.
Więc to wszystko wina mamy?
Amber kłamała.
Nadal spotyka się ze Steve'em.
Haddie widziała, jak się całowali.
Przykro mi.
Mam już dość bycia źródłem problemów.
Więc zrób z tym coś.
Zaczynam mieć wrażenie, że może powinniśmy się wynieść, wiesz?
Może to wszystko było jednym wielkim błędem.
Nie, tego nie powiedziałem.
Dobranoc.
-Kochanie, jest pyszna. -Naprawdę?
Jest naprawdę dobra.
Nie jest twoja.
Nie, ale jest równie dobra.
Świetnie.
Czegoś tam dodałaś.
-Czy to kminek? -Tak.
Ty mała spryciaro.
-Smakuje ci? -Jest...
Interesująca i naprawdę smaczna.
-Dziękuję. -Nigdy bym o tym nie pomyślała...
Chyba już wystarczy.
Może jestem samolubna,
ale przeraża mnie myśl,
że nie jesteście już razem.
Wiem.
Możesz na mnie liczyć.
Chcę cię wspierać.
Może nie być łatwo.
Dziękuję, to wiele dla mnie znaczy.
Widzisz? Jesteś aniołem.
Moim aniołkiem.
Zjedzmy jeszcze zupy.
Na dnie jest makaron?
Tak, kop głębiej do makaronu.
Świderki.
Może tu na górze obok tej mrówki?
Nie pasuje obok samolotów.
Nie, bo to...
zasłoni obraz z żaglówką.
A na komodzie?
Nie, bo zasłoni odciski dłoni.
A tutaj?
Niczego nie zasłoni, kiedy to zdejmę, prawda?
Tak, tutaj będzie dobrze.
Chcesz spróbować go tam postawić?
Pomóc ci? Świetnie.
Obróć go.
-Obróć, żeby było widać tabliczkę. -Idealnie.
"Ósmy doroczny marsz na rzecz autyzmu”.
Pierwsze miejsce. Co ty na to?
Czemu daliśmy pieniądze na autyzm?
Jest mnóstwo innych organizacji.
Mieli najlepszy puchar.
To fajny puchar.
Wątpię, żeby inne organizacje miały lepsze puchary.
Nie mielibyśmy go, gdybyś nie wpadł na pomysł z butami.
Nie wpadłbym na ten pomysł,
gdybyś nie wziął mnie do pracy.
To prawda. Dobra z nas drużyna.