Uczę angielskiego.
poprzednich odcinkach...
Dałam gumę nikotynową nauczycielowi mojej córki.
Umówisz się ze mną?
Cześć. Jestem Gaby. Mam pomóc w wychowaniu Maxa.
Super widzieć, jak Max bawi się z dziećmi.
Przychodzi ci to tak łatwo.
To wynik testu na ojcostwo. Mam syna.
Jestem ojcem.
Biodra w górę, pięty w dół.
Bardzo dobrze.
Znowu klękamy.
Robimy wdech i wyginamy grzbiet jak kot.
Teraz wydech.
I wyciągamy się jak krowa.
Miałeś rację. Joga, to fajna rzecz.
-Nie wolno gadać. -Dobra, już się zamykam.
Biodra do góry, głowa w dół, jak skradający się pies.
Crosby, to nie tak.
Zdaję sobie sprawę.
Ile lat ma twój syn?
Jabbar ma pięć lat.
-Też mam pięć. -Ja mam pięć i pół.
A ja pięć i trzy czwarte.
Jabbar, jogini uznaliby, że to przeznaczenie.
Wpadnijcie do nas, pobawicie się razem, co?
Jeśli twój tata nie ma nic przeciw temu?
Uwielbiamy się bawić.
-Dobra. -Super.
-Nie mogę się doczekać. -Ja też nie.
Dobrze.
Jeszcze raz, wdech...
I wydech.
-Musisz oddychać, Adamie. -Już kończę.
-Oddychaj. -Jeszcze chwilę.
-Haddie! -Co?
Chodź tutaj.
Może jutro ubrałabyś te?
-Są z Goodwill. -Nie, mamo.
-Są idealne. -Nie.
-Idealne. -Żartujesz.
Ciocia Julia pracuje w poważnym biurze.
Nosiłam je w poważnych miejscach.
-O co wam chodzi? -Są ładne.
Planujemy karierę. Zamiast iść do szkoły,
spotykam kogoś, kto zrobił karierę.
A ja, nie zrobiłem kariery?
Odpowiem, jeśli naprawdę tego chcesz.
-Dobrze. -Mam!
-Dobra robota. -Górna piątka!
Super. Ruszamy.
-Są śliczne. -Nie.
-Proszę. -Nie.
To rozrywka rodziny Bravermanów, nie wezmę w tym udziału.
Świetna rozrywka.
Idę ze Stevem do kina.
Mama już mi pozwoliła.
-Przykro mi. -Nic nie szkodzi.
Mamy jeszcze godzinę na rozrywkę rodziny Bravermanów.
Idę po naszego syna.
Jeszcze 40 minut ma zajęcia z Gaby.
Wcale nie.
Spójrz na wielki harmonogram w kuchni,
trudno nie zauważyć.
Przykro mi, kochanie. Następnym razem się uda.
Będzie świetnie! Mamy 20 minut.
Przejedziemy się w kółko.
Zrobimy to innym razem. Nic się nie stało.
-Mamo. -Max musi się trzymać harmonogramu.
Nie powinniśmy teraz przerywać.
Zapłacimy za całą sesję.
Pomyśl, cała reszta niedzieli wolna.
Na pewno wolałabyś robić coś innego.
Robimy postępy dzięki moim naklejkom
-i szkoda by było to stracić. -Gaby...
Gaby, skończyłem matmę. Mogę już dostać naklejki ze Spider-Manem?
Jak leci, kolego?
Max, umowa była taka, że odrobisz matmę i czytanie,
wtedy dostaniesz naklejki.
Dobra. To możemy już czytać?
Do roboty.
Fajnie się tutaj mieszka.
Która kobieta, mając 38 lat,
nie chciałaby mieszkać z rodzicami?
Naprawdę...
Fajnie masz.
Powiedziałam ci, ile mam lat.
To nic. Ja...
Masz córkę w gimnazjum.
Zakładam, że nie urodziłaś jej mając 10 lat.
-Więc wiesz? -Tak.
Powiedzieć ci, o czym teraz myślę?
Tak.
Przez cały czas masz splecione ramiona,
a ja chciałbym cię złapać za rękę.
Ale nie bardzo wiem, jak mam to zrobić.
Spróbować najpierw z tą, czy z tamtą? To...
Trudne, więc nie wiem... Tak lepiej.
O tym właśnie mówię.
Jesteś... Dobrą osobą.
Jestem starsza o 12 lat.
To prawda.
-Przepraszam. -Ja też.
-Nie, to ja. -Ja też.
-Przykro mi. -Źle odebrałem sygnał.
Wcale nie. Siadaj.
Po prostu...
Nie mogę przestać myśleć o Amber.
Okłamałam ją dzisiaj.
Miałam jej powiedzieć.
