Chcę ci pokazać pewną działkę.
poprzednich odcinkach...
Skąd miałem wiedzieć, że będzie bąbel?
Czy to znaczy, że stracisz dom?
Powiedz mamie.
Tato, tu Steve.
Cały czas jej dotyka.
Ten dzieciak ma chyba osiem rąk.
Chciałbym wyjść z tobą na kolację.
Co na to powiesz?
Tak.
Mamo!
Jabbbar.
Mamo.
Nie tędy. Wyjdź oknem.
Jesteś tu, mamo?
Chwileczkę, skarbie.
-Szybciej. -Buty.
Mama zaraz idzie.
Pospiesz się.
Po prostu się pospiesz.
Idź.
Dzień dobry.
-Nazywa się Noel, Max. -Dobra.
To interesujący chłopak.
-Jasne. -Może go polubisz.
-Super. -Albo i zaprzyjaźnisz.
Po co mi przyjaciel?
-Bo to fajne. -Nie potrzebujesz go...
Masz rację.
Powiecie mi, dlaczego to fajne?
Bo przyjaciele są fajni.
Tak.
Przyjaźń jest fajna.
Żeby być przyjacielem, musisz mieć przyjaciół.
Spróbujmy się pobawić.
-Cześć. -Cześć.
Klucz to niski punkt ciężkości.
Spróbuj.
-Nie trzeba. -Ależ proszę.
-O Boże. -Dobra.
Znalazłam Noelowi terapeutę.
Przychodzi do domu, uwierzysz?
To super.
Za dużo mówię o Noelu?
Staram się mówić o czymś innym,
ale tak bardzo go kocham.
-Wiem. -To mu pomaga.
-Bo zwykle... -Kotku?
-Jasne. -Dobrze.
Możesz zerknąć na dzieci?
Już się robi.
-Jak leci? -Tato.
Może mnie przestać ściskać?
Noel. Mógłbyś...
Potoczny się!
Lubi się toczyć.
To wygląda fajnie.
-Potoczysz się? -Dobrzy chłopak.
-Hej, Adam. -Tak?
Pożyczyłem drugi rower poziomy, możemy pojechać.
Skąd to masz?
Od Jima.
-Max źle się czuje. -Co?
-Chyba... -Naprawdę?
-Trochę? -Biegunka?
Noel miał niedawno biegunkę.
Prawda.
Powinniśmy iść.
-Jasne. -Spotkamy się kiedy indziej.
-Pora iść. -Zdecydowanie.
-Nic nie będzie z roweru. -Nie ma sprawy.
-Dzięki. -Max!
-Dzięki za orzechy. -Proszę.
-Pożegnaj się, Noel. -Pa!
-Na razie. -Dobra.
Pa-pa.
Do widzenia.
Niewiarygodne.
Co się stało?
Trener Sydney, Greg Davis, zrezygnował.
Ma niby w pracy jakiś nowy projekt.
Zdarza się.
Ale nie trzy dni przed sezonem,
zostawiając dzieci na lodzie.
Ta praca to zresztą wymówka.
-Czemu? -Davis jest bardzo ambitny.
Chce trenować gwiadzdy.
Nie chce słabej drużyny.
Syd ma taką drużynę?
Tak. Mają niedobory atletyczne.
I tak nie potrzebuje takiej energii.
Tak będzie lepiej.
Zgadzam się. Potrzebuje energii.
Muszą mieć trenera.
No cóż...
Może ja to zrobię?
Jasne.
Co?
Mówisz poważnie.
-Czemu nie? -No tak.
I nie sądzisz, że to może być problem...
-Co? -Drużyna może nie...
-Nie wygrać? -Mniej więcej.
Nienawidzisz przegrywać, więc...
Chcę trenować drużynę przegranych.
-No jasne. -Albo i leszczy.
-Wiesz, czemu? -Tak?
Wkurza mnie, że świat jest podzielony.
-Już od pięciu lat. -Tak.
Nie ma mowy!
Nie mówię, że dobra, zrobię to.
Ty się angażujesz.
Dam tym dzieciom dobry trening,
nie tylko wygraną.
-No nie. -Tak.
