Chyba robię dobrze?
poprzednich odcinkach...
Tak, postępujesz dobrze.
Mówiłam, że nie mamy wyboru. Nie mam już pieniędzy.
Chcę do tatusia.
Ona woli Joela. I dobrze.
Więc w ciągu trzech lat będziemy mieli dziecko?
-Tak. -Kto to?
Jabbar. Chciał poznać swojego tatę.
To nie trafi do ich akt.
To nie była moja trawa.
Możliwe, że Max ma zespół Aspergera.
Widywałem autyków.
Na przykład dzieciaka Lessingów.
Coś jest nie tak z moim synem.
Za Drew, Amber i mojego aniołka, Sarah. Witajcie w domu.
Wrócił.
Twoja mama mówiła, że chcesz poznać staruszka.
Zaczniemy od ciebie. Masz żonę?
Nie.
Spotykasz się z kimś?
Nie chcesz się wiązać, rozumiem.
Problem z poznawaniem dziewczyn? Może to przez twój wóz?
Czym jeździsz?
Nie mam samochodu.
Nie? Ale prawko chyba masz?
Prawko?
Nie znam już więcej dowcipów.
Zużyłem już wszystkie.
Mama przyszła. Cześć!
Świetnie nam idzie.
Ale zabawa.
Lubisz naleśniki?
Nie, wolę gofry.
Szybciej.
Mam spotkanie, ruszcie się.
Tata mógł mnie zawieźć.
Ja chcę cię wozić.
Tworzymy więź.
-Co do kur... -Mamo!
...kurczaka! O rany.
Proszę, kochanie, twój plecak.
No jasne, nie spieszcie się.
Śmiało. Ja mam tylko spotkanie z sędzią Sądu Najwyższego.
Tak, sprawdź, czy wzięła śniadanie.
No nie, to jakieś żarty?
-Z kim rozmawiasz, mamusiu? -Nie.
To dla ciebie lekcja, kochanie.
Masz przed sobą złą osobę.
Żyjemy w praworządnym kraju,
a gdy ludzie przestają przestrzegać prawa, społeczeństwo się rozpada.
Super. To niesamowite.
Wasz pierwszy dzień w nowej szkole.
Wszystko będzie dla was nowe,
inne i...
-Proszę. -Co ty robisz?
Nie wiem, próbowałam tylko... Nie?
No dobrze, pa. Kocham was.
Będziecie świetni, wierzę w was! Po prostu bądźcie sobą!
No dobrze, jedziemy. Umyłeś zęby?
-Hej, Max! -Chyba umył.
Max, mieliśmy umowę, pamiętasz?
Normalne ciuchy do szkoły, a piracki strój po domu.
-Zmieniłem zdanie. -Ja nie.
-Wracaj do... -Mama pozwoliła.
-Mama pozwoliła? -Przepraszam.
Nie mamy na to czasu. Było mu smutno.
Nie może chodzić tak do szkoły.
Będą się z niego śmiać.
Nie znajdzie przyjaciół.
Pamiętam, jak jest w szkole.
Dziwakiem zostajesz na zawsze.
Doskonale to rozumiem, codziennie mam z tym do czynienia.
Próbowałam go przekupić
robalami, ciastkami, jedzeniem...
Przepraszam.
Chcę, żeby wreszcie to zdjął.
Ja też.
-Kocham cię. -Ja ciebie też.
Czekaj, kochanie. Może Lessingowie coś nam powiedzą.
Lessingowie? To dzisiaj?
Tak, mówiłam ci wczoraj. To mili ludzie.
Ich syn ma Aspergera.
-Nie będziemy u nich jeść? -Nie.
Pamiętasz, jak zrobili nam kolację?
Włączyli piekarnik
gdy przyszliśmy. Trzy godziny...
Wiem, to było straszne.
Czułem się jak zakładnik.
-Nie mogę... -Pożegnaj się.
Pa.
-Z synem. -Wiem.
Pa, skarbie, kocham cię.
-Tak bardzo cię kocham. Pa. -Ja ciebie też.
Nie mamy pewności, czy Max ma Aspergera.
-Wiem. -To nie dzieciak Lessingów.
Wiem.
Było super.
Kopę lat.
Dokładnie pięć i dziewięć miesięcy.
No tak.
Wybacz, że o to pytam, ale to na pewno mój syn?
Tak, na pewno.
Nie spotykałaś się z nikim w tym samym czasie?
