Umów się z kimś.
poprzednich odcinkach...
Jim Kazinsky
-Serio? -Umówię was.
-Nie mam kondoma. -Spoko.
Dlaczego twój tata ma je w biurku?
-Nie wiem. -Ma romans?
Boże, przestań!
Czyli za trzy lata zrobisz mi dziecko?
Tak.
-Kto to? -Jabbar.
Chce spotkać tatę.
-Julia! -To Racquel!
Cześć.
Jesteś niesamowity.
Dobra.
Zachowanie Maxa zbiega się
-z syndromem Aspergera. -O Boże.
Może pani wyłączyć bąbelki?
Max, musisz być cicho.
Wróć na miejsce, Max.
Wracaj i siadaj.
Ahoj!
Ostrożnie.
Cześć, kapitanie.
Witaj na pokładzie.
-Co tu masz? -Gry.
-Lubię gry. -Skacz!
-Tak. -Wchodź.
-Dobra. -Cześć.
Połóż je tam, skarbie.
Dobrze.
To jego katapulta?
Kamizelka ratunkowa?
Bardzo to doceniam, Crosby.
Co jest lepszego od dnia z Jabbarem?
Masz mój numer, gdybyś musiał...
A będę musiał? Czegoś mu trzeba?
-Nic mu nie będzie. -Dobra.
Ale na wszelki wypadek.
-Dobrze. -Przesłuchanie jest w mieście...
-Połamania nóg. -Kto wie.
Mówię serio.
Od dawna nie tańczyłam.
Jesteś świetną tancerką.
-Dziękuję. -Pamiętam, że jesteś giętka,
-więc rozgrzej się... -Dzięki?
...i wszystko będzie...
-Dobrze. -Dzięki.
Mam mu dać wygrać?
Może nie będzie trzeba.
Oszukuje. Dzięki.
-To geniusz. -Dobra.
-Będę uważał. -Jak ja.
Całus na pożegnanie?
-Pa. -Bądź grzeczny.
Dobra.
Miłej zabawy. Tańcz ostro, albo zgrabnie.
Powodzenia.
Bawcie się dobrze.
Napijesz się czegoś?
Whisky czy piwo?
Erin, trzymaj się mocno!
To mama!
-Cześć. -Wypuścili cię z lochu.
Ano tak.
Cześć.
Moja mała w dużym basenie!
Patrz, mamo.
Świetnie, skarbie.
-Pokaż jeszcze. -Dobra.
-Co ona robi? -Aklimatyzuje się.
Chodzi o to, żeby pewnie poczuć się w wodzie.
Robiła to w misce zupy, jak miała dwa lata.
Tylko to...
-Cześć, Julia. -Co?
Cześć, Racquel.
Mamo, patrz! Racquel ma tatuaż.
-Widzisz. -Wszyscy widzimy.
-Oznacza bogactwo. -Na pewno.
Mam coś dla ciebie.
Joel opowiedział o przypadłości twojego bratanka.
-Powiedział? -Mam to z Tybetu.
Możesz dać bratu?
Dla spokoju i na szczęście.
Dziękuję.
Dobrze.
To bardzo miłe.
Tak?
Dzwonią ze szkoły twojego syna.
Mówią, że to pilne.
Adam Braverman.
Ocalili jakieś?
Nie.
Czyli to koniec. Wywalą nas.
Pewnie tak.
A miałam robić ryby na obiad.
Dzięki, że jesteś.
Cieszę się, że cię widzę.
-Chciałam się przywitać. -Wiem.
Zostawiłem ci wiadomości...
-Przepraszam. -W domu.
Nie, jeśli jesteś zajęta...
Duża sojowa latte.
Dodatkowe orzechy.
Moje ulubione.
Nic nie zamawiałam.
Na koszt firmy.
Smacznego.
To Stacy,
a to Bob, Alex i Troy.
Cześć.
Dzięki.
Plusy pracy w kawiarni.
-Plus. Rozumiem. -Plusy.
Darmowa kawa.
Naprawdę dobrze się bawiłam.
Dobrze było, wiesz...
Wiesz.
Ja też, i cieszę się, że to mówisz, bo...
To było miłe. Ty jesteś miły.
Miły. Tak.
Ale to trochę nieodpowiedni moment.
-To... -Więc to tak.
Dopiero co przyjechałam. Mieszkam u rodziców z córką.
Nie mam pracy. Znaczy...
Rozumiem. Problem z tobą, nie mną.
Dokładnie. To mój problem.
Nie.
Nie dzisiaj, skarbie.
Dalej, jedziemy.
To nie jest zabawne.
Szlag.
Nie!
KAWA BERKLEY
Nie uwierzysz, co...
Mogę pożyczyć telefon? Przepraszam.
Wiesz co? Nieważne.
Znajdę...
Dzięki za kawę.
Co tu się stało?
Wściekli bariści, zły zapalnik.
Głowica ci puściła.
Patrz na płyn chłodzący.
To już tu było. Naprawiłam to.
Sama wymieniłaś głowicę?
Wiesz, skąd to umiem.
Moja dziewczyna! Coś ci powiem.
Może razem nad nim popracujemy?
-Tato. -Jak kiedyś.
-Chyba już po nim. -Znowu?
Nie, skarbie. Naprawimy go z dziadkiem.
A ja zacznę jeździć autobusem.
Przepraszam.
Nie słyszałem, co mamroczesz.
I to z takim uśmieszkiem.
Wygraliśmy!
Jedziemy na finał!
Świetnie. Fantastycznie.
Naprawdę super.
Przykro nam, że nas nie było.
-Było coś... -Kiedy wielki mecz?
Nie ma sprawy.
Dziwnie się zachowujecie.
-Nieprawda. -Nie zachowujemy.
Kiedy mecz?
Kiedy dokładnie jest finał?
Co jest nie tak, Max?
Wylali mnie ze szkoły.
Wiesz co? Ich strata.
Ta szkoła była do bani.
Tak!
Znowu wygrałem.
Załatwiłeś mnie uczciwie.
Jeszcze raz.
Nie zniosę więcej porażek.
Mogę dać ci fory.
Doprawdy? A chciałbyś zrobić coś innego?
Nie bardzo.
Dobra. Mamy sześć lub siedem godzin
zanim wróci mama.
Oglądamy ESPN?
Nie lubię sportu.
Obejrzyjmy SpongeBoba!
Bez przesady.
To trzeba oglądać z umiarem.
Może...
Pojedźmy na przejażdżkę.
Tak robiłem z tatą. Lubisz przejażdżki?
A mogę prowadzić?
Mógłbyś?
A gdybym cię o to poprosił?
To było akwarium, czy...
-Zbiornik. -Tak.
-Zbiornik. -całkiem spory.
Czy jakieś ryby...
Czy przeżyły? Nie.
Sullivan sugeruje przeniesienie.
Jeśli to znaczy, że go wyrzucili, to tak.
Sprawdziliśmy kilka szkół.
Wszyscy wspominają nam
-o Footpath Elementary. -Znam ją.
Chyba najlepiej pasowałaby Maxowi.
Ale trudno się do niej dostać.
-Jest droga. -Jak droga?
Zna pani prywatne szkoły?
-Jest dwa razy droższa. -To nie ma znaczenia.
Dobrze. Skontaktujcie się państwo z dr Robertson w rekrutacji.
-Dzwoniliśmy do niej. -Kilka razy.
-Cisza. -Raz po...
Na pewno się odezwie.
Mój syn, Max, nie na dokąd iść.
Co mam mu powiedzieć?
Może zadzwoni pan za nas?
Niech nas pan nie zmusza,
żebyśmy wysiadywali w poczekalni.
Zrobimy to.
Weźmiesz mnie do domu?
Żartujesz? Zostały nam dwie i pół godziny na zżycie się.
Co myślisz o ulicach?
Są jak kolejki górskie, nie?
Nic ci nie jest?
Teraz pamiętam, czemu mama zabrania mi jeść czekolady.
Mam nietolerancję...
Że co?
...laktozy.
No tak. Widzę.
Chodź.
-Pytanie. -Tak?
Czy nie martwi nas, że Sydney miała już pięć lekcji,
a potrafi tylko...
Nie martwi nas to.
Wiem, że byłaś w drużynie i dobrze pływałaś.
Więcej, niż dobrze. Byłam na mistrzostwach.
Dobrze.
No I?
Mamo, chodź zobacz!
Bravermanowie to samochwały.
Hej.
Mamo, patrz.
Pływam.
Nie pływasz. Nie daj sobie wmówić, że to pływanie.
Co to?
Co...
Taki, jak Racquel. Znaczy bogactwo.
Wiem, co to znaczy.
Dobrze.
Koniec pływania.
Radziłeś sobie z wymiocinami?
Nie wiem, jak to robisz.
Co robisz?
Zajmujesz się dziećmi. To stresujące.
Daj spokój. Miałeś Jabbara przez pół dnia.
Niech będzie. Miałeś rozgrzewkę.
Widziałeś, jak rośnie w brzuchu.
Mój pojawił się gadając i chodząc.
Mistrz Candyland poniżej metra wzrostu.
Poczekaj trochę.
Łatwo ci mówić.
Jeśli wydaje ci się, że dziecko to kłopot, podwój to.
Po prostu podwój.
Znowu przychodzi. A ja muszę pracować.
Mam go wziąć do studia?
Nie poradzę sobie.
Mamy go przypilnować?
-Serio? -Nie, głąbie. To twój syn.
Ogarnij się.
I tak bym ci go nie dał.
Dobrze.
Co z tego wszystkiego mamy?
Mamy więź.
Kiedyś ją poczujesz.
Te dzieci są twoje. A ty...
Jesteś ich częścią.
A co, jeśli tego nie poczuję?
Jeśli nie będę miał specjalnej więzi?
Będziesz miał.
Chyba już lepiej.
Ani trochę, stary. Do zobaczenia w środku.
Zostawiasz mnie tutaj?
Tak. Dobranoc.
Nie skończyliśmy!
Skarbie.
Skarbie!
Uważaj!
Muszę spać.
Próbuję spać. Co z tobą nie tak?
Jestem zmęczona.
-Daj spokój. -Strasznie.
Daj mi spokój.
Pozwól mi choć trochę pospać.
Przesuń się trochę.
Sama sobie nie radzę.
Zajmujesz całe...
Też sobie nie radzę.
Dlaczego Drew ma własny pokój?
To chłopiec. Chcesz z nim mieszkać?
Nie bardzo.
Ale to też mi nie odpowiada.
Mi też nie.
Jutro spytam dziadka, czy mogę się wyprowadzić...
-Nie spytasz. -Czemu?
-Nie spytasz. -Co?
Nie potrzebuje tego.
Bo... Boże, jestem zmęczona.
-Co jest nie tak? -Nic.
Dlaczego tchórzysz?
To jego przestrzeń.
-Nie tchórzę. -Zawsze
tchórzysz, jak o nim mówię.
Co się dzieje?
To wredne.
To nieprawda.
Masz chwilę?
Dla siostry zawsze.
Chcesz iść do Berkeley Coffee?
Lubią mnie, bo skojarzyłam Jima i Sarah.
Dostaję darmowe ciastka i lepszą kawę.
Chyba już za dużo wypiłaś.
-Cóż... -Chętnie bym poszedł.
Ale muszę wyjść stąd wcześniej.
Może po prostu pogadamy,
a ja posprawdzam emaile i cię posłucham?
-Może być. -Dobrze.
No więc...
Co tam?
Joel bierze Sydney na lekcje pływania Zen,
-a to jakaś kpina. -Jasne.
No i jest tam Racquel, czyli...
Racquel, ta ładna?
Nie zauważyłam.
Pamiętasz, jak pływałam?
Na mistrzostwach.
Rany, dzięki. To...
To wiele znaczy.
Nie ma za co.
A teraz nie mogę decydować, jak moja córka uczy się pływać.
Ja, była finalistka.
-Bo pracujesz. -Bo pracuję.
Nie musisz wybierać
między pracą a byciem mamą.
-Jasne? -Tak.
Nie masz dużo czasu,
więc wykorzystaj go dobrze.
Naucz córkę pływać.
Zapamięta to do końca życia.
-Masz rację. -Cóż...
-Jesteś super. -Cóż...
O mój Boże.
-Na razie. -Pa.
-Zaczekaj. -Co?
Mam dla ciebie coś od Racquel.
Co?
To tybetański kamień modlitewny.
To dziwne.
Daje pokój i szczęście.
Dobra.
-Maxowi. -Jasne.
Podziękuj jej ode mnie.
Skoro muszę.
Naucz dziecko pływać.
-Tak. -Kto byłby lepszy?
-Nikt. -Nikt.
Na razie.
Boże.
Co ty tu robisz?
Nic. Tylko... chwilę siedziałam.
Wszystko dobrze?
Tak. Do zobaczenia.
Zgadnij, kto dzwonił.
Jim Kazinksy.
-Zapomniałam, jaki jest zabawny. -Tak.
Pamiętasz jego wuja? Poślubił transseksualistkę.
Wciąż są razem, uwierzysz? Boże,
to się nazywa fart.
-Jak długo rozmawialiście? -Chwilę.
-Czemu? -Bo dzwonił.
Dzwonił do mnie. A my się rozstaliśmy. Wiesz o tym.
Nie mogłaś powiedzieć,
"Nie ma jej. Wezmę wiadomość.
-Oddzwoni.” -Przepraszam bardzo.
Nie będę nieuprzejma.
Godzinę rozmawialiście o transpłciowych krewnych?
Zawsze lubiłam Jima.
Wiem. Gdybym go poślubiła zamiast tego muzyka, moje życie byłoby
-inne. -Nie mówiłam tego.
Nie musiałaś.
-Nie przesadzaj. -Przesadzam?
Posłuchaj.
Ojciec i ja chcemy ci kupić nowy samochód.
Nie.
Nie całkiem nowy.
-Używany. -Nie.
Ale z gwarancją, nie ze złomu.
Daj spokój. Potrzebujesz go.
Nie wystarczy tego?
Mieszkam u was. Karmicie mnie i moje dzieci.
Nie kupicie mi samochodu.
Jak chcesz.
Większy budynek, niż oczekiwałem.
Ogromny.
Tam zeszła farba.
Nie wiem, o co tyle hałasu.
Brudno tu.
I tak trudno by było za to zapłacić.
Wiem.
Gdy czytaliśmy o dzieciach w tym programie,
bardzo przypominały Maxa.
Potem zobaczyliśmy chłopca w jednej z sal.
-W stroju marynarza. -Tak.
Jak Max i strój pirata.
To James Kellen. Dobry chłopiec.
-Uroczy. -Jest dobry.
Rozumiem państwa entuzjazm.
Ale już przyjęliśmy nowe dziecko do trzeciej klasy.
Ale spojrzała pani na akta Maxa
-i rozmawiała z dr Pelikanem? -Tak.
Więc rozumie pani naszą sytuację.
-Nasz syn tkwi pomiędzy. -Tak.
Za dobrze funkcjonuje,
żeby załapać się na program, ale...
Nie radzi sobie z zwykłej szkole.
Potrzebuje pomocy. Co robić z takim dzieckiem?
Przyprowadzić do nas.
-Jasne. -We wrześniu.
Nawet go pani nie zobaczy?
Jeśli spędzi pani z nim chwilę,
usiądzie z nim, zobaczy pani, co robimy.
Jest niesamowity.
Niech go pani spotka.
Nie chcę robić państwu nadziei.
Jest pało prawdopodobne...
Jest fantastyczny, dr Robetston.
Rozumiem to.
Mówię obiektywnie.
Jest zabawny i bystry.
Mówi dziwne i przezabawne rzeczy.
Dziwnie, ale dobrze gra na harmonijce.
Prawda. I gra w szachy.
Nie tyle w nie gra,
co wymyśla historie o figurach.
Jak "Kopnę cię.
Zaatakuję cię.”
Chcemy, żeby go pani spotkała.
-To zajmie 15 minut. -Po prostu...
-Spotkać go. -Tak.
Jeśli powie pani nie, to będzie uzasadniona decyzja.
Proszę się z nim spotkać.
Pięć minut.
Nic nie obiecuję, dobrze?
Tylko o to prosimy.
-Zrobię to. -Dziękuję.
-Dobrze. -Dziękuję.
-Zobaczy go. -Zobaczę.
-Dziękuję. -Ja też.
-Tak bardzo. -Do widzenia.
-Dziękuję. -Mam pracę.
-Dobrze. -Dziękuję.
Przypomina pani Oprah.
Do widzenia.
-Zostawić otwarte? -Proszę.
Miłego dnia.
-Mamo! -Julia.
-Cześć, skarbie. -Pływasz jak ryba.
Pokazać ci, jak się tak pływa?
Tak.
No dobra.
-Ładne wejście. -Dzięki.
Wiesz, jak dziadek uczył mnie pływać?
Wrzucił mnie do basenu, gdy miałam dwa lata.
Musisz mi zaufać.
Płyń do mnie.
Nie potrafię.
Ruszasz nogami. Nic więcej nie trzeba.
Boję się.
Odpychaj się nogami i płyń do mnie. To blisko.
Nie mogę.
Możesz, skarbie. Wiemy, że możesz.
Jesteśmy tutaj. Nic ci nie będzie.
Jesteśmy tutaj.
Obiecujesz?
-Obiecuję. -Ja też.
Umiesz to. Płyń.
-Odepchnie się. -Płyń.
-Raczej tonie. -Daj jej chwilę.
-No dalej. -Tato, pomóż!
Udało ci się!
Mamo, pomóż!
Płynęłaś!
Utopiłaś mnie!
Nic się nie stało.
Ona płynęła. Ona...
Fajnie to nazywają. "Recykling samochodów.”
Dlaczego nie "złom”? To uczciwe słowo.
Spójrz na to. Niektóre z nich stoją
od mojej pierwszej wizyty.
Patrz, Pontiac.
A to co, T-1000? Może się przyda.
Dobre masz oko, ale rozebrali go.
No tak.
Patrz. Cadillac z 1948.
Zawsze chciałem taki.
Amerykańska stal. Dobry metal.
Co byś powiedział,
gdybym zajęła twoje biuro?
Po co chcesz tam spać?
Pełno pleśni.
Może. Ale ja i Amber w małym pokoju...
Trochę ciasno.
Pracuję tam, skarbie.
-Dobra. -Widzisz?
To silnik, nad którym można pracować. Piękny.
Dlaczego masz tam prezerwatywy?
Nie chcę o tym mówić.
Wybacz. Myślałam, że pomogę...
Że wejdziesz, zrobisz po swojemu i wyjdziesz?
Jesteś zły.
Powinnaś mi była powiedzieć.
Widziałeś, jak pływa.
Do zobaczenia w domu.
Joel.
Tak?
Przepraszam.
Jasne.
Hej, skarbie.
Cześć.
Chcesz się nauczyć, jak to działa?
No to jazda.
Chcemy dodać perkusję, nie?
-Tak. -Słyszysz?
-Czego trzeba? Wiem. -Tak.
Trochę basu.
Dodaj basu.
Zaczyna brzmieć nieźle.
Ale czegoś jeszcze brak.
Dorzućmy gitarę.
Dobra.
Wtedy przyciskam tu i bum.
Fajne!
Nie mów nikomu, co widziałeś.
Jeszcze mi pozazdroszczą pracy.
Hej, Crosby.
To Happy Hollows. Jak leci?
Jesteśmy nakręceni.
Dobrze.
Pomyśleliśmy, że można zrobić to na żywo
i uwiecznić ten naturalny, czysty nastrój.
Dobrze. Złapiemy to.
Spoko. Kto to?
To mój asystent dźwięku, Jabbar.
-Cześć, Jabbar. -Cześć.
Bardzo utalentowany.
Możemy pogadać?
Jasne.
Czy on będzie przeszkadzał?
On nigdy nie przeszkadza.
Bo to dla nas bardzo ważne.
Pomyślcie, jak ważne.
Pomnóżcie. To tak ważne dla Jabbara.
-Dobrze. -Rozłóżcie się.
Super.
Dajcie czadu.
Jak minął dzień?
Dobrze. Może pozwolisz im kupić samochód?
-Tak tylko mówię. -Ty też?
-Tylko mówię. -Chodź na chwilę.
Wyjaśnię, dlaczego tego nie chcę.
W tej rodzinie
radzimy sobie sami
i nie oczekujemy niczyjej pomocy.
Dlatego w twoim wieku
potrafiłam zmienić oponę. i...
Zrobić zapiekankę.
-Tylko... zapiekankę! -Włamać się do samochodu...
-Samochodu. -Zrobić namiot ze skóry.
Naprawdę? Tak tylko mówiłem.
Nie wierzysz? Chyba nie rozumiesz.
Rozumiem. Ale...
-Rozumiesz? -Tak.
Więc uściskaj mnie.
No co? Chodź.
Nie chcę cię dotykać.
Jesteś moim ulubionym synem.
Nie zawal tego!
Zawsze czułam
Że robię coś magicznego
Kiedyś się śmiałam Gdy broń zakładałam
Zatrzymajmy się, zdecydujmy
Gdybyś zapytał
Powiedziałabym
Jak opuszczona się czułam Jak zawsze
Robiłam coś magicznego
Kiedyś się śmiałam Gdy broń zakładałam
Zatrzymajmy się, zdecydujmy
Przepraszam.
Pamiętaj Max, nie ma żadnej presji.
Bądź sobą.
Będę.
Jesteś głodny? Mamy krakersy.
Mam banana, jabłko, trochę mieszanki...
-Nie, dzięki. -Batonik,
-gotowane jajko. -Nie, dzięki.
-Chcesz siku? -Nie.
-Na pewno? -To tuż obok.
Batonika? Mieszankę? Jabłko?
Dopiero co mówiłaś.
-Coś nie tak? -Nie, a co?
Bo wciąż powtarzacie to samo.
Robicie to, gdy coś jest nie tak.
Nie robimy tak.
Jesteśmy gotowi, Max.
-Podekscytowany? -Spoko.
-Powodzenia. -Dziękuję.
Nic mu nie będzie.
Gdybyś mnie spytał
Fajne, co?
Powiedziałabym
Jabbar?
Chodź.
Jabbar?
Jabbar.
Ale mnie przestraszyłeś.
Przepraszam.
Cześć, narzeczony.
Co tu robisz?
Przyszłam prosto z lotniska.
Najwyraźniej piszą tu historię,
więc menedżer kazał mi tu być.
Masz, chłopie.
Nie.
-Dziękuję. -Nie.
Nie wolno mu. Ma nietolerancję laktozy.
-Wybacz. -Tak.
Zobaczymy, co jeszcze mamy.
Kim jest ten malec?
-Hej. -Cześć.
Witaj z powrotem.
Nie wiem. Jedna z dziewczyn prosiła mnie, żebym się nim zajął.
No dobra. Miło cię było poznać. Sprawdzę, co u zespołu.
-Hej. -Cześć.
-Hej. -Co tu robisz?
Co słychać?
Pomyślałam, że będziecie nerwowi, więc...
Przyniosłaś nam kawę na uspokojenie.
Miło z twojej strony.
Żartuję. To naprawdę miłe.
Co tu masz? Kamień?
Tybetański kamień modlitewny.
O, Boże. Do tego doszło?
-Spróbuję wszystkiego. -Nawet tego?
Ja nie... hej!
Bardzo miło było cię poznać, Max.
-Panią też. -Hej.
Wszystko w porządku?
-Zadzwonię jutro. -Dobrze.
-Na razie, Max. -Pa.
-Cześć. -Czekamy.
Haddie wygrała?
O, Boże. Musimy lecieć. Gazem.
-Dokąd jedziemy? -Już
Mecz Haddie. Dzisiaj finał.
Zapomniałaś o niej?
-No chodź. -Haddie.
-Cześć. -Tak nam przykro.
Utknęliśmy na wywiadzie Maxa i...
-Wygraliście. -Wylgąda... tak.
-Haddie? -Możemy iść?
-Gdzie to idzie? -Dobrze.
-Przepraszam, skarbie. -Bardzo nam przykro.
-Rozumiesz to?
-Chodź, Max. -Max!
OD 1976 DO 1987 PODRĘCZNIK NAPRAWY
Cześć.
Naoliwiłem śrubę. Chyba się obluzowuje.
Masz 12 milimetrów?
-Tak. -Spróbuj mniejsze.
Prawda. Masz.
Jeszcze oleju.
Może zobaczy, czy to zadziała?
-Nie to. -Jakby się rusza.
Dam to tu. Może zadziała.
Zdjąłeś te?
-Tak. -Robisz się silny.
-Dziękuję. -Pomóż mi z tym.
Mogę wejść?
Już mi przeszło. Nic się nie stało.
Stało się.
Każdy czasem coś zawali.
To się dzisiaj stało.
Zawaliłem to. I...
Bardzo mi przykro.
Naprawdę nie trzeba.
Wiem, że przez całą tę sytuację z Maxem
miałaś kilka kiepskich tygodni.
Tygodni? Raczej lat.
Co?
To trwa od lat.
Dlaczego się zachowujecie, jakby Max dopiero zaczął?
Przewrócił mój tort na dziesiąte urodziny,
bo bał się świeczek.
Zamieniliśmy się pokojami, bo nie znosił klimatyzatora.
Gdy chce oglądać telewizję, nikt inny się nie dopcha.
To się nigdy nie kończy.
Odkąd pamiętam, wszystko się wokół niego kręci.
Masz rację.
Masz całkowitą rację.
Sądzisz, że dostanie się do tej szkoły?
Jestem z ciebie...
Bardzo dumny.
Z wielu powodów.
-Cześć. -Hej.
Trzymali cię do późna.
Prawda.
Tak to jest, jak się pójdzie pływać w środek dnia.
Skoro o tym mowa...
Sydney? Mama wróciła.
-Cześć, skarbie. -Mamo, patrz.
Co to?
To ja.
Gotowi? Płynąć!
Radzisz sobie! Płyń dalej!
Patrz na siebie!
Udało się!
Udało!
Płynęłaś?
Tak. Tam i z powrotem.
Pokaż jeszcze raz.
Dobrze.
Nie udało by się jej bez twoich tortur.
Udało się!
Udało! Piątka!
Pokaż mi jeszcze.
Jak długo jeszcze?
Mama mówi, że zaraz będzie.
Słuchaj.
Pamiętasz, co powiedziałem o tobie tamtej pani?
Byłem przestraszony.
To było głupie.
Jasne. Rozumiem.
Rozumiesz?
To dlatego uciekłeś?
Bo odłamałeś to z konsolety?
Myślałem, że się rozzłościsz.
Wiesz...
Zrobiłbym dokładnie to samo.
No dobra.
To pewnie koniec.
Na pewno?
Nie będziesz płakać po tym złomie, co?
-Nie. -Dobrze.
Wiem, że to zły samochód. Ale...
Amber powiedziała w nim pierwsze słowo. "Nie”.
Drew prawie się w nim urodził.
Rzadko kiedy działał, ale gdy musiałam zabrać ich od Setha,
zaskoczył od razu.
-Gotowa? -Tak.
-Bierzcie! -Dobra.
Kiepsko mi się układa z twoją matką.
Sporo czasu spędzałem z domu gościnnym.
Spałem tam.
Dlatego nie pozwoliłem ci się przenieść.
To było samolubne z mojej strony.
Więc chcę ci powiedzieć... wprowadzaj się śmiało.
-Jesteś pewien? -Tak.
Nie martw się o nas.
-Poradzimy sobie. -Dobrze.
O której ci ludzie z Footpath
mieli zadzwonić?
Chyba o 11:00.
Nie wytrzymam.
Chcesz się całować?
Hej!
-Dzień dobry! -Dzień dobry!
-Witam. -Idziemy pływać.
-Tak. -Pływać.
Pływać!
Wiesz, chodzi o...
Słuchajcie. Czekam na ważny telefon.
Wiem. Ale jeszcze cztery godziny.
Weź telefon. Chodź.
Nie ma mowy!
No dobra.
-Mamy kawę. -Całus.
W lecie byłem pływać
W lecie prawie utonąłem
Ale wstrzymałem oddech Poruszyłem nogami
Machałem rękami
Całymi ramionami
W lecie pływałem w oceanie
I pływałem w basenie
Sól mi w rany Chlor mi w oczy
Dokonuję samozniszczenia
Dokonuję zamozniszczenia
Lubię węgierski gulasz.
Uwielbiam go.
O, Boże. Adam? To Footpath.
To już to?
To Footpath. Odbierzesz?
Szybko!
Tak, tu Adam.
Rozumiem. Do usłyszenia. Dostał się!
-Dostał się. -Dostał!
Tak, dostał się!
Kiedyś gdy nie patrzyłaś
Skoczyłem na bombę Skoczyłem na bombę
W lecie byłem pływać
W lecie prawie utonąłem
Ale wstrzymałem oddech Poruszyłem nogami
Machałem rękami Całymi ramionami
No proszę. Podekscytowany?
Podekscytowany.
Mogę pobiec? Już 8:14.
-Jasne. -Pewnie.
Miłego dnia, Max.
Kochamy cię.
Cześć, Sarah.
Mogę wejść?
Lubisz lasagnę?