-Dzień dobry. -Witaj, Adam.
O matko.
-Halo? -Amber uciekła.
-Co? -Zwiała, uciekła.
Wymknęła się przez okno.
Posłuchaj, Sarah. Zrobisz tak.
Masz zawał?
Nie, ćwiczę.
Sapiesz jak staruch.
-Ostrożnie! -Musisz ją znaleźć.
-Kogo? -Swoją córkę.
To twoja rada? Dzięki wielki bracie.
Patrzcie na mnie, wywracam wszystko do góry nogami,
aby było jej lepiej,
i co mam w zamian?
Hej, Drew. Ścisz to, proszę!
Co u Drew?
W porządku.
Przeprowadzka to dobry pomysł. Prawda, Adam?
To dobry pomysł, Sarah.
Jesteś pewny? Wszystko będzie dobrze, prawda?
Ty mówiłeś, że będzie.
Dlatego to robię.
Bo tak mówiłeś.
Więc jeśli nie będzie, to po tobie.
Jeśli nie będzie, to możesz winić mnie, dobra?
-Tak zrobię. -Muszę kończyć, Sarah.
Mam drugi telefon.
Nie, Adam, czekaj.
Na razie.
-Tata? -Hej.
Mam zapchane rury.
Tato, teraz ćwiczę.
-Dobra. -Co?
Musisz tu zaraz przyjść.
Nie może mi się nawet odbić.
Boże.
Amber!
Amber?
Amber, musisz wsiąść ze mną do samochodu.
Posłuchaj, mamo. Berkeley to piekło na ziemi. Nie przeprowadzę się tam.
Wprowadzam się do Damiena.
Tak uzgodniliśmy, prawda Damien?
Damien, muszę porozmawiać z córką.
Dasz nam chwilę?
W tym czasie możesz się ubrać.
Damien, zostań. Nie daj się jej przestraszyć.
Głośno szczeka, ale mało gryzie.
To takie upokarzające. Czemu mi to robisz?
Niszczysz mi życie!
Mówiłam ci, że nie mamy wyboru! Jestem spłukana.
Poza tym chciałam, abyście mieli blisko rodzinę.
byli przyzwoitymi obywatelami.
Damien!
-Zadzwoń! -Właź do auta.
Co u mojego wnuka?
Ćwiczy przed meczem?
Bo będę tam ostro kibicował.
W tym właśnie problem.
Myślę, że wywierasz na Maksa presję.
-Że co? -Jesteś bardzo...
Bardzo jaki?
Nic, po prostu...
Max jest wrażliwy, to wszystko.
Też byłeś wrażliwy. Wyleczyłem cię z tego.
Jeśli chcesz iść na mecz,
musisz być spokojny, dobra?
Ważne, żeby Max miał spokojną głowę.
Spokojną głowę?
Słucham?
Cześć, kotku. On nie chce założyć stroju.
Mecz zaczyna się za godzinę, Kristina.
Jestem trenerem, ma iść.
Co mam ci powiedzieć?
Nie ma szans, to znaczy...
Po prostu...
Zaraz tam będę, dobrze?
-Dzięki. -Na razie.
Co, nie chce iść?
Nie chce iść.
To mecz baseballa, musi iść.
Nie chce iść, ale pójdzie.
Przekonam go. Mogę to skończyć?
Skończ to i każ mu iść na ten mecz.
-O nie! -Cholera.
Hej, na czym stoimy?
Na klockach Lego.
Dobra.
Powodzenia.
Max.
Słuchaj, Max. Po tym sezonie nie będziesz musiał grać w baseball.
Ale chcę, żebyś spróbował.
Jako dziecko bardzo się w to zaangażowałem.
Więc jak będzie? Spróbujesz?
Słuchaj, może po meczu wyskoczymy razem na lody?
Dwie gałki.
A mówiąc dwie gałki, tak na prawdę mam na myśli trzy.
Max musi tam iść?
Czy w ogóle obchodzi nas baseball?
Twojego ojca na pewno.
Czemu?
