Mówisz, że za trzy lata będziesz miał ze mną dziecko?
poprzednich odcinkach...
-Tak. -Crosby, kim jest ten koleżka?
Nie wiem. Jedna z dziewczyn, poprosiła mnie, żebym się nim zajął.
Jesteś pewien, że jest twój?
Bo jeśli tak, to masz obowiązki w świetle prawa, finansowe też.
Max, nie musisz grać w baseball, nie po tym sezonie.
W ogóle mnie to nie bawi.
Pseudonim Steve Williams. Na Facebooku są parą.
Tato, to Steve.
Panie Braverman, miło pana poznać.
Co jest?
Przepraszam. Wiesz, gdzie jest pokój 112?
Sarah Braverman?
Tak, to ja.
Cześć, jestem Arnold Lee.
Moja córka, Sylvia, jest z Haddie na zajęciach z chemii.
Mówi o twojej córce cały czas. Że jest geniuszem.
Wiesz co? Haddie to moja bratanica.
Moja córka to Amber Holt.
Cóż, miło mi poznać.
Spójrz, nie są w niebieskiej torbie, ale te tutaj
muszą mieć właściwe proporcje soli i pieprzu.
-Nie chcę tych. -Są karbowane.
-Chcę te w niebieskiej torbie. -Max...
Jakaś szansa, że zostawiłaś starą paczkę? Kupimy te i przesypiemy.
Skarbie, wyczuje różnicę. Próbowałam.
Skarbie, nie rozmawiaj z nim. Nie chcę z nim rozmawiać.
-Adam! -Chodźmy tędy.
Hank, co słychać?
-Robię, co mogę z tymi dzieciakami. -Jasne.
Zostawiłeś sporą dziurę do zapełnienia.
Nie wiedziałem.
Adam, słyszałem o twojej,
no wiesz, sytuacji z Maksem.
-Rozmawialiśmy i... -Jasne.
-Pomyśleliśmy, że... -Znalazłem.
-Dobrze, kochanie, świetnie. -Świetnie.
Max-O! Hej!
Naprawdę nam ciebie brakuje, wielkoludzie!
Chcemy, żebyś wrócił do drużyny. Co ty na to?
-Nie uważam, że to... -Jasne.
On nie...
Wrócę do drużyny.
Świetnie, przybijesz piątkę?
Do zobaczenia.
-Tak, do zobaczenia. -Pa.
Czy to może przypadkiem guma z nikotyną?
Dobre oko.
Mogę?
Jasne, to twój szczęśliwy dzień.
Dzięki. Rzuciłem palenie siedem lat temu.
Ale z gumami sobie nie radzę.
Dziesięć lat.
Nigdy nie ciągnie mnie do nikotyny tak, jak w dzień otwarty na uczelni.
Wiem, ale...
Stanie pod wiatą i żucie gumy
nie ma w sobie tego buntowniczego charakteru.
Jeszcze nie widziałaś, jak robię balony.
Jest całkiem spoko.
Masz tu dzieci?
Urodziły się, jak miałeś 12 lat?
Nie. Pracuję tutaj.
Mark Cyr, jedenasta klasa, angielski.
Chyba właśnie dałam gumę z nikotyną nauczycielowi mojej córki, Amber.
Amber Holt?
Przepraszam, pracujemy nad wywracaniem oczami, ale...
Nie wywraca oczami. Ona...
Amber to jedna z najbardziej zaangażowanych uczennic.
-Naprawdę? -Tak.
To jaka jest reszta?
Frajerzy narkomani.
Szklane oczy. Nie, nie. To fajne dzieciaki.
Powinnaś przeczytać jej pracę o Wściekłości i wrzasku.
Zamiecie tobą.
-Żartujesz? -Nie, jest naprawdę świetna.
Tak.
Powinienem już lecieć.
-Zanim dyrektor mnie przyłapie. -Jasne.
-Dzięki za gumę. -Dziękuję.
Miło było poznać.
Uważaj z drzwiami.
Bohater przybywa z boju!
Cześć, mamusiu!
Cześć, okruszku!
-Pachnie wyśmienicie, skarbie. -Dziękuję.
Myśłałam, że widzisz się dziś z Harmony.
Jest w moim pokoju.
Bawiłyśmy się w "Królewnę i pokojówkę".
Jak w to się bawi?
Harmony jest księżniczką, a ja pokojówką.
Jak wybieracie kto jest kim?
Harmony zawsze jest księżniczką.
A ty zawsze jesteś pokojówką?
Nie, czasami kucharką albo ogrodnikiem.
A czasami jestem garderobianą.
Skarbie...
Księżniczka Harmony czegoś potrzebuje, muszę lecieć.
Na mnie nie patrz. Ja zawsze jestem kucharzem.
Dobra wiadomość jest taka, że jest pani zdrowa.
Wyniki krwi w porządku, ciśnienie niskie.
Dużo ćwiczy.
Jedyne, co mnie niepokoi, to nieco podwyższony poziom FSH.
FSH?
Hormon folikulotropowy.
Im wyższy jest jego poziom, tym trudniejsza jest owulacja.
Jestem bezpłodna?
Nie. Nic podobnego.
Mogę zajść w ciążę za trzy lata?
Za trzy lata?
Biorąc pod uwagę poziom FSH
i spadek płodność przypadający między 34 a 37 rokiem życia,
sugeruję przyspieszenie planów.
Jak bardzo?
Na teraz. Myślę, że to odpowiedni moment.
Uważa pan, że teraz jest odpowiedni moment...
Adam, koszulka na Maksie wisi.
Wiem. Jest dobrze, mamo.
Dlaczego ktoś jej nie poskłada?
-Mamo, jest dobrze. -Nic mu nie jest.
Lepiej niż mój dzieciak.
Powtarzam mu dziesięć razy na dzień, żeby zawiązał sznurowadła.
Przy okazji, Adam, proś,
jeśli potrzebuje czegoś, pomocy przy posiłkach, podwózki do szkoły.
Dzięki, Scott. Dajemy radę z jedzeniem i ubieraniem się.
Co za palant.
Mogę iść dziś do Steve'a?
Marjorie i Dale robią spersonalizowane pizze.
Nie, idziemy razem do babci i dziadka na kolację. Wiesz przecież.
-Może iść z nami. -Kto? Nie sądzę...
W porządku. Nie musisz.
Załatwione.
-Obstawiaj, Max! -Dobra!
-Mam ją! -Hej!
-Obstawiaj, Max! -Hej!
W porządku, Max. Musisz tylko tam stać, tak powiedział trener.
Jest dobrze. Niezła próba!
Nikt i nie powiedział, że lubię warzywa pokrojone
we wzorki.
Zrobiłeś badania?
Badania?
Na ojcostwo?
Jasne,
Powiedziałeś chociaż Katie o Jabbarze?
Nie, to niewłaściwy moment.
Jej jajniki miały za dużo wrażeń.
Adam, wiedziałeś o Jabbarze?
Nie kazałeś mu zrobić testu na ojcostwo?
To jego życie. Pomyślałem, że zrobi to, gdy będzie gotów.
Ale to dziecko. Więc...
Ona ma rację.
Chyba popełniłeś błąd w tym przypadku.
Crosby, mówię poważnie.
Musisz zrobić to badanie.
Tak.
Są tego poważne finansowe i prawne konsekwencje.
Czasami naprawdę brzmisz jak prawnik.
Woda jest wysoko. Musisz przelecieć pod łukiem.
Skręć w prawo i pod tym łukiem.
-Nadchodzi woda, więc... -Hej, Max.
Uważaj, bo cię zdmuchnie... Właśnie!
-Hej, Max. -Możesz wygrać.
Max, może trochę potrenujemy przed kolacją?
Upewnimy się, że jesteś gotowy na przyjęcie kolejnej piłki.
Jest tuż za tobą!
Masz dodatkową rękawicę?
Możesz pożyczyć moją.
Max, pogramy w baseball?
-Spoko. -Fajnie.
Pamiętaj, dwoma rękami.
Uda ci się. Dobrze.
Rzuć do Drew.
Musisz stanąć przed piłką, Drew.
Jasne. Rozumiem.
Masz dobrą rękę.
Dzięki.
Max, pamiętaj, dwoma rękami.
Dwie ręce, Max.
-Wiem! -No dobra.
Hej, Max. Dawaj. Rzuć do mnie.
Patrz. Widziałeś?
Jak piłka wpada w rękawicę, musisz przytrzymać, żeby tam została.
-Jasne? -Dobra.
No dobra. Zaczynamy.
Tak?
Dokładnie tak!
Idealnie.
-Cześć, skarbie. -Hej.
Cześć, Drew.
Hej, tato.
-Co tam, Adam? -Hej.
Boże.
Zanim zaczął umawiać się z Haddie, myślałem, że to cienias.
Amber.
Słyszałam, że zmieniasz się w geniusza z angielskiego.
Od kogo? Od kolesia, który na niebie pisze dymem, zatrudnionym przez mamę
czy z reklamy na całą stronę, którą wykupiła?
Było na bilbordzie w San Pablo.
Nie przejmuj się.
Nic nie rozprzestrzenia się szybciej, niż wiadomość o osiągnięciach Bravermana.
A poważnie, szóstka u pana Cyra. Nieźle.
Podobno jest bardzo surowy.
Dzięki, stary.
Camille, czips jest niesamowity. Czy wyczuwam gałkę muszkatołową?
Właśnie, Camille, co to jest?
Bardzo dobrze.
-"Camille"? -"Camille"?
Dwa lata minęły, zanim zaczęłam tak do niej mówić.
Mnie nadal nie wolno.
-A mnie wolno? -Nie.
Jest bramkarzem, prawda?
Hej, Cammy? Możemy dostać lody waniliowe?
Lody do tego czipsa?
Uważam, że jest uroczy. Wydaje się być miłym chłopcem.
-Zgadza się. -Pewnie.
-Jest słodki. -Zdecydowanie.
-Jest słodki. -Naprawdę słodki.
Prawda?
Nie. To chore.
Patrzy na niego tymi maślanymi oczami jak z bajki Disneya.
Tak wyglądają nastolatki, gdy są zakochane.
Nie jest zakochana!
A ty jesteś kretynem.
Pamiętacie, jak wyglądała Sarah, gdy poznała Setha?
O Boże. "Uwielbiam twój cover In Your Eyes.
"Twoje solo całkiem rozwaliło system".
Kręcenie włosów.
Do przodu.
"Camille, ten czips jest wyśmienity. Czy to gałka muszkatołowa?"
Jest trochę...
Trochę co?
Gdyby chociaż jedna dziewczyna naprawdę się w tobie zakochała,
nie świrowałbyś teraz.
-Ja się zakochałam. -Cóż, Crosby,
chyba zapomniałeś o Lisie Rainford,
która prześladowała mnie cały rok.
-Kto to? -Pamiętam jej siostrę, Judy,
którą przemyciłem na karuzelę w Tilden Park.
Ale była impreza.
Bzykałeś się na karuzeli?
Zgadza się.
Jak mogłeś się skupić?
-Nie bałeś się, że... -Chwila.
-...was aresztują? -Nie bzykałaś się na karuzeli?
Wszyscy to robili, nawet Adam.
Co?
Strach przed więzieniem był większy, niż chęć na seks w wirującej filiżance.
Mówicie, że zmarnowałam młodość?
Postępowałam zgodnie z zasadami?
Uczyłam się tylko do głupich testów?
Nie powiedziałem tak, ale zgadzam się.
Mówię tylko, że to było dobre miejsce.
Amber to świetna pisarka.
-Naprawdę? -Nie czytałaś?
Nie, przyjęłam szóstkę za pewniak wartości.
"Kluczowa bohaterka, Caddy, przedstawiona została z punktu widzenia
"jej braci, jedynie jako zarys,
"biegnący, znikający, wiecznie nieuchwytny,
"wiecznie poza zasięgiem, odzwierciedlenie ich pragnień".
-Nieźle. -Podoba ci się?
-W stylu Whitmana. -Właśnie.
Delikatny powiew.
Chwila. To nie jest praca Amber.
To moja praca z liceum.
Amber skopiowała moją pracę.
Co?
To niemożliwe. Dostała szóstkę.
Przepisałem tę samą pracę trzy lata później.
Szmata.
Halo? Obudź się!
Zobacz, co znalazłam na strychu.
Moja stara praca o Wściekłości i wrzasku.
Jaja sobie robisz?
Przepraszam.
Ta książka była taka myląca i...
-O nie. -Po prostu to znalazłam.
Tak sobie leżało, a pan Cyr jest naprawdę wymagający.
Mogę sobie tylko wyobrazić,
jak zareaguje, gdy mu powiem,
że nie napisałaś tej pracy.
Chwila, co? Nie. Nie możesz.
Nie możesz mnie po prostu ukarać?
Nie, nie mogę,
bo odpowiednie kary dla ciebie skończyły mi się w Fresno.
Musimy się przekonać, co on wymyśli. Dobranoc.
Czekaj. Ale...
Dzień dobry.
Hej.
Dziękuję. Muszę porozmawiać z tobą
o pracy Amber.
Fajnie. Cieszę się, że ją przeczytałaś.
Właśnie, przeczytałam.
To jedna z najbardziej oryginalnych i wnikliwych prac, jakie czytałem.
-Naprawdę? -Tak.
To, co napisała o zmianie Caddy, z dziewczyny lubiącej
wspinać się po drzewach w rozwiązłą nastolatkę, było poruszające.
Nie uważasz, że przesadziła albo się pomyliła?
Bo inni nauczyciele mogli tak pomyśleć.
Nie.
Uwielbiam, gdy uczniowie wychodzą poza schemat myślenia.
Właśnie dlatego warto to robić.
Dlatego i z powodu darmowego jedzenia.
-Jest takie dobre? -Bardzo.
-Nakładane chochlą. -Wszystko jem chochlą.
Niewielu rodziców tak bardzo się interesuje.
Nic dziwnego, że Amber jest wyjątkowa.
Ma to po tobie.
Podania na studia niedługo się zaczną,
jeśli...
Chciałbym napisać jej rekomendację.
-Naprawdę? -Tak.
Myślisz, że mogłaby pójść na studia?
Bez wątpienia.
Chcesz porozmawiać o czymś jeszcze?
Nie.
Miło było cię zobaczyć.
I wzajemnie. O rany!
Spóźnię się do pracy.
Dobra.
Będę lecieć.
Jestem barmanką w Whiskey Mike's.
Po co ci to mówię?
Chyba próbuję ci zaimponować.
-Udało się. -Świetnie.
Do zobaczenia.
Mam nadzieję. To znaczy, pa.
Mogę trochę spróbować?
Jasne, skarbie.
Wiesz, co pomyślałam?
Następnym razem, gdy będziesz bawić się z Harmony, powinnaś być księżniczką.
Ale ja nie chcę.
Nigdy nie próbowałaś.
Spodoba ci się.
I wiesz co? Założę się,
że Harmony też chętnie zrobi sobie przerwę.
No dobrze,
ale mogę zapomnieć.
Może ustalmy sobie szyfr?
Żeby pomóc ci pamiętać?
-Dobrze. -Świetnie.
Może "diadem"?
Dobrze, "diadem".
Dobrze.
Hej, młody, co czytasz?
O śmierdzących robakach.
Świetnie.
Może byśmy wyszli na zewnątrz
i porzucali trochę piłką?
Nie, dzięki.
Halo.
Hej, Adam. Mówi Drew.
Drew. Cześć.
Chciałem dać znać,
że zostawiłeś wczoraj sprzęt do baseballa.
Jasne. Odbiorę następnym razem.
No i jeszcze,
jeśli chcesz poćwiczyć, to jestem dziś wolny.
Jasne.
Hej, Max, to Drew.
Pyta, czy masz ochotę porzucać piłką.
Jasne.
Wygląda na to, że mamy plan.
Dobra. Pa.
Gotów?
Trzymaj rękawicę na dole.
-Uderzaj. -Pamiętaj,
żeby ugiąć kolana. I rękawica na dole.
Łap ją! No dalej, Max!
-W porządku. -Mogę się napić?
Tylko wracaj szybko.
Drew, gotów?
-Czy ty jesteś gotów? -Co?
-Tak. -Zobaczmy, co potrafisz.
Udawajmy, że to się nie wydarzyło.
Co to było?
Patrz w drugą stronę. Udawaj, że nie widziałeś.
Dobra.
Dobra! O to mi właśni chodziło. Nieźle.
Widziałeś?
Zobaczymy. Gotów? Pokaż, co potrafisz.
Pokaż, co potrafisz.
Od dołu!
Tak! Nieźle.
No dalej.
-Hej. -Hej.
Zastanawiałam się, dlaczego nie przyszedłeś do pracy.
Odwołali sesję.
Ale nadal jest co robić
i zwykle wpadasz i...
Zauważyłam, że ostatnio trochę się oddaliłeś,
od czasu naszej wizyty u doktora Gerarda.
Naprawdę?
Mnie też trochę wystraszył.
Chodzi o to, że chce, żebyśmy we trójkę mieli dziecko?
Boże, wiem.
Ale wiesz, myślałam o tym
i te trzy lata to nie tak długo.
Jesteśmy w dobrym miejscu, prawda?
Tak.
Ale wiem, że nie taka była umowa,
a zamierzam jej dotrzymać.
Ale naprawdę nic nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy zaczęli już teraz.
Więc jeśli ty chcesz, to ja też.
Co powiedział? Wściekł się?
Był zły? Smutny?
No? Co się stało?
Nie powiedziałam mu.
Bo jest zbyt fajny, tak?
Nie, nie dlatego.
Bo wierzy w ciebie.
I z jakiegoś durnego powodu ja też.
Lepiej nas nie zawiedź.
Na pewno nie.
Wisisz mi pracę o Wściekłości i wrzasku.
Chwila...
I lepiej nie będzie oryginalna, wnikliwa i poruszająca.
Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, że pożyczyłam na trochę Drew.
Hej. W porządku.
Drew, do zobaczenia jutro w parku,
poćwiczymy odbicia.
-Jasne. -Trzymaj.
Ale... To twoja.
Dbaj o nią. Smaruj.
Do zobaczenia jutro.
Pa, Drew.
Dzięki, pa.
No dobra.
-Hej. -Hej.
Jabbar nocuje u kolegi.
-Właściwie... -Nie wiedziałam, że wpadniesz.
...przyszedłem z tobą porozmawiać.
Jasne.
Chcę zrobić test na ojcostwo. No wiesz, ja i Jabbar.
-Co? -Ja tylko...
Próbuję podjąć ważne decyzje
i moja młodsza siostra, która zachowuje się jakby była starsza...
Nieważne, jest prawnikiem i uważa, że muszę mieć pewność.
Myślisz, że kłamię?
Nie. Po prostu muszę wiedzieć
dokładnie... Jak ona to ujęła?
Jakie są moje obowiązki
w kwestiach finansowych i prawnych.
Nie przedstawiłam mu ciebie,
żeby wyciągnąć od ciebie pieniądze albo żeby cię oszukać,
albo cokolwiek sobie myślicie z siostrą.
Chciałam, żeby mój syn znał swojego ojca. To wszystko.
Ja nie... To był błąd.
Zgadzam się.
Możemy przewinąć i zapomnieć o tej rozmowie?
Nie i powinieneś już iść.
Po prostu już idź.
-Dobra, czekaj! -Co?
Czy wyjście do zoo z Jabbarem jest nadal aktualne?
Nie sądzę.
Nie sądzisz.
No dobra. Świetnie poszło.
Nie wiem. To takie zwykłe.
Hej, Haddie?
-Mama? Mama. -Co jest...
Kristina, świetnie wyglądasz.
Hej, Steve. Wiesz co,
Haddie musi wyłączyć komputer.
Jasne, no problemo. Pogadamy później.
Znasz zasady. Żadnego komputera po 22.
Właściwie to mówiliście o telefonie.
Nie wydaje mi się, żeby "Bravermańscy Talibowie" zdelegalizowali komputer.
Nieważne. Złamałaś zasadę telefoniczną
-używając komputera. -Nieważne.
Haddie! Nie odchodź, gdy do ciebie mówię.
Co się dzieje?
Może moglibyście nauczyć się czegoś
od rodziców Steve'a.
Zasada numer jeden: "Dajcie dziecku odrobinę prywatności".
Wiesz co, Haddie?
-W porządku? -Nie.
Nienawidzę rodziców Steve'a. Nienawidzę ich.
Ja też.
Rozmawiałeś z Jasmine o teście na ojcostwo?
Tak. Poszło świetnie.
Mam umówić spotkanie z moim lekarzem dla ciebie i Jabbara?
Nie, nie chcę ci robić kłopotu.
Bo dzięki tobie i twoim wskazówko, jak mam żyć,
Jasmine uważa mnie teraz za kretyna
i nie chce, żebym zbliżał się do Jabbara.
A Katie przestaje od jutra brać pigułki. Więc to też świetna wiadomość.
Nie wiem, dlaczego to wszystko moja wina,
ale nie uważasz, że to podejrzane?
Jasmine wpadła w szał, gdy wspomniałeś o teście.
Może dlatego, że właściwie nazwałem ją kłamczuchą?
Chcesz tylko znać prawdę.
Powiedziała, że to ja jestem ojcem.
A potem nie pozwoliła ci tego potwierdzić.
"Potwierdzić"? Naprawdę użyłaś tego słowa?
Cros, znajdź coś, na czym jest DNA Jabbara.
Daj spokój.
Znajdź szczotkę z kilkoma włosami,
chusteczkę, kubek, z którego pił. Dobra?
Próbkę śliny lub włosów. Mój człowiek zrobi badanie.
I będziemy mieć pewność?
Tak.
A im dłużej czekasz, tym trudniej będzie się dowiedzieć,
bez względu na to, co się okaże.
Duszona wołowina.
-Tak żebyś wiedział... -Tak?
Dzisiaj ja stawiam.
Łamiesz wiekową tradycję? Dlaczego teraz?
Próbuję być miła, bo jesteś miły dla Drew.
Żartujesz? To ja powinienem dziękować tobie. To świetny dzieciak.
Poważnie. Dziękuję.
Proszę.
Jeśli chcesz mi podziękować,
pomóż mi wymyslić, co robić z Yo-Yo i Haddie.
Ciągle ją dotyka.
Nie wiem. Mnie nie pytaj.
Amber po prostu obmacuje się w samochodzie, jak każda nastolatka.
Przysięgam, że ten dzieciak ma osiem rąk.
Może to komplement.
Pokazuje, że dobrze się przy was czuje.
Ja czuję wręcz odwrotnie.
Jest jak "Gropey Groperson".
Może jest tak, że im więcej robią otwarcie,
tym mniej robią na osobności. Jest taka teoria.
Nie pomagasz.
Gdzie jest Crosby? Dzwonię do niego, ale nie oddzwania.
Nie wiem. Pewnie jest zajęty swoimi sprawami.
Jakimi?
Nic się nie dzieje.
Nie potrafisz kłamać.
Dobra, to coś wielkiego.
Crosby ma syna.
Nie gadaj.
Myślałam, że naprawdę mi coś powiesz.
Mówię poważnie. Słuchaj.
Ma 5-letniego syna o imieniu Jabbar.
Nie mogłeś wymyślić takiego imienia.
Mówię poważnie. Ma syna.
-Od kiedy? -Od pięciu lat.
Od kiedy wiesz?
Kilka tygodni.
-Kilka tygodni? -Nie czepiaj się tego, że nie wiedziałaś.
Jak mogłeś to przede mną ukrywać?
Jesteś najgorszym kłamcą w rodzinie.
Prosił, żebym nikomu nie mówił.
-I naprawdę go posłuchałeś? -To poważna sprawa.
Nie wierze, że wiedziałeś.
Dasz już spokój? Już wiesz.
Nie wierzę, że mi nie powiedziałeś.
Nie bij.
...i mam organiczne kiwi.
Harmony nie jada takich zwykłych.
Sok z granata?
Nie, dziękuję.
Sydney, "diadem".
Harmony, mogę tym razem być księżniczką?
Ale to ja zawsze niąjestem.
Ale może tym razem ja nią będę.
Dobrze.
Co chcesz robić?
Nie wiem.
Może powiesz swoim poddanym, że będzie bal.
Odbędzie się bal.
Nie chcę iść na bal.
Bale są nudne.
Też tak myślę.
Wiesz co?
Myślę, że pokojówka to naprawdę królowa, która pracuje w ukryciu.
A teraz dokonuje puczu.
Skąd wiesz, co to pucz?
Mama powiedziała, że tak było w Tajlandii,
gdy wszyscy mieli dość króla.
Interesuje się Azją Południowo-Wschodnią.
Mamo, ona mnie spuczowała. A ja nawet nie chciałam być księżniczką.
Już dobrze, skarbie. Wiem.
Nie zmusimy dzieci, by były kimś, kim nie są.
Dzięki. To bardzo buddyjskie.
Czy ktoś widział kij?
Co jest, Adam?
Oglądamy film.
Nie macie pracy domowej do odrobienia?
Nie, wszystko zrobione.
Czy któreś z was widziało kij do baseballa na kanapie?
-Nie. -Na pewno?
Bo mógłbym przysiąc...
-Tato, co robisz? -Nic tu nie ma.
Przepraszam.
Nie. Wiedzielibyśmy, gdybyś...
Bo nie da się grać w baseball bez kija.
Nie mogę go znaleźć.
Musiałem go zostawić w samochodzie.
Dobra, Max, wskakuj do wozu.
Pora pograć.
Ale dziś sobota.
Obiecałeś mi, że w sobotę pójdziemy do Yogurtlandu.
Dziś poćwiczymy uderzenia kijem z Drew.
Ale jest sobota.
Wiem.
Mieliśmy dziś iść. Powiedziałeś, że w sobotę pójdziemy.
Max, możemy pójść tam później.
Później będzie zamknięte.
Max, możesz po prostu...
Powiedziałeś, że dziś pójdziemy!
Posłuchaj...
Powiedziałeś, że w sobotę pójdziemy do Yogurtlandu.
Max...
Adam, jeśli chcesz, ja mogę go zabrać.
Ja go zabiorę.
No dobra, Max, chodźmy.
Idziemy do Yogurtlandu. No dalej. Kristina!
-Hej. -Hej, Drew, mówi wujek Adam.
Nie damy rady dziś poćwiczyć. Przepraszam.
Jasne, w porządku.
Obiecałem Maksowi, że zje dziś jogurt i...
-Tato! -...długa historia.
Jasne, w porządku. Możemy...
-Tat, minąłeś! -Wiem. Muszę zaparkować.
Tato, minąłeś wolne miejsce. Tam!
-Drew, muszę kończyć. -Tam!
Przepraszam. Zadzwonię później.
Cześć.
Jak leci?
Świetnie. Fajnie, że wpadłeś.
Przepuścić darmowe naleśniki?
Oszalałaś?
-Nic o tym nie wiem. -Dziękuję.
Już łamiesz obietnicę naleśników?
Zobaczymy.
Powiem ci.
Co u ciebie nowego?
Nic.
Nic?
O Boże. Julia powiedziała ci, że mam syna.
Julia wie?
-Adam ci powiedział? -Julia wie?
To...
Dowiaduję się ostatnia?
Przepraszam. Ja...
To dość poważna sprawa.
Wiem.
-I trochę zagadkowa... -Masz rację.
Normalnie bym ci powiedział. Przepraszam.
Przepraszam. Gratuluję.
Powinnam ci gratulować?
Tak. Na początku nie, ale teraz...
-Lubię go. -Lubisz go?
Tak, ty też go polubisz.
-To fajnie. -Wiem.
Mógłby być niedojdą.
-To niesamowite. -Właśnie.
Jaki on jest?
Naprawdę uroczy.
I dość cichy.
Ma uroczy uśmiech.
I urocze, kręcone włosy. Wiem. To jest najgorsze.
Powiedziałeś Katie?
-Nie. -Nie?
Co z pojemnikiem spermy i Katie?
Musisz jej powiedzieć.
Jesteście dorośli.
Nie ma już pojemnika spermy.
Chce mojego dziecka, teraz.
Więc tym bardziej musisz jej powiedzieć.
Nie wiem...
Rozmawiacie o wspólnym dziecku,
a ty już jedno masz. Musisz jej powiedzieć.
A jeśli jej powiem, a ona nie będzie chciała mieć ze mną nic wspólnego?
Musisz zostawić to jej.
Musisz zrobić to, co trzeba.
Już ich nie chcę.
Jedne czekoladowe z żółtymi M&M-sami.
I jeden beztłuszczowy, batonik bez cukru z dodatkową porcją Oreo.
Tak, jestem w pełni świadoma ironii swojego zamówienia.
Nie śmiej się.
Naprawdę nie podobał ci się film?
Nie powinien się nazywać To właśnie miłość,
a raczej To właśnie ułomność.
Grupka ludzi, którzy tęsknie się na siebie gapią.
To było bardzo romantyczne.
Raczej bardzo płytkie.
Nie wierzę, że tego nie widzisz.
Nie wierzę, że jesteś takim kretynem!
Hej.
Naprawę? Kretynem? Bo mam swoje zdanie?
Mój błąd.
Wiesz co? Masz rację.
Możesz już iść.
-Świetnie. -Świetnie.
Haddie, w porządku?
Tak, my tylko...
On...
Nie jest taki, jak myślałam.
Haddie.
Cholera.
To chyba najlepsza chwila w moim życiu.
Jesteś zły.
Jak poszła operacja "Zdetronizować Harmony"?
Katastrofa.
Tak? Harmony nie chciała abdykować?
Nie, Sydney nie podobało się bycie księżniczką.
Nie ma nic złego w byciu członkiem proletariatu.
To moja wina. Zmusiłam ją do tego.
Jestem takim maniakiem kontroli.
To w tym miejscu mówisz: "Wcale nie,
"próbujesz tylko nauczyć córkę, jak walczyć o swoje".
Czy jak mówisz mi, co dokładnie mam powiedzieć,
czujesz się mniejszym maniakiem kontroli?
No dobra, już dobra.
Taka jestem. Muszę to zaakceptować.
Jestem maniakiem kontroli. Nie robię nic spontanicznie,
nie bzykam się na karuzeli w Tilden Park.
O nie! Nadal o tym myślisz?
-Nie... -Daj spokój!
-...nie. -Daj spokój. Jesteś bardzo szalona.
Robisz szalone rzeczy.
Tak?
Tak. Jesteśmy wręcz dzicy.
Pojechaliśmy na ten spływ kajakowy.
Pamiętasz, były wodospady?
Nie było.
Może i nie, ale był prąd.
Bardzo mocny.
Pójdę sprawdzić sobie tętno.
Daj spokój...
W podróży poślubnej lataliśmy na paralotni.
To... Ja latałem.
Ale byłaś na brzegu i mnie dopingowałaś.
Nie, dziękuję, dam radę.
Skoro zmuszasz mnie do czytania tej niezrozumiałej książki,
mogłabyś chociaż poprosić Luke'a Skywalkera,
żeby ściszył.
Co tu robisz?
Myślałam, że grasz z wujkiem Adamem.
Odwołał.
Musiał zabrać Maksa na lody czy coś.
Nie wiem.
Na lody?
Jak to? Mieliście plany.
No, nie wiem.
WYELIMINOWANY!
Jakie konsekwencje odczuje środowisko,
jak wrzucimy tyle estrogenu do zatoki?
Nie martw się, to mała dawka.
Jasne.
Do widzenia urządzenia i przeszkody,
i hormony, które brałam przez tyle lat,
żeby zapobiegać ciąży.
I dzień dobry, krzyżuję palce,
mam nadzieję, że nie zapeszam,
małej istotce Katie-Crosby.
Zanim wrzucisz to do zatoki
i wysterylizujesz wszystkie ryby, muszę ci coś powiedzieć.
Mam syna.
Co?
Mam syna.
Pięć i pół roku temu przespałem się z jego matką,
a półtora miesiąca temu
wróciła do Berkeley i mnie mu przedstawiła.
Ma na imię Jabbar.
Przepraszam, że ci nie powiedziałem.
Chciałem go poznać.
I nie wiedziałem, kiedy będzie właściwy moment.
To ten chłopiec, którego przyprowadziłeś do studia?
Tak, to on.
Nie przedstawiłeś go mi.
Zgadza się. Nie zrobiłem tego.
Byłem zmieszany. Nie wiem, co...
Na pewno,
ale też ukrywałeś się z nim i...
Nie powiedziałeś mi o tym przez ponad miesiąc.
Przepraszam, że nie powiedziałem od razu.
Ale miałaś lekkiego świra na punkcie dzieci.
Świra? Tak nazywasz chęć posiadania dzieci?
Myślałam, że obydwoje tego chcemy.
Nie chciałem...
Nie mogę dłużej cię naciskać.
To niesprawiedliwe wobec obydwojga.
Nie możesz odpowiedzieć,
dlaczego wystawiłeś Drew?
To nie takie proste.
To nie takie trudne. Jeśli mówisz, że spotkacie się na boisku,
po prostu tak zrób.
Jakiś czas temu w odległej przeszłości
obiecałem Maksowi, że zabiorę go dziś do Yogurtlandu.
Zapomniałem o tym, ale on nie zapomniał.
A planów Maksa nie można zmieniać, bo wszystko się sypie.
Nie tylko jemu było w życiu ciężko.
Wiem.
Drew przez całe życie
siedzi i czeka na swojego ojca.
Czeka na niego w szkole, po meczu,
przez całe weekendy,
w które miał go zabierać i nigdy się nie pojawiał!
Ostatnie czego potrzebuje, to kolejny niedorobiony tatusiek!
Niedorobiony?
Z przyjemnością poszedłbym dziś na boisko.
To dzięki twojemu synowi
poszedłem tam pierwszy raz.
Te ostatnie dni były świetne.
Graliśmy z chłopcami w piłkę.
Było prawie tak,
jakby z Maksem nic się nie działo.
I dlatego dziś było tak ciężko.
Przepraszam.
Przez ostatnie kilka dni było tak,
jakby Drew miał ojca.
Dzięki tobie.
To dobry zawodnik.
Naprawdę?
Przygotuj się na porwanie.
Cześć, skarbie.
Twoja mama zajmuje się dziś Sydney.
Muszę napisać podsumowanie na rano.
Nie martw się. Mam wszystko pod kontrolą, więc ty nie musisz.
O rety.
No dalej.
Zamknięte.
Wiem, o to chodzi, Jules.
Dzięki temu mamy cały basen dla siebie.
-To naruszenie. -Tak?
To wykroczenie.
-O Boże. -Co?
Mogą nas oskarżyć o włamanie albo o coś gorszego.
-Mogą. Pewnie tak. -Joel.
Możemy mieć spore kłopoty, prawda?
No dalej.
Dawaj, Braverman.
Boże.
-Hej. -Hej.
Amber nie przywiozła cię na drinka, prawda?
Niezupełnie. Ale napiję się piwa.
-Jasne. -Jakieś ciemne poproszę.
Jasne.
Muszę zobaczyć dokument. Taką mamy politykę.
No dobra.
Poważnie?
Proszę nie wykorzystuj kolczyka w brwi przeciwko mnie.
To było na studiach po pijaku.
1983.
Tak.
-Więc... -Więc,
Amber powiedziała mi o pracy.
Tak?
Jestem pod wrażeniem. Ja nie mogłam tego zrobić.
I jej nowa praca nie była zła.
To nie było coś, co ściągnęła z Internetu?
Nie. Było w jej stylu.
Nie ma zbyt wielu prac w sieci, w których użyto słów "do bani"
z taką częstotliwością.
-Była dobra. -To świetnie.
Jestem z niej dumna.
Oczywiście, ta praca nie była tak urzekająca
i wnikliwa jak ta pierwsza.
Kolczyk w brwi.
To rodzi pytanie o tatuaże.
Nie. Nie mam.
-Hej. -Hej.
Jabbar zostawił to u mnie ostatnio.
Miałem zamiar użyć tego do testu DNA, ale potem pomyślałem,
że higiena jamy ustnej Jabbara jest znacznie ważniejsza...
Rozumiem.
Nie znamy się za dobrze.
A ja po prostu zrzuciłam to na ciebie.
Masz prawo chcieć to potwierdzić.
Już wiem.
Wiem.
Ale zróbmy ten test mimo wszystko.
Niech twoja wkurzająca siostra będzie zadowolona.
To niemożliwe, ale...
-Możemy spróbować. -...możemy spróbować.
Jeśli mnie oskarżą o naruszenie mienia z zamiarem popełnienia przestępstwa,
to jest uznawane za ciężkie przestępstwo.
Mogą mnie wykluczyć.
Nie chcę nawet myśleć,
o grzywnie lub więzieniu, które wiążą się...
-Wolałbym nie. -Musiałbyś wrócić do pracy.
A to by oznaczało, że nie ma opieki dla Sydney,
bo ja siedzę w więzieniu, więc...
I... Nie!
Naleśniki z kawałkami czekolady?
Próbuję poprawić Haddie humor
po tym wszystkim, co zaszło ze Stevem wczoraj.
O Boże. Przestań.
Chyba znosi to całkiem nieźle.
Hej, Haddie.
Dzień dobry.
Cześć.
Z kim piszesz?
Ze Stevem.
Wiem.
Przyznał, że się mylił co do To właśnie miłość.
Naprawdę?
Film go naprawę przytłoczył,
bo bał się tak o kogoś troszczyć,
jak Mark troszczy się o Keirę Knightley, aż do teraz.
I ukrywał swoją wrażliwość pod maską cynizmu.
To urocze.
-Wiem. -Urocze.
Jest bardzo wrażliwy.
To miło.
Co napisał?
-Co? -Co napisał?
Co napisał?
Nic.
Co z tym zrobimy?
-Nic. -Nic?
Nic. Jest, jak jest i nic nie możemy na to poradzić.
Nadal mogę go nie znosić?
Uwaga, Max!
Dalej, Max!
Max, proszę.
Pod piłkę!
Dalej, Max!
-Złapię! -Ja złapię!
Drew!
No daj spokój.