Wiadomo, że nie u ciebie.
Chodzi ci tylko o zabawę.
Cześć, Syd.
Zgadniesz, kto będzie was trenował?
Kto?
Szukam prawie nowego laptopa
za niewielką cenę.
Spójrz.
-To byłby ten. -Dobra.
Ma chyba 10 lat.
Skąd wiesz?
Jest ogromny.
Nowe komputery są lżejsze.
To podpucha.
Ten ma tylko rok,
ale jeśli syn chce czegoś lekkiego, dobra.
Może poszukaj na Craigslist?
Jak twoja matka poszuka na Craigslist
bez komputera?
Mogę je obejrzeć?
Spinki z Z?
Są niesamowite?
Skąd się tu wzięły?
W sumie nie pamiętam, ale są ładne.
Eleganckie. Podobają się pani?
Mamo, tamten chyba
może udźwignąłby Photoshop.
Mogę zrobić im zdjęcie?
-Jasne. -Dziękuję.
Czy komputer nie jest ważniejszy od spinek?
Tak, ale to dziwne.
Twój dziadek takie miał.
Identyczne.
Widziałaś?
Tak, bo miał takie kciuki
-Seksowne. -Nie. Na jednej ręce.
Takie malutkie?
To się kiedyś zdarzało rodzinom.
O rany.
-Cześć. -Amber.
Pracujesz tu, czy jak?
Służę klasie rządzącej.
Jak zwykle.
To co dla was?
Może dwa piwa.
Nie wystawiaj jej na strzał.
Niewiarygodne.
Macie sporo odwagi
przychodząc tu.
Tylko raz, dobra?
-Jesteś super. Dzięki. -Wiem.
-Zaraz przyjdę. -Ostrożnie.
Mam za to zapłacić?
Nie trzeba.
Fajnie.
Co wy tu robicie?
Nie wiem. Obiecał mi piknik na polu golfowym,
w sumie słodkie.
Na polu golfowym?
To trochę dziwne.
To pewnie szyfr na...
-Na co? -Robienie tego.
Mówię poważnie. Tak mówią.
Widziałam pary
idące tam z kocami i butelkami.
On chyba nawet o tym nie wiem.
To pewnie miejska legenda.
Wiesz co?
Tak, to koc.
Ma w torbie koc.
Powodzenia.
Cześć, tato.
Idę podładować baterie.
Zaczekaj.
Masz jeszcze te spinki?
Czarne, z literą Z?
-A co? -Byłam w lombardzie
i widziałam identyczną parę.
Co robiłaś w lombardzie?
Szukam laptopa na zajęcia z Photoshopa.
Masz je jeszcze? Zrobiłam zdjęcie.
Wyglądają identycznie.
Takich może być tysiące.
-Nie wiem. -Ja...
Nie wiem, tato. Masz jeszcze swoje?
No tak, lombard.
To by się zgadzało.
Nie mów mamie, ale...
Zgubiłem je pół roku temu na siłowni.
Obiecaj, że jej nie powiesz.
-Obiecuję. -Dobrze.
-Jasne. -Co obiecujesz?
Że nie powiem, jak tata znowu pił z kartonu.
To barbarzyńca.
Donosicielka.
Gospodarz to ktoś, kto ma gości.
Dokładnie.
Jaka jest pierwsza zasada dobrego gospodarza?
-Dzielenie się. -Właśnie.
I pozwolenie, żeby gość wybrał, co chce robić.
-Dobrze. -Rodzina Ganatasio
przychodzi z wizytą. Mają syna w twoim wieku, Davida.
Pracuję z jego tatą.
Chciałbym, żebyś postarał się z nim dogadać.
Dobrze.
Powiedzmy, że bawicie się robalami,
ale David postanawia,
że już nie chce. Woli pograć
w koszykówkę. Co zrobisz?
Zagram w koszykówkę.
Jasne.
-Choć chcesz... -Bawić się robalami.
Dokładnie.
Możemy kończyć?
Pewnie.
Należy mi się naklejka.
Jasne.
Super.
To świetne, Brian.
Ten sezon to będzie cud.
Wygramy każdy mecz.