Ponieważ mężczyźni wyrażają miłość,
poprzez odbijanie piłek,
klepanie się po tyłkach i omawianie bezsensownych statystyk.
Ojciec chyba myśli, że jeśli Max tego nie zrobi,
będzie dorastał w smutku i samotniści.
To jest głupie.
Zostało tylko 12 minut.
-Szybko, jedziemy. -Dobra.
Kochanie, jak to zrobiłeś?
Opowiedziałem mu o radości jaką daje baseball,
że to może być nasza wspólna gra.
-Dwie gałki? -Trzy.
Świetne wychowanie.
Jak pierwszy raz odbije piłkę, wszystko się zmieni.
-Będzie fajnie. -Dobrze.
Dobra, jedziemy.
Po co dzwonisz?
Crosby, jesteś moim asystentem.
Jest trzecie runda, gdzie jesteś u licha? Ojciec szaleje.
Ugnij trochę kolana.
To nie jest dobry moment. Muszę...
Nie mogę teraz gadać.
Co to znaczy? Nie jesteś sam?
Oddzwonię, dobra?
Wróciłeś do Katie? Był seks na zgodę?
No nie, to żałosne.
Po prostu tu przyjedź.
Spuszczają nam niezły łomot.
Co z ciebie za brat?
Już jadę, dobra?
Zuch chłopak!
Dalej, dalej. Do boju!
Kryj drugą bazę, Max.
Hecht, Stanford. PRÓBKA: NASIENIE
Nie, ja mam to zeznanie.
-Tak, znajdę w nim luki. -Cześć.
Jutro z samego rana.
Kochanie, to strefa bez komórek.
Hudgens wariuje.
Myśli, że Leon odsunie od sprawy Tibli.
-I... -Wyłączysz to?
Ustawię na wibracje.
Nie świntusz w krainie wróżek.
Zamknij się.
Sydney czekała na ten dzień od tygodnia.
-Bardzo dziękuję.
To co, robimy zdjęcie?
Sekunda.
-Bądź silna. -Przepraszam.
To nie potrwa długo.
Dasz radę.
Uśmiech!
Dacie radę, dzieciaki.
-Czwarta piłka. Zajmij bazę.
Tak jest!
Jesteśmy tylko siedem punktów do tyłu.
Damy radę. Jesteś gotowy, Max? Do dzieła.
To nasza randka z przeznaczeniem.
O nie!
O matko, teraz Max.
Niefajnie!
Posłuchaj mnie, Max.
Wiem, że kazałem Ci wszystko odbijać,
ale w tej sytuacji wiedz,
że chód jest tak samo ważny jak uderzenie.
Może wybijać ktoś inny?
Proszę. Jestem do bani. Wyautują mnie.
Wszyscy mnie znienawidzą.
O czym gadają? Co tak długo?
Max, posłuchaj mnie. Posłuchaj.
Nie ważne czy odbijesz, czy nie.
To jest gra. Chodzi o dobrą zabawę.
Ja się wcalę nie bawię.
Co jest? Do roboty!
Po prostu postaraj się, dobrze?
Przywal z całej siły, Max. Powal nas na kolana.
Dalej, Maxie.
Ugnij kolana. Kij do tyłu. Łokcie w górę.
Daj im popalić, Max. Dasz radę.
Daj im popalić, Max...
Zeek!
-Co? -Spokojnie.
Pierwszy strike.
Ten dzieciak ma niby osiem lat? Widziałeś to?
Tak, widziałem.
Przemycili go z Dominikany, czy co?
Jak się zamkniesz to będzie dobrze.
Dobra, Max. Musisz wejść na bazę.
Osłaniaj ją i wal we wszystko dookoła.
Do boju, Max!
Biegnij, Max! Biegnij!
Nie, w drugą stronę.
Biegnij, biegnij!
-Out. -Tak! Nie!
Żartuje pan? Był bezpieczny.
Proszę się cofnąć.
Co z tobą nie tak?
Co pan tu robi? Tu nie można wchodzić.
Sarah! Tak się cieszę. Będzie wspaniale.
