Wiem, że miał jakieś kłopoty finansowe.
-Wiesz? -Tak.
Poniósł ogromną stratę
na inwestycji w nieruchomości.
Mnóstwo kłamstw przez wiele lat.
Nie chodziło tylko o pieniądze. Była kobieta.
-Cześć, Sonny. -Cześć.
Wpuścisz mnie, czy nie?
Myślę, że to wszystko nie ma sensu.
Muszę iść.
Rozstaliśmy się.
Myślałem o tej całej sytuacji z Haddie.
Teraz nie czuję tego, co czułem przy niej.
Dzięki.
Boże.
Boże, Steve. Wstawaj.
Ubierz się.
-Boże! -Co się stało?
Wstawaj. Jeśli komuś powiesz, zabiję cię.
Rozumiesz? Zabiję.
-Co się stało? -A jak myślisz?
-Jesteś chłopakiem Haddie. -Nie jestem jej chłopakiem.
-Rzuciła mnie. -Nieważne.
Co ja zrobiłam kuzynce?
-Jest dobrze. -Nie jest.
-Możemy porozmawiać? -Nie możemy.
My nie możemy rozmawiać, bo nas nie ma.
Wczoraj... wiem, że też to czułaś.
Nieważne. Nie mogę. To był błąd.
Nie mogę tego z tobą robić.
Amber.
-Nie ruszaj szklanki. -To nie moja wina.
-Schowasz? -Poruszasz ręką i...
-Przepraszam. -Mamo!
Z drogi.
Dzień dobry, dziadku.
Przepraszam.
Dzień dobry, tato.
Adamie, kawy.
-Zjesz coś? -Wyspałeś się?
Przez całą noc coś mi cykało w głowie.
To moje świerszcze.
-Serio? -Tak.
-Ciekawe zwierzątka. -Schowałaś mleko?
-Tak. -Dobrze.
Co to takiego?
-Orzechowa. -Orzechowa?
Tak. Dobra.
-Chryste. -Nie lubisz orzechów?
-Dam ci inną. -W porządku.
Dokąd idziesz?
Na róg. Idę po kawę i donuty.
Ja chcę donuty!
Max, nie możesz ich jeść.
On może jeść, a ja nie?
To niesprawiedliwe.
Zjedz owoce.
Max, ciszej.
Już słyszeliśmy.
Dlaczego on dostanie donuty, a ja nie?
Babcia i dziadek się pokłócili.
Zdarza się. To nic takiego.
O co się pokłócili?
Nie wiem, skarbie, ale przez kilka dni
dziadek będzie mieszkał u wujka Adama.
Co się stało? Nie rozumiem.
Nie wiem. Bądźmy mili dla babci, dobrze?
Chcesz bardziej wypieczonego?
Nieważne.
Weź po jednym. Skarbie. Wcześniej wróciłaś.
No wiesz...
Kayla chrapała. Nie mogłam spać.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Dziadek i babcia się pokłócili...
-Później pogadamy. -Cześć, kochanie.
Mamo, zrobiłam naleśniki.
Są bardzo smaczne.
Nie mogę. Mam kurs malarski.
Ale wiesz, co?
Pamiętasz, jak mówiłam, że zrobię pracownię malarską na strychu?
-Tak. -Wreszcie to zrobię.
-Teraz? -Tak. Mnóstwo tam gratów.
Gratów? Wszystkie rzeczy z dzieciństwa.
Musisz to przejrzeć i zastanowić się, co zostawić.
Spytaj braci i siostry, czy też chcą to przejrzeć.
Niech zabiorą wszystko, co dla nich ważne,
bo to, co zostanie
rozdam albo spalę.
Spalisz?
Mamo!
Tata tonie po uszy w długach.
-Tak. Widziałem. -To wielka kwota.
Jak się układa z rodzicami?
Będzie dobrze.
Wszystko to się zaczęło,
bo nie wyszła mu duża inwestycja. To często się zdarza.
Pomogę mu z tego wybrnąć,
a on szybko pogodzi się z mamą.
Sprawdzałem wartość ziemi i budynków.
Nie wiem, jak on się z tego wykaraska.
Cóż.
Właśnie o tym chciałam z tobą pogadać.
Myślę, żeby zadzwonić do Timma.
-Wiem, że za nim nie przepadasz. -Ani trochę.
Ale zna ten rynek.
Ja też znam. Byłem podwykonawcą.
