Nigdy nie zgadniesz, na kogo cały czas wpadam.
Jim Kazinsky.
poprzednich odcinkach...
Jim Kazinsky! Był niezłym przystojniakiem.
O moj Boże.
Jesteś piękniejsza, niż pamiętam.
- Naprawdę? - Tak.
- Przestań gadać. - Jasne.
To nie ja, tylko ty.
Dokładnie, nie chodzi o ciebie, tylko o mnie.
Tatusiu, to Steve.
Bardzo miło pana poznać.
Co tam?
Zabrałaś mi pięć lat życia syna.
Chodźmy do salonu.
Chcę ci coś pokazać.
Powiesz mi, jak to się stało, robaczku?
Pamiętasz Skippy'ego od sąsiadów?
Przybiegł i to strącił.
- Państwo Monroe nie mają już psa. - Skippy wrócił.
Skippy...
Skippy przeniósł się na wieś po tym czymś z samochodem.
- Nie sądzę, żeby miał wrócić. - Ale wrócił.
Joel, nie. Posprząta ten, kto to zrobił.
Skippy nie umie sprzątać, mamo.
On nie zbił wazonu, robaczku.
Zbił. Widziałam to.
Nie ma usprawiedliwienia dla kłamania.
A ty jesteś kłamczuchą.
Nie, jestem prawniczką.
Mama Harmony mówi, że to jest to samo.
Po prostu powiedz prawdę. Zbiłaś wazon?
Nie, a ty?
Czy test z układu okresowego pierwiastków jest dzisiaj?
Nie, jest w poniedziałek.
- Fajnie. - Tak.
Patrz. "Niech rozpocznie się gra”.
POTAŃCÓWKA
Powinni przeznaczyć pieniądze z potańcówki
na automat z przekąskami czy coś takiego.
Właściwie to chcę pójść. Dlaczego by nie?
Jasne.
- Na razie. - Okej.
Czy to ważne, co ubiorę na potańcówkę?
Oczywiście, bo Lindsay tam będzie.
Podkochujesz się w niej od zawsze. Kochasz ją.
Nie powinnaś tego mówić.
Słabo się ubierzesz,
to nie pójdzie z tobą na randkę.
Musisz wybrać pięć szkół, bo jedziemy na objazd college'ów.
Tu są katalogi.
To jest fajne.
College? Myślałam, że nas nie stać.
Wzięłam dodatkowe zmiany, bo uważam, że to ważne.
A ty idziesz ze mną jutro do pracy.
- W barze? - Nie, na imprezie kateringowej w Cal.
To jedna z lepszych opcji.
To odczyt poezji i będziesz mogła zobaczyć szkołę.
Wolałabym sprzedać jakiś narząd, ale dzięki za zaproszenie.
Jeśli nie zmienisz nastawienia, będziesz musiała.
Nie potrzebujesz dwóch wątrób.
- A to? - Niedobre.
Myślisz, że rozdawanie maleńkich przystawek
studentom angielskiego sprawi, że zechcę pójść do collelge'u?
A co innego? Bo zdaje się, że nie czujesz, że musisz.
Nic, bo nie chcę iść.
Nie rozumiesz, że to ten rok.
To przedostatnia klasa.
Jest różnica pomiędzy "Wzywamy dr Braverman”,
a "Chce pan do tego frytki?”.
- Dr Braverman? Naprawdę? - To ten rok.
- To możliwe. - Nie.
Nie robiłabym sobie nadziei.
- Wybierz pięć szkół, Amber. - To jest odpowiednie.
Dlaczego to takie trudne? Fajne, ubierz to.
Fajne, nie? Mnie też się podoba.
Jeśli idziesz w koszulce,
ubierz marynarkę. Dobrze wyglądasz z marynarce.
Dziękuję.
- O Boże! - Elliot!
Nie było jeszcze nawet części z latającymi rowerami.
Już późno.
Nie chcesz go obudzić?
Ja go wezmę.
Wskakuj, kolego.
Dobranoc.
- Powinienem już iść. - Dobrze.
- Cześć, zgadnij, co się stało. - Cześć.
- Zgadnij. - Co?
Dzwoniła Denise. Ogłosi swoją kandydaturę
na wicegubernatora w ten weekend.
Naprawdę? To świetnie.
Wiem, to niesamowite.
Chce, żebym tam pojechała i jej pomogła.
Pomogła z przemówieniami i tak dalej.
Jak za starych czasów.
Powiedziałam, że nie mogę,
bo Max dopiero do wszystkiego się przystosowuje...
Zaraz, odmówiłaś?