-Nie wygramy. -Wygramy,
bo nie definiujemy zwycięstwa punktami,
ale doskonaleniem się w naszych wyjątkowych zdolnościach,
łączeniem ich w drużynę
i dobrą zabawą przy tym.
Pomóżmy Brianowi.
Dobra robota.
Czy ktoś ma jeszcze wyjątkowy talent?
-Ja mam. -Dobrze.
To było trudne, Marcus.
Słuchaj, Haddie, ja...
Nie chcę cię do niczego zmuszać.
Kocham cię.
Wybacz, że byłam dzisiaj dziwna.
Nic cię nie stało.
Spróbujemy za tydzień.
-Co? -To, o czym mówiliśmy.
Co sugerowałaś...
Mówisz, że cię zwodziłam?
Nie, mówię...
Zależy mi na tobie.
Zaczekam, aż będziesz gotowa.
-Steve. -Co?
Nie będzie tak,
że dojrzeję jak owoc.
Nie to mam na myśli.
To wszystko po prostu nie działa.
Jakie wszystko? O czym ty mówisz?
O nas.
Dlaczego to mówisz?
Jesteś teraz zdenerwowana, ale...
Jestem więcej, niż zdenerwowana.
Czyli co, prawie się kochaliśmy, a minutę później rozstajemy?
-Steve. -O co ci chodzi?
Zależmy mi na tobie.
Naprawdę.
Ale...
To wydaje mi się teraz właściwe.
Muszę iść.
Wszystko dobrze?
Jak nigdy.
-Haddie. -Kontakt na górze...
Nic ci nie jest? Coś jej jest.
Rozmawiałeś z nią? Dlaczego zerwali?
Nie wiem. Nic z niej nie wyciągnęłam.
To przez niego? Przez nią?
Kto tu z kim zerwał?
Ona z nim zerwała.
Dobrze.
To dobrze, nie?
-Niby jak? -Nie wiem.
Żal mi ich obojga.
Dobrze razem wyglądali.
Nie zapomnij, że przychodzą Genatasio.
Przypomniałeś mi już 16 razy.
Dlaczego? Niech zgadnę.
Robię ci wstyd?
Po prostu sądzę, że się dogadamy.
Może Max zaprzyjaźni się z Davidem.
Ci ludzie są fajni.
Mają szansę na pierwszą piątkę.
-Piątkę. -Tak.
Wśród przyjaciół. Nieźle.
Wiem.
Idę na zakupy. Chcesz coś?
Znajdź sześciopak innej inteligencji.
Jakiej dokładnie?
Nie wiem. Innej, niż moja.
Takiej, która sobie z tym poradzi.
Ja nie ogarniam.
Profesor mnie nie oblał,
tylko z dobroci serca.
To instrukcja?
Zaczęłaś ją czytać?
Jest wielka
W obcym języku.
Jeśli nie zaczniesz, nie uda ci się.
Chyba boisz się spróbować.
Boję się próbować?
W liceum mówiłaś, że boję się porażki.
Zdecyduj się.
To twoje życie.
Tak tylko mówię. Co ty wiesz o porażce?
Znam ją dobrze.
O prawdziwej porażce.
Nie oklapniętym organicznym cieście.
Prawdziwej klęsce.
Nic ci nie trzeba?
Tylko żartowałam.
Wiem.
-Mamo! -Dobrze.
Byliśmy na zewnątrz, co brzmi seksownie,
ale było zimo i kamień wbijał mi się w plecy.
Rany. No widzisz.
Nie chcesz tego.
Nie o to chodziło.
Masz rację. Chcę, żeby to działało,
ale nie działało i źle się czułam.
-Więc zerwałaś... -Uważaj.
Wiem. Nie do wiary. Zerwałaś z nim?
Mniej więcej.
Nie chodziłam już z osobą.
Tylko ze stereotypem.
Przykro mi, ale uwierz mi.
Wiem, że nie chcesz oddać cnoty
stereotypowi albo palantowi.
Więc Steve odpada.
Zrobiłaś, co było trzeba.
-Naprawdę? -Na pewno.
Dzięki.
-Idziemy? -Tak.
Przepraszam.
Byłam tu ostatnio.
Może pan pamięta.
Oglądałam spinki.
Nie oprze się pani, co?
Tak naprawdę...
Chcę zapytać, kto je przyniósł.
Nie mogę tego zdradzić.
Już to pan mówił. Rozumiem.
Ale mój tata sądzi, że je skradziono.
Takie są przepisy.
Proszę.
Biżuteria.
Spinki do mankietów.
Sprzedał je Zeek Braverman.
To mój tata.
Przyniósł też coś innego.
Miałem je wystawić.
To pewnie chwilowy problem.
Wróci po nie.
-Ile? -400 dolarów.
Kop!
Nie poddawajcie się.
Dobra.
Tak!
Dobra.
Dobrze graliście. Zbiórka.
Zbiórka.
Dobrze graliście.
Mamy jeszcze trening, więc...
-Twoje dzieciaki są urocze. -Cześć.
Jeśli przyszłaś szukać, zapomnij.
Chciałam zaoferować jednego z moich.
Mamy tylu dobrych graczy, że jak jednego weźmiesz,
wszystkim będzie się lepiej grało.
Tak.
Jeśli nie ciekawi cię pająk duch,
możemy spojrzeć na ryjkowcowate.
Są częścią największej rodziny
w królestwie zwierząt.
W samej południowej Afryce jest ich ponad 2500 gatunków.
To rywalizacja.
Kłamiesz.
-Już koniec. -Nie za wcześnie?
To David Hasselhoff.
To, co zaraz zrobię z tym serem
nie powinno być legalne.
To potworność.
Zbierzmy go...
Niech stwardnieje.
Cześć.
Szybko się grzeje.
Co jest, Max?
Pytałem go o inne robale.
-I co? -Robale?
Przpepraszam,
ale David nie czuje się najlepiej.
Coś z głową albo brzuchem?
-Bo mamy... -Nie.
Nie trzeba. Ale...
Jeśli to zaraźliwe, wiecie,
co mówią o pierwszych 24 godzinach.
Dopiero co przyszliśmy.
Jedzenie wygląda pysznie.
Nie ma sprawy.
Wpadniemy innym razem.
-Spoko. -Dobra.
-Do zobaczenia w pracy. -Dzięki.
Wpadniemy kiedyś do Bolinas.
Brzmi dobrze.
Może to przez jedzenie...
Nie. Dzieciom się to zdarza.
-Do zobaczenia. -Na razie.
-Pa. -Wielkie dzięki.
-Dzięki. -Pyszne.
Popatrzymy na robale?
Patrz na sznurówkę.
On nie był chory.
Wiem.
Nie wierzę, że tak wyszli.
Nawet nie podaliśmy kruszonki.
Zrobiłeś kruszonkę.
Zrobiliśmy to samo u Lessingów.
Dokładnie to samo.
No i co? Jesteśmy skazani na doły?
Zadajemy się z Lessingami,
a nie kimś fajnym?
Może tu nie chodzi o nas.
Tylko o Maxa.
Nie może choć raz chodzić o nas?
Co sądzisz?
Trzecia runda?
Muszę się najpierw napić.
-Nie. -Nie o tym mówiłaś?
Nie o tym.
Twoja siostra pytała, czy Jabbar
zagra w drużynie.
-Co sądzisz? -Wiesz co?
-Co? -Muszę się odlać,
ale jak wrócę,
bardzo chętnie o tym pogadam.
Czyli...
Dobra.
Crosby.
Cześć.
Zmęczony?
Wciąż śpisz.
-To sen. -Tak?
Nie ma mnie tu.
To fajny sen.
-Dobra. -Jasne.
Mam wrócić do łózka i udawać, że cię nie widziałem?
Dobry plan.
Przepraszam.
Nie bierz wszystkich. To moje ulubione.
Rozmawiałeś z Haddie?
Nie twoja sprawa.
Zerwała ze mną.
Naciskałeś na nią?
Wcale nie.
Chciałem, żeby to było szczególne.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Może to nie była odpowiednia chwila.
Czyli z robą rozmawiała.
Tak, rozmawiała.
Poradziłam jej, żeby
robiła to, co wydaje się słuszne.