Wiem, ale on zarządza funduszami.
Ma znajomości. To jego praca.
Timm.
Timm...
Tak. Ma dwa "m” w nazwisku. Miejmy to na względzie.
Mam.
-Joel. -Chciał cię ukraść.
Czego chcesz?
To dla ojca.
Dobrze.
-Zrobię to dla niego. -Cicho.
Nie dla Timma...
Przestań.
Spokojnie. To nie jest Wielki Zderzacz Hadronów.
Nie wiem, czy wiesz, ale miałem system idealny.
W co drugi weekend
zawoziłem brudne ciuchy do rodziców.
Piłem z nią herbatę, oglądałem z nim mecz
a na koniec w czarodziejski sposób
moje ciuchy stawały się czyste i ułożone.
Jak długo to trwało?
Czternaście lat.
Ale teraz się pokłócili i nie mogę tam jeździć,
bo to zbyt stresujące.
System idealny...
-Prawdziwa tragedia. -Prawda? Koszmar.
Wiesz, że kolorowe trzeba oddzielić?
Nie potrafię oddzielać kolorów.
Dlaczego segregujesz moje pranie?
Nie panikuj.
To dobra wiadomość.
Musimy tylko jak najszybciej
zwiększyć produkcję kolekcji letniej.
Dobrze?
Próbki kolekcji letniej
wyprzedano prawie we wszystkich sklepach.
Możemy się odkuć finansowo.
Niech się za to wezmą, dobrze?
Zadzwonię później. Cześć.
Wszystko dobrze?
Przepraszam. Przyszłam cię o coś spytać.
Nie chciałam...
Sarah, co się stało?
Wiesz, dlaczego mama była wczoraj smutna?
Bo tata nie powiedział jej o swoich
nieudanych inwestycjach.
Tata zdradził mamę.
Obiecałam jej, że nie powiem, ale nie radzę sobie.
Kiedy to się stało?
Jeszcze zanim wróciliśmy z Fresno. Nie wiem.
Już po wszystkim, ale to się stało.
Dlatego są tacy smutni.
Obiecałam, że nikomu nie powiem.
Teraz ty mi to obiecaj.
Dobrze, obiecuję.
To skurczybyk.
Skurczybyk.
Jak mógł jej to zrobić?
Z tego samego powodu, dla którego mężczyźni zdradzają.
-Mają niską samoocenę. -Tak.
Biorą niebieskie tabletki na te sprawy.
To nie jest genetyczne.
Nigdy bym ci tego nie zrobił.
Nawet o tym nie pomyślałam. Wiem.
Oczywiście, że nigdy.
Mam nadzieję. Jestem tego pewna.
-Po prostu... -Ohyda.
To potworne, kochanie.
I niezręczne, bo teraz mieszka u nas.
-Wiem. -Ale ja nic nie powiem.
-Będę się zachowywać normalnie. -Jasne.
Będę udawała, że nic się nie stało.
Teraz nie chcę z nim o tym rozmawiać.
Powiesz coś Julii albo Crosby'emu?
-Nie wiem. Chyba nie. -Boże.
-Nie wiem. -To obłęd.
O, nie.
Cześć, Amber.
-Pogadamy o tym? -Nie.
Dobra.
-Czasem się zacina. -Musisz przestać.
Poważnie. Daj mi spokój. Przestań.
Zadzwoniłam do Timma.
Timma, władcę wszechświata?
Timmber-wilka? Eks-Timma?
Tak, do Timma. Spotkam się z nim na drugim lunchu.
Co to takiego?
To coś dla poważnych ludzi.
To socjopatia.
-Dziękuję. -Ale bzdury.
Wierzycie w jakiś drugi lunch?
Timm wykorzysta swoją wiedzę o nieruchomościach
i pozbędziemy się zmartwień.
Rodzice znów będą razem. Nie ma za co.
Nie będę musiał sam robić prania.
-Świat będzie lepszy. -Jak się czuje mama?
Ona... dobrze.
Jest delikatna, ale nie jest źle.
A tata?
Jest sobą.
Mówisz, jakbyś nie wiedział. Mieszkacie razem?
Tak.
Mama chce, żeby wszyscy zabrali swoje rzeczy ze strychu.
Jeśli coś chcecie, to weźcie.
Powiedziała, że inaczej wszystko wyrzuci.
Chce się tak zemścić na ojcu?
