poprzednich odcinkach...
Posiadanie dziecka jest
dwa razy gorsze niż myślisz.
Cieszę się, że doznałeś oświecenia,
gdy nasz pięcioletni syn był sam na basenie.
Możemy o tym zapomnieć...
Nie, po prostu idź sobie.
Berkeley to piekło.
Nie zamieszkam tam, tylko z Damienem. Podjęliśmy decyzję.
Czemu mi to robisz? Niszczysz mi życie.
Nie wierzę, że przyjechałeś aż z Fresno.
Odbija piłkę za moimi plecami podczas opowiadania bajek.
Niedobrze.
Przeszkadza na lekcji. Piłką ściąga na siebie uwagę.
Jestem zaskoczona.
Ja również. Ma obsesję na punkcie tej piłki.
Podejrzewam, że wzięła pudełko gumek
z mojego biurka.
Kiedy miałaby okazję to zrobić?
- Nie wiem. - Zostaje w klasie sama?
Nic o tym nie wiem.
Nie ma pani na to żadnych dowodów.
Nie mam pewności.
Miałam zamiar odpuścić,
ale gdy stało się to niebezpieczne...
Niebezpieczne? Jak to?
Uderzyła Jadena Krantza tą piłką w głowę.
Specjalnie?
- Nic mu nie jest? - Nie.
Myślę, że nie zrobiła tego specjalnie,
bo celowała we mnie.
Dlatego musiałam odebrać jej piłkę i państwa wezwać.
Oczywiście, zajmiemy się tym. Dziękujemy bardzo.
Mogę to zabrać?
Oczywiście.
Doktor zabrania mi jeść chleb czosnkowy.
- Serio? - Ale od Mamma Lucii?
Nie teraz, dziękuję.
Jakaś nowa?
Poznałeś już Janet.
To asystentka Gordona? Gdzie on jest?
Doktor zabrania ci jeść chleb czosnkowy,
to go nie jedz.
Dobrze.
Zadbaj o siebie, dobrze?
Co chciałeś omówić?
Chcę ci pokazać świetną inwestycję.
W obecnym klimacie to doskonała okazja.
Zanim cokolwiek zrobię, chcę cię spytać o zdanie.
Moje? Dlaczego?
Bo masz smykałkę do interesów i nieruchomości, synu.
- Smykałkę? - Tak.
Musielibyśmy tam przenocować.
Nie mam czasu na nocowanie.
Gdzie to jest?
To będzie czas dla ojca i syna.
Moglibyśmy sobie porozmawiać.
Za mało rozmawiamy.
Zadzwonię do Kristiny i uzgodnię to z nią.
To chciałem usłyszeć.
Nie pożałujesz.
Dobrze.
Chcesz chleb czosnkowy?
Zabiorę ci to.
Zjem tyle, ile będę chciał.
Smykałkę do nieruchomości? Użył tego słowa?
- Tak. - To niepokojące.
Myślałem, że chce bym zainwestował
w nieruchomość wakacyjną,
ale zaczął to zachwalać jako czas dla ojca i syna.
A propos, chciałbym żebyś na coś zerknął.
Co to?
Świetnie. I co?
- Świetnie? - Tak.
Otrzymanie pocztą zaproszenia
na urodziny syna nie jest dziwne?
Ciesz się, że je dostałeś.
Czyją stronę ty trzymasz?
Tu nie ma stron. Musisz interesować się swoim dzieckiem.
Spędzam dużo czasu z Jabbarem.
Zna mnie dość dobrze i jest mądry.
Jeśli nie zorganizuję tej imprezy
on to wyczuje.
Świetnie krzesło.
- Podoba ci się? - Dobra jakość.
Jeśli chcesz tam być,
zadzwoń do Jasmine i powiedz, że chcesz brać w tym udział.
Wysyła mi mylące sygnały.
Raz chce, żebym był ojcem,
a za chwilę mnie odtrąca.
Chciałbym, żeby się na coś zdecydowała.
Więc powinieneś pójść. Zadzwoń i powiedz, że wchodzisz w to.
Tylko nie tymi słowami.
To jakaś nieprzyzwoita gra słów?
Amber, wchodzę.
Daj mi chwilę. Biorę prysznic.
A ja myję zęby.