Cześć Amber. Kochanie.
Cześć Drew. Uściśnij mi dłoń. Nie tak, jak mężczyzna.
Jezu, Drew.
Trafił do szpitala z bólem klatki.
-Nie! -O tak!
Chwila, rzuciłeś się na sędziego?
Nie rzuciłem się na sędziego.
To co zrobiłeś?
To był sędzia kalosz.
Jestem dumny, synu, że domagałeś się sprawiedliwości.
Tato, nie pomagasz.
Żyłka mu pękła?
Wyglądała jak nabrzmiały wąż ogrodowy.
Tato, pokroisz mi mięso?
Ja to zrobię, skarbie.
Tatuś zrobi to lepiej.
Jestem obok, skarbie.
Chcę tatusia!
Dobrze.
Dzięki, Joel.
Więc, Sarah.
-Jaki masz plan? -Plan?
Będziesz szukać pracy, czy...
Jestem w domu od godziny.
I jeszcze nic nie znalazłam.
Tylko zadałam pytanie.
To tylko pytanie, dobra?
-Jestem neutralny. -Zeek
Nie mieszajcie mnie w to.
Może mały toast?
-Przepraszam. -Stara wojna.
Władca Toastów chce teraz przemówić.
Za Drew. Za Amber.
I mojego aniołka, Sarę.
-Witajcie w domu. -Dzięki, tato.
Witajcie w domu!
Mówisz, że znalazłeś spermę w jej lodówce?
-Tak. -Ludzką spermę?
-Chyba tak. Nie wysłałem jej do badań.
-To szalone. -Co ona chce z tym zrobić?
Nie wiem. Nie pytałem się jej.
-To słabe. -Czy możemy po prostu grać,
żebym o tym nie myślał?
Spała z tobą, trzymając w lodówce spermę innego gościa.
To przesada. Czas na konfrontację.
Kiedy ma owulację?
Jeśli ktoś ci podskakuje, musisz zrównać go z ziemią.
Musisz być twardy, Max. Skop parę tyłków, synu!
-Hej, tato! -Co?
Możesz trochę wyluzować?
-Dobra. Jesteś gotowy? -Chyba tak.
Dobra, chodź.
Max ciągle zakłada do szkoły kostium pirata?
Wydaje nam się, że się odzwyczaja.
Dzięki, nie trzeba.
Jeśli chcesz gdzieś wyjść ze mną i moimi kumplami po szkole,
tak na prawdę nic wtedy nie robimy,
ale jeśli chcesz się przyłączyć,
to możesz.
Wow, to takie ciepłe powitanie. Ogromnie ci dziękuję.
-Sarah. -Co?
Nie uwierzysz na kogo ciągle wpadam w Berkeley Coffee na mieście.
-Na kogo? -Jima.
-Jima? -Jim Kazinsky.
Jim Kazinsky.
Ten zamachowiec? Wciąż żyje?
Nie, nie. Jim Kazinsky.
Ten Jim Kazinsky! On był przeuroczy.
Bardzo go lubiłam.
Dwadzieścia lat temu. Czas iść do przodu.
Jak wygląda?
Niezłe ciacho!
-Serio? -Tak.
-Powinnaś zadzwonić. -Nie.
-Załatwię to. -Proszę, nie.
Potrzebujesz randki.
Potrzebujesz.
Bardzo.
Wszystko będzie dobrze.
-Z drogi. -Rozwalony nos.
-Leje się.
Zaraz cię opatrzymy.
Co się stało, Adam?
Łokieć w twarz.
Dostał łokciem w twarz?
Był na moim terenie.
On ma osiem lat!
Przeprosiłem, prawda Max? Przeprosiłem.
Mamo, dasz lód?
Gdzie byliście?
Grałem w ping ponga z Crosbym.
Chciałem go zmiękczyć
Nie wiem, co się stało.
-Zajmiesz się nim? -Tak.
-Tato? -Dziadek to dureń.
-Co ty wyprawiasz, tato? -Co?
-Co ty wyprawiasz? -Adam.