-A co to ma do rzeczy? -Był okropny.
Zwróciła się do nas.
Oboje wstaliście dziś lewą nogą?
-Po co kłamał? -Masz rację.
Było mu wstyd.
Połowie ludzkości brakuje kasy.
-On nie chciał. -Wiem.
Mówisz wszystko,
ale chyba nie pianino?
A jak myślisz, Crosby? Wszystko.
Uczyłem się na nim grać.
To "W.M. Schaum & Sons”.
Muszę mieć to pianino.
Odkąd jesteś sentymentalny?
Nie myślałeś o tym pianinie przez 15 lat.
Ale myślę o nim teraz.
Nie chcę, żebyście dobrali się do niego, zanim...
Jak chcesz umieścić pianino na łodzi mieszkalnej?
A ty z komisji? Co się to obchodzi?
To mały problem.
-Dobra. -Co to znaczy?
Przyjedźcie po rzeczy.
-Adam? -Co?
Rozwiążę kłopoty finansowe taty. Naprawdę.
Wiem o tym.
-Cześć, Haddie. -Cześć.
Jak było w szkole?
Dobrze.
Chcesz soku?
Nie, dzięki.
Haddie, wiem, że nie jest lekko.
Trzymaj się, dobrze?
Dobrze.
I bardzo dobrze, że się nie zgodziłaś, gdy ten chłopak
chciał cię namówić do stosunku.
Jestem z ciebie dumny.
Tak. Dzięki, dziadku.
Proszę.
Hej. Co jest?
Co się stało?
Dziadek.
Przykro mi. Co się stało?
Nic. Będę sama, dobrze?
Spędzasz za dużo czasu samotnie.
-Zaczynam się martwić. -Mamo, wszystko dobrze.
Nie. Haddie, przydałaby ci się...
nie śmiej się z tego,
impreza z nocowaniem.
Zaproś jakieś dziewczyny. Będzie fajnie.
Zrobimy ciasteczka. Nie lubisz?
-Mówisz poważnie? -Zrobię zapiekanki.
Wyciągniemy planszę Ouija.
Mamo, przestań!
Co? Nie?
Nie wiem. Naprawdę byś to zrobiła?
Tak. Chcę to zrobić dla ciebie.
Jesteś taka smutna.
-Dobrze. -Dobrze?
-Dzięki. -Kupię ci Meechies.
-Mochi. -Mochi.
-Dzięki. -Proszę.
O, Boże.
Mój królik! Królik z włóczki.
Mama by go spaliła?
Ta, prawda? Bez wahania.
Co robisz?
Jako oni to tu wnieśli?
Nie wiem.
Zmontowali je tu?
Nie wiem. Jak byś je wyniósł?
Nie wiem.
Przez ono, na mocnych linach?
Po to się ma rodziców, by trzymać graty u nich na strychu.
Mamie potrzebny jest strych. Uszanujmy to.
Nie sądzisz, że chodzi o coś innego, nie o tę przestrzeń?
Dlaczego jesteś taki sentymentalny?
Nie wchodziłeś tu przez 10 lat.
Nie jestem sentymentalny, tylko pragmatyczny.
Chcę pragmatycznie ocalić ważną część
historii naszej rodziny. Wiesz... Mamo!
-Nie. -Mamo!
-Cros, nie! -Mamo!
-Hej!
Mamo, przepraszam, ale musisz zmienić pomysł z pracownią.
Nie możesz malować w ogrodzie?
Tak jak Matisse i wszyscy wielcy.
Tak?
Nie wiem, czy Matisse,
ale niektórzy malarze tak robili.
Nie potrafię podjąć decyzji
co to do rzeczy na strychu. To zbyt trudne.
Wiem, że to bolesne, gąsko,
ale wszystkie moje dzieci mają juś swoje domy.
Cóż...
Albo starają się mieć.
Nie mogę decydować za was.
Sami zdecydujcie, co jest dla was ważne.
Wszystko jest ważne.
Zmiany są zdrowe.
Nie. To miejska legenda.
Czasem trzeba podjąć decyzję.
Tu nie ma dobrych przekąsek.
Co to znaczy: "Czasem trzeba podjąć decyzję”?
Myślisz, że mówi o tacie i o sobie?
Nie wiem.
To coś poważnego?
Nie czytam w myślach. Nie wiem.
Przecież ty jesteś na miejscu.