Masz tam pastę do zębów?
Nie!
O Boże!
Dzień dobry. To tylko ja.
Nie żyjesz! Wynocha! Ale za chwilę.
Mamy przerąbane.
Chyba sobie jaja robisz!
Kto, u diabła, wybiega z mojego domu?
- Rany. - Proszę cię.
Były chłopak Amber z Fresno.
Zero prywatności. Czemu tak paplasz?
Damien, szatańskie nasienie?
Czemu na mnie krzyczycie?
Musimy ustanowić jakieś granice.
Spokojnie, dziadku!
- Nie krzyczę na ciebie. - Owszem.
- Już OK. - To mój dom.
Zajmę się tym, tato.
Wiem, że jesteś na mnie zła.
Nie jestem na ciebie zła.
Jesteś zła przez pana Cyra.
Bo to twój nauczyciel.
To nie ma nic do rzeczy.
Jesteś nadal zła i przepraszam.
Nie obchodzi mnie to.
Wybacz, że umówiłam się z twoim nauczycielem.
Nie szkodzi.
Wyjechałyśmy z Fresno, żebyś miała lepsze życie.
Zabrałam ci przez to wiele rzeczy, w tym jego.
A teraz zaprosiłaś go pod prysznic.
Nie niszcz sobie życia,
bo jesteś na mnie zła.
To nie ma z tobą nic wspólnego.
Nie wszystko kręci się wokół ciebie.
- Kocham go, a on kocha mnie, dobra? - Dobra.
Boże.
Co?
Czemu chcesz popełniać wszystkie moje błędy?
Zawsze gdy mówisz, że twoje życie jest pełne błędów,
ja sama czuję się twoim błędem.
Nie.
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Nie to miałam na myśli.
Nie chcę cię zostawiać w takim stanie.
Zostaw mnie w spokoju.
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Dobrze.
Bardzo mi przykro.
Nie szkodzi, mamo. Zostaw mnie samą.
Dobrze. Wrócę do ciebie.
Nie zdejmuj gumek, proszę.
Chwila. Dlaczego?
Bo mam je policzone.
Osiemnaście niebieskich, 53 czerwone, 118 brązowych.
Za dużo brązowych. Nie chcę, żeby przejęły władzę!
Daj mi piłkę!
- Daj piłkę! - Dobrze.
Wiesz co?
Pójdźmy na górę i naszykujmy się.
Porozmawiamy o tym rano.
Chcę piłkę!
Nie.
Chcę moją piłkę! Daj mi ją!
Kotku, ona będzie leżeć tutaj.
Proszę. Chcę moją piłkę.
Nie ruszymy jej, obiecuję.
Nie zdejmiemy gumek.
Obiecuję. A teraz idź na górę.
Zrób ciszej!
Wiesz, kim jestem?
Jest pan dziadkiem Amber, weteranem z wojny w Wietnamie.
Damien, jestem pewien, że miły z ciebie gość.
I choć zostawiłeś u mnie skarpetkę,
to zabrałeś mojej wnuczce niewinność.
Oto skarpetka.
Dam ci 20 dolarów, żebyś zatankował
i się stąd wynosił.
Proszę cię grzecznie.
A co z Amber?
Damien...
Jeśli ten van znajdzie się w promieniu pięciu mil od mojego domu,
będę o tym wiedział, bo wyczuję jego zapach.
A wtedy się spotkamy
i spędzimy razem kilka chwil w ciszy.
Wyraziłem się jasno?
Chcę zaznaczyć, że uważam się za filozofa.
Żyj i pozwól żyć. Nie chcę nikogo skrzywdzić.
Jestem irracjonalnym uparciuchem z niekontrolowaną złością.
Nie wkurzaj mnie.
- Wejdź. - Dzięki.
Co słychać?
Miło cię widzieć.
Robię herbatę. Napijesz się?
- Jasne. - Rumianek, pomarańczową czy zieloną?
- Wszystko jedno. - Tak?
Cześć, Max.
Max, ciocia Julia powiedziała ci "cześć”.
Wiesz, że kulankowate
są często mylnie uważane za owady?
A tak naprawdę są równonogami.
Dostał nową książkę.
Kotku, ciocia Julia pewnie nie chce...
Kotku.
Adama nie ma. Jest w biurze.