Tak, odmówiłam.
Ale to tylko weekend.
Tak, trzy dni.
Kochanie, to coś naprawdę wielkiego. Byłaś z nią od początku.
- Powinnam to zrobić? - Tak.
Zdaje się, że przyszła wicegubernator cię potrzebuje.
Kochanie, to wspaniale. Nie pojadę na dłużej, niż trzeba, obiecuję.
Co to?
Nie wiem. Przyszło dzisiaj pocztą.
- Chyba wiem, co to jest. - Chyba tak.
- Nieźle. - Ty gorszycielu.
Kochanie.
Mam nadzieję, że pasuje. Lewy cycek jest trochę większy niż prawy.
Podoba mi się.
Co cię zainspirowało?
O czym ty mówisz?
Jak to?
Jak to jak to?
Nie rozumiem.
Zaraz.
- Ty nie... - Ty go zamówiłaś.
- Nie. - Nie?
Nie zamówiłam tego.
Obejrzałeś tę paczkę?
H. Braverman.
Haddie? Haddie! Weź to ze mnie!
- Hej. - Cześć, kochanie.
Dzień dobry.
Czy Max już wstał?
- Tak, chyba się przebiera. - Dobrze.
Zanim zapomnę, przyszła do ciebie paczka.
Victoria's Secret.
Została przez przypadek otwarta, nie wiem, jak...
Mamo.
Czemu paczka z moim imieniem została przez przypadek otwarta?
Twój ojciec myślał, że jest dla mnie.
- Dlatego ją otworzył. - To obrzydliwe.
Wyrzucił ją, więc to nieważne.
Co?
Chciał ją spalić, ale stwierdził, że to nie jest dobry pomysł.
Mamo, zapłaciłam za to.
- Dużo pieniędzy. - Wiem.
Dlatego to uratowałam.
Dziękuję.
Haddie, mogę o coś zapytać?
Dlaczego kupiłaś sobie taki stanik?
- Nie będę o tym z tobą rozmawiać. - W porządku.
Możesz porozmawiać z tatą.
Jest bardzo ciekawy...
- Nie zrobisz tego. - Zrobię, mogę do niego zadzwonić.
Dobra, co chcesz wiedzieć?
Czy kupiłaś ten stanik dla Steve'a?
Mamo.
Wiesz, że Steve nie ma cycków.
Nie kupuję dla niego staników. To niedorzeczne.
Haddie.
Kupiałaś go dla Steve'a?
Nie. Kupiłam go dla siebie.
Jest ładny i seksowny.
Nie wiem, za co mnie uważasz, ale jestem kobietą.
Obiecaj mi coś.
Obiecaj, że będziesz rozsądna
i ostrożna
i że nie uprawiasz seksu.
Co uważasz za seks?
Wszystko oprócz całowania się...
- To twoja definicja seksu? - Dla ciebie.
Muszę przygotować się do szkoły. Nie mogę się znowu spóźnić.
Ufam ci!
Myślisz, że się całowaliście?
Jest matką mojego dziecka.
Więc to jakoś wypaczyło ci pamięć?
Obejrzałem wideo, na którym nasz syn wychodzi z jej środka.
Popełniłeś duży błąd.
- Tak, duży błąd, - Tak.
Żaden mężczyzna nie powinien tego oglądać.
- To ekstremalne. - No.
- Dojdziesz do siebie? - A ona doszła?
Tak, w swoim czasie.
- Więc Kristina jest... - Hej.
Wrócicie do siebie?
Jest bezpieczniej, jeśli zostaniemy przyjaciółmi.
Zgadzam się. Lepiej być ostrożnym.
Od tego nie mogę po prostu odejść.
Dobrze myślisz, Crosby.
Ale jestem tylko człowiekiem. A ona jest atrakcyjna. Sam już nie wiem.
Co Jasmine o tym sądzi?
Nie wiem.
Może powinieneś ją zapytać?
Chciałbym, żebyśmy spędzili razem czas.
Bez dzieciaka, tylko we dwoje.
Żebyśmy mogli się na nowo poznać.
Ale zaczęliśmy nie od tego, co trzeba...
Jest coś, co ludzie robią w takiej sytuacji.
Chodzenie na randki.
Jak ci idzie, Kristina?
Mam dwie możliwe opcje.
- Wyjdź, zobaczmy je. - Dobrze.
Jak wyglądam?
- Jak David Byrne. - Kto to?
Joan Collins.
Cybill Shepherd zgubił marynarkę.
- Wyśmiewacie się? - Grałaś w Dynastii?
- Nie mogę. - Niezły z ciebie chomik.
Kiedy ostatnio sprzątałaś szafę?
Moja córka ma lepszą szafę ode mnie.
Kristina, ja coś znajdę. Pomożemy ci.
A propos, zgadnijcie, kto zaczął kupować staniki.
- Kto? - Z Victoria's Secret.
- Ty? - Haddie.
I co z tego?
To seksowne staniki.
- Jak daleko na skali koronki? - Co?
Jeśli ma dużo koronki, robią już inne rzeczy.
Co? Oni nic nie robią.
Pierwsze etap to całowanie. Później jest...
Jest dużo koronki, ale ona niczego nie robi.
Dobra, po całowaniu czytają Tennysona.
Dobra, przestańcie.
Mogę was o coś zapytać. Kiedy wasze dzieci zaczęły was okłamywać?
To było chyba w szpitalu.
Amber się urodziła, mówiąc, że to nie jej wódka.
Naprawdę? Haddie miała dwa lata.
Przysięgła, że nie włożyła sobie koralika do nosa.
Lekarz go wyciągnął i jej pokazał.
To normalne? Tak robią dzieci?
- Ja nie. - W twojej rodzinie.
- Co? - W twojej rodzinie...
- Czemu? - Nauczyła się od ciebie.
Bo jesteś prawnikiem.
A prawnicy kłamią.
- Dobra, zapomnijcie. - Przepraszam.
Nie mówiłam poważnie. To był żart.
Jesteś piękna, osiągnęłaś sukces, jesteś świetnym prawnikiem.
Nie ma lepszego wzoru.
Ja podaję ludziom alkohol i nie poszłam do college'u.
Teraz Amber nie chce iść, bo taki ze mnie świetny wzór.
Amber nie chce iść?
Musi iść.
Nie mogę jej zmusić.
- Pójdzie. - Tak.
Tak, jasne.
Wiecie co jest problemem matek?
- Córki? - Córki.
Amen.
- Drew, wejdź. - Hej.
Dzięki.
- Hej, Max. - W porządku?
- Tak. - Co się dzieje?
W szkole będzie potańcówka.
Bardzo się denerwuję, bo...
Czemu?
Nie umiem tańczyć. Dlatego przyszedłem.
Nie chciałem prosić kogoś, kto mnie upokorzy, jak moja siostra.
- Nie musisz mówić więcej, Drew. - Dziękuję.
Nie chcę się przechwalać,
ale w liceum mówili na mnie "Gorączka”.
Sobotniej nocy? John Travolta?
- Nieważne. - Nie znam.
Nieważne. Coś ci powiem. Pomóż mi zrobić tu więcej miejsca.
Pokażę ci kilka ruchów.
Słuchaj. Najważniejsze
- to się rozluźnić. - Dobra, próbuję.
To wyłączyć, a to włączyć. Tylko tyle.
Naprawdę próbuję.
- Włączę coś. - Sam nie wiem.
Poczuj muzykę.
Nie.
- Dziękuję... - Poczuj muzykę.
Nie, miałem na myśli...
Mówiłem o wolnym tańcu.
Umiem tańczyć wolne, nie to nieważne.
Musisz poczuć to w ciele. Zacząć od tego.
Wybacz, Adam.
Nogi, ręce, stopy, ramiona, klatka, całe ciało.
- Widzisz to? - Nie chodziło mi o to.
Tylko taniec z partnerem. Wolny taniec, a nie...
Hej, Drew będzie miał potańcówkę.
Pokazuję mu parę ruchów.
Wiesz co, Drew? Możesz też trochę się popisać,
wiesz, trochę...
O nie, znowu zrobi sobie krzywdę.
- Mnie się podoba. - Chodź, Drew.
Najważniejsze to być pewnym siebie.
Jeśli będziesz pewny siebie, dziewczyna ci nie odmówi.
Pokaże ci, jak to się robi.
Kto jest gotowy na imprezę?
Powiedział ci o "Gorączce”?
Pokażę ci swoje ruchy.
Gdy zacznie, trudno mu przestać.
Ale trudno jest nie zarazić się "Gorączką”.
Bardzo się staram.
Przywiozłeś skarpetkę?
Nie mogłem przestać myśleć, że Jabbarowi
zmarznie jedna stopa...
Dostałby odmrożenia, potem kulał...
- Rozumiesz. - Dzięki.
Z pewnością to doceni.
Dobrze.
Wiem, że to dziwne.
Mamy już dziecko i robimy to nie po kolei.
Ale chcę poznać cię lepiej, spędzić z tobą więcej czasu.
Chciałbym pójść z tobą na kolację
i porozmawiać bez latających rowerów, kosmitów ani dzieci.
Chcesz iść na randkę?
Tak, chciałabyś?
Chyba.
Nie przyjmuję odmowy.
Tak.
Do zobaczenia w sobotę.
Chyba tak.
Jak wyglądam? W porządku? Podoba ci się ten garnitur?
- Tak. - Ładny, prawda?
Zadzwoń do mnie w razie jakichkolwiek problemów.
Pomagaj tacie i Maxowi, dobrze?
Ufam ci.
Max, kochanie.
Spójrz na mamę. Chcę, byś był grzeczny.
- Musisz słuchać. - Już mówiłem, że będę słuchać.
Dlaczego ja to robię? To niedorzeczne.
Dlaczego jadę?
Pojedziesz i skopiesz im te polityczne tyłki.
Dobra? Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Dobrze.
- Na pewno? - Nic nam nie będzie.
Jesteśmy z ciebie dumni, kochanie.
Myśli, że idzie na pielgrzymkę?
Mogłabyś przestać?
Szerokiej drogi.
Halo?
- Kochanie? - Cześć.
Nie zapomnij rozmrozić kolacji.
- Nie zapomnę. - To klopsy.
Robię błąd.
Nie. Chcę tego dla ciebie.
Pozwól mi to dla ciebie zrobić.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
A teraz zmykaj stąd.
Dobra, już jadę.
- Do zobaczenia. - Już jadę. Kocham was.
Czy wiesz, kto napisał Deklaracja niepodległości?
Ty?
Nie ja. Thomas Jefferson.
- Znasz go? - Nie.
Był jednym z założycieli tego kraju.
Był naszym trzecim prezydentem. Wiesz, kim jeszcze był?
Nie.
Był prawnikiem, tak samo, jak drugi prezydent, John Adams.
i wielu innych później. Nasz kraj stworzyli prawnicy.
Gdy mama Harmony mówi, że prawnicy to kłamcy,
nie tylko nie ma racji, ale też obraża Amerykę.
- A my jesteś Amerykanami? - Tak.
To prawda. I mówimy prawdę.
Więc przemyśl to sobie, dobrze?
Mówienie prawdy jest bardzo ważne.
Więc chcesz mi o czymś powiedzieć?
Kiedy przyjdzie Jabbar?
Dzisiaj po południuu.
Spójrz na tych wszystkich ludzi, robiących ciekawe rzeczy.
Czy to nie inspirujące?
- Nie dostanę się tu. - Nieprawda.
Bardzo trudno się tu dostać.
Nawet nie spróbowałaś. Pomyśl o tym,
co tu się działo w latach 60., o zdobywcach nagrody Nobla,
- którzy tu byli. - Nie chcę.
Spędzasz tu całe noce
na rozmowach, paląc papierosy. Nie papierosy, nie pal.
Mogę prosić o uwagę?
To Kristina Braverman.
Pomagała mi w pierwszej kampanii, gdy startowałam do rady szkolnej.
Pomogła mi w pisaniu przemówień. To dzięki niej mnie wybrano.
- To nieprawda. - Prawda.
- Nie. - Zrobiłaś to.
Jest świetna, wykorzystajcie ją.
Dzięki.
Dzięki, że jesteś. Bardzo się ucieszyłam.
Minęło dużo czasu.
Opowiesz mi o rodzinie.
Haddie ma się świetnie.
Pójdziemy później na drinka?
- Jasne, Max ma... - Mój Boże.
Muszę się tym zająć. Wybacz.
- Później pogadamy, dobrze? - Powodzenia.
- Mam tu usiąść? - Jasne.
Więc co się dzieje?
Stary, załatwiłeś poparcie Browna?
Stara, robię, co mogę.
Znam kogoś, kto zna Jerry'ego.
Sprawdzę.
Jerry Brown... Przynajmniej kiedyś znałam.
- Kristina? - Możesz mówić mi "stara”.
Mogłabyś zająć się
stanowiskiem na temat edukacji i środowiska?
Mam tu kopie jej dokumentów na ten temat.
Potrzebujemy tweetów, maksimum 140 znaków.
Tweetów, tak?
Mamy ochronę na przemówienie?
Max, czas wyłączyć telewizor.
Mam jeszcze 20 minut grania.
Co? Poczekaj chwilę.
- Max... - Tato, mama się zgodziła.
Będę w domu o 11.30.
Wyłączyłem wcześniej na 20 minut.
- Gdzie idziesz? - Do Steve'a.
- To tak nie działa. - Mama mi pozwala.