Byłaś świadkiem tej sytuacji.
Nie zgadzam się na to wszystko.
To pomoże.
Naprawdę. Dogadają się, jak zawsze.
I po sprawie.
Mam nadzieję.
Jak mogłaś zjeść lunch z tym gościem,
by pogadać o inwestycjach ojca, i mi o tym nie powiedzieć?
Tak jak mówiłam,
przerwaliśmy, bo miał rozmowę telekonferencyjną z Tokio.
Będzie następny lunch?
Przepraszam. Wiem. Przepraszam.
Tokio. Frajer.
Frajer, bo rozmawia z kimś z Tokio?
Wolno mi nie lubić ludzi. Ty nie lubiłaś Stacy.
Jej nie da się lubić.
Owszem, da się.
Miała taki dziwny...
sposób chodzenia.
-Nie wiem, o czym mówisz. -Arogantka.
Zaprosimy ich na obiad.
Nie.
-Co? -Nie.
Będę spokojny, jeśli on będzie.
Zgodziłbyś się?
Trzeba pomóc ojcu.
Przez lata był dla mnie miły. Częstował mnie żartami o eunuchach.
Muszę się jakoś odwdzięczyć.
Zrobiłbyś to dla mnie?
-Tak. -Tak?
Tak.
Gdyby wiedział, że jesteś przeciwieństwem eunucha...
Powiedzmy mu.
-Zachowajmy to w tajemnicy. -Świetny pomysł.
Choć ludzie zwykle nie mają pianin w barkach mieszkalnych,
to nie znaczy, że to zły pomysł.
Jestem nowatorem. Trzymaj.
Pierwszy miał mikrofalówkę.
Mieli mnie za wariata.
Tak, ale mikrofalówka waży pięć kilogramów.
A pianino sześć milionów.
Sześć milionów? Jakoś nie wierzę.
Raczej 600.
Ta jednostka bez trudu sobie z tym poradzi.
A jeśli nie,
to zacznę przebywać z takimi maluchami.
Z miniaturowymi
ludzikami o kręconych włosach.
Nie możesz go trzymać u Adama?
Nie mogę mu tego zrobić.
Już i tak przyjął ojca.
Skoro nie chcesz się go pozbyć,
jest tylko jedno wyjście.
Czyli?
Potrzebna ci większa łajba, stary.
To ze Szczęk? Byłaś Quintem.
To chyba kwestia Raya Scheidera.
Jeśli już to Roya Scheidera.
Tak. Roya Scheidera.
Jedno jest pewne: obiad gotowy.
Siadajcie.
Siadacie?
-Jasne. -Super!
-Dobrze. -Gorące.
Bardzo ładne.
Dziękuję.
Proszę. Ładnie, prawda?
-Bardzo. -Bez nadmiaru sera.
Dobrze.
Tak.
Bardzo ładnie.
Masz czterech ludzi. Podaj piłkę. Jest wolny.
Co tu się dzieje?
Proszę! Chwileczkę!
Co do diabła? Adamie!
-Usiądź, dziadku. -Adam!
Chodź na chwilę! Telewizor się zepsuł.
Kreskówka się włączyła.
Uspokój się.
Oglądałem mecz i pojawiła się kreskówka.
-To Sponge Bob. -Spokojnie.
-Sponge Bob? -Pomówmy w innym pokoju.
-Wyjaśnimy ci tam. -Wyjaśnimy.
Chodź.
Tato, słuchaj.
Wiem, że chcesz oglądać mecz,
ale musimy ograniczać Maxowi telewizję.
O nie może być zaskakiwany.
Zawsze o 19.00 będzie włączał się Sponge Bob.
A po programie telewizor sam się wyłączy.
Odkąd to tak ustawiliśmy nie ma kłótni
-o telewizor. -Ani jednej.
Żadnych kłopotów.
To dobre dla Maxa.
Nie ma wyjątków? Nawet na dogrywki?
Jeśli ci się tu nie podoba...
Hej.
Tak to chcesz rozegrać?
-Tak. -Tak?
Dobrze. W porządku.
Posłucham meczu przez radio, które mam na piętrze.
Razem ze świerszczami
i innymi owadami, które tam są.
-Zabiję go. -Ja pierwsza.
-Zabiję go. -Ja też.
-Hej. -Hej.
Mama wpadła na pomysł.
Jest głupi, ale może być wesoło.