To twój syn.
Musimy to powtórzyć, gdy znowu będziecie w mieście.
Właśnie się tu przeprowadziliśmy.
-Naprawdę? -Tak.
W mailu pisałaś, że chcesz tylko wpaść.
A nie, że zamieszkasz tu z moim dzieckiem.
Może już nie pamiętasz, że do ciebie dzwoniłam,
i to wiele razy.
Jabbar jest już w takim wieku,
że zaczyna pytać o ojca.
Byłoby cudownie,
gdybyście zbudowali relację.
-Tak? -Pewnie.
Może w najbliższy weekend spędzicie razem popołudnie?
-W ten weekend? -Tak.
Najbliższy?
Tak.
Byłoby super,
ale w ten weekend akurat wyjeżdżam.
Co?
Nic.
Tato!
Nie przeniosłaś się do Berkeley
tylko po to, żeby podawać alkoholikom whiskey.
Powinnaś być po drugiej stronie równania.
Czyli mam być alkoholiczką?
Nie!
Powinnaś być kierownikiem.
Daj jej spokój, Zeek.
Ona uwielbia pracę za barem. Prawda, skarbie?
Jasne. Dzięki niej jestem sobą.
Nieważne. Utrzymałaś na niej dwójkę dzieci.
To dobry fach.
Powinnaś pracować w reklamie i PR.
Zajmowałaś się marketingiem i designem
dla zespołu twojego eks.
Gdyby nie zawalił kariery...
Daj jej spokój. Sama wie, do czego jest zdolna.
reklama/PR
Co to ma znaczyć?
To, że znasz samą siebie.
-I swoje ograniczenia? -To źle?
Coś wam powiem.
Możecie się jeszcze sporo nauczyć o rodzicielstwie.
Poczytajcie coś albo wybierzcie się na zajęcia.
Znalazłem coś niezłego.
"Asystentka dyrektora kreatywnego w Pantheon Design.
Szukamy osoby zaznajomionej z branżą reklamową".
To coś w sam raz dla Sarah Braverman.
-Siadaj. -Raczej nie chcą
38-letniej samotnej matki
i barmanki.
Szukają genialnej i taniej projektantki. Nadajesz się, zgłoś się.
Przy tobie niczego nie zrobię.
-Dlaczego? -Bo nade mną wisisz.
-Wcale nie. -Owszem.
Wcale nie. Nad nikim nie wiszę.
To co innego. Zrób to wreszcie!
Przepraszam.
Cześć. Jesteś nowa?
Tak, właśnie się tu przeprowadziłam.
Amber Holt?
-Tak? -Jestem dyrektor Gomez.
Możemy na moment wyjść?
Sprawdziliśmy dokumenty z twojej poprzedniej szkoły
i wynika z nich, że twoje oceny nie pozwalają ci na naukę w 11. klasie.
-Co? -Poradzisz sobie lepiej,
jeśli zaczniesz u nas od dziesiątej klasy.
Cofacie mnie?
Tak bym tego nie określił.
Nie.
Przykro mi, ale nie ma mowy.
Nie zamierzam ślęczeć tu przez kolejny rok.
Nie mogę być starsza od reszty.
Proszę, dajcie mi szansę.
Bardzo mi przykro, ale nie mamy wyboru.
LEK NA ZESPÓŁ ASPERGERA
JAK ROZPOZNAĆ OBJAWY?
PROSTE PRZEPISY
ZESPÓŁ ASPERGERA I WIARA
RÓŻNE OPCJE
DIETA BEZGLUTENOWA
AUTYZM I RODZICIELSTWO
wyczerpujące - przytłaczające - walka
JAK ZŁAPAĆ OPOSA
Cześć, synu.
Tata?
To niewłaściwy moment?
-Ależ skąd. -Świetnie.
Jak tam wielka reorganizacja?
Nie tak to nazywają.
Firma się powiększa.
Potrzebujesz nowych butów?
Nie, chciałem po prostu odwiedzić syna, tak bez powodu.
-Masz te w rozmiarze 12? -Zadzwonię do magazynu.
Pamiętasz pracę, jaką Sarah wykonywała
dla zespołu swojego męża, Setha?
Nienawidziłem tego faceta. Lubiłeś go?
Minęło sporo czasu.
Robiła im okładki płyt i plakaty na wszystkie koncerty.
Pamiętasz ten z gołębiami i gwiazdami?
Genialny.
Doskonały.
Przeglądaliśmy wczoraj Chuck's List.
Craig's List.
Znaleźliśmy ogłoszenie Pantheon Design
i przypomniałem sobie, że kiedyś coś dla ciebie robili.
Facet nazywa się Edwin Chung.
-Znasz go? -Nie.
-To pewnie jakiś Chińczyk. -Nie znam.
Byłoby świetnie, gdybyś zadzwonił tam w imieniu siostry
i pogadał ze swoim znajomym...
Pantheon to wielka firma.
Wszyscy chcą tam pracować.
Sarah przez ostatnie 15 lat była barmanką.
To twoja siostra.
Nie możesz tam zadzwonić? Co ci szkodzi?
No dobrze, zadzwonię.
Dobrze.
Coś jeszcze?
Co u mojego wnuka? Co planujecie?
Nie wiem.
Musisz mieć jakiś plan.
Poradzisz sobie.
To tylko plan.
Poszukajmy tych butów.
Joel, nagrzałeś piekarnik?
Musimy upiec ciasteczka na zbiórkę.
Sydney?
-Witam. -Julia, tak?
-Przyszłaś! -Mieszkam tutaj.
-Poznaj Racquel. -Cześć.
Organizujemy razem zbiórkę.
Pakujemy i pieczemy.
Szkoła potrzebuje pieniędzy.
A z czego rezygnuje się najpierw? Ze sztuki.
Orkiestra czwartej i piątej klasy
to tylko czubek góry lodowej.
W tych ciastkach są okropne konserwanty.
Zazwyczaj piekę sama.
Tak, bardzo dużo pieczemy.
Świetnie się bawiliśmy, piekąc ciasteczka, prawda, dziewczynki?
Są pyszne!
Jolskies mówił, że jesteś prawniczką.
I miał rację.
-To wspaniale! -Dzięki.
Mamy w szkole jeszcze jednego rodzica-prawnika.
Jednego popołudnia sprzedał 20 książeczek kuponów na loterię.
Dam ci dziesięć, tak na początek.
Przywitam się z córką.
Już idziemy.
No już, Harmony!
Idziemy. Sydney musi pobyć z mamusią.
Prawie jej nie widuje.
Nie zapomnij o paciorkach.
Jesteśmy buddystkami.
Dobrze, idziemy już.
Jesteś niesamowity.
Sydney, kochanie, widzimy się jutro.
Powiedziałam "kocham cię" po mandaryńsku.
A ona na to: "Ja ciebie też".
Mogłabym cię schrupać.
-No dobrze, dziewczynki. -Pa!
Do zobaczenia!
Wasze życie zmieni się na zawsze.
Trzeba to zaakceptować, nie można się opierać.
Musicie ciężko pracować.
Noel radzi sobie świetnie.
Max nie został jeszcze nawet zdiagnozowany.
Nie wiemy, czy ma Aspergera.
Wyparcie to częsta strategia.
Co do tej pory zrobiliście?
Zmieniliście już dietę Maxa?
A musimy?
Boże, tak. Żadnego glutenu, pszenicy, cukru i konserwantów.
-I kazeiny. -Czego?
Znamy jednego dietetyka.
Będziecie zachwyceni. Wizytówki.
Potrzebujecie kogoś od terapii zajęciowej i FT.
FT? Co to jest?
Fizjoterapeuta.
Dziękuję. Kolorowe karteczki, ratują życie.
Trzeba pamiętać o wielu sprawach.
Mamy tu całe nasze życie.
Czerwone to dieta, żółte - terapie, a zielone to leki.
-Niebieskie - rozrywka. -Pamiętaj o różowych.
O mój Boże. Różowe to nasze życie seksualne.
Bez karteczki
totalnie byśmy o tym zapomnieli.
-Czy to nie wtorek? -Boże, ty zwierzu.
Przyda wam się dodatkowa pomoc.
I behawiorysta.
Kto to taki?
Terapeuta behawioralny.
Dobry behawiorysta zmieni życie Maxa.
Najlepszy jest doktor Pelikan, to cudotwórca.
Behawiorysta?
Zajmuje się zmianą zachowania?
To się może przydać.
Może coś poradzi na ten piracki strój.
-Pelikan odpada. -Dlaczego?
Nikt nie może się do niego dostać.
To nieuchwytny dupek.
Jest jak Bob Dylan autyzmu.
I tak spróbuję.
Może będę miał jakieś dojścia. Jak się pisze jego nazwisko?
Pelikan, jak ten ptak.
Przez "K".
Przygotowaliśmy kolację.
No, może nie jest jeszcze gotowa...
Nie, musimy...
Nagrzeję piekarnik.
Bezglutenowy makaron, pyszny.
Musicie się przyzwyczajać.
Jesteście już częścią rodziny.
Witamy.
Witajcie w rodzinie.
Cieszymy się, że jesteście z nami.
Dobrze, wysłałam.
Nie wierzę, że mnie zaprosili.
Wspaniale. Mail już dotarł.
I?
Jest nieco...
Miałam być seksowną profesjonalistką. Czego oni ode mnie chcą?
Musisz tam wejść i powiedzieć:
"Tylko ja nadaję się do tej pracy".
Nikt nie nadaje się mniej niż ja.
Nie mam nawet kwalifikacji.
To nie najlepsze podejście. Musisz się sprzedać.
Nie potrafię, już od dawna.
Nie wiem, jak się sprzedać.
-Dzięki. -Pomóc ci?
-Proszę. -Jesteś świetną artystką.
Przez jakiś czas byłaś niedostępna.
Robiłaś co innego.
Wysyłałam męża na odwyk.
Wróciłaś do East Bay
i chcesz wrócić do obiegu.
Mieszkając w domu rodziców?
Nie pomagasz.
Nie wiem, jak miałabym dostać tę pracę.
Przecież do ciebie zadzwonili.
Wiem.
To niesamowite.
Wysłałam swoje projekty.
Dostrzegli twój talent. To pierwszy krok.
Drugi: spójrz im w oczy i powiedz:
"Totalnie was rozwalę".
Nieźle to brzmi. Dostałaś zdjęcie?
Chyba musimy zmienić sklep.
Cholera.
I co myślisz?
Nie podoba ci się? Mam inne, zaraz przymierzę.
Nie, czekaj.
Nie wiem, czy ten weekend wypali.
-Co? -Wiem...
Niby co ci wypadło?
To dość poważna sprawa.
Nie wiem, czy chcę o tym teraz mówić.
Jeśli wróciłeś do tamtej kelnerki,
-Brandy, albo do tamtej... -Skarbie.
Z nikim się nie spotykam.
Po prostu powiedz mi prawdę.
Myślimy, że Max ma zespół Aspergera.
Co?
Adam i Kristina właśnie się upewniają.
Myślę, że w ten weekend powinienem
być przy nich i małym.
To cudowne, że mówisz coś takiego.
Będziesz kiedyś wspaniałym ojcem.
Chodź tutaj.
Rozumiem, dlaczego chcesz przełożyć nasz weekend.
Nie wiem jeszcze na sto procent.
W razie czego bądźmy gotowi.
Wiecie, że karaluch potrafi wstrzymać oddech na 40 minut?
Fascynujące.
Dobrze, Max, odłóż teraz Charliego.
Jemy kolację.
Karaluch potrafi przeżyć miesiąc bez głowy.
Poważnie?
-Straciłam apetyt. -Spokojnie.
To nic takiego.
No dobrze. Max, jedz już.
-Zostaw karalucha. -Nie smakuje mi.
Skąd wiesz, skoro nawet nie spróbowałeś?
-Nie zje i koniec. -Max, kochanie,
jeśli spróbujesz kolacji, będziesz mógł pooglądać telewizję.
I tak zawsze oglądam.
Jeśli nie zjesz, nie będzie telewizji.
To niesprawiedliwe.
Zgodnie z zasadami po kolacji mam godzinę telewizji.
Mamy go nagradzać.
Mówi, że i tak wolno mu oglądać telewizję.
Zgodziliście się. To niesprawiedliwe.
Może przyznacie mu dodatkowy czas?
Co ty na to, Max?
Jeśli spróbujesz, jedzenia,
-dostaniesz dodatkowy czas. -Ile?
-Godzinę. -Pięć minut.
-Właśnie, pięć minut. -Nie ma mowy.
Za gryza.
Dwa, trzy, cztery, pięć sześć...
Siedem, osiem, dziewięć, dziesięć...
Jedenaście, dwanaście. To godzina, tak?
Czekaj! Musisz siedzieć,
póki my się nie najemy.
Po co? Zrobiłem już swoje.
-Świetnie poszło. -Zamknij się, skarbie.
Pisałem już do wszystkich w sprawie wizyty u Pelikana.
Łatwiej spotkać się z papieżem.
Znajdziemy kogoś innego.
Arogancki sukinsyn.
-Co? -Znalazłem to z tyłu.
I?
To twoje?
-Nie. -Na pewno?
-Haddie! -Nie!
-Jeśli nas okłamujesz... -Nie kłam.
Jeśli kłamiesz, to kopiesz sobie głęboki dołek.
To najgorsze, co możesz zrobić.
To nie moje.
-Nie? -Nie!
Na 100 procent?
-Tak. -Na pewno?
Miło, że ufacie swojej córce.
Wybacz.
Robiłaś to w 1990 roku?
Tak. Pewnie byłeś wtedy w podstawówce.
W przedszkolu.
To dołujące.
To znaczy dla mnie, nie dla ciebie.
Ty... świetnie sobie radzisz!
Co robiłaś przez te wszystkie lata?
Wiedziałam, że spytasz.
Skupiłam się na rodzinie.
Mam dwójkę dzieci.
-To cudownie. -Chyba ich nie znasz.
Żartuję, są wspaniałe. Kocham je.
Chciałem tylko powiedzieć,
że pięknie postąpiłaś, wybierając rodzinę.
Właśnie przeniosłam się do Berkeley
i może zabrzmi to jak banał,
ale jestem gotowa na nowy początek.
Jeśli dacie mi szansę,
to totalnie was rozwalę.
Siostra kazała mi to powiedzieć.
Głupio zabrzmiało, przepraszam.
Nie szkodzi. A teraz powiedz, co my tutaj mamy?
Mój były mąż grał w zespole,
całkiem popularnym. Robiłam dla nich
plakaty i inne takie.
Potem pracowałam dla innego zespołu,
zaczęły się też odzywać restauracje...
Będę z tobą szczery. Twoje prace są fenomenalne.
Naprawdę?
Tak. Są na czasie, ale bez zadęcia.
Bardzo oryginalne.
Widziałaś już proponowane wynagrodzenie?
Tak, jest w porządku.
Byłbym twoim szefem.
Nie przeszkadzałoby ci to?
Mówię o tym, że...
-Jestem stara? -Jestem młody.
Nie, ja jestem stara.
W porządku. Mogę się słuchać
takiego młodzieniaszka jak ty.
To żaden problem.
To dobrze.
Naprawdę chcę tej posady.
-Cześć. -Cóż za gorąca mauśka.
Gdzie jest Sydney?
-Nie tutaj. -Co?
Już tu jedzie, z Racquel i Harmony.
Z Racquel? Dlaczego?
Zajęcia z mandaryńskiego się przedłużyły i ktoś musiał zająć stolik.
Pojawi się spora grupa.
Tak?
Przesunęłam trzy spotkania i stałam w korku,
żeby spędzić z córką 21 minut, a ona jest w samochodzie z Racquel.
-Wyślę jej SMS-a. -Nie,
jest okropnym kierowcą, nie pisz.
-To prawda. -Boże, Jules,
wiem, że uważasz, że nieco przesadza. Zresztą to prawda.
Ale to świetna mama.
Dobrze wiedzieć.
Mama!
Syd! Dobra, mam 18 minut.
Chcę je spędzić z córką.
Cześć, kochanie!
Ominęły cię niesamowite zajęcia.
Jechałeś tu taki kawał, żeby mnie o to spytać?
Po prostu odpowiedz.
Nie, to nie moja trawka.
-Na pewno? -Tak.
Nie paliłem tego od lat.
Coś ty robił w nocy w ogrodzie?
Coś zalęgło mi się w domu.
Opos, szczur, szop... Sam nie wiem.
Wezwij tępiciela.
Traktuję to osobiście.
Co?
Każdej nocy hałasuje nam na dachu.
Jakby robił to specjalnie, kpił ze mnie.
Po prostu chcę się go pozbyć z domu.
Możliwe, że to coś innego.
-To znaczy? Łasica? -Łasica?
Może to kwestia psychologiczna?
-Nie. -Może coś uzewnętrzniasz?
Niczego nie uzewnętrzniam.
Widzę, że opierasz się takiemu podejściu.
Mama zrobiła ciasto marchewkowe.
Dobrze.
Chcesz trochę, tato?
Może później.
Mam trochę pracy.
Nie chcesz mi pomóc?
Nie, sam zapracuj na ciasto.
Nie obijaj się.
Zostawiłeś torbę zioła w moim ogrodzie?
Oszalałeś?
-Tylko pytam. -A propos,
musisz mnie kryć przed Katie.
Powiedziałem jej, że Max ma Aspergera
i dlatego nie mogę z nią wyjechać.
Zrobiłeś wymówkę z choroby Maxa?
Tak, musiałem.
Miałem jechać z Katie do niesamowitego spa w Napa,
ale Jasmine chce, żebym pobył z Jabbarem.
Nie wiesz, czy pojechać z Katie do spa,
czy pobyć trochę z synem, którego właśnie poznałeś?
Gdybyś widział, jaką kupiła sobie bieliznę,
sam miałbyś dylemat.
Masz teraz syna, dupku.
Pora wydorośleć i być odpowiedzialnym.
Lubisz patrzeć na mnie z góry, co?
Moje życie jest skomplikowane.
A propos, pytałeś mnie w mailu o tego doktora Pelikana.
Załatwione.
-Co? -Tak, załatwiłem wizytę.
Dasz wiarę? Mama Katie przespała się z nim
w latach 70.
Chwila. Co?
Mama Katie przespała się z nim w Esalen w 1973 roku.
W jaki sposób ma mi to pomóc?
Ktoś odwołał dzisiejszą wizytę.
Facet ma wolny termin,
a ty mówisz mi dopiero teraz?
Wybacz, że chciałem przez pięć sekund poopowiadać o swoim życiu.
Muszę iść. Do faceta nie można się dostać.
Wielkie dzięki.
Miło, że poświęciłeś mi czas.
Nie chcę tam iść.
Udało nam się ominąć
osiemnastomiesięczną kolejkę.
On nie wie, co to znaczy.
Ten facet to Bob Dylan Aspergera.
-Dylan nie najlepiej się sprzedawał. -To geniusz.
Więc czemu nie był nigdy na pierwszym miejscu?
Beatlesom udąło się to 20 razy.
Michaelowi Jacksonowi 13, a Bee Gees - dziewięć.
Nie porównuj Boba Dylana do Bee Gees.
Musimy iść.
Włącz telewizor!
-Musimy iść. -Nie ma mowy.
-To ważne. -Nie!
Max, włóż buty.
Ten lekarz ci pomoże.
-Chociaż nic ci nie jest. -Musisz.
Nie chcę, żeby myślał...
-Musimy być tam na czas. -Rozumiem.
Włącz telewizor!
-Hej! -Co?
To była moja trawa.
Nie mogłam przez to spać, musiałam wam powiedzieć.
Zrzuciłam się ze znajomymi.
Nie pytajcie z kim, bo i tak wam nie powiem.
To było głupie.
Więcej tego nie zrobię.
Wybaczcie, że was zawiodłam.
-Halo? -Sarah? Tu Edwin Chung. Co u ciebie?
Wszystko dobrze. A u ciebie?
Dobrze. Masz chwilę?
Pewnie. Miło się dzisiaj z tobą rozmawiało.
Przykro mi, ale nic z tego nie będzie.
Myślę, że jesteś wspaniała.
Walczyłem o ciebie,
ale szefostwo nalega na kogoś po studiach.
Chciałem zadzwonić osobiście
i powiedzieć, że mi przykro.
Jasne.
Szefostwo dziękuje twojemu bratu,
Adamowi Bravermanowi i T i S Footwear.
Dlaczego... Znasz go?
Dlatego cię zaprosiliśmy. Myślałem, że wiesz.
Oczywiście.
Racja, zapomniałam.
Pozdrowię go.
Wielkie dzięki.
Pa.
Jak było w szkole?
-Jedźmy już. -Boże.
Możesz chociaż dzisiaj nie stroić fochów?
-Możesz już ruszyć? -Tak, mogę.
Chcę, byście wiedzieli...
-Musimy? -...że to nie kara.
Wciąż tylko narzekacie.
Szanuj moją opinię.
Chcesz, żeby aresztowali twoją kuzynkę?
Więc to też moja wina? Nic nie zrobiłam.
Wysłuchaj mnie! Nie paliłam trawy.
Niczego jej nie dałam i nie namawiałam jej do palenia.
Nigdy mi nie wierzysz.
Nawet mnie nie słyuchasz. Co do szkoły,
fajnie, że mnie tu wysłałaś, bo właśnie mnie cofnęli.
-Co? -Powtarzam klasę.
Znowu jestem w dziesiątej.
Dzięki, że mnie tutaj wysłałaś.
O czym ty mówisz?
Mam powtórzyć dziesiątą klasę,
bo miałam za słabe oceny.
Nie wiem, po prostu...
-Kto tak powiedział? -Jadę autobusem.
Daj spokój.
Wychodzimy.
Max świetnie sobie poradził.
Pobawisz się tutaj chwilę?
Porozmawiam z twoimi rodzicami.
Dobrze.
Max to wspaniały chłopak.
Bystry, uroczy i bardzo inteligentny.
Przepraszam, że przeszkadzam. Nie chcę być niegrzeczna,
ale musimy wiedzieć.
Czy Max ma zespół Aspergera?
Jestw wysokofunkcjonujący,
ale jego zachowanie
pasuje do diagnozy.
O mój Boże.
W porządku.
Poradzimy sobie z tym.
To żadna tragedia.
Zajmiemy się wszystkim po kolei.
Ten piracki kostium...
Musimy coś z nim zrobić.
Pomogę wam ze strategiami na konkretne zachowania.
Musimy jednak spojrzeć na problem szerzej.
Podchodzę do wszystkiego praktycznie.
Chcemy się zabrać do roboty.
-Co? -Dasz mu mówić?
-Przepraszamy. -Słuchamy.
To nie wyrok.
-Wiemy. -Ile to zajmie czasu?
Co takiego?
Wyprowadzenie go na prostą.
Niestety, na zespół Aspergera nie ma lekarstwa.
Już zawsze będzie go miał.
Nie rozumiem.
Co możemy dla niego zrobić?
Pomożecie mu odkryć jego talenty.
Dowiecie się, jak się uczy.
Zapewnicie mu jak najwięcej wsparcia.
Badania jasno wskazują,
że dzieci z zespołem Aspergera odnoszą największe sukcesy,
gdy wspierają ich rodzice.
Na wypadek, gdybyśmy już się nie zobaczyli:
co zrobić, żeby przestał nosić piracki kostium?
Nie wyrywajcie Maxa z jego strefy komfortu.
Musicie się do niego zbliżyć
i wtedy, gdy będzie już gotowy, wyprowadzić go na świat.
Pora na najważniejsze wydarzenie tego wieczoru.
Oddaję głos mojemu koledze.
Świetnie wygląda, prawda?
Joel nie tylko sam zorganizował większość naszej imprezy,
ale i zbudował scenę,
na której stoimy, swoimi silnymi rękami.
Co to za zdzira?
-Racquel. -Sypiają ze sobą?
Nie. Co?
Muszę poprawić Racquel. To ona odpowiada za organizację
niemal całej tej imprezy.
Brawa dla Racquel.
Przejdź już do rzeczy, zanim ta scena się zawali.
Panie i panowie, mój teść.
Wcale nie żartuję.
Zaczniemy od najcenniejszego przedmiotu.
Zwycięzca aukcji zdobędzie najlepsze miejsce parkingowe
przed szkołą na cały rok.
Jest moje!
Wy i wasze dzieci
od jutra możecie być VIP-ami
Sycamore Charter przez cały rok szkolny.
Super.
Kto da 300 dolarów za VIP-owskie miejsce parkingowe?
Trzysta dolarów od pięknej kobiety z hałaśliwą rodziną.
Kto da 325?
325, kto da 350?
350 dolarów. Kto da 400?
400 od pana z tyłu.
Kto da 450?
450. Kto da 500?
Mamy 500, kto da 600?
-600 dolarów? -Tutaj!
Mamy 600. Kto da 650?
600 po raz pierwszy...
-Po raz drugi... -700!
700 dolarów!
To rekord naszej szkoły.
-700 po raz pierwszy, drugi... -800.
No to mamy wojnę.
800 dolców.
Dziewięćset.
No dobra.
Tysiąc!
Brawo!
Tysiąc dolarów.
-1100. -1200.
1500.
Co z nią nie tak?
Wiem, nawet nie pracuje.
Nie pracuje?
To dobry, cudowny wybór.
Ja wzięłam dodatkowy miesiąc urlopu macierzyńskiego.
Zrobiłam to.
Doskonale. 1500 po raz pierwszy, po raz drugi...
1920 dolarów. Upamiętnijmy rok, w którym kobiety dostały prawo głosu.
Solidarność.
Sprzedane! Dziękuję paniom.
To doskonały początek.
Przepraszam.
Jaka ogromna.
Wiem.
Będę musiała wyrabiać nadgodziny, żeby to sobie odbić.
Przynajmniej masz pracę.
Podobno poszło ci na rozmowie.
Ale pracy nie dostałam.
-Serio? -Dlaczego?
Następnym razem daj znać, gdy zechcesz mi pomóc.
Myślałam, że sama dostałam się na rozmowę,
ale okazało się co innego.
Tata uważał, że to dobry pomysł.
Serio? Ile ty masz lat?
Słuchasz się tatusia?
-Robi się ostro. -Co to za powód?
To była przysługa.
Przepraszam, dobrze?
Powinienem był ci powiedzieć.
-Dziękuję. -Jak poszło na badaniu?
Możesz im powiedzieć.
Mamy już pewność. Max ma zespół Aspergera.
Przykro mi.
Puszczaj.
Jakby tego było mało,
nasza idealna córka ukryła w ogrodzie trawkę.
Oburzające.
Jako twój adwokat odradziłabym przynoszenie tego
do szkoły podstawowej.
To przypadek.
-Polował na oposa... -Nieważne.
...w marynarce i bieliźnie.
Dziwne.
-Już to widzę. -Więc to Haddie?
Amber mówiła prawdę?
Chociaż kogoś to cieszy.
-Amber nie kłamała. -Haddie pali.
Amber powiedziała prawdę.
Nigdy tego nie robi.
-Co robisz, Crosby? -Odłóż to.
Co ty wyprawiasz?
Sprawdzam, co zbroiła moja bratanica.
Pachnie po meksykańsku.
Ale pewności nie mam.
Nie zapalaj.
Jeśli przez ciebie nas wykopią,
przysięgam, że skopię ci tyłek.
Może wtedy tamta lafirynda da spokój twojemu mężowi.
-Że co? -Lafirynda?
"Joel zbudował tę scenę własnymi rękoma".
Gadka jak ze średniowiecza.
Joel nigdy by...
-Joel? -Przenigdy.
-A ona to... -Zdzira.
Zgaście to.
Przekażę to w bezpieczne ręce.
-Mamuśka chce spróbować. -Co?
Przydałaby się jej krótsza smycz.
-Widzicie to? -To nielegalne.
Wiecie o tym?
Nielegalne! Możesz to zgasić?
To nielegalne.
-Nic nie zrobiłam. -Gdzie reszta?
Boże, to mama.
-Super. -Mama idzie.
-Musiałam się przewietrzyć. -My też.
-Co was tak śmieszy? -Nic.
Pięknie dziś wyglądasz, mamo.
Palicie trawkę na szkolnym podwórzu?
-Ja nie. -Wy idioci.
Adam kopci jak komin. Trzeba go wysłać na odwyk.
-Łap go! -Uciekaj!
Powinienem był to dostrzec.
Ty się zamartwiałaś, a ja cię uspokajałem.
To dobrze.
Cieszę się, że możemy
zwalić wszystko na ciebie.
Czyżby?
Poradzę sobie ze wszystkim.
Z chorobą, złamaniami...
Wszystko to można naprawić. A to...
Tak będzie zawsze.
Daj już spokój.
Usłyszałeś tylko to, co złe.
Lekarz mówił wiele cudownych rzeczy.
Max jest bystry, piękny
i kryje w sobie wielki potencjał. Nadzieję.
Co teraz?
Bierzemy się do pracy.
Miłego dnia.
Nie możemy nic zrobić.
Oceny Amber nie pozwalają jej
na naukę w 11. klasie.
Wiem.
Koszmarnie się uczyła.
Nie będę się o to kłócić.
Tyle że...
Amber to naprawdę bystra dziewczyna.
Po prostu nie udało jej się przebić.
Nie dostała szansy, na jaką zasługuje.
To moja wina.
Biorę za to odpowiedzialność.
Ale przeprowadziliśmy się tutaj,
by Amber miała szansę na coś więcej.
Wiem, że macie tu dość rodziców
proszących o specjalne traktowanie.
Obawiam się jednak,
że jeśli pierwszego dnia
każecie jej powtarzać klasę,
to dziewczyna się w sobie zamknie.
A jeśli czegoś w życiu chcę,
to tego, żeby tak się nie stało.
Wierzę w nią.
Nie zna pani mnie ani jej.
Proszę tylko, żeby pan też w nią uwierzył.
ZWYCIĘŻCZYNI AUKCJI JULIA GRAHAM