Nie szkodzi. Chciałam porozmawiać z tobą.
Co się dzieje?
To może zabrzmieć głupio.
Chodzi o tę piłkę.
Sydney ma na jej punkcie obsesję.
Chciałam cię zapytać,
czy mogłabyś mi opowiedzieć
o pierwszych objawach, jakie zauważyłaś u Maxa?
Może usiądziesz,
a ja zaraz wrócę.
Zaprowaddzę go na górę.
- O czym rozmawiacie? - O niczym.
- Usiądź. - Dzięki.
Możesz coś dla mnie zrobić? Muszę porozmawiać z ciocią.
Chcę porozmawiać przez chwilę z ciocią.
Przyjdź zaraz, żebym dostał naklejki.
Dobrze. Obiecuję. Dziękuję.
Na sto procent nie masz powodu do obaw.
Skąd ta pewność?
Nie mam pewności, ale nie rozumiem...
Policzyła ilość gumek.
Wie, ile jest z każdego koloru.
Ma na tym punkcie taką obsesję.
że nawet nie patrzy nam w oczy, gdy coś mówimy.
Wiesz co zrobię?
Dam ci numer doktora Pelikana.
To lekarz Maxa.
Jest niesamowity.
Powie ci, czy coś się dzieje,
ale jestem pewna, że nie.
Naprawdę.
Nie martwiłabym się.
- Julia, to nic. - Nic mi nie będzie.
Jestem taka głupia.
Przepraszam.
To wcale nie jest głupie.
Nie jest.
Jestem okropną osobą.
Czemu?
Bo gdy Julia mi powiedziała, że się martwi o Sydney,
- to część mnie się ucieszyła. - Duża część?
Nie panowałam nad sobą.
Owładnęło mną takie uczucie i...
To ludzkie, a nie okropne.
Co w tym złego, gdyby mieć w rodzinie
kogoś jak Max?
- To niesprawiedliwe. - Właśnie.
Byłby mniej osamotniony.
I my też.
Też jesteś okropny.
- Też o tym myślałeś. - Nie jestem.
Jesteś najokropniejszy. Te dżinsy są straszne.
Czemu tata uważa, że mam smykałkę?
Coś kombinuje.
Weź te. Szkoda, że nie widziałeś miny siostry.
Była przerażona.
Porównaj Sydney do Maxa.
Niemożliwe, żeby dolegało im to samo.
Może ona ma ADHD.
- Albo OTB. - Zakłady bukmacherskie?
- OCD. Nieważne. - Właśnie.
Zrobiłam jedną dobrą rzecz.
Co takiego?
Nie powiedziałam jej o piłce z gumek Maxa.
Widzisz, nie jesteś okropna.
- Wiem. - Jesteś słodka.
Jestem słodka.
Jeszcze raz.
Dobra.
Już mi lepiej. Dzięki.
Nie ma za co. Ty też mi popraw humor.
- Przyniosę balsam. - Dobra.
Masaż z balsamem.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
Może Batman?
Dwa lata temu był Batman.
Lubi G.I. Joe?
Jego kolega miesiąc temu. miał urodziny G.I. Joe.
Wiem, że lubi SpongeBoba.
Kocha SpongeBoba. Był rok temu.
Może dasz mi listę rzeczy, które już robiliście.
To był twój pomysł, żeby tu przyjść.
To mój syn. Chcę zaplanować jego urodziny.
Chcę brać w tym udział.
A to? Baseball. To urocze.
- Dobra. - Tak?
- Bravermanowie kochają baseball. - Świetnie.
Dziękuję.
Talerzyki i sztućce. Dwanaście sztuk.
Dobra. Tuzin?
Nie wystarczy nawet dla mojej rodziny.
Chwila. Nie zapraszasz mojej rodziny?
Moje mieszkanie jest malutkie.
To też jego rodzina.
Zaproś cztery osoby z rodziny.
Mam wybrać czwórkę, jak w Ryzykantach?
A ile będzie z twojej rodziny?
Nie wiem.
Jak to nie wiesz?
Nie wiem. Może 10, 15 osób.
Tylko 10 czy 15.
Ale obiecaj mi jedno,
że impreza będzie w temacie Athletics, a nie Giantsów.
- Athletics? - Tak.