Wiesz, chłopak nie jest za wysoki.
Musimy zrobić z niego pałkarza.
Musisz na niego tak naciskać?
Byłeś taki sam.
Też musiałeś się przełamać.
Nie wychowujemy go tak, jak ty nas.
Co to miało znaczyć?
Nie chcę, aby myślał, że życie to przeprawa przez wojnę.
Sonny.
Tak właśnie jest.
Miłej nocy, dzieciaki.
Paliłaś tu coś?
Możesz tego przy mnie nie używać? Ohyda.
Ile jeszcze musimy dzielić pokój?
-Nie wiem, skarbie. -Właśnie, Drew,
jeśli potrzebujesz spuścić trochę powietrza,
mógłbyś użyć łazienki?
Amber!
Jeśli nie ma tu wystarczająco miejsca,
to może wrócę do Fresno?
-Co? -Mogę zamieszkać z tatą.
Dobry pomysł.
Znajdźcie razem dealera.
O Boże!
Ma dodatkową sypialnię i już o tym rozmawialiśmy.
-Rozmawialiście? -Tak jakby.
Nie wiem, skarbie. Tata jest bardzo zajęcty.
Co jeśli pojedzie w trasę?
Możemy z nim o tym pogadać?
Oczywiście.
Nie powinnaś palić.
Szczególnie w domu dziadków.
Jesteśmy tu gośćmi.
To my tu nie mieszkamy?
Hej, jak leci?
W porządku.
Wszystko w porządku z sopranami?
Tak.
Chyba coś jest z...
To jest akord durowy z septymą wielką i jest w porządku.
Ja jestem producentem,
i to ja odpowiadam przed klientem.
Coś taki zgryźliwy?
No nie wiem. Może ma to coś wspólnego ze spermą w twojej lodówce.
Byłam ciekawa, czy zauważyłeś.
Byłaś ciekawa?
Bo to ogromny, lśniący termos pełen nasienia.
Leżał tuż obok kawy.
Nie chcę znowu o tym rozmawiać.
Jestem gotowa na dziecko, ty nie.
Nie jesteś dojrzały.
Nie jestem dojrzały?
To nie ja wysępiłem czyjeś nasienie.
Nic nie wysępiłam.
Kupiłam to za sporą sumę.
I powiem ci, że ta sperma jest niesamowita.
-Serio? -Tak.
Dawcą jest lekkoatleta i uczony z Rodos.
Świetnie. Wygląda na to, że ta sperma będzie wspaniałym ojcem,
więc może zastąpi ci trenera piłki nożnej, lub kogo tam chcesz.
-Jesteś idiotą. -Ja jestem idiotą?
Ja nie mam jakiegoś futurystycznego ustrojstwa w swojej...
Kiedy masz owulację?
W piątek.
Maximo, zostaw trochę papieru dla nas.
Dziwak.
Chłopcy!
Chłopcy! Max!
Max, przestań! Przestań!
Uspokój się. Przestań.
Max, uspokój się.
Ugryzł mnie!
-Wracajcie do pracy. -Ugryzł mnie.
Co ty wyprawiasz, Max?
Nie wierzę, że Max mógł to zrobić.
Ktoś go sprowokował.
Amosem również się zajmiemy,
ale na razie skupmy się na Maksie.
Chyba za bardzo to komplikujemy.
Może gdybyśmy zabronili mu zakładać kostium pirata do szkoły,
to wpasowałby się.
Zaraz, uzgodniliśmy, że...
Ja nic nie uzgadniałem,
a teraz mu dokuczają,
dokładnie tak, jak myślałem.
Chodzi o to, że nie jesteśmy pewni,
czy Sullivan Elementary to odpowiednia szkoła dla Maksa.
Przepraszam, chyba nie rozumiem.
Uważam, że Maksem powinien zająć się pedagog szkolny,
który stwierdzi, czy Max ma szansę się tu rozwijać.
Do rzeczy. Wyrzucacie nas? Chcecie nas wykopać?
Adam.
Chcecie?
Świetnie. Amber wyszła z Haddