poprzednich odcinkach...
Mam syna. Ma na imię Jabbar.
Zrobiłeś test?
-Jaki test? -Na ojcostwo?
Chcę zrobić test na ojcostwo.
Jestem Mark Cyr, uczę angielskiego.
Nauczyciel mojej córki.
Staram ci się zaimponować.
Z powodzeniem.
Jesteś pewnie Julia.
To Racquel.
Jesteś niesamowity.
Kochanie.
Muszę wyprać bandanę Maxa.
Jest cała brudna.
Jeśli ma być piratem, będzie czystym piratem.
To jak obręcz wokół szyi.
Boże, jego behawiorystka ma tu być o 10:00.
Musimy oboje wiedzieć, co będzie grane.
Mam do niej tysiąc pytań.
I wiesz co?
Zapomniałam, że Haddie ma test z biologii.
W ogóle się do niego nie uczyła.
Zaczynam mieć tego dosyć.
Ona ma to gdzieś.
Uprawialiśmy poranny seks,
to było wolne, naturalne, jak za starych czasów.
Było miło...
Miło?
Było nieziemsko miło.
Nieziemsko miło?
Ruszaj się. Widzimy się na dole.
Miło?
Dlaczego szkoła jest tak wcześnie? 8:30, co za głupota.
I poniedziałek. Nie można od wtorku?
To nie my powinniśmy narzekać?
Dlaczego nie zaczynać szkoły od wtorku?
-Zatrzymasz się? -Po co?
-Przecież szkoła jest tam. -Proszę cię.
Szkoła jest tam.
Żartujesz sobie?
Robię taki obciach, że mam nie parkować przed szkołą?
Coś jakby.
Dzień dobry.
Poniedziałki są do bani.
Właśnie to mówiłam.
Dosłownie. To dziwne.
Widzimy się na lekcji.
Straciliśmy głównego świadka w procesie Downey Smith.
Co ty tu robisz?
Mam wyniki testu na ojcostwo.
Nie chciałem go sam otwierać.
Może mi pomożesz.
To słodkie.
I trochę żałosne. Trzymaj.
Nie masz tu nawet moich zdjęć.
Wstydzisz się mnie?
Zapisałam ciebie i Jabbara do grupy teatralnej Joela.
Zapisałaś nas?
Jest długa lista oczekujących.
-Do grupy teatralnej? -Na co czekasz?
-Otwórz go w końcu. -Dobra.
Nie możemy z tym poczekać?
Otwórz go.
Co się tak z tym spieszysz?
Boisz się, że jesteś ojcem, czy też, że nie?
-Jedno i drugie. -Mięczak.
Despotka.
Miło mi. Otwieraj.
To mój syn.
Jestem ojcem.
To co teraz mam robić?
Co zwykle...
Powinienem kupić mikrofalówkę i przenieść się na przedmieścia?
O Boże. Musimy powiedzieć rodzicom.
-Tak, ty tak. -Poczekaj.
Pojedziemy razem.
Dorośnij.
Prośba o pomoc to też dorosłe zachowanie.
To bardzo dojrzałe, ale dorośnij i zrób to sam.
Nie przeczytałaś tych książek.
To wszystko na pokaz.
Oprawisz to w ramkę?
Bo to dokument, który sprawił, że dorosłem.
Ładnie by wyglądał.
Nie lubisz moich zdjęć, więc może chociaż to.
Poradzisz sobie.
Jestem Gaby.
Jestem behawiorystką Maxa.
-Wejdź. -Dzięki.
Jak zwykle zaczynasz pracę z takimi dzieciakami?
To od was zależy.
Co by mu najbardziej pomogło?
-Proszę. Gorąca. -Dziękuję.
-Skarbie? -Usiądź.
Co sądzisz?
Boże...
Nie wiem, od czego zacząć.
Tyle tego jest...
Wybierzcie jedno zachowanie Maxa,
które zmienilibyście za pomocą różdżki różdźki.
A ile kosztuje taka różdżka?
Zwykle rano
ma trudności w przygotowaniu się do wyjścia.
I to spore.
Ma bardzo restrykcyjną dietę.
Może jeść tylko wybrane rzeczy, specjalnie przyrządzone.
Na przykład je jajecznicę
tylko smażoną na pomarańczowej patelni.