Ale nagle nazwała mnie "nadobną” i wytrąciła mnie z równowagi.
Uważasz, że to śmieszne.
Nie, bo to znaczy "piękna, urodziwa”.
-Jedno ze słówek na jej egzamin SAT. -Poważnie?
Użyła go prawidłowo. Jestem z niej dumny.
Dzięki.
Nie za bystra.
Mam pomysł, jeśli chodzi o Amber.
Spróbujmy, zanim jej powiemy.
Mówię o seksie, sprawdzimy jak nam pójdzie.
Byłoby głupio, gdybyśmy wyznali wszystko Amber,
a potem miało się okazać, że to niewypał.
Zgoda.
Świetnie.
-Nic. -Żadnej chemii.
Żadnej iskry.
-Nic z tego. -Pozwól mi spróbować jeszcze raz.
Już lecę. Jestem.
Świetnie wyglądasz.
Wiem! Co myślisz o moich włosach, jak twoje?
Haddie! Zapomniałaś lunchu.
Nie szkodzi. Ciocia Julia mnie zaprosiła.
Kanapka z jajkiem.
Cześć, Kristino. Musimy lecieć, moje godziny kosztują.
Julio, dziękuję ci, że robisz to dla nas.
-Nie ma sprawy. -Ona aż się pali.
-Super. -Dam ci pieniądze?
-Nie trzeba. -Drobne...
Zjemy na koszt firmy.
-Ach tak, to świetnie. Dzięki. -Jasne.
-Podziękuj cioci. -Jasne.
W porządku.
-Bądź miła. -Pewnie, wiem.
-Mów "proszę” i "dziękuję”. -Tak, mamo.
-Musimy lecieć. -Wiem.
Do widzenia.
Ach, to...
-No, dalej. -Wiedziałam to.
-Koncypuje. -Koncypować.
To znaczy "nie znać odpowiedzi”.
Źle, postaraj się, Amber.
Wiedziałam.
Egzamin SAT jest za pięć dni. Musisz to wykuć na blachę.
"Hałaśliwa i nieokrzesana”
Dziwne, że akurat tego nie pamiętasz.
Ale śmieszne.
Naprawdę ostro się uczę.
Używam nawet tych trudnych słów na codzień.
Może pan zadzwonić do mamy i spytać.
Tego nie zrobię.
Ale zapytam, czy masz przy sobie iPoda.
Nie. To zabronione w szkole. Więc z jakiej racji?
Widziałem, jak go chowałaś.
Nie wierzę.
Za jedno głupie słowo
odbiera mi się jedyną rzecz, która daje mi wytchnienie.
Nie zamierzam cię ukarać.
Jestem pod wrażeniem tego, jak ciężko pracujesz.
Przygotowałem mały prezent.
Co to?
Nagrał pan dla mnie słówka?
Dzięki temu, przez kolejnych pięć dni będziesz jeść, spać, i oddychać z nimi.
-Kurczę. -Powinno pomóc.
-Dzięki. -Nie ma sprawy.
Zabierz też fiszki. Są bardzo ważne.
-Super. Dzięki. -Dobra.
-Użyj ich. -Tak zrobię.
-Niech się nie zakurzą. -Jasne.
-Do jutra. -Do widzenia.
-Cześć. -Cześć. Zapraszam.
Kurczę, ale dziura. Współczuję ci.
Korzyść z tego, że przyłapałam mojego męża z K-U-R-W-Ą.
-Mamy nawet basen. -Crosby ma ocean.
Jabbar, nieładnie jest się chwalić.
To bardziej port jachtowy niż ocean.
Rozumiem.
Milo, może pokażesz Jabbarowi nasz kort tenisowy?
Kort tenisowy. No, no...
Nie wiem jak sobie poradzi.
Nie zapisaliśmy go jeszcze do country clubu.
Daj spokój, Milo ledwo trzyma rakietę.
Mój eks mąż ubzdurał sobie, że zostanie gwiazdą tenisa.
Co z tobą i mamą Jabbara? Dobrze wam się układa?
Tak. W sumie zabawna historia.
-Crosby! -Tak?
Gramy w berka. Ty gonisz!
Ja gonię? To ruszajcie z kopyta!
Berek w basenie
Nie. Nie.
Wskoczymy do basenu!
Kurczę, fajnie tu.
Dziekuję.
Kiedy postanowiłaś, że zostaniesz prawnikiem?
Uczyłam się o prawach obywatelskich,
potem byłam w Stanford i kibicuję Cardinalsom.
Nie pisz tego, twój tata kibicuje Bearsom.
Napiszę. Sama kibicuję Stanford w tajemnicy.
Na zajęciach o prawach obywatelskich była mowa o naszych
fundamentalnych prawach i o tym,
że wobec prawa wszyscy jesteśmy równi.
Pewnie to brzmi banalnie, ale przejęłam się tym.
Ciociu Julio, nie miałam pojęcia, że bierzesz takie sprawy.
Cóż...
Nie biorę. W każdym razie, nie teraz.
To jakie sprawy bieżesz?
Jakby ci to powiedzieć?
Słyszałaś o fuzjach i przejęciach firm?
Moja praca polega na obsłudze prawnej korporacji i ich finansów,
na kupowaniu, sprzedawaniu i łączeniu firm.
Na koniec procedury przedstawiamy przejmowanej firmie
ofertę zakupu.
W grę wchodzą duże pieniądze, co?
Jak się postaram, to nieduże.
Wiesz, może tego nie pisz.
To... Bardziej skomplikowane, niż ci to przedstawiłam.
Niż pozbawienie jakiegoś biedaka jego emerytury?
Co?
To z filmu Pretty Woman.
Zacytowałam Julię Roberts. Wiem, że normalnie, to nie tak.
Chcę czekoladowe.
-Czekoladowe, czy waniliowe? -Waniliowe.
Waniliowe. Dobra.
Mój brat. Cześć, co tam?
Dwie sprawy.
Po pierwsze, odwołuję nasz cotygodniowy mecz koszykówki.
Za co przepraszam.
Po drugie, daj mi namiary jakiejś modnej knajpy.
-Po pierwsze... -Tak.
Ósmy raz z rzędu odwołujesz mecz. Trudno więc,
moim zdaniem, nazywać go cotygodniowym.
Dobra mądralo. Dzięki.
Jeśli chodzi o knajpę, jaka to okazja? Masz rocznicę?
Czy raczej noc z chłopakami na mieście?
Nie, mamy dwóch klientów na delegacji,
ktoś musi się z nimi zabawić.
Wypadło na mnie.
Na pewno się nadajesz?
-Bardzo śmieszne. -Zanotuj sobie.
Zabierz ich do Casa Villa na San Pablo.
-Spodoba ci się. Chociaż... -Dobra.
-Im się spodoba. Ty, jakoś to zniesiesz. -Dzięki.
-Tak. Nie. -...dwa razy.
Nie, przejdźmy do stolika. Dziękuję.
Dzień dobry. Jestem Adam Braverman.
-To pan jest bratem Crosby'ego. -Tak.
Mam dla panów stolik.
-Świetnie. -Tędy, panowie.
Moja żona. Zaraz do was dołączę.
-Damy radę. -Super.
Hej, kochanie, co tam?
Cześć, dasz radę urwać się z kolacji?
Czemu? Coś się stało?
Nie.
Grają dziś w kinie jakiś film o robaku.
Haddie zabrała Maxa. Wiesz, jakie możliwości to otwiera.
Włącz płytę Van Morrisona.
Będę tak szybko, jak się da.
Adamie.
Kotce zrobiło się gorąco.
Tak szybko, jak się da. Na razie.
Halo? Poproszę o rachunek. Panowie... Coś jeszcze?
-Macie dość? -Jeszcze jedna rundka?
-Jeszcze jedna? -Powtórzymy to.
Tak. Dla mnie bez alkoholu.
-Oczywiście. -Dla pani. Dziekuję.
Przykro mi, panowie, żona.
Cześć.
Bliźniaki piją margaritę i mają mnie za zakładnika.
Ale pracuję nad tym. Co masz na sobie?
Przykro mi, fałszywy alarm.
Max miał atak w trakcie jakiegoś zwiastuna i wrócili wcześniej.
Dzwonię, żebyś kupił po drodze płatki śniadaniowe.
Kochanie, mamy płatki.
Mamy mnóstwo płatków.
Wiem, mój drogi,
ale przez pomyłkę kupiłam płatki z truskawkami.
Max twierdzi, że wyglądają jak palce u stóp.
Dobrze, kupię płatki bez palców. Na razie, kochanie.
Truskawkowa daiquiri bez alkoholu dla pana.
-Dziękuję. -Bardzo proszę.
Dzięki.
Jeszcze jedna kolejka.
Kochanie, ile wypiłeś tych margarit?
-Tylko dwie. -Dwie?
Aspiryna jest w szafce. I nałóż spodnie.
-Skończyłem. -Gaby przyjdzie.
Posprzątaj po sobie.
-Nie. -Max.
Gaby chyba zadzwoni, że jest chora.
Poważnie? Co się stało?
Widziałem ją wczoraj w barze.
Widziałeś Gaby w barze?
Jest chyba zbyt młoda, aby pić. Na pewno to ona?
Na pewno.
Jeśli dwie margarity załatwiły mnie,
to wyobrażam sobie, jak ona wygląda po 10 kieliszkach tequili.
Gaby od edukacji przez naklejki piła tequilę w knajpie?
Jak na wideo Szalone dziewczyny.
-Nie rozumiem... -Kurczę.
...pracuje z dziećmi, jak Max,
a wieczorem o tym zapomina.
Sądziłeś, że wraca do domu
i całą noc myśli o Maxie?
Ja tak mam z pracą.
To ona. Nałóż spodnie.
Zobaczmy, jak wygląda.
-Nie! Jesteś w majtkach. -Muszę ją widzieć.
Nie chcę, by zajmowała się Maxem, jeśli wygląda jak...
Jak ty?
Odrobiłem czytanie, matmę i pisanie. Dostanę naklejki?
Mogę najpierw prosić o dzień dobry?
Dzień dobry. Za to będzie ekstra naklejka?
-Dzień dobry. -Cześć.
Mam ekstra naklejkę.
Byliście na dworze? Jest pięknie.
Tak, pięknie.
-Do widzenia. -Na razie.
-Co jest? -Rzeczywiście, fatalnie wygląda.
-Totalnie skacowana. -Śmieszne.
Nie nałożyłeś spodni.
-Zgadza się. -Cześć.
Jak tam twój dzień z ciocią Julią?
Super. Naprawdę fantastycznie.
Fajnie mieć kobietę,
profesjonalistkę, na której mogę się wzorować.
Faktycznie, fajnie.
Mówię wam. Ma takiego faceta, na imie ma chyba Ross.
Wygląda na to,
że cała jego praca polega na tym, żeby parzyć dla cioci latte.
Facet od latte.
Musi być super.
Tak, szkoda, że nie widzieliście, jak wszyscy ją szanują.
Przede wszystkim, jej sekretarzem też jest facet.
-No proszę. -Wszyscy mówią do niej: pani Braverman.
Jest naprawdę samodzielną, silną kobietą.
Zabrała mnie na lunch do tej naprawdę superdrogiej restauracji.
W życiu nie jadłam nicczego tak pysznego.
To jest największa kokardka świata.
Kochanie, daj mi rączkę.
Haddie sprawiła, że myślę o tym, czemu naprawdę zajęłam się prawem.
Tak?
Pamiętasz o czym wciąż mówiłam na studiach?
Tak, że chcesz zostać partnerem przed trzydziestką.
To powiedziałam raz.
Mówiłam, że kiedy spłacę kredyt za studia,
będę pracować dla biednych.
To powiedziałaś raz.
Jeśli dobrze pamiętam, to było po wiecu Ala Gora.
Dobra mała, jesteś oficjalnie ubrana. Idź po plecak.
O co właściwie chodzi?
Wybrałam prawo, aby pomagać ludziom.
A pomagam wielkim firmom wykiwać małe.
Uwielbiasz kiwać małe firmy.
Wiem... Tak. Ale jak można to uwielbiać?
Frank, przepraszam. Już jestem. Straszny tłok na drogach.
-Cześć... -Cześć.
Przysłano ci to.
Nigdy wcześniej nie dostałam kwiatów w pracy.
Może dlatego, że nie masz biura.
Nadobna?
To znaczy "piękna”.
Zaraz, młody, ale jak młody?
Mówisz, że jest młodszy, ile on ma lat?
Dwadzieścia dziewięć.
To nie tak źle.
Naprawdę ma 26. Skłamałam.
-Dwadzieścia sześć? -Może być.
12 lat różnicy.
11 lat. 11 lat i osiem miesięcy.
-To w sumie plus. -Nic nie znaczy. Dobrze.
Poza tym... To nauczyciel angielskiego Amber?
No właśnie.
Co z tego? Zrób to.
-Ja bym zrobiła. -Tak.
-Tak? -Uważam, że to wspaniale.
Jesteście dorośli.
On, też jakby... Jest dorosły.
Jest dorosły.
Przepraszam. Jest przystojny?
-Tak. -To dobrze.
-To nieważne. Ale tak. -Tylko pytam.
Szorstki typ... Jak Mark Ruffalo.
Uwielbiam Marka Ruffalo.
Tak.
-Taki przystojny. Zrób to.
Powiedziałaś to?
Tak jest.
Zatem ustaliłyśmy. Zrobisz to.
-Zrobię to. Kurczę. -Zrobisz.
Mam bardzo ważną kwestię.
Pierwsze wrażenie.
Nie możesz go wystraszyć, musisz się ubrać.
-Mark może spodziewać się... -Kristina!
-...czegoś sexy. -Co tam?
Czemu podczas...
-Czyli, że co? -Jak sexy?
...spotkań rodzinnych, ja mam "listę zadań”?
Listę zadań?
Nie trzeba wymieniać oleju.
Kwadratowe włosy? Używasz żelu?
-Masz głowę, jak lotnisko. -Lotnisko...
-To żel? -...dla samolotów.
-Co jest grane? -Nic.
O czym wy rozmawiacie?
Sarah uprawia seks z belfrem Amber.
-Jeszcze nie. Przestańcie. -Zamierzasz.
O co tu chodzi?
Umówiłam się tylko na randkę.
To strategiczna odprawa.
Przygotowujemy ją.
Adamie. To tylko randka.
-Dobra. -Mam randkę z miłym facetem.
Nie dotykałam jeszcze jego ptaszka, apropos...
-Ma futro? -Umyję się.
Miałam odebrać jutro dziewczyny.
Ale skoro mam randkę, ktoś może mi pomóc?
Nie mogę. Muszę być tu z Maxem i Gaby.
-Przykro mi. Adam może. -Co?
-Ja nie. -Adam to załatwi.
Potrzebna mi pomoc.
Adam, pomożesz?
-Tak, na razie. -Dziękuję, Adamie.
Adam to zrobi.
Chcę wiedzieć, co tam u ciebie na dole.
-Cześć. -Cześć.
Wygląda na to, że mieliście dziś co robić.
Było super.
Świetnie.
Jeśli się zgodzisz,
chciałbym spędzić z nim jutro kolejny super dzień.
-Dobrze. -Tak?
-Świetnie. -Dobra.
Dzięki.
Tak.
W porządku.
Mam go.
Przepraszam.
Gdzie mój samolot?
Tutaj, kolego. Jest tutaj.
-Dobra. W porządku? -Tak.
Jego plecak.
Założę ci go.
Dobra, przepraszam.
Nałóż to. Okej.
-Dobranoc. -Dobranoc. Uważaj, jak pojedziesz.
Cześć, mamo.
Boże.
Cześć.
Super.
Co?
Co? Moje dokumenty z pracy.
Widziałam, jak byłaś pod wrażeniem spotkania z ciocią Julią.
Ogarnęła mnie nostalgia i...
Byłaś chyba asystentką radnego, tak?
Nie, byłam pełnomocnikiem do spraw prawnych. Pokażę ci.
Tutaj: "Kristina Braverman, pełnomocnik prawny radnego”.
To propozycja, jaką przedłożyłam radzie.
Chodziło mi o ograniczenie liczby bilbordów.
Acha. Czyli sprawiłaś, że bibordów jest mniej.
Dokładnie. Zasłaniałyby widok...
-Tak. -Powstrzymałam ten trend.
Super.
Moja propozycja przeszła. Rada ją uchwaliła.
Udało ci się.
Nam wszystkim się udało.
-To po mnie. -To...
-Na razie. -Dobra.
Kochanie, a twój lunch?
-Cześć, kochanie. -Cześć.
-Jak się masz? -W porządku.
-Co robisz? -Chcę dzisiaj jajka.
Dobrze.
Możemy ugotować jajka.
-Mam pytanie. -Tak?
Po co nam ten Hasselhoff?
Kwesta bezpieczeństwa.
Poza tym, będzie pilnował chłopców, a ty pomożesz mi zrobić coś do jedzenia.
Wiesz co? Jabbar nie pływa zbyt dobrze.
Zostanę tu, żeby go pilnować.
Będę w basenie z chłopcami. Jabbarowi nic nie grozi.
Dobra.
Chodź ze mną.
Są szczęśliwi.
-Bawią się. -Tak.
Dzieciaki tak mają.
-Wszyscy są szczęśliwi. -To prawda.
Boże. Ja nie mogę.
Nie mogę.
-Owszem, możesz. -To znaczy mogę, tak.
Nie wierzę, że to powiem...
Poczekaj chwilę. Ja...
Jako rodzic, nie jestem pewien...
Czy podoba mi się ta sytuacja.
Jaka sytuacja?
No to, że nasze...
Dzieciaki są na dole, w basenie, a my jesteśmy tutaj.
Nie mogę. Rozumiesz? Nie mogę tego zrobić.
Mówisz poważnie?
Muszę chwilę odczekać.
Hej, a gdzie Haddie?
Poszła do Steve'a.
Podwieziesz mnie, czy mam spróbować zatrzymać jakiegoś podejrzanego typa?
Jak tam w szkole?
-W porządku. -Tak?
Tak.
Chcesz posłuchać muzyki,
mam tutaj super audio.
Nie.
Nalegam. Mam stację dokującą do iPoda.
-Nie, wujku. -Sprawdźmy to.
Elokwentny. Gadatliwy. Rozmowny.
Na przykład: "dyrektor Greyson jest niezmiernie elokwentny”.
Co to, uczysz się?
Tak, uczę się. Wiem, to dziwne.
Nie to miałem na myśli.
Nie szkodzi. W sobotę mam egzamin SAT.
-Super. -Tak.
Mój nauczyciel angielskiego nagrał to, żeby mi pomóc w nauce.
Miło z jego strony. To fajny facet?
Tak. Naprawdę fajny.
Jest spoko. On...
Zależy mu, żeby mi dobrze poszło. Więc.
-Co? -Nic.
Świetnie. Podoba mi się to.
Posłuchamy czegoś innego?
Pewnie. Mam tuaj coś fajnego. Posłuchaj.
Lubisz Van Halena?
No więc.
Miło tu.
Dziękuję.
No, więc...
Proszę, to dla ciebie.
"Wściekłość i wrzask”.
Jedna z moich ulubionych.
Wiem.
Już taką widziałam.
Wiem, że tak.
Napijesz się czegoś?
-Chętnie. -Dobra.
Czyli tak nauczyciel angielskiego mówi:
"Hej laska wpadnij do mnie, pokażę ci moje obrazki”.
Nie, to książka...
Którą czytałem w szkole średniej.
Otwórz ją na stronie 47,
zobaczysz fragment, który zaznaczyłem, kiedy miałem 17 lat.
To ci chciałem pokazać.
"Caddy wzięła pudełko, postawiła je na podłodze i otworzyła.
Było pełne gwiazd.
Kiedy się nie ruszałem, nic się nie działo.
Ale kiedy się poruszyłem, skrzyły się i błyszczały.
Oniemiałem”.
Napisałam o tym rozprawkę.
Wiem.
Którą Amber przepisała.
Wiem.
Powiedz, czy to nie dziwne.
-To dziwne. -Właśnie.
Dwoje ludzi z różnych szkół średnich,
-dzielą ich setki kilometrów... -I dekady.
A jednak zainteresował nas ten sam fragment książki,
trochę dziwne.
Naprawdę dziwne.
Jeszcze jak.
-Uwielbiam ten fragment. To... -Wiem.
Pudełko gwiazd, to taka świetna metafora Caddy.
Tak, błyszczą i palą.
Jest zamknięta w ciemnym i ciasnym miejscu.
Ale rozświetla życie wszystkich wokół.
Poderwałeś mnie na Wściekłość i wrzask.
Działa za każdym razem.
-Proszę, to dla pana. -Dziękuję.
Hej.
Cześć. Mogę prosić o czekalodowy koktajl mleczny? Dzięki.
-Cześć. -Cześć.
Czemu tak wcześnie?
Cały tydzień próbuję pójść z Kristiną na spacer.
Ta prosta czynność wymaga,
żebym dotarł wcześniej i wyszedł
z pracy, zanim Gaby skończy zajęcia z Maxem.
-Kurczę. -Właśnie.
Chcę z tobą pogadać.
Myślałem o twoim romansie z nauczycielem Amber.
Ma na imię Mark.
Nie wydaje mi się, że to dobry pomysł.
-Co ty... -Dziękuję.
Dziękuję ci za nieproszoną radę.
-Sarah... -Po to się spotykamy tak wcześnie?
Żebyś mi powiedział, że nie powinnam być szczęśliwa.
Słuchaj, gdy odwoziłem Amber,
okazało się, że poważnie zadurzyła się w gościu.
Nieprawda.
Prawda.
Pamiętasz, jak w liceum
bujałaś się w panu Levitskym?
Jakbyś się czuła, gdyby mama z nim spała?
-Ohyda. -No właśnie.
To nie tak, Adamie. Mama była z tatą.
-Poza tym mama, to mama. -To to samo.
Sarah.
Nie chcę, żebyś się wpakowała w kolejną...
Porażkę.
-Wiesz, co... -Czy cokolwiek w życiu mi się udało?
Nie, nie. Nieważne.
Już nic. Zapomnij o tym.
Tyle, że... Amber jest szczęśliwa.
Pełna życia. Boję się, że znów się stoczy.
Widzę to. Nie jesteś jedynym dobrym rodzicem.
Dobra. Jedyne, o co proszę, to abyś...
Po prostu pomyślała, zanim cokolwiek zrobisz.
-Dobra. -Muszę lecieć. Smacznego.
-Tak? -Halo?
Co tam?
Co? Czemu dziwnie się zachowujesz?
Nie zachowuję się dziwnie.
Tylko przyszłam, bo...
-Czy ktoś umarł? -Nikt nie umarł.
Ja...
Spotykam się z kimś.
To świetnie.
Jest jeszcze coś. To ktoś, kogo znasz.
Kto?
To...
Twój nauczyciel.
Pan Cyr.
Pan Cyr?
Tak myślałam, że nie chodzi o panią Hasbrook.
Nie. Nosi buty ortopedyczne.
Wiem, że go lubisz, prawda?
Tak.
Właśnie... Nie byłam pewna...
Świetnie. Powiedziałam, że świetnie.
Spotkaliśmy się tylko parę razy. Ja nie byłam...
Chciałam upewnić się, że coś nas łączy.
Chcesz porozmawiać?
Nie, muszę się uczyć.
Cześć. Już jestem.
-Cześć. -Kristino.
Tak, Adamie.
-Zakładaj buty. -Dlaczego?
Idziemy na spacer. Chodź.
Przyszedłem wcześniej. Śmieci wyrzucone.
Max będzie z Gaby jeszcze pół godziny.
Nie, kochanie. W czwartki Gaby jest krócej.
-Coś ty? -Zapomniałeś.
-Co? Zaplanowałem to. -Do widzenia.
Do widzenia, Gaby.
-Zaczekaj, Gaby. -Zaczekaj.
Może zostaniesz dziś po godzinach.
-O, Boże... -Nie mogę. Mam kolejną rodzinę o 19:00.
To dopiero za dwie godziny.
Potrzebuję godziny. Świetnie.
Ale potrzebuję przerwy,
trochę czasu dla siebie. Mam nadzieję, że rozumiecie.
Oczywiście, że tak. I dziękujemy za dzisiaj.
-Zobaczymy się jutro. Dzięki. -Do jutra.
-Zadzwonię potem, wiesz...
-Tak. -Dzięki.
-Na razie. -Na razie.
-Kurczę. -Jest super.
-Super. Tak. -Niesamowita.
Dobrze, że robi przerwy.
Ma czas się napić tequili.
-Adam. Daj spokój. -Dobrze,
że tak ją wspierasz. Super.
O czym ty mówisz?
Zapomnij. Sprawdzę co u Maxa.
Wszystko w porządku.
I nie o niego się martwię.
-Co z tobą? -Co to ma znaczyć?
-Jesteś okropnie spięty, czemu? -Boże.
Ty powinieneś zrobić sobie przerwę.
Gaby wie, co robi.
Inaczej załamiesz się nerwowo.
Już masz problemy. Nie rób tego. Mamy umowę.
Max posprząta klocki i dostanie naklejkę.
Dobra... Zostawię to, jak jest.
I kiedy dokładnie mam zrobić przerwę tylko dla siebie?
Nie wiem dokładnie.
Może powinniśmy zapisać na tablicy.
Żadna tablica nie pomieści wszystkiego, co muszę robić
w pracy i dla rodziny.
Twoja rodzina, to dorośli ludzie.
Nie wiem czemu,
ale inni mają życie.
Crosby ma życie. Sara wraca, by zacząć od nowa.
-Nawet Gaby. -Ty też masz.
-Tylko ja nie. -Jak to, ty nie?
Nie mam życia, Kristino. Mam harmonogram.
Masz swoje życie. Jak mam się czuć, gdy tak mówisz?
Masz harmonogram?
-Nie chodzi o ciebie, okej? -A o co?
Mam wrażenie, że wszyscy
traktują mnie jak sprzęt domowy!
Ja też?
Nie mogę wybrać się z żoną na spacer.
Bo Crosby chce się poradzić odnośnie Jabbara albo Katie.
A Sarah, jej dzieciaki potrzebują taty.
-Jak mogę odmówić? -Nie wiem.
A moje własne dzieci,
próbuję spędzić czas z Haddie. Z Maxem...
-Dobrze. -Chciałbym zająć się Maxem...
-Przestań. -...między szkołą,
-a zajęciami z Gaby. -Może potrzeba ci przerwy.
-Nie stać mnie na przerwę! -Owszem, stać cię.
Zrób sobie przerwę.
-Cześć. -Cześć.
Zapraszam do środka.
-Hej. -Hej.
Wiesz, za dwa lata Amber skończy szkołę.
Ty skończysz 30 lat.
Prawie skończysz.
I...
Może wtedy pójdziemy na następną randkę.
Zaraz. O czym ty...
Chcę się z tobą spotkać.
Za... Dwa lata?
Czy ty...
Czy ty ze mną zrywasz?
Tylko tak mogę postapić.
Sarah, moment. Nie rozumiem. Dobrze nam idzie.
To obszar mojego życia, w którym nie powinno iść dobrze.
Wróciłam tu dla dobra rodziny.
I fatalnie się do tego zabieram.
Przykro mi, ale na razie... Nie przychodzi mi nic innego do głowy.
Zaczekaj...
Nie mam ochoty czekać aż dwa lata, a ty?
Więc nie czekaj. Okej?
Nie o to chodzi.
Sarah, naprawdę cię lubię. Bardzo.
Ja też cię bardzo lubię.
Właśnie, więc...
Sarah, poczekaj. Sarah.
Sarah!
Co robisz?
Cześć. Dzień dobry.
Chcesz kawy? Zaparzyłam.
To ważny dzień. Napij się kawy na drogę.
Wiem, że nie jadasz śniadań,
ale dziś zrób wyjątek.
Tu jest coś, co da ci energię i takie tam.
Zabierz do plecaka.
Zrobiłam to... W sumie, nie ja zrobiłam, ale...
Musisz mieć ołówek numer dwa,
bo inny... Ale wiesz o tym
-Mam wszystko. -Jeśli nie masz... To możesz...
Amber.
Amber!
Powodzenia.
-Cześć, Crosby. -Cześć, kolego.
Kochanie, poczekaj tu na mnie. Muszę pogadać z Crosbym.
Ale mogę iść?
-Nie, zaczekaj. -On tam stoi.
Zostań tu.
Wszystko w porządku?
Kiedy prosisz, by spędzić czas z Jabbarem,
oczekuję, że zajmiesz się nim.
Tak było.
Masz szlaban. Opowiedział mi o waszej randce.
Nie wiem, co mówił...
Nasz syn nie jest przynętą na laski, Crosby. Jak mogłeś?
-Nic się nie stało. -Czyżby?
Znaczy, miało się stać, ale się wycofałem.
-Wycofałeś się. -Sumienie mi nie pozwoliło.
To był naprawdę przełomowy moment w moim życiu.
Gratuluję, ty przeżywałeś swój moment,
a nasz pięcioletni synek został sam w basenie.
Co z tobą nie tak?
Jasmine, chcę być facetem, za jakiego mnie brałaś.
-Bądź nim. -Staram się.
Mamo, mogę dziś zostać u Crosby'ego?
-Nie dzisiaj, kochanie. -Dlaczego?
Na razie, kolego.
Zobaczymy się wkrótce.
Jeśli czegoś chcesz, poproś o to. Ludzie tak robią.
Po to wymyślili mowę.
Nie używają telepatii.
A ona tylko patrzy tak dziwnie.
Na pewno zwróciłeś uwagę.
Haddie. Chcę, żebyś się rozejrzała.
Widzisz tę zabudowę, zieleń, te wszystkie ławki?
Tak.
Firma, która wybudowała ten budynek,
chciała na każdym centymetrze postawić biurowiec.
Twoja mama nie pozwoliła im.
Zmusiła ich, aby wydali 200 000 dolarów i urządzili tu park.
Gdyby nie ona, nie byłoby parku.
Kurczę. Erin Brockovich byłby dumny.
Teraz wiesz, co robiła twoja mama.
Hej.
Dziękuję ci.
Za co?
Że przyjechałaś ze mną tutaj.
Wiem, że w sobotę wolałabyś robić coś zupełnie innego.
Wcale nie.
-Nie? -Nie.
Tak myślałem.
Właśnie.
Steve?
Miał dzwonić, jeśli mecz koszykówki wcześniej się skończy.
Chcieliśmy pójść gdzieś razem.
Ale nie ma sprawy, powiem mu, że jestem zajęta.
Nie. Idź.
-Nie. -Bawcie się dobrze.
-Nie muszę. -Haddie, idź, proszę. Masz 15 lat.
Ale bądź grzeczna.
-Jesteś pewien? -Jestem.
Dobra, tato, dziękuję.
Halo? Cześć. Ja... Żartujesz!
Tak. Nie... Nie mam nic do roboty.
Zaraz tam będę. Dobra, na razie.
SZKOŁA ŚREDNIA ROOSEVELTA EGZAMIN SAT
Nie wierzę, że przyjechałeś aż z Fresno.
-Ale jestem, tak? -Tak.
Jak ci poszedł test?
Nie poszłam.
-Nie podeszłaś do egzaminu? -Nie. Problem?
-Jedźmy. -Dokąd?
Dokądkolwiek. Jedź już, dobra?
"Waniliowa latte bez kofeiny i bez cukru”.
No proszę.
-Cześć, Steve. -Dzień dobry.
Haddie, to bardzo miłe. Dziękuję ci.
Zatrzymaliśmy się u Peeta i wzięłam to co lubisz.
Nic wielkiego.
Przeciwnie. Dziekuję.
Wie pani, że syropy bez cukru są bardziej szkodliwe, niż te normalne?
Przeprowadzono badania.
Mogę podesłać pani link.
Czekajcie! Wy dokąd?
Do mojego pokoju.
-Haddie. -Co? Słucham.
-Drzwi otwarte. -Jasne.
Gdzie twój tata?
Nie wiem. Rozstaliśmy się trzy godziny temu.
Co?