Odsuń się.
No to się pogniewamy.
Sydney jest świetna. Lubi się bawić
i jest posłuszna.
- Dziękuję. - Co z nią?
Coś z nią nie tak?
Cóż, Julia...
Nic jej nie jest. Jej wyniki są ponad normę.
Jest wybitnie uzdolniona.
Słucham?
Jej wyniki testu inteligencji są powyżej średniej dla tego wieku.
Jej kłopoty w szkole wynikają z nudów.
Musicie zapewnić jej środowisko
pełne wyzwań.
Trzeba to będzie kontrolować.
Musicie to wiedzieć jako rodzice
i mieć to na uwadze.
Damy radę.
To dobrze.
To najwolniejszy pas. Jedziesz 50?
Ja prowadzę.
Nie za dobrze. To najwolniejszy pas.
Pamiętasz wycieczkę do Wielkiego Kanionu?
Fajnie było.
Zwymiotowałeś mamie na głowę.
To nie byłem ja, a Crosby.
Jasne, możesz zaprzeczać.
Pogadałem sobie z tym dzieciakiem.
Może za ostro go potraktowałem.
Wystraszyłem go.
Myślisz, że złapali już Zodiaka?
Zjedź na drugi pas. Co jest?
Tato.
Jak tam sprawy łóżkowe?
Wszystko z nimi w porządku.
Słyszałem co innego.
Nauczyłeś się seksu w Wietnamie?
Tak, gdy byłem dzieciakiem.
Te dziewczyny mogły cię wiele nauczyć.
Byłem gotów na naukę.
Ona nie ma orgazmów. Czy to wina Kristiny, a nie twoja?
Bo Bravermanowie... wiesz, co mam na myśli.
Jesteśmy mocni w seksie, synu.
Czy czujesz się niezręcznie?
Tak trochę.
Pogilgoczę cię.
Puszczaj. Po to chciałeś się ze mną przejechać?
- By rozmawiać o... - Nie.
Chcę ci coś pokazać.
Powiesz mi, co mi chcesz pokazać?
Nie. To ma być niespodzianka.
To będzie ekscytujące. Muszę siku.
- Stańmy. - Masz pięć lat?
Jak to się otwiera?
Nie sikaj do kubka. Stanę tu.
Kto tam jest?
Dzień dobry, pani Braverman.
Co tu robisz? Gdyby mój ojciec cię zobaczył...
Zasugerował, żebym się umył,
ale te rośliny wymagają pielęgnacji.
Damien, wydajesz się...
W porządku. Ale Amber jest z rozbitej rodziny. Wiesz, co znaczy?
Nie odróżni poważnego związku od kanapki.
Chcę, by skupiła się na sobie,
na swojej przyszłości, na studiach.
Jest stare powiedzenie:
"Jeśli kogoś kochasz, puść go wolno.
Jeśli wróci, jest twój.
Jeśli nie, nigdy nie był".
Rozumiesz, co mówię?
To nie takie proste.
Masz rację. To nie jest proste.
Ale to by jej pomogło.
Chwilowo.
Rany. Dam radę.
Dasz radę.
Dam radę.
Wierzę w ciebie.
Cześć, Kristina.
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
Mam mało czasu. Mogę wejść?
Jasne. Proszę.
- Jak się dziś masz? - Dobrze.
Dziękuję. Wszystko dobrze.
Chciałam ci podrzucić kilka książek.
Bardzo pocieszyły Adama i mnie.
Gdy ostatnio u mnie byłaś,
nie wyraziłam wystarczająco,
co znaczy dla mnie Sydney i twoja rodzina.
Wiedzcie, że mamy was w sercu.
Dziękuję ci bardzo. Też was kochamy. I wiedziałam o tym.
Jeśli potrzebujesz...
Kristina?
Tak?
Wiesz...
Jak tylko czegoś się dowiemy...
- Zadzwonisz. - Zadzwonię.
Właśnie. Dziękuję.
Nic jeszcze nie wiemy.
Muszę lecieć.
Dobrze.
Miłego dnia.
Dzięki. Miłego dnia.
- Na razie. - Pa.
Zadzwonię później.
Dobrze.
Co?
Byłaś silna. Chyba dobrze to przyjęła.
Właśnie wyszła z Damienem
i nawet nie skłamała.
To chyba dobrze?
Nie.
W tym przypadku to całkowity brak szacunku.
Nie możesz przeżyć za nich życia.
Jedyne, co możesz zrobić,
to pomóc im uniknąć kilku swoich błędów.
To też mi się nie udało.
Nieprawda.
Może dam tacie go zabić?
Cytuję Mewę jak idiotka.
Masz obsesję na punkcie tej książki.
Amber też się podobała, prawda?
Czemu mnie nienawidzi?
Córki nienawidzą matek.
Takie życie.
Ale wiesz co? Potem wracają.
Sarah...
Jesteś moją ulubioną.
Może nie ulubioną, ale najbardziej
się z tobą utożsamiam.
Nie z idealnym Adamem?
Nie.
Ty jesteś odważna. Podejmujesz ryzyko.
Zawsze ryzykujesz.
Wcześnie ogłosiłaś niezależność i rzuciłaś się na głęboką wodę.
Doceniaj osobę,
którą jesteś, bo ja ją doceniam.
Może nigdy tego nie powiedziałam
tymi słowami, ale...
Będzie dobrze, kotku.
Kotku.
Obiecuję.
Jeśli to kupisz,
to kiedy ci się zwróci?
O to chodzi, że to już jest moje.
To po co tu jestem?
Zanim cokolwiek z tym zrobię,
to może być dobra okazja dla ciebie,
dla twojej firmy.
Nowa fabryka i takie tam.
Pomyślałem, że twoja firma
może to ode mnie kupić za dobrą cenę.
Tato.
To miejsce będzie nie do ruszenia.
To świetna inwestycja.
Kto by tam budował fabryki w Tajlandii czy w Meksyku?
Masz oszczędności.
Do tego zatrudnisz Amerykanów. To cię chyba interesuje?
Zdecydowanie.
Do kogo należy reszta terenu?
To tereny biurowe.
- Co? - Inne firmy.
Częśc bankrutuje.
Dlatego zatrzymano budowę.
Ale to wciąż ma
mnóstwo zalet.
Masz jeszcze ten aparat w telefonie?
- Tak. - Chodź.
- Zrób zdjęcia. - Dobrze.
Zaniesiesz je do biura
- i to omówicie. - Dobrze.
Adam, synu,
patrzysz na surową przestrzeń.
Bardzo surową.
Zrobiłeś?
Tak.
To idzie na tą ścianę.
Mówiłaś, że tu.
Ale chcę tu.
Więc tu mają wisieć dwie rzeczy,
- a tu nic. - Tak.
Tak się robi u ciebie w rodzinie?
W mojej...
Jesteś ekspertem od przyjęć?
Ile przyjęć zorganizowałeś?
A czyja to wina?
Nie będziemy się teraz kłócić.
A właśnie, że tak.
Nie.
Tak. Słuchaj mnie.
Obrabowałaś mnie z pięciu lat życia mojego syna.
Kto ci dał do tego prawo?
Dekoruję mieszkanie
i wszędzie widzę jego zdjęcia.
Z tego okresu znam go tylko ze zdjęć.
Zgadza się.
Trzeba było oddzwonić.
Dzwoniłam do ciebie kilka razy,
a ty nie oddzwoniłeś.
Co miałam zrobić?
Zostawić mi...
Wiadomość na sekretarce?
"Hej, tu Jasmine.
Jestem w ciąży. Oddzwoń".
Wszystko byłoby lepsze od tego.
Po trzecim telefonie zrozumiałam,
ze nie chcę, byś oddzwaniał.
Miałam bardzo ważne sprawy.
Urodzenie dziecka i jego wychowanie.
Nie potrzebowałam jakiegoś dziwaka.
To mój syn.
Nie możesz podejmować takich decyzji.
Jak to, nie mogę. To też mój syn.
Ja go urodziłam.
Nagle chcesz się bawić w tatusia?
Jaki ojciec bierze dziecko na basen
i zostawia je tam z obcą osobą?
Nie z obcą. To był ratownik
To jego przyjęcie. Jestem jego tatą.
Moja rodzina jest jego rodziną.
Chcę by przyszli jego kuzyni, ciocie i wujkowie.
Mają prawo tu być.
Mówię do ciebie.
Musisz wiedzieć, że...
moja rodzina za tobą nie przepada.
Co masz na myśli?
Mój ojciec nas zostawił i myślą, że ty...
Zrobiłeś to samo.
Nie wiedziałem, ze mam dziecko. To nie to samo.
Oni o tym nie wiedzą.
Myślą, że wiedziałem o Jabbarze i go zostawiłem?
To nie było istotne.
Nie sądziłam, że kiedykolwiek wrócisz.
Przepraszam. Zaproszę wszystkich. Niech przyjdą.
Poradzimy sobie.
Muszę przyznać, że cieszy mnie, gdy dajesz ciała.
Dzięki temu jesteśmy bardziej...
Nie, chwila. Co robisz? Ja stawiam.
Mogę zapłacić za swój pokój.
Dwa pokoje? Nie szalej.
Dwa podwójne łóżka.
- Masz piękne oczy. - Dziękuję.
- Jak masz na imię? - Monisha.
Monisha. Możesz to powiedzieć?
Nie. Oglądamy Ice Road Truckers.
Chodź.
Możemy na chwilę dać spokój z telewizją?
Powiedz mi, co się dzieje?
Jak to?
O co chodzi z tą działką?
Wiesz, że to nie jest świetna inwestycja.
Chciałbym tak uważać. Jesteś genialnym handlowcem,
ale ty też w to nie wierzysz.
Na dłuższą metę jest.
No to jej nie sprzedawaj.
Nie mogę, synku.
Czemu?
Jesteś moim pierworodnym.
Nie chciałem cię o nic prosić. To ja daję tobie.
Szczególnie teraz, gdy masz Max.
- Jak bardzo jest źle? - Jest źle.
Trafiłem na taką okazję.
Skąd miałem wiedzieć,
że pęknie bańka?
Wziąłem drugą hipotekę na dom, żeby to kupić.
A potem rozpętało się piekło.
Tatku.
Cały kraj jest w dołku, nie tylko ja.
Wiem.
Masz świetne wyczucie.
Ale chodzi o odpowiedni moment. Tak, jak powiedziałeś.
Zły moment.
Wiesz... słuchaj mnie.
Myślisz, że z twoją firmą jest jakakolwiek szansa?
Powiedziałem, że z nimi porozmawiam.
Pokażesz zdjęcia i powiesz, że to surowa przestrzeń.
Surowa przestrzeń. Jasne.
Surowa przestrzeń.
To wszystko, co mogę.
Co dalej? Możecie stracić dom?
Chcesz porozmawiać z moim księgowym?
Nie, mam księgowego.
Chcę ci pomóc.
Wiem. Sprawa jest poważna.
Gdyby nie to, nie byłoby nas tu.
Ktoś o tym wie? Mówiłeś mamie?
Nie mogę jej tego powiedzieć.
Musisz. Nie możesz tego ukrywać.
Porozmawiam z Gordonem, dobrze?
Tak.
Ale musisz powiedzieć mamie.
Dobrze.
Kanapkę? Chcesz kanapkę?
Kanapkę? Nie? Dbasz o linię?
Crosby, poznaj kilka osób. To mój brat, Sekou.
Super.
W porządku.
A to moja mama, Renee.
Dzień dobry.
Mamo, to jest Crosby.
Miło panią poznać.
Ciebie również, Crosby.
Sheila, pomożesz mi?
Cześć.
Hej.
Cześć.
Kim są ci biali ludzie?
Cirque du Soleil?
Byliśmy raz, ale...
To dom na łodzi. Ma sypialnię,
salon i kuchnię. Jest wygodna.
To ciekawy wybór.
- Sekou to piękne imię. - Dziękuję.
Nazwałaś go na cześć Sekou Terungi,
afrykańskiego przywódcy ruchu wyzwolenia?
Skąd wiedziałaś?
Berkeley w latach 60, kotku.
I to rozumiem.
Wybaczcie, ale to dziwne.
Wiem, że się starasz i takie tam,
ale gdzie byłeś, stary?
Żałuję, że mnie nie było.
Twoja strata.
Nikt nie czuje tego bardziej niż ja.
Cieszę się, że jestem w jego życiu.
Chciałbym być dla niego wzorem...
On już ma wzór. Jestem z nim od dnia narodzin.
Sekou.
Mówię mu, jak było.
Odebrałem go ze szpitala.
Trzymałem na chrzcie.
Przeprowadziłem się, by być bliżej niego.
Pójdę po tort. Sekou, pomożesz mi?
- Nie, mówię mu, jak było. - Chcę...
Chciałbym coś powiedzieć.
- Tato. - Naprawdę.
Są jeszcze babeczki?
Macie wspaniałą rodzinę.
Poznałem was i polubiłem.
Ale dlaczego traktujecie mojego syna jak pariasa?
Jedynym powodem jest chyba kolor jego skóry.
On ma zespół Tourette'a.
Stwierdza oczywistość.
Może chodzi o jego nieodpowiedzialność.
Renee, ja tak tego nie widzę.
Jest tu pięciolatek, którego nie widział od pięciu lat.
Zeek, wiem, co chcesz powiedzieć.
Wszyscy są źli na Crosby'ego, bo myślą,
że opuścił Jabbara i mnie.
Ale tego nie zrobił.
Co?
Nie powiedziałam mu, że ma syna.
Co takiego?
Łatwiej było was okłamywać,
byście uznali, że jest jak tata.
Łatwiej dla kogo? Dla ciebie czy Jabbara?
Słuchajcie...
To ja postanowiłam urodzić dziecko i nie mówić jego ojcu.
To moja decyzja i przepraszam.
Jeśli macie być na kogoś źli, to na mnie.
Nie na niego.
Czas na tort?
Najwyższy.
Może dziadek Zeek pomoże go pokroić?
Zajmę się tym, Renee.
Za dużo majonezu, Joel?
Czemu Amber tu nie było?
Ona...
musiała się uczyć.
Powinna była tu przyjść.
Tak.
Rozmawiałeś z mamą?
Powiedziałem ci, ze porozmawiam.
OK.
Kristina.
Oddaję. Przeczytałam trzy razy.
- Tak? - Tak.
- Pomogło? - Tak. Ja...
Pomocne, co?
Nie wiedziałam, co przeżywacie.
Chcę ci powiedzieć, że Joel i ja
byliśmy wzruszeni, że chciałaś nam pomóc.
Dziękuję ci za to.
Nie żartuj.
Też byś mi pomogła.
- Dziękuję. - Jak Sydney? Wszystko dobrze?
Tak. Mamy wyniki.
Powiedział,
że kłopoty wynikają z tego, że się nudzi w szkole.
Wyszło, że jest wybitnie uzdolniona.
Uzdolniona. To wspaniale.
To cudownie. Niesamowite.
Głupio mi było ci powiedzieć.
- Julia, to wspaniale. - Wybacz.
- Dzięki. - Cieszę się dla was.
- Dziękuję. - I dla niej.
Wychodzę. Do zobaczenia.
Pa, skarbie.
Szkoda, że nie byłaś na przyjęciu.
Jak było?
Fajnie. Mam dla ciebie tort.
Miło. Dzięki. Zjem, jak wrócę.
Weź ze sobą. To papierowy talerz.
Nie, zjem jak wrócę.
Czemu nie chcesz tortu?
Nie chcę tortu.
Nie będę cię już kontrolować.
To nie działa.
Nic mi nie jest.
Na pewno?
Czasem sama nie wiem.
Nie chcę mieć z tobą takich relacji.
Bardzo cię kocham.
Po prostu...
postaram się z tobą dogadywać.
I...
Ci zaufać.
Dobrze.
Widzę się z Damienem. Będzie tu po mnie.
Dobrze.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Wyglądasz jak bobas.
Masz brudną buzię.
Dostałam tróję
ze sprawdzianu, którego byłam pewna.
- Tróję? - To było dziwne.
Trója lepsza od dwói, a tych już trochę masz.
Chyba tak.
Możesz dostawać same piątki,
ale to nie jest ważne.
Gdy padnie sieć elektryczna, kto przeżyje?
Piątkowy uczeń,
czy ktoś, kto chodził do szkoły życia?
Nasz świat chyli się ku upadkowi.
Serio? Tak uważasz?
Tak. Ale nie wiem kiedy.
Ale wiem, że oceny szkolne
nie będą się liczyć, gdy będziesz orać pole
i odstraszać rabusi.
Co powiedziałeś?
Rabusi!
Wiesz, że mówi się rabusiów.
Rabusi.
Rabusiów.
- Tak się nie mówi. - Rabusiów.
Rabusiów.
Zjedz to.
Nie opowiedziałeś mi o wycieczce. Jak było?
Bardzo miło.
Czy nasz pierworodny ci pomógł?
Powiem ci coś.
Ten Adam to ma łeb do interesów.
Możesz mi pomóc rozwiązać nasz spór.
Rozmawialiśmy o podróżach,
o wycieczce do Wielkiego Kanionu.
Czy to Adam, czy Crosby zwymiotował ci na głowę?
To była Sarah.
Naprawdę nie pamiętasz.
Tyle się działo.
Mam w głowie wiele danych.
Nie pamiętam wszystkiego.
Może dlatego, że wymiociny nie ściekały tobie po twarzy
i tak mocno się śmiałeś.
Musisz przyznać, że to było śmieszne.
To było tak.
Julia zwymiotowała mi na włosy.
Krzyczała, ile sił w płuckach.
Pocieszałam ją wycierając wymiociny z oka.
Tak się śmiałeś, że mi nawet nie pomogłeś.
Zrobiłeś mi łaskę i stanąłeś na stacji.
Gdy tankowałeś, ja byłam w tej...
obrzydliwej toalecie i zmywałam wymiociny z włosów
pod kranem.
Millie, nie wiedziałem, że jesteś o to taka zła.
Przyjmiesz spóźnione przeprosiny?
Oczywiście.
Coś jeszcze działo się na wycieczce?
Adam... chrapie jak piła mechaniczna,
ale nie chce się przyznać.
Co jeszcze?
Śpi?
Tak. Orzeł wylądował.
Dzięki Bogu. Jestem wykończona.
Znalazłem piłkę Sydney pod jego poduszką.
Naprawdę?
Dała mu ją?
Nie, on ją ukradł.
Ukradł jej piłkę?
- Na pewno? - Tak.
Musimy zadzwonić do Julii i Joela. Zadzwoń do nich.
- Mamy ją oddać? - Gdzie telefon?
- Tak. - Nie ma mowy.
- Co? - Jeśli jest taka genialna,
zrobi ich sobie tysiąc za pomocą zimnej fuzji.
- Zimnej fuzji? - Tak.
Musisz mu powiedzieć, że tak się nie robi.
Nie może brać rzeczy bez pytania.
- Mówiłem mu. - I co powiedział?
Że ją spytał.
- I co? - Odmówiła.
Czyli ją ukradł?
Co was tak śmieszy?
- Ty, maluszku. - To moja piłka?
Nie.
Nie mogłem znaleźć piłki,
gdy mnie obudziliście śmiechem.
Chodź tu do nas.
Poprosiłem ją o nią.
- Tak? - Miałem się tylko pytać.
Nie.
Mówiłaś, że mogę ją dostać, jeśli ją spytam.
Ale ona musi się zgodzić.
Tego mi nie powiedziałaś.
Co czytasz?
Kałużnicowate, sprężykowate.
Jaki jest twój ulubiony żuk?
Rohatyniec herkules.
Herkules.
Wiesz, jak bardzo cię kochamy?
Tak, jak ja kocham żuki.
Co się tak uśmiechasz?
Twoja rodzina jest dość męcząca.
Coś ty.
A to znamienne, skoro ja to mówię.
O tak.
Dzięki, że się za mną wstawiłaś.
Wiem, że to nie było łatwe.
Dawno powinnam była powiedzieć im prawdę.
Jabbar miał fajne urodziny.
Tak.
Widziałeś, że zjadł trzy kawałki tortu?
Widziałaś, że wpadł w mini śpiączkę cukrową
przy trzecim kawałku i zaczął się ślinić
na niebiesko?
Zauważyłam. Nasz syn jest uroczy.
Chyba się zakochuję.
W Jabbarze.
To dobrze.
- Dzięki Bogu. - Tak.
Jakbyś zobaczyła ducha.
Przestraszyłam się.
Może pójdziesz...
ze mną do salonu?
Kazałam Damienowi wyjechać.
To nie miało z tobą nic wspólnego. Mam nadzieję, że się cieszysz.