Jego rodzice będą w domu.
Nie jestem mamą, jasne?
- A ty załóż kurtkę. - Wiesz, gdzie są gumy?
Wiesz, gdzie są gumy?
Nie wiem.
Nie jest mi zimno, tato.
Przecież dzisiaj impreza.
Wiem.
Sam nie wiem. Wolę pooglądać the Giants.
Babcia coś ogląda. Mogę tu obejrzeć mecz?
Jasne, Drew. Wejdź.
Drew, posłuchaj.
Jesteś Bravermanem.
Masz odpowiednie geny, żeby dobrze się ruszać. Czaisz?
Są w tobie.
- Jasne. - Co?
Właśnie o to się martwię.
Idź i zobaczy, jak jest. Jak będzie słabo, wrócisz.
- Obejrzymy resztę meczu. - Sam nie wiem...
Zawiozę cię, to ustalone, dobra?
Hej, Haddie, zostaniesz w domu
- i przypilnujesz Maxa. - Wiesz co?
- Zawiozę Drew na imprezę. - Jasne,
ale obgadałam to już z mamą.
- Więc idę do Steve'a. - Chwilę.
Haddie, porozmawiajmy.
Twój kuzyn jest nowy w tej szkole.
Wstydzi się pójść na potańcówkę.
Jeśli nie będzie odważny, na zawsze pozostanie wyrzutkiem.
- Do końca życia? - Do końca życia, na zawsze.
Wyświadczysz mu tę przysługę?
Przypilnuj brata przez godzinę.
Co robisz? Dobrze.
Dziękuję. Dobra, chodźmy, Drew.
Pokażę ci, jak przyciągnąć dziewczynę "na rybaka”.
Proszę, nie.
No dalej.
Cieszymy się, że tu jesteś.
Sydney, Jabbar przyjechał.
Hej, miło cię znów widzieć.
Mam nowego pingwina Calico Critters.
Chcesz zobaczyć?
Dobrze cię widzieć.
Co tu się dzieje?
To wazon, który zbiła Sydney, ale nie chce się przyznać.
Więc go tam zostawiłaś?
Na tak długo, jak trzeba.
Zdajesz sobie sprawę, że to szalone i niebezpieczne?
Dobrze o tym wiemy.
Dlatego jest odgrodzone. Dla bezpieczeństwa.
Dobrze, dziękujemy bardzo.
Ale książka była lepsza.
Czytałaś historię Eggersa na McSweeney's?
Nie czytam McSweeney's, odkąd nie przyjęli mojego eseju.
- Tak trzymaj. - Dzięki.
Ja ją czytałam.
Była piękna, ale zabawna i trochę smutna.
Ty czytasz McSweeney's?
To robi wrażenie.
No cóż...
Ktoś pomaga mi, gdy są trudne słowa. Proszę bardzo.
Dzięki.
Mam zrobić z nimi porządek?
Nie wszyscy tacy będą.
Uznaj to za sposób na poszerzenie swojego
repertuaru nieprzyjemnego zachowania.
- Mój Boże. - Nie wierzę, że tu jesteś.
To znak. Jak w Alchemiku.
Czytałaś tę książkę?
Jeszcze nie, ale nie mogę się doczekać.
Witam wszystkich.
Dziękuję za przybycie.
Świetnie się wtedy bawiłam.
Minęło trochę czasu.
To moja córka, Amber.
Miło cię poznać.
Poznałem twojego brata, przelotnie. To taka gra słów.
Co to znaczy?
Nie mieliśmy czasu...
Byliśmy z Jimem w liceum.
- Bardzo dawno temu. - Bardzo dawno.
Wyglądasz świetnie.
Co tu robisz?
Jak to? Nie wiesz?
A teraz nasz gość honorowy.
Dziękuję, profesorze.
Mam wrażenie, że przed nami wyjątkowa noc.
- O rety. - Koszmar.
"Czerwone żar płomienia, który nigdy nie płonął”.
Dziękuję.
Mam jeszcze jeden z nowego zbioru.
Zbiór będzie miał tytuł
Ta, która mi się wymknęła, dwa razy.
Choć dziś chyba zmienię tytuł na Do trzech razy sztuka.
Ten nosi tytuł Kwitnąca orchidea.
"Spieczona ziemia wita burzę.
Wilgotne płatki powoli się rozchylają,
wabiąc burzę.
Tęsknota, drżenie, błyskawica.
Różowa orchidea kwitnie”.
To o kwiatach, prawda?
"Chmura gotowa...”
To chyba o twojej waginie.
"...by spryskać ją miłością”.
Świetne piwo.
Na pewno nie chcesz?
Panie Fortunato...
Proszę mówić mi Matt.
Wiesz, czemu tu jesteśmy.
Chcemy, żebyś poparł panią Bowser.
Konkuruje z potężnymi ludźmi z dobrą pamięcią.
Pozwól, że o coś zapytam. Dlaczego ty kandydowałeś?
Jak to?
Gdy pierwszy raz kandydowałeś, dlaczego to zrobiłeś?
Chciałem coś zmienić.
Kandydowałeś, bo rafineria w Richmond wylewała setki litrów
odpadów do warstwie wodonośnej. Pamiętasz?
Pracowałam wtedy w wodociągach.
Ten człowiek doprwadził do zamknięcia tej fabryki, sam, bez niczyjej pomocy.
- To było dawno temu. - Stary, wiem, to było dawno.
Sprawa wygląda tak. Członkini Bowser
też chce coś zmienić.
Jej przeciwnicy mogą twytować i mówić o...
Tweetować.
Mówi się tweetować.
Jasne, że zanieczyszczanie jest złe,
ale ona ma solidny plan, żeby to zmienić.
Zaczynając od lepszego regulowania odpadów.
- Wiesz, że ją lubię, prawda? - Tak, wiem.
Ale ona nie zrobi tego sama.
Potrzebujemy twojej pomocy.
Nigdy nie udało mi się nauczyć tej metody z łyżką i widelcem.
Gdy byłam we Włoszech, nauczyłam się sztuczki.
Polega na zamówieniu ravioli.
Byłaś we Włoszech?
Na kilka tygodni.
Jabbarowi bardzo się podobało.
Śpiewał O Sole Mio z gondolierem.
- To było takie słodkie. - Szkoda, że nie słyszałem.
Wybacz, to moja siostra.
Przepraszam, że ci przeszkadzam.
- Chodzi o Jabbara. - Chcę iść do domu.
- Chce do domu. - Ale nic mu nie jest, tak?
Jest smutny, ale nie chce mi powiedzieć, czemu.
Mówi, że to kryzys.
- Dobrze, zaraz będziemy. - Do zobaczenia.
Co się stało?
Jabbar chce do domu.
Chyba się boi.
Poprosimy o rachunek!
Dobrze, utopmy smutki w niezdrowym jedzeniu i baseballu.
Powinniśmy złapać końcówkę.
Jak poszło?
Posłuchałem rady twojego taty o pewności siebie.
Poprosiłem ją do tańca, a ona odmówiła.
Powiedziała, że nie chce zostawiać przyjaciółki samej.
Wiesz co?
Może jej przyjaciółka byłą zazdrosna? Może podobasz się jej przyjaciółce?
Sama nie wiem. Przykro mi.
- Dobra, to idę. - Nie możesz.
Max jest w łóżku, a ty w domu.
Max może się obudzić.
A ja może będę musiał wyjść w nagłej sytuacji.
Nie możesz iść, musisz tu zostać.
- Tato? - Tak.
Naprawdę mnie tu zatrzymasz, bo mam na sobie ten głupi stanik?
Oczywiście, że nie. To tylko stanik.
Tak zrobię.
Wiesz co?
Jeśli nie chcesz, żebym wyszła w tym staniku...
Nie martw się tym już.
- Co robisz? - Próbuję cię zadowolić, tato.
Jeśli nie chcesz, żebym go nosiła, nie muszę.
Nie musisz się już denerwować.
Do zobaczenia o 11.30.
Haddie, wracaj tu natychmiast.
Co? Umówiliśmy się.
Jeśli wyjdziesz z tego domu...
Chcesz napój?
Przepraszam, że przeszkodziłam wam w randce.
Gdzie on jest?
Mamo! Crosby!
Co się stało, kolego?
Czy możemy już jechać do domu?
Co się stało?
Nic.
Coś nie tak?
Po prostu naprawdę muszę iść do domu.
Musisz coś zrobić w domu.
Muszę zrobić w domu kupę, bardzo mi się chce.
Nic mu nie jest.
Max, zostań z tyłu.
Nie, za późno!
Drew, powiedz mu, żeby wrócił do tyłu. Masz słuchać Drew.
Czy jest u was Haddie?
Jest na górze ze Stevem.
Wszystko w porządku?
Mieliśmy tylko nagłą sytuację w domu i musi...
Możemy w czymś pomóc?
Nie, dzięki. Mogę po nią pójść?
- Jasne. - Gdzie jest?
Na górze.
Tam jest pokój Steve'a?
Adam, co słychać?
- Pan Braverman. - Co tu robisz?
Wracasz ze mną do domu.
Nigdzie nie idę.
Idziesz.
Haddie.
- Przepraszam. - W porządku.
- Natychmiast. - Spoko.
- Masz wszystko? - Do zobaczenia, Adam.
Pan Braverman.
- To niedorzeczne. - Zejdź na dół.
Dziekuję.
Nie ma za co.
Miło było was widzieć.
- Hej! - Co?
- Hej! - No co?
Nie dotykaj mnie!
Wskakuj do tyłu, szybko.
Nie mów do mnie!
Chyba mi się nie uda.
Uda ci się, kochanie.
Dom cioci Julii to idealne miejsce.
Nie skupiaj się na tym.
Może... Zaśpiewamy piosenkę.
Jasmine, znasz jakąś piosenkę?
Znam jedną piosenkę.
Koła autobusu
Kręcą się
Kręcą się, kręcą się
Koła autobusu kręcą się
Przez cały dzień
Drzwi autobusu otwierają się
A ludzie wyskakują z niego Jak szaleni fani futbolu
Fani futbolu...
Nie takie są słowa!
Udało mi się!
Udało ci się!
- Świetnie! - Udało ci się!
- Dobra robota! - Widzisz.
Angielscy fani futbolu zadziałali.
Nie mogę zapomnieć.
Jim Kazinsky jest opublikowanym autorem.
W szkole ode mnie ściągał.
Fajnie.
Napisał wiersze o frajerze, z którym przespała się gorąca laska.
To niemiłe. On nie jest frajerem.
Jest wyjątkowym gościem. Może nie jest moją drugą połówką.
Ale jest utalentowany.
Po prostu było mi niedobrze, bo musiałam wysłuchać
miliona wierszy o myszce mojej mamy.
To nie o to chodzi.
Chodzi o to, że ten gość czytał w liceum Dylana Thomasa.
Zainspirował się i podążyłza marzeniami.
I spójrz na to, co osiągnął.
Właśnie tego chcę dla ciebie.
Dlatego przywiozłam cię do tej szkoły.
Nie możesz się poddać.
To żywy dowód, że nie możesz się poddać.
Na pewno chcesz zostać?
Tak, jesteśmy w samym środku gry w węże i drabiny.
Dobra, przytul mnie.
Nie bierz jeńców.
No dalej.
Już nie będę dzwonić.
- Chodźmy. - Dzięki.
Chodź, Julia.
Angielscy fani futbolu?
Ty zaczęłaś z tymi otwierającymi się drzwiami.
- Tak jest w piosence. - Nieprawda.
- Prawda. - Poważnie?
No pewnie.
Cóż, to mnie zainspirowało.
Dobrze.
Zainspirowało cię.
Ty mnie zainspirowałaś.
Ja cię zainspirowałam?
Tak.
Naprawdę?
Poważnie.
Wykorzystujesz moją piosenkę do kupy, żeby coś ze mną zadziałać?
Tak. Co sądzisz?
Nie wiem, jeszcze nie zadziałałeś.
Więc nie wiem.
Co ty sobie myślałaś?
Co ja myślałam? A ty?
Kazałem ci zostać w domu, a ty wyszłaś.
Bo nie miałeś racji.
Nie obchodzi mnie to, Haddie. Masz 15 lat.
Mieszkasz w moim domu, więc musisz mnie słuchać.
Bez względu na wszystko.
Tak.
Każesz mi się ogolić, mam posłuchać?
- Tak. - Każesz mi kogoś zamordować,
- muszę to zrobić? - Tak.
- Więcej! - Jeśli każesz mi spalić dom,
- muszę to zrobić. - Tak, jeśli będę kazał ci
- spalić dom. - Tato!
Tato, mama pozwoliła mi iść do Steve'a.
Potem kazałeś mi trochę popilnować Maxa.
- I zrobiłam to. - To prawda.
Ale potem wróciłeś i zakazałeś mi wychodzić,
bo nie podobał ci się mój stanik.
Przyznaję, że byłem
niekonsekwentny.
Niekonsekwentny?
- Martwię się o ciebie, Haddie. - Jesteś hipokrytą.
Pozwoliłbyś Drew siedzieć ze swoją dziewczyną.
Zawiózłbyś go tam, żeby mógł posiedzieć ze swoją dziewczyną.
A dlatego, że ja jestem dziewczyną, traktujesz mnie jak dwunastolatkę.
Bo jesteś moją córką.
Masz rację, to podwójne standardy.
To nie jest sprawiedliwe.
Dzięki.
Ale świat nie jest sprawiedliwy.
To niedorzeczne.
Ale tak jest.
O rety, jest 10.16.
Co z tego?
Powiedziałem Julii, że przyjadę po Jabbara o 10.30.
Spóźnisz się kilka minut.
Mówimy o Julii, mojej szalonej siostrze.
Wykorzysta to, żeby dać mi lekcję,
i zatrzyma Jabbara jako zakładnika, aż nauczę się punktualności.
Pewnie nie powinnam jechać z tobą,
bo Jabbar będzie się zastanawiał, czemu nadal jesteśmy razem.
- Jasne. - No.
Dobrze, dobry plan.
Pojadę szybciutko...
i wrócimy za kilka minut.
Świetnie się wczoraj bawiłem.
Zaraz wracam.
Dobrze, zrobiłam to.
Rozbiłam wazon. Jesteś zadowolona?
Nie jestem zadowolona.
Przecież wygrałaś.
Nie chodzi o to, kto wygrał, tylko o prawdę.
Wygrałaś, ja przegrałam, pójdę posprzątać.
Tato, gdzie szczotka?
W spiżarni.
Kim była ta osoba?
W ogóle jej nie poznałem.
Zabawne.
Co to ma znaczyć?
Joel?
Co to ma znaczyć?
Nie, nie nabiorę się na to.
Położyłaś przede mną katalog z college'u Berkeley.
Myślisz, że zacznę się cieszyć,
a potem złamiesz mi serce, mówiąc,
że jednak nie pójdziesz. Więc ja na to:
"nieważne”.
Odwrócona psychologia nie polega na tym,
że powiesz mi, co robisz.
Poza tym to nie dla mnie, tylko dla ciebie.
O czym ty mówisz?
Powinnaś złożyć papiery do Berkeley.
Co?
Czemu nie?
Jeśli ludzie jarają się poezją Jima Kazinsky'ego,
wszystko jest możliwe, prawda?
Ty też nie możesz się poddawać.
PORADNIK DLA RODZICÓW DZIECI Z ZESPOŁEM ASPERGERA
Cześć.
Co czytasz?
Czytałam ją.
Jak radzisz sobie z powrotem do życia rodzinnego?
Dobrze.
Stęskniłam się za tobą.
Ja za tobą też.
Bardzo.
- Więc... - Tak?
Denise chce, żebym pojechała z nią do LA w przyszłym tygodniu.
Spoko, jasne.
Spoko.
Zaoferowała mi pełnoetatową posadę jako dyrektor ds. komunikacji.
- Gratulacje, to wspaniale. - Dziękuję.
Co jej powiedziałaś?
Że to przemyślę i porozmawiam z tobą.
Więc chcesz to zrobić?
Tak jakby, sama nie wiem.
Kochanie, kocham nasze dzieci. Kocham ciebie
- i uwielbiam bycie mamą. - Jasne.
Ale szczerze mówiąc, gdy tam byłam, czułam...
Czułam, że żyłam. To było niesamowite.
Nie czułam się niewidzialna.
Rozumiem.
- Ale wiedz, że ja cię widzę. - Wiem.
- Ale ty widzisz mnie inaczej. - Wiem.
- No dobrze. - Co?
Jakoś to zrobimy.
- Naprawdę? - Tak.
Będziemy potrzebowali pomocy w domu.
A ja...
Zadzwonię do mamy.
Chętnie przenocuje tu dwie noce w tygodniu.
Będziemy musieli zadbać o to,
żeby Max chodził na wszystkie terapie,
a Haddie na swoje wydarzenia sportowe.
Mogę też wrócić wcześniej z pracy ze dwa razy w tygodniu.
Mogę pracować rano z domu. Poradzimy sobie.
Zamówimy dostawę zakupów. Rozpracujemy to.
Nie, wiesz co?
Co?
To nie jest dobry moment.
- Nie zrobię tego. - Kristina.
Max i Haddie mnie potrzebują.
Nie wiem, co sobie myślałam.
- Kristina, - Nie.
Nie chcę, żebyś później czuła, że straciłaś jakąś szansę.
Nie będzie tak.
To prosty wybór.
Będą jeszcze inne kampanie.
Dzieci będą dziećmi już niedługo.
Zrobię to później.
Jesteś pewna?
Tak, jestem.
Opowiedz mi o tym spotkaniu.
Było świetnie.
Byłam świetna, byłbyś ze mnie dumny.
- Byłam niesamowita. - Naprawdę?
Powinieneś mnie zobaczyć. Byłam w swoim żywiole.
Tak?