To normalne dla kogoś z Aspergerem?
Pomarańczowa patelnia to coś nowego.
To dziwne nawet dla dziecka z Aspergerem.
Super.
I ma napady złości. Czasami poważne.
-Nie nazwałbym ich poważnymi. -Gryzienie? Akwarium?
No dobra.
Doszło do incydentu.
Jak z jego życiem towarzyskim?
Ma wielu przyjaciół? Bawi się z kimś?
Nie.
Max nie ma prawdziwych przyjaciół.
Może zaczniemy od tego?
Dobrze.
Frynosoma może strzykać krwią z oczu.
Ouroborus cataphractus może zwinąć się w kulkę,
by ochronić przed atakiem.
Szyszkowiec olbrzymi ma kolce na całym ciele.
Wiele jaszczurek może zmieniać kolor.
To bardzo ciekawe, Max.
Robiliśmy, co chciałeś przez 20 minut.
Sprawdźmy jedną z moich gier.
Nie chcę.
Max, bądź grzeczny.
Możesz wybrać dowolną z nich.
On nie lubi gier planszowych.
Próbowaliśmy.
Kiedy umawiamy się na coś, on musi dotrzymać słowa.
Spójrz na to.
Jaszczurki owadożerne
-Fajnie. -Umowa jest taka:
za każdą minutę gry dostaniesz jedną naklejkę.
Mam ich całe mnóstwo w tej torebce.
Jeśli dojdziesz do 20 naklejek,
będziesz mógł dostać książkę.
Co ty na to?
A może dostanę książkę teraz, a potem zagramy w grę?
Wiem, jak się czujesz,
zawsze chciałam dostać deser przed obiadem.
Zawsze jednak musiałam zjeść najpierw warzywka...
To odpada.
Max, wiesz co?
-Może chcesz ciastko? -To może zadziałać.
Żadnych ciastek. Musimy trzymać się planu.
Musisz być stanowcza.
Przepraszam.
Ciastka nie będzie. Nagrodą jest książka.
-Chcę książkę. -Musimy więc zagrać w grę.
Nie, chcę książkę.
Kiedy ma taki ton głosu...
-umowy są wykluczone. -Nie szkodzi.
-Przegra. -Nie szkodzi.
Posłuchaj, nic się nie zmieni,
jeśli nie włożysz Guacamole do klatki.
Twój wybór.
Przepraszam, Guacamole.
Wybierzmy grę.
Co słychać, Amber?
Pomyślałam sobie...
Może nie wyglądałam na zainteresowaną na lekcji,
ale zastanawiałam się, czy ciągle szuka pan ludzi
do tego dziwnego magazynu, The Spectrum.
Tak. Chciałabyś pisać do niego?
Chyba tak.
I tak muszę zaliczyć jakieś zajęcia fakultatywne.
Dlaczego nie magazyn?
W takim razie nie śmiałbym odmówić.
To świetnie. Super.
Następny etap to formatowanie tekstu,
jutro po szkole, w sali komputerowej.
-Super. -Widzimy się tam.
Formatowanie w sali komputerowej,
a ja myślałam, że będzie nudno.
Nic z tych rzeczy.
Potem będą odnośniki i przypisy końcowe.
Będzie fajnie.
Super.
Sporo fajnych ludzi.
Ma pan kredę na...
Ryzyko zawodowe.
To było zamierzone.
To do widzenia.
Do zobaczenia. Dzięki, Amber.
Jakaś nowa.
Prałeś ją już?
Raczej nie.
Wypiorę ją osobno.
Możesz wyprać ją z innymi.
Jest czerwona.
Inaczej zafarbuje.
Jeśli to nie problem...
Żaden.
Nie robiłeś czasem ośmiu prań tydzień temu?
A ty wdałeś się w bójkę z dmuchawą?
Chciał nas odwiedzić, a to dobry pretekst.
Dobrze, że jesteście oboje.
Miałem wam coś powiedzieć.
W moim życiu ktoś się pojawił.
Znowu ta śpiewka.
Co się stało z Katie? Była miła.
Nic się nie stało.
To coś poważnego.
Jak zawsze.
Przez pierwsze półtora tygodnia.
Cieszę się, że was to bawi.
Tak się tylko droczymy.
Opowiedz nam o niej.
Wiecie co, muszę lecieć do studia.
Powiem wam potem.
Przepraszam. Możesz wziąć...
Co podać?
Nic.
Możemy pogadać?
-Jasne. -Przepraszam.
Sekunda.
-Czy... -Dosłownie.
Chodzi o Amber?
U niej wszystko gra.
Jestem tu prywatnie.
Chciałem tylko...
powiedzieć...
To zabrzmi żałośnie i pewnie się załamię,
ale powiem to.
Naprawdę mi się podobasz...
Sarah, mogę prosić jeszcze jednego?
Chwila. Przepraszam. Mów dalej.
Nie szkodzi. Myślałem o tobie, od kiedy się poznaliśmy.
Potrafisz mnie rozśmieszyć.
Dobrze się przy tobie czuję.
I wydaje mi się...
-Sarah! -...że coś...
Przepraszam. Chwila.
Powiem za chwilę.
Obsłuż klienta.
Jeszcze jeden?
Na koszt firmy.
Świetnie. Tak, może być.
Dobra, a więc...
Mam wrażenie, że coś nas łączy,
mimo że...
Usypiasz, starając się doliczyć, ile mam lat?
Nie, mimo że...
Uczę twoją córkę.
Ja mam córkę?
Dlatego chciałem ci to dać.
Wiem, że dzisiaj modniejsze jest wysyłanie SMS-ów,
ale bardziej romantyczne wydają mi się
liściki.
Ale nie otwieraj teraz.
Będę się zbierał.
To tyle.
Miło cię było widzieć. Podążaj za wskazówkami.
Tak jest, psorze.
To już pójdę.
Fajny konik morski.
Dzięki. Miło się pływało.
Sarah?
Zapomniałaś lodu.
UMÓWISZ SIĘ ZE MNĄ?
TAK - NIE - MOŻE
Lód, lód.
Pytasz mnie o poradę.
To prawda.
-Niesamowite. -Wiem.
Nigdy tego nie robisz.
No cóż.
To będzie ten pierwszy raz.
Może ty też mnie o to poprosisz?
Kto wie?
Mów. O co chodzi?
Poznałam kogoś.
Jest boski.
To nauczyciel Amber. Dosyć młody.
Pełnoletni?
Pytasz o wiek?
Ma 26 lat. Ohyda.
Na pewno żonaty.
Co? Nie.
To o co mnie pytasz?
Wszystko się zgadza. To wszystko?
Nie widzisz tu niezręczności?
A Amber?
Jest młodszy od Julii.
I dużo młodszy ode mnie.
Posłuchaj.
-Mam powiedzieć "tak”. -Tak.
Dlatego pytasz mnie.
Gdybyś chciała "nie”,
zapytałabyś Dudleya Nieomylnego albo sędzinę Julię.
-To nie jest dziwne? -Nie.
-Żadnych zasad. -Żadnych.
Nie czytałem książki z zasadami.
Wielkie dzięki.
Od razu mi lepiej.
Nieźle poszło, co?
-Wiem. -No nie?
Jak na pierwszą próbę?
Może zacznę pytać o inne rzeczy.
Kiedy tylko zechcesz.
Serio? Dobra.
A w ramach rewanżu...
Może poszłabyś ze mną na spotkanie z rodzicami
w sprawie Jabbara?
Co? Nie.
W takim razie będziesz mi winna coś innego. Przemyśl to.
Dzięki. I sam im to powiedz.
Jasne.
Standardowym karabinem w wojsku jest M4A1.
To jeden z najbardziej znanych karabinów na świecie.
Wspaniale.
Odwołałem spotkanie, by dowiedzieć się,
że płacimy opiekunce 30 $ za godzinę.
-To sporo kasy... -Wiem.
-Tylko mówię. -Rozumiem.
-Chcę zobaczyć efekty. -Wiem.
Masz karabin?
Nie mam.
W razie czego
najlepszy jest AK-47...
Cudownie, gra z nim w piłkę
i patrzy na wzgórze.
Tamta dziewczynka chce się chyba pobawić.
-Ta przy drzewie. -Dlaczego?
Może zapytasz ją o to?
Wolę się bawić z tobą.
Nic z tego.
Chcę się bawić z tobą.
Ona chce go zmusić,
żeby bawił się z tą dziewczynką.
-Tą przy drzewie. -Powodzenia.
Prędzej doczekamy się tu śnieżycy.
W drodze do domu dostaniesz jaszczurkę.
Jaką jaszczurkę?
Jaką tylko zechcesz.
Wiesz, ile razy tego próbowałam?
Pamiętaj, patrz jej w oczy.
I nie zapomnij o uśmiechu.
Cześć, jestem Max.
A ja Jessica.
Pogramy w piłkę?
Pewnie.
-Udało się. -Brawo.
Wygrałeś jaszczurkę.
Co ty na to?
Miała farta.
Wcale nie.
Skarbie.
Smok jest głodny!
Niesamowity, prawda?
Wszystkie dzieci powinny mieć takiego idola jak Joel.
Świetnie sobie z nimi radzi.
To dar.
Jest jak gwiazda rocka.
I to jaka.
Zdaje się, że księżniczka ma nieco przekąsek dla nas.
Patrzcie, co Joel zrobił.
Kto ma ochotę?
Ja!
Zajmiesz się tym?
Oczywiście.
-Potrzebujesz czegoś? -Nie.
Dzięki.
Patrz na to.
To prezeska jego fan klubu.
W porządku?
Normalnie się bawi.
Nie wiem, jak tego dokonałaś.
Starałam się od tak dawna.
Jestem w szoku.
Chcesz coś zjeść, jabłko czy coś? Mam tego mnóstwo.
Co czujesz?
-Ja? -Tak, jak się czujesz?
Dobrze.
Ale wewnątrz...
Dobrze. Naprawdę.
Cudownie widzieć, jak Max bawi się z innymi dziećmi.
Pomogłaś mu w tym.
Naprawdę.
To nie jest łatwe.
Poczułam się jak nieudaczniczka.
Kompletna porażka.
Starałam się tak długo i...
Przy tobie to wygląda tak łatwo.
Samo patrzenie...
Nie. To trudne zajęcie.
A pracuję z nim tylko parę godzin dziennie.
To twoje życie.
Nie wiem, jak sobie radzisz.
Wiem.
Nikt tego nie rozumie. Staram się im tłumaczyć...
Ale to zamartwianie nigdy się nie kończy.
Nie mogę zasnąć, bo martwię się o Maxa.
Czy czegoś nie sprawdziliśmy?
Czy coś powinniśmy jeszcze zrobić?
Kiedy nie martwię się o niego,
martwię się o to, że nie martwię się o Haddie.
Kiedy nie martwię się o Haddie,
to się nigdy nie kończy.
Chciałabym mieć szansę spędzić spokojnie czas z Adamem.
Choćby minimalną.
Nie mogę przestać się martwić i nic mnie nie cieszy.
Żaden film, kolacja czy seks...
-Boże. Przepraszam. -Nic się nie stało.
Przepraszam.
W porządku.
-Nie mów mu, że ci mówiłam. -Nie powiem.
Bo on mnie zadowala.
-Na pewno. -I to bardzo.
Ma dużego.
Dobra, nieważne.
Musisz się zrelaksować.
O Boże.
Jesteś dla siebie zbyt surowa.
Musisz sobie trochę odpuścić i wrzucić na luz.
Polecę na Hawaje, a ty wychowuj mi syna.
Wolałabym się raczej opiekować.
Dzięki.
Wątpię, że będziesz mieć to na głowie.
Zeznanie ma być złożone w czwartek rano.
I omówimy to wszystko
-na spotkaniu. -Dziękuję.
Mogę oddzwonić później?
Daj mi parę minut,
mam sprawę rodzinną.
Zaraz oddzwonię.
-Dziękuję. -Za co?
Grupa teatralna była cudowna.
Twój mąż to gwiazda rocka.
No nie?
Nie chcę obrażać ojca,
ale w końcu mam jakiś wzór do naśladowania.
Takim ojcem mógłbym być.
O Boże. Adam to dobry tata.
Tak, jest świetny. Ale żadna z niego gwiazda.
Joel z drugiej strony...
Chwila. Co znaczy "gwiazda rocka”?
Wszyscy go wielbili.
Jest jak bóg.
Tak, dzieci go ubóstwiają.
Nie tylko dzieci.
To znaczy?
Nic.
Powiedziałeś "wielbią”. Kto go wielbi?
No wiesz...
Dzieci, dwójka tatusiów gejów,
Timmy i Tony czy jakoś tak. I ja.
-Tak. -I inne mamy.
-Które? -Wszystkie.
Wszystkie mamy?
No może nie wszystkie.
Racquel? Tak?
Trudno powiedzieć.
Nie umiesz kłamać.
-Wiem. -No więc...
-Posłuchaj. -No powiedz.
Jak się zachowuje, jak mnie nie ma obok?
Sam nie wiem.
Flirtuje?
Jak dzisiaj zdefiniować flirtowanie?
Patrzenie, dotykanie, odwzajemnianie uśmiechu.
-Podawanie napojów. -Tak.
I przekąsek.
Ale to było niewinne. Joel nigdy by nie...
Wiem. Spokojnie.
To nic takiego.
-Dobra. -Powiedz mi coś więcej.
Wolałbym nie wchodzić w szczegóły.
Jestem nowy w grupie. A wiadomo,
że pierwszą zasadą grupy jest milczenie na jej temat.
Zapytaj u innego źródła.
Spoko, wystarczy.
Powodzenia.
Nigdy w to nie grałam.
Nie jest trudna.
-Nie? -A on jest w to całkiem niezły.
Nauczysz mnie?
-Przepraszam za spóźnienie. -Nie udawaj.
-Nie ma opcji. -Powinnaś.
-Przysięgam. -Cześć, tato.
Cześć, kochanie.
Jak leci?
-Tato? -Tak?
-Mogę pójść do Jenny? -Jasne.
-Dzięki. -Pozwoliłam jej.
-Cześć, stary. -Bawiłem się dzisiaj z dziewczyną
i dostałem jaszczurkę. A jutro dostanę owady.
-Świetnie mu poszło. -Wspaniale.
-Udany dzień? -Bardzo.
Dziękujemy z całego serca.
Czyli wszystko gra?
Jak najbardziej.
-Masz plan na jutro? -Wszystko gra.
Kupić więcej fiszek?
-Jasne. -Dobra.
Wszystko idzie w dobrym kierunku?
Tak, doskonale.
Musicie się wyluzować.
Bardzo dziękujemy.
Nie ma za co.
Zrelaksujcie się dzisiaj.
Dobra.
-Dziękuję. -Cisza na morzu.
Pa.
Świetnie jej idzie.
Wygląda na to, że to się sprawdza.
-Tak. -To super.
I to jak. Nawet nie wiesz.
O rany.
Poranny masaż ramienia opłacił się.
Max bawił się z tą dziewczynką pół dnia.
Tak?
I jeszcze trochę.
To cię tak rozochociło? Koleżanka Maxa?
Nic w tym złego.
Nie, tylko...
Myliłam się co do niej. To najlepsze, co nas spotkało.
Nie mogę nawet... Ona jest świetna.
-Tak? -Po prostu świetna.
O co chodziło z tymi aluzjami?
Jakimi?
To: "Zrelaksujcie się dzisiaj”.
Miałam dziś...
Lekki kryzys. Nic takiego.
Wszystko w porządku?
Zaczęłam się uzewnętrzniać przed Gaby,
mówiłam, jak jestem zestresowana,
jak ciągle się martwię.
I jak czasami trudno nam
komunikować się.
Bardzo mi pomogła.
To znaczy?
Mówię o tym, że czasami nie mogę się zrelaksować.
Nasze życie prywatne to nasza sprawa.
-Mówisz jej o seksie? -Oczywiście, że nie.
-Na pewno? -Może trochę.
To naturalne.
Poruszyłam ten temat raz.
Sama zaczęła.
A co dokładnie jej powiedziałaś?
Że cię nie zadowalam?
Nie. Dlaczego miałabym to powiedzieć?
-Chwila. Mówię tylko... -To bez sensu.
Zadowalam cię, prawda?
-Seks daje ci radość? -Spokojnie.
-Jestem spokojny. -Tak, daje mi radość.
-Jesteś zadowolona? -Bardzo.
Tak.
-Na pewno? -Tak.
-Moment. -Czuję się sexy.
Co jej powiedziałaś?
Kiedy?
Dlaczego na mnie tak patrzysz?
Zaczynam się pocić. No co?
Czy ty...
udajesz orgazmy?
To nie wygląda najlepiej.
-Tego nie powiedziałam. -Oczywiście.
-Nie powiedziałam. -Najwyraźniej.
Ale dlaczego?
Czasami tak.
Nie chcę, żebyś pomyślał, że...
Nie chcę, żebyś udawała.
-Chcę, byś miała... -Nie myśl sobie,
-że nie doceniam starań. -...zdrowe...
Starania? To jakiś projekt naukowy?
Robisz to, jak należy.
Nie chcę, żebyś robiła to dla mnie.
Wszystko gra. Może usiądziesz i coś zjesz?
Albo wypijesz?
Po co jej to mówiłaś?
Bo mnie wysłuchała i otworzyłam się.
Czyli udawałaś już wcześniej.
Kochanie, zrozum,
nigdy nie czułam się lepiej niż dzisiaj.
To po Jon Stewart Daily Show,
to było coś.
Wtedy nie udawałaś, prawda?
Tak.
Nie udawałabyś przecież?
Nie. Przysięgam.
Na pewno?
Chcę tylko wiedzieć,
czy naprawdę cię zadowalam.
Wcześnie wróciłaś.
Tak.
Crosby mówił, że świetnie się bawił.
Tak, nawet bardzo.
Nazwał cię gwiazdą rocka.
Tak? Crosby powiedział coś miłego na mój temat?
Tego jeszcze nie było.
Mówił, że wszyscy cię wielbią.
A to źle?
Racquel cię podrywała?
To powiedział?
Nie musiał. Domyśliłam się.
Nie podrywała mnie.
Przysięgam ci.
Czyli nie muszę się martwić?
Nie ma powodu.
-Nie podrywała cię? -Nie.
Nigdy?
Joel?
No dobra.
Do niczego nie doszło.
Parę miesięcy temu zaczęła nieco...
Ale urwałem to.
To wszystko.
Jak mogła? Jesteś ojcem.
Nasze córki się przyjaźnią.
Jak mogła... I co zrobiłeś?
Jej mąż wyjechał w delegację. Ty pracowałaś do późna.
Dziewczynki zasnęły.
A ona zaczęła opowiadać mi o jej problemach małżeńskich.
Słuchałem tylko. A ona...
Źle to zrozumiała.
I...
I co?
Pocałowała cię.
Joel, pocałowała cię?
Próbowała.
Przeszkodziłem jej.
Koniec tematu.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Nie chciałem tego komplikować.
Myślałam, że świruję, kiedy byłam o nią zazdrosna.
Kazałeś mi myśleć, że zwariowałam.
Harmony to najlepsza przyjaciółka Sydney.
Wykorzystujesz naszą córkę jako wymówkę?
Mówię, jak było.
Nie życzę sobie tej kobiety w naszym życiu.
Daj spokój.
Wymagam za wiele?
Jeśli zniknie Racquel, zniknie też Harmony.
A nasza córka zostanie bez przyjaciółki.
Ma pięć lat i znajdzie sobie nową.
-Proszę cię. -A jeśli mnie w pracy
podrywałby codziennie facet?
Jasne?
To...
Ty powiesz Sydney czy ja mam to zrobić?
Powiem jej.
Jutro.
Przepraszam.
Dziękuję.
-Cześć. -Co robisz?
Nic. A ty?
Zostawiam rzeczy dla taty.
-Tak? -Gdzie wszyscy?
Sama nie wiem. Crosby pojechał gdzieś z rodzicami.
A Drew ciągle mnie unika.
Amber wróciła ze szkoły dawno po czasie.
Pewnie pali, pije
albo coś kradnie. Nie wiem.
Udawałaś kiedyś orgazm?
-Co? -Odpowiedz tylko na pytanie.
Nie wiem, czy chcę na nie odpowiadać.
Jesteś moją siostrą, po prostu odpowiedz.
Nie, nie musiałam.
Fajnie.
Czekaj. Dlaczego pytasz?
Bez powodu.
-Zaraz, zaraz. -Dobra.
-Chyba że... -Będę lecieć.
Poczekaj, żartowałam.
Oczywiście, że tak.
A jeśli ktoś w twoim życiu udawał, to nic złego.
-Czyli jednak? -Jasne.
-Jak wszyscy. -Kiedy?
-Nie pamiętam już. -Dlaczego?
-Z różnych powodów. -Na przykład?
Nie rozumiem tego.
Nie chcemy, żebyście poczuli się kiepsko.
Coś strasznego.
-Wszystkie to robicie? -To normalne.
Nic w tym strasznego. Nie każda to robi.
Nie powinna była ci mówić. To wbrew regułom.
I jak mam to rozpoznać?
Nie możesz. To udawanie.
-Wybacz. -Nie kumam tego.
Ani trochę. Po co w ogóle udawać?
Bo wyjaśnianie w trakcie jest bez sensu.
Po prostu udajesz,
że wszystko jest w porządku i liczysz, że kiedyś będzie lepiej.
Ale to kłamstwo.
-Blaga. -Nie do końca.
To udawanie czegoś pozytywnego.
Akt hojności. Dar.
Dar?
Udawanie może być darem?
Mówimy w ten sposób: "Dzięki za starania.
Wróć innym razem. I to czym prędzej”.
-Hej. -Dobra, dzięki.
Powiedz tacie o butach...
i żarówkach.
-Przekażę mu wszystko. -Pa.
Gdzie się podziewałaś?
W szkole.
Przyznaj się. Gdzie byłaś?
Naprawdę byłam w szkole.
W celu?
Zajęcia dodatkowe.
Formatowałam tekst w sali komputerowej.
Nic z tego nie rozumiem.
Zajęcia fakultatywne.
Z panem Cyrem, moim anglistą.
Z Cyrem?
-Tak. -To super.
Dodatkowe zajęcia.
-Tak, nic takiego. -To dobrze.
Tylko...
Jestem z ciebie dumna.
Dodatkowe zajęcia to już coś.
Nie musisz tego robić.
-Nie wydziwiaj. -Nie wydziwiam.
TO SKOMPLIKOWANE
...mała porcja lodów.
-Jasne. -Tej wielkości.
Chcesz pół na pół?
Co najmniej.
Może trochę więcej lodów.
Ja płacę.
Zapłacę za rachunek.
To coś nowego.
W ten sposób dziękuję wam
za wszystko, co dla mnie robicie.
To bardzo miłe.
No nie, co za wstyd.
Pożyczysz mi 40 dolców?
Żartowałem.
-Tak? -Mam kasę.
Wszystkie paczki, prania,
naprawy łodzi, pewnie myślicie, że uznaję to za oczywistość.
Tak nie jest. Naprawdę to doceniam.
Dobrze się czujesz?
Tak, świetnie.
Chciałem też powiedzieć,
że nie będę już dla was takim ciężarem.
Nie byłeś ciężarem.
Zdefiniuj "ciężar”.
Pracuję trochę więcej.
Odkładam pieniądze.
Przygotowuję się do nowego etapu w moim życiu.
Zaczynasz mnie przerażać.
Nas oboje.
To nic złego.
To bardzo dobra rzecz.
Ktoś powiedziałby, że nawet wspaniała.
Mam syna.
Słucham?
Jestem ojcem.
Czyli wygraliście w totka z Szaloną Katie?
Nie, to nie ona...
Nie chodzi o nią.
Nie nazywaj jej tak. To niemiłe.
Sam ją tak nazywasz.
To inna kobieta sprzed paru lat, jest tancerką.
Jeździła po Bay Area.
Zabawiliśmy się.
Wiecie, jak to jest z tancerkami.
Pracuje w...
Nie tańczy na rurze.
To taka... baletnica.
Nie wiedziałem, że zaszła w ciążę.
Pojawiła się parę miesięcy temu z chłopcem.
Ma pięć lat.
A ty...
Mówisz poważnie?
Na pewno jest twój?
Zrobiłeś wszystkie badania?
Tak. Jestem pewien.
Jest niesamowity.
Pokochacie go.
Jest naprawdę świetny.
Crosby.
Jesteś ojcem.
Wiem, to wariactwo.
Ale podchodzę do tego poważnie.
Dlatego mówiłem o nowym etapie w życiu.
Takie są realia. Crosby jest ojcem.
Będę bardziej odpowiedzialny i niezależny.
Mamo, powiedz coś.
Wyglądasz, jakbyś miała...
Czy jest podobny do ciebie? Bo ty byłeś słodkim dzieckiem.
Tak, jest do mnie podobny.
Jestem taka szczęśliwa.
Kiedy możemy go poznać?
Zapytam jego mamę, kiedy ma czas.
-Jak się nazywa? -Jabbar.
Tak, Jabbar.
Co to ma być za imię?
A Zeek to niby jakie?
Imię nie ma znaczenia.
A nazwisko? Braverman?
Lepiej, żeby tak było.
To kwestia czasu.
A ty dokąd?
Jesteś tatą. Nie wierzę.
Wiem. Ja też.
Myślałem o tym liściku.
Wiem. Przepraszam.
Nie ma za co.
Chyba masz rację. Trochę to zagmatwane.
Trzy alternatywy to sporo.
Można się pogubić.
Nie jestem najlepsza w takich testach.
To moja wina.
Te alternatywy są żałosne.
"Może”? Co to ma być?
To żaden wybór.
Mylący.
O czym ja myślałem?
Chciałem coś napisać.
Pomyślałem, że tym razem muszę być bardziej bezpośredni.
Umówisz się ze mną?
To prawidłowa odpowiedź.
Nie będę ci dłużej przeszkadzać.
Gotowy?
-Idziemy. -Cudnie.
-Cześć wam. -Przyjechali.
Jesteśmy.
To Jabbar.
Dzień dobry państwu.
Ma uśmiech po tobie.
To babcia Camille.
A ten dryblas to dziadek Zeek.
Jak się masz, Jabbar? Masz mocny uścisk dłoni.
Mówi mi "babciu”.
Chodź. Jesteś głodny?
Mamy grillowanego kurczaka.
I co myślisz?
Trudno to ująć słowami.
Znam to uczucie.
Mogę pożyczyć twoją szczoteczkę?
A po co ci moja szczoteczka?
Skończyły mi się rano jajka, więc zjadłem swoje skarpetki treningowe.
Skarpetki?
Niesamowite.
Wygląda tak dojrzale.
Kto by pomyślał.
Dostałem to od dziadka.
Kto to taki?
Orville Czerwonoskary.
Jeśli nie jesz popcornu, to czym się żywisz?
Lubię miękkie jedzonko, gruszki, śliwki, pastę do zębów.
Kto je pastę do zębów?
Wszyscy, którzy mają świeży oddech.
Niewiarygodne.
Jaką masz ulubioną pastę?
Tylko popatrz.
Rozczulające, prawda?
Myślałam o tym, żeby zapisać Harmony na garncarstwo.
Praca z gliną zbliża dziecko do ziemi.
Nie mam karty klienta, za którą dają rabaty.
Nietrudno je zdobyć.
Nie sprawdzają cię?
Mnie nie sprawdzali.
Może zapiszmy razem nasze córki?
Harmony byłaby szczęśliwa.
Sydney na pewno też.
Jestem Pete.
Zamknijcie oczy.
-Dobra. -Zamknijcie.
To była moja buzia.
A teraz otwórzcie.
Ciągle go macie?
O rany.
Kiedyś jeździł na nim twój tata.
Jest dla mnie?
No pewnie. Wskakuj.
Może tata nauczy cię jakichś sztuczek na nim.
Tylko nie chcę żadnej jazdy na tylnym kole,
bo twój tata złamał trzy zęby i stracił parę klepek.
Nie przypominaj nawet.
Ale zyskałem szacun.
Dasz radę?
Wiesz, jak nim jeździć?
Pomogę ci wyjechać na ulicę.
Ostrożnie.
Dobrze na nim wyglądasz.
Dziadku, babciu, patrzycie?
Oczywiście.
Gotów?
To do dzieła.
Pedałuj. Dajesz, Jabbar!
O rany.
Boże, Adam.
Było jeszcze lepiej niż po The Daily Show.
I po Leno.
O mój Boże.
Miałem wrażenie, że tym razem nie udawałaś.
-Mam rację? -Tak.
Masz rację.
Nawet jakbym nie miał, powiedziałabyś, że mam?
Tak, ale tym razem to prawda.
-Naprawdę. -Na pewno?
Tak.
Na pewno "na pewno”?
Adam?
Nie czułam się tak odprężona od dwóch miesięcy.
Nie psuj tego.