Zrobimy imprezę z nocowaniem.
Może być wesoło.
Ja, Tisha, Kayla, Grace
i chcę, żebyś przyszła.
-Dzisiaj? -Tak.
Mam test z algebry.
O, nie. Musisz tam być.
Gdy nabijasz się ze Steve'a,
czuję się znacznie lepiej.
Proszę.
Oczywiście. Przyjdę.
Świetnie. Do zobaczenia.
Nie jestem pewien, czy wprowadziłbym się
w najbliższym czasie,
ale zobaczyłem napis i...
Świetnie. Dwie sypialnie, jedna łazienka.
Dobrze.
Pianino zmieściłoby się przez te drzwi?
Czy fortepian?
To nie jest pianino Eltona Johna, tylko moje.
Zwykłe.
Myślę, że tak.
-Tak? -Chyba tak.
Dobrze.
A okoliczne szkoły? Są dobre?
Bardzo. Uzyskują tu najlepsze oceny w East Bay.
Ma pan rodzinę?
Tak. To skomplikowane.
Ale od niedawna mam syna.
Jest uroczy.
-Pokazać zdjęcia? -Jasne.
To jest on.
-A to jego mama. -Ładna rodzina.
To prawda.
Jest was tylko troje, czy...
Tak.
Prawdopodobnie. Ale pianino na pewno.
Nad resztą jeszcze pracujemy.
Tutaj jest prawdziwa jadalnia.
Przytulna i bardzo jasna.
Tutaj pełna kuchnia.
Zmywarka, utylizator śmieci.
Ojej.
A tu pralka z suszarką.
Wiem, jak to się obsługuje.
Max, zobacz.
Mógłbyś takiego mieć.
Nazwałbyś go Skipper. Wygląda jak Skipper, prawda?
Podoba mi się ten żółw.
Co? Jezu.
Nie wiem.
Kiepsko wygląda.
I tylko chowa i pokazuje głowę.
Równie dobry byłby zielony kamień.
Podoba mi się. Zamyślił się.
Podoba ci się imię Miles?
-Miles? -Tak, Miles.
Przypomnij mi, dlaczego zgodziliśmy się na zwierzątko domowe.
We wtorek. Po raporcie. Nie miał ataków furii.
-Dlatego mu obiecaliśmy. -Tak.
Max chce żółwia.
Nazywa się Miles.
-Świetny wybór. -Uroczy.
Niskie koszty utrzymania.
-Nic. -Nic nie mów.
-Podoba nam się żółw. -Jest uroczy.
-Mamo? -Tak?
Chcecie zamówić pizzę?
Widziałam jedną w telewizji. Wyglądała świetnie.
Trochę zbyt uroczyście na pizzę.
Wychodzę dziś. Nie mówiłam ci?
Nie, serio? Świetnie wyglądasz. Dokąd idziesz?
Tak myślisz? Na otwarcie wernisażu?
Cała nasza grupa idzie.
Super.
Już nie pamiętam, kiedy się ubrałam, żeby gdzieś wyjść.
Ja też. Mogłabym pójść?
-Poważnie? -Tak. Z przyjemnością.
Lubię sztukę. Babski wieczór.
Oczywiście. Przebierz się.
Jestem ubrana.
Naprawdę się ubierz.
-Porsche. -Kocham cię.
-Ma 45 minut spóźnienia. -Bardzo cię kocham.
-Wiem. Dobrze. -W porządku.
-Chcesz, żebym... -Tak. Otwórz.
Dobrze.
Jesteś.
-Najgorszy z gości. -Skądże. Wejdź.
Przepraszam za 40 minut spóźnienia.
Dobrze cię widzieć.
-Joel! -Hej.
Świetnie wyglądasz.
Ręce, włosy. Wygląda jak gwiazda rocka.
Dzięki.
To miała być 10-minutowa rozmowa.
Zaczęli coś tam wykreślać
i postanowili zmienić umowę,
nad którą ślęczeliśmy przez pół roku.
To straszne.
Kiepsko.
Dobrze, że nie masz takich zmartwień.
Nie pracujący ojciec.
Tak.
Co zrobić, by dostać taką fuchę?
To bardzo zaszczytnę.
Przywiozłem coś z Toskanii.
Byłem tam miesiąc temu.
Nie trzeba było.
-To cały dom? -To jest to.
Jest też piętro. Napijemy się wina?
-Chętnie. -Z przyjemnością.
Zacznijmy od naszego tańszego, a później przejdziemy do toskańskiego.
Zachowamy je na wyjątkową okazję.
-Tato. -Cześć, kochanie.
Cześć.
Ładnie wyglądasz.
Dzięki. Przestraszyłeś mnie. Co robisz?
Biorą ubranie.
Jak się czuje mama?
Dobrze. Ciągle zajęta.
Nie uwierzysz, co przeżywam w domu twojego brata.
Całą chałupą rządzi ten ośmiolatek.
Dziewictwo dziewczynki wisi na włosku.
Nie mogę oglądać z meczów z Adamem.
Pięknie wyglądasz.
Idziecie na jakiś kotylion?
Nie. Na otwarcie galerii obrazów.
Cała moja grupa idzie.
-Millie, czy... -Lepiej chodźmy.
-Sarah! -Tato.
Tak. Już idę. Cześć.
Cześć.
Na razie, tato.
Udanej zabawy.
Ta w kimonie to Ingrid.
Uwielbia żonkile.
Przemyca je w każdym obrazie.
A to Harvey.
Ten z bujną fryzurą, w ortopedycznych butach.
Ma obsesję na punkcie masek afrykańskich. Tylko to maluje.
To Matthew.
-Twój nauczyciel? -Jest niesamowity.
Przybyła prawdziwa artystka.
Zawsze tak robi.
Wyglądasz obłędnie.
Naprawdę? Dziękuję.
-Czy to Sarah? -Cześć.
Miło mi. Wiesz, że twoja mama ma ogromny talent?
-Tak. -Mówi tak ze względu na ciebie.
Nie. Naprawdę.
Mogę porwać mamę na chwilę?
Chce mnie porwać.
Dobrze. Niech porywa.
Plan jest taki, by do pakietu twojego ojca
dodać kilka luksusowych nieruchomości.
Często mniej atrakcyjne inwestycje
parujemy z lepszymi...
Znam tę metodę.
Wesprze nas Keppler Group.
Mają dostęp do źródła pieniędzy z Chin.
Keppler nabędzie pakiet, wykupując twojego ojca,
który zyska ze 40 centów z każdego dolara,
ale to lepsze niż zero centów, prawda?
Dlaczego Keppler w to wejdzie?
Są wdzięczni za, że ich wyplątałem
z całej tej afery z TARP.
TARP to program pomocowy dla kłopotliwych zasobów.
Przepraszam. Muszę odebrać.
Deano, co się stało, bracie?
Jesteś bohaterem.
-Niesamowite. -Słucham?
Przepraszam. Nie chodzi o pana.
Rozumiem cierpienie i pragnienie zemsty,
ale to... To...
O kim pani mówi?
O swojej mamie. O tej niskiej damie z naszyjnikami.
Rozmawia ze swoim nauczycielem malarstwa.
Piękna z nich para.
Nie są parą.
Ta kobieta jest babcią.
Flirtuje i chichocze.
Jakby grała w Seksie w wielkim mieście.
Czekam na ciąg dalszy.
Ja też. Nie jestem zimna, ale ten gość rozbija rodzinę.
-Idę obejrzeć obrazy. -Przepraszam.
-Pstrykaj. -Już.
Brzydkie.
Będzie lepiej, jeśli...
Od kiedy to lubisz Death Cab? Kto to wypalił?
Nikt. Muszę to komuś zwrócić.
Komu? Steve'owi?
Pokaż.
Tisha!
To był wypadek!
Twierdzę, że Steve to kretyn.
To prawda.
Decemberists. Ta też jest jego?
Nie. Uwielbiam ich.
Zrób to.
-Nie wiem. -Tak.
-Traktował cię jak palant. Łam! -Zasłużył na to.
Powinnam, Amber?
-Jak chcesz. -Zrób to.
Zrób to.
Boże!
Niech każda złamie jedną.
Cudownie.
Dalej, Amber.
-Tak. -Łam.
Łam!
-Milesa nie ma! -Co?
Chciałem mu powiedzieć dobranoc, a jego nie ma! Uciekł!
Sprawdzałeś 15 centymetrów dalej?
I co my zrobimy?
Nie ma go w jego pokoju. Nie wiem, gdzie poszedł.
Wyparował.
Słuchaj. Wszystko będzie dobrze.
Przeszukaj dom z mamą. Ja z dziadkiem poszukamy na zewnątrz.
-Pomogą nam koleżanki Haddie. -Widzisz, synu.
W tym momencie przydałby się pies.
Mówisz "Skipper, noga”,
i pies przybiega. Cmokasz na żółwia i nic.
Przyniosę latarki.
De Kooning dostaje tantiemy od każdego, kto to ogląda.
To dowcip, który zrozumiałam.
Śmieszny. Pójdziemy już.
Wy...
Znajomy ma galerię w Oakland. Też mają otwarcie wernisażu.
Będzie trochę bardziej pretensjonalnie.
Gdzie to jest? Pojadę z wami.
Nie trzeba.
Mamo, jak wrócisz do domu? Mam po ciebie przyjechać?
Matthew mnie odwiezie.
-Żaden kłopot. -Zawieziesz mnie?
W porządku.
-Baw się dobrze. -Tak.
Pa, kochanie.
Cześć, Sarah.
Cześć.
Możemy szukać tego żółwia całą noc.
Chwila. Chyba go mam.
Jeśli to on, zgłoszę go do maratonu.
Adamie, pojedźmy do sklepu ze zwierzętami.
Kupimy golden retrievera i znajdzie nam żółwia.
Przestań z tym psem.
Adamie, powinniście kupić Maxowi prawdziwego pupila.
Możesz się przymknąć?
Myślisz, że nie wiem, dlaczego tu jesteś?
-O czym mówisz? -Wiem, że zdradziłeś mamę.
-Słucham? -Słyszałeś.
-Kto ci to powiedział? -Czy to ważne?
To nie twoja sprawa, do cholery.
Jak mogłeś jej to zrobić?
Zrobiliśmy to sobie nawzajem, Adamie.
Do tanga trzeba dwojga.
To brednie, ty sukinsynu.
To nie takie proste, synu.
Chcesz obwinić mamę za to, że bzykałeś jakąś inną kobietę?
Powiem ci coś.
Pogadamy, gdy będziesz miał 46-letni staż małżeński.
A na razie się odczep.
O, rety! Dziękuję.
Jest znacznie gorszy, niż kiedyś.
To tylko środek do celu.
Nie sądzę.
Kończymy z tym gościem.
O czym ty mówisz?
Nie ufam mu.
Joel, nie pozwól by zaszłości sprzed lat
miały wpływ na teraźniejszość.
Nie chodzi o zaszłości, tylko o pakiety finansowe.
Przez takich łobuzów cały kraj ma kłopoty.
-Timm nie jest przestępcą. -Znajdziemy kogoś lepszego,
kto pomoże tacie.
-Nie takiego drania. -Tak?
Zacznijmy ode mnie.
Mogę pojechać i zrobić wycenę nieruchomości.
Być może ją wyremontować, by podnieść wartość.
Nie będziemy w to więcej inwestować.
To by były stracone pieniądze.
Nie masz nic do powiedzenia.
Chyba żartujesz.
Wiesz, że analizowałam liczby.
Naprawdę. Kwota straty jest ogromna.
Nie ma nikogo, kto byłby gotów
wyświadczyć nam taką przysługę, o jakiej mówił Timm.
Jest kryzys. Ważą się losy małżeństwa moich rodziców.
Nie wiem, co więcej powiedzieć.
Dobrze.
Max wygląda jak żółw.
Widzę.
Wodny albo lądowy. Nie odróżniam ich.
To tak, jak ja.
Mają podobne łebki.
Wiem. A Max jest do nich podobny.
-Codziennie... -Haddie.
Mogę z tobą pogadać?
-Tak. -O Steve'ie.
O, Boże.
Widziałam jak rozmawialiście w kafeterii.
Mówił coś dziwnego?
-Lubi żartować. -Nie o to chodzi.
Haddie, nie o to chodzi.
Co?
-Co? -Po prostu...
To trudne.
Co?
Przespałam się z nim.
Nie wiem. Nie wiem, co się stało.
Nie wiem, co się stało.
To był wypadek. Nawaliłam.
Piłam, był miły i po prostu...
Coś jest ze mną nie tak. Przepraszam.
Chciałabym cofnąć czas. To był wypadek.
I przepraszam. Przepraszam.
Spróbuj zrozumieć.
Możesz przestać mówić?
Nie wiem, co się stało. Nie bądź na mnie wściekła.
Proszę. Tak mi przykro.
Proszę.
O, Boże.
Max, znajdziemy Milesa.
-Nie! -Obiecuję.
Nie możesz obiecać, bo nie wiesz, gdzie on jest.
Masz rację. Nie mogę.
Max, żółw nigdy nie może się zgubić,
ponieważ nosi dom na swoich plecach.
Hej, Max.
Max.
Wszystko będzie dobrze.
Dobrze?
Dobra.
Czekałaś.
Zemsta, co? Za te noce, gdy czekałaś na mnie?
Jasne. Nie wystarczyłoby nocy w roku.
-Mamo! -Tak?
-Jak było? -Świetnie.
-Wpaniale. -Co robiliście?
Pojechaliśmy do...
drugiej galerii.
Nie uwierzyłabyś, jak kiepskie mieli obrazy.
Jakby ktoś zwymiotował na płótno.
Wyszliśmy po pięciu minutach i poszliśmy do baru.
Do pubu. Irlandzkiego. Piliśmy kawę po irlandzku.
Było miło.
Był zespół, ale nie najlepszy.
Wyszliśmy i Matthew zabrał mnie do swojego domu.
Rozpalił w kominku.
I poczęstował mnie porto.
I rozmawialiśmy i...
I...
I?
Mamo.
-Powoli. -Puszczam!
Braverman, zaprzyj się.
-Nie mogę. -Dobra, spokojnie.
Boże, puszczam!
Zaprzyj się. Trzymaj!
-Boże! -Czekaj!
To nie jest śmieszne.
To bezcenny instrument.
Drogi bratanku.
-Nie zachęcaj go. -Przepraszam.
To nie ja mu kazałem taszczyć pianino po schodach.
-Właśnie. -Chwila.
Czekajcie.
-Pomóc? -Możesz tu chwycić?
Dobrze, trzymam.
-Trzymam. -Tak?
Dzięki. Muszę coś zrobić.
Nasz Don Rickles.
Swój pierwszy dowcip opowiadasz
w chwili, gdy trzymam pianino.
Całkiem niezły.
-Wiesz, co? -Co?
Nigdy więcej nie poproszę was o pomoc.
-Obiecujesz? -Jak ci pokażę.
Chodźcie.
Utrzymajmy tempo!
ROOSEVELT KLASA Z 97. R
Ładne zdjęcie, mamusiu. Wyglądasz jak księżniczka.
To z balu.
Czy to tatuś?
Nie, kochanie. Przyjrzyj się.
To mój kolega, Timm.
Timm...
Dalej!
Gdzie jest Haddie?
Adamie, czy kąt jest dobry?
Jeszcze, jeszcze.
Do góry.
Naprawdę się do czegoś przydałam.
Świetnie.
A mówiłaś, że to niemożliwe.
By podziękować za wasze niezbyt bohaterskie starania,
przedstawiam wam Solace, meksykańską serenadę.
-Nie! -Tak.
Nie!
-Zagraj coś innego. -Dlaczego nie to?
Grał to na recitalu w szóstej klasie.
Słyszeliśmy to setki razy.
Miliony.
Przypomni mi się moja nieciekawa fryzura.
Jest coraz lepiej, prawda?
-Brzmi nieźle. -Nie tak strasznie, jak myślałem.
-Może do tego tańczyć? -Utwory się nie starzeją.
Z wyjątkiem tego.
-Zgadza się. -Podoba mi się.
-Proszę. -Dalej, Joel!
-Można? -Niech zawiruje.
Ale ty prowadź.
Joelu, zachowaj dystans.
Jasne.
Przechylisz mnie?
-Tak. -Teraz?
Wiecie, kto świetnie tańczy? Ciocia Sarah.
Nie lubi tego, ale gdy już zacznie,
nic jej nie powstrzyma.
No to mamy bohatera.
-Gdzie go znalazłeś? -Był w moim bucie.
Mają kiepski zmysł węchu.
Max będzie zachwycony. Dasz mu go?
Nie, proszę. Ty mu daj.
Dobrze.
Chodź, stary.
Wiesz, Sonny.
Jesteś znacznie lepszym ojcem niż ja.
-To nieprawda. -Tak jest.
Z pięć razy lepszym.
Miles!
-Miles! -Dziadek go znalazł.
Myślę, że twoja mama mi przebaczy.
Ja bym nie wybaczył.
Ale ja nie mam 46-letniego stażu małżeńskiego.