Czujesz się zawiedziony czy odtrącony?
Chyba jedno i drugie.
Trudno je rozdzielić.
Chyba nie aż tak.
Zawód miłosny do dla mnie
smutek po tym, co się stało.
Że nie możesz już z kimś być.
Odtrącenie znaczy, że bierzesz to do siebie
i jesteś zły, nie?
Skąd ta krynica wiedzy?
Z Fresno, oczywiście.
Stolica mądrości świata?
Jednak słyszałeś.
Nie wiem.
Mama jest trochę szurnięta.
A tatę rzadko widywałam,
więc musiałam sama ogarnąć takie rzeczy,
bo nikt mi nie pomógł.
-Czyli... -Żeby przeżyć.
Jacy są twoi rodzice?
W sumie normalni, i...
A oto i mój tata.
To oni?
Właśnie tak.
Zdiagnozowano u niego stwardnienie rozsiane.
-Serio? -Tak.
-Przykro mi. -Nikomu nie mówiłem, ale tak.
Dochowam tajemnicy.
Widzisz, jak utyka?
-Nie widzę. -Nie?
Wiesz, co czytałam?
Że ludzie ze stwardnieniem
czasem jeżdżą konno,
bo to stymuluje ich mięśnie.
-Fajnie. -Nie wiem.
Chyba nieprędko wsiądzie na konia.
-Ale to... -Spróbowałam.
Nie, dzięki.
Możesz przekazać coś Haddie ode mnie?
Nie ma mowy.
Sam sobie z tym radź.
Dobra.
Jesteś w porządku.
Co znaczy "wszystko”?
Nie widziałam wszystkiego,
ale był tam jego zegarek, kolekcja monet
i piłka podpisana przez Reggie Jacksona.
Ta z jego wygranej w 1977?
-Masz to u siebie? -Sprzedał ją?
-Ładne. -Tak.
Nie wiem, co myśleć.
Wiem, że miał kłopoty finansowe.
-Wiesz? -Tak.
Pamiętasz, jak pojechaliśmy
-oglądać nieruchomości? -Nie.
Pojechaliśmy, ale
najwyraźniej przejechał się
-na kupnie działki. -Co?
Dlaczego nic nie powiedziałeś?
To prywatna sprawa.
Wstydził się tego, a ja nie wiem...
Dlaczego nic nie mówił mamie?
Miał jej powiedzieć.
Kazałem mu obiecać. Chyba nie wyszło.
Jak bardzo to poważne?
Na tyle poważne, że pozbył się piłki Reggiego.
Która miała być moja.
Tu nie chodzi o pamiątki.
Muszę ją odzyskać.
-Jest cenna. -Ale...
Co tymczasem zrobimy?
Co z mamą?
-Musimy jej powiedzieć. -Nie.
-Powiedz jej. -Czemu ja?
Jesteś najstarszy.
To but trekkingowy?
Nie chadzam po szlakach,
ale może zacznę z tymi butami.
Jedziemy.
Bierzcie ich.
-Ruszaj, skarbie. -Hej.
-No i? -Tak.
Osiem minut spóźnienia.
Zostawiła szczęśliwą spinkę
i trzeba było po nią lecieć...
Co tam robi Jabbar?
-Nie mówiłam ci? -Nie.
Cros błagał mnie, żeby dać mu zagrać.
Naprawdę?
Wybacz, ale muszę podbudować samoocenę.
Potrzymam ci.
-Dziękuję. -Proszę.
Pomachaj stworowi.
Kogo nazywasz stworem? Sam jesteś stwór.
O czym ty mówisz?
Nigdy się tak nie uśmiechałem.
Ale próbowałeś wyprać mu mózg.
-Wyprać? -Tak.
Tylko coś zasugerowałem.
To była niezręczna sytuacja.
To teraz moja sugestia.
Dość wygłupów.
Czyli...
Sądzisz, że się wygłupialiśmy?
Nie wiem. Jak to nazwiesz?
Nie wiem.
Co podać?
Kanapkę smutasa?
Wyglądasz, jakbym miała
wyławiać się niedługo ze stawu.
-Nie. -Wszystko ok?
Nie uwierzysz.
Co?
Tata zainteresował się jazdą konną.
Żartujesz.
To dziwne, ale fajne.
Myślałem o tej całej sprawie...
Z Haddie.
I co?
Byłem dupkiem.
Naprawdę?
Czuję się, jakbym umawiał się z nią...
Żeby stracić dziewictwo.
Jesteś prawiczkiem?
Może od razu mnie utop.
-Chyba tak trzeba. -Super.
Nie wpuszczamy tu prawiczków.
Już mnie nie ma.
Coś jeszcze?
Mówiłaś jeszcze, no wiesz,
o wyczuciu chwili,
a ja jej nie czułem.
Więc jak ona miała poczuć?
To ty jesteś facetem.
Nie możesz poczuć chwili, kiedy zechcesz?
Nie czułem z nią tego, co teraz?
Muszę iść.
Jak długo o tym wiesz?
O lombardzie? Tylko...
Nie, o nieruchomości.
Od kilku tygodni.
Mi też nie powiedział.
-Dlaczego to ważne? -Dlatego...
że to bardzo ważna informacja.
Próbujesz to skupić na sobie.
-To nieistotne. -Jasne.
-Nie bądź... -Łapię.
-No weź. -Julia.
Stracą dom?
-Nie pozwolimy na to. -Nie.
Musi szukać pracy?
Nie wiemy.
Dlaczego nie powiedział mamie?
Chciałem dać mu na to czas, ale nie zrobił tego.
Co mamy robić?
Planowaliśmy zjeść jutro kolację
u rodziców, w sześcioro.
-Dobra. -Jasne.
To niezręczne, ale będę tam.
Uda ci się, Jabbar!
Chcę, żeby wygrali. Jestem okropna.
Mam powiedzieć, że przegrywanie jest do bani?
To jest do bani, Adam.
Jakby napisał to dr Phil.
"Kochamy cię, tato.
Zawsze byłeś przy nas
i wiedz, że kochamy cię bezwarunkowo.”
-Nieźle. -To sugestia.
-Marna sugestia. -Wyraziłeś przesłanie.
-Dupek. -Przeczytasz?
Bo przesłanie tak ci się podoba.
-Nie martw się. -Tu jest błąd.
-Nie ma. -Tata ma kłopoty.
Napisałeś "bezwarunkowo” przez s.
Bądźmy poważni. Nie dawajmy Crosby'emu pomysłów.
Nie jesteś poważny.
Sama lepiej to zrobię.
Słuchajcie mnie!
Gdy wspomnę o gospodarce, róbcie, co mówię.
-Dobra. -Może być.
-Sygnał to ekonomia? -Musi być.
-Dobra. -Zanim wyjedziemy,
dlaczego siedzicie z przodu?
-Boże. -Zajmijmy się tym.
Jest wyższy od was o pięć centymetrów.
Jestem wyższy, Sarah.
Zawsze byłeś wyższy.
A my starsi.
Dlatego siedzimy z przodu,
ale niech będzie. Przesiądźmy się.
Już jesteśmy spóźnieni.
Co ma twój wiek do moich pleców?
Już późno. Siadajcie.
Możemy się porozumieć?
Dobrze, ale nie powiem "bezwarunkowo”.
Spójrz na siebie.
-Nie wierzę, że jesteś. -Patrzcie no.
-Ciemne okulary. -Ładne?
-Jest noc. -Lubię je.
Wystroiłeś się.
Mam kilka dodatkowych.
Popatrz tylko. Dzięki.
Nie ma za co.
Uwierzysz? To jakiś koszmar.
Powiedz, że rodzice cię zmusili.
-Albo zapłacili. -Trochę.
Ale słyszałem też, że tu będziesz,
więc oczywiście...
To nie jest dobry powód.
Chcę też zatańczyć.
-Zatańczyć? -Tak.
Jasne.
Prawie ci wierzę, ale nie tańczysz.
Stoisz sam jak palec.
Możemy zatańczyć tutaj.
Jeśli chcesz.
Nie pomyślałam o tym.
Nie jest tak źle, co?
Wydaje mi się dość złe.
To w tobie lubię.
-Że robię złe rzeczy? -Oczywiście, że nie.
-Jesteś szczera. -Jestem.
Dzięki.
Wiecie, lubię piłkę.
Można spróbować.
-Znaczy... -Piłka jest nudna.
Tak myślę,
że może pogadajmy o czymś poza dziećmi.
Czyli o czym?
-Ja... -Świetny makaron, mamo.
Wrzuciłaś chrupki?
Bardzo dobry.
Niewiarygodne, że wciąż tak gotujesz,
pomimo gospodarki.
Wszyscy ledwo wiążą koniec z końcem.
Na przykład ja.
A co u was?
Zawsze nas wspieraliście,
więc obiecujemy,
że też was wesprzemy.
Zawsze.
I całkowicie.
-Bezwarunkowo. -Zdecydowanie.
To przeurocze.
Bardzo miłe.
Bardzo.
Zbyt miłe.
Za tym wieczorkiem stoi jakiś plan, co?
Zgaduję, że chodzi o pieniądze.
-Tak. -Prawda.
Dobra.
Martwicie się o pieniądze na studia?
-Nie... -Tato, my...
Martwimy się o waszą przyszłość.
Naszą?
Wiesz, finansową.
Wypłacalność w czasach...
Przestań.
Dlaczego martwicie się o naszą przyszłość?
Cóż...
Co?
Dowiedziałaś się o spinkach?
Nie chciałam.
Co ze spinkami?
Dobrze.
O to...
...chodzi w rodzinie, prawda?
Niemądrze zainwestowałem.
W tę działkę na północy?
Wartość spadła.
A odsetki od kredytu poszły w górę. Mocno.
Co to znaczy?
Musiałem zebrać pieniądze
na jego spłatę i skończyło się
sprzedażą osobistych rzeczy.
Mamy problemy finansowe
i nie tylko.
Doskonale.
Więcej kłamstw.
Camille.
Jesteśmy gotowi wam pomóc.
Po to tu jesteśmy.
Tu nie chodzi tylko o pieniądze.
Nie chcę tego teraz kontynuować.
Ale...
To bardzo miło z waszej strony.
Ja pójdę.
Adam ma plan.
Tato.
Tato?
Mogę wejść?
Porozmawiaj ze mną.
-Dobranoc, Pelé. -Dobranoc.
Dobranoc, skarbie.
Zostaniesz?
Nie dzisiaj.
To nie wygłupy.
To, co robiliśmy...
To nie wygłupy.
Dogłębnie zbadałem temat i...
Chcę z tobą być, Jasmine.
Crosby, sporo dzisiaj przeszedłeś
z rodzicami i wszystkim.
Dajmy sobie trochę czasu.
Zobaczmy.
Crosby?
Chcesz zostać?
-Lubię zostawać na noc. -Lubisz?
-Tak. -Ja też.
Bardzo lubię.
-Naprawdę? -Tak.
Ale nie mam piżamy.
Nie trzeba.
Cześć.
Dzięki za komputer, mamo.
Bardzo mi pomaga.
Przepraszam za wczoraj.
Nie martw się.
Kłopoty z pieniędzmi były i będą.
Gorzej, że wasz ojciec
nie szanuje mnie na tyle, żeby mnie poinformować.
Mamo... wiesz, jaki on jest.
Nie chciał cię martwić.
Było między nami przez lata dużo kłamstw.
Nie tylko o pieniądzach.
O czym mówisz?
Na północy była kobieta.
Mamo.
Tak.
Chroniłam go.
Latami go chroniłam,
wmawiając sobie, że robię to dla was,
albo że to nie cała prawda.
Nie wiem.
Z jakiegoś powodu
nie mogłam mu tego wyrzucić.
Odpuściłam sobie.
Odpuściłam to.
Teraz już wiesz.
Mamo.
Nie mów innym, dobrze?
Dobrze.
Jak leci?
Nie. To nic.
Nie skończyłam. To na zajęcia.
Mówiłam, że się uda.
Sztuka w programie
RODZINA
Cześć, synu.
Cześć.
Co?
Wpuścisz mnie?
-Wchodź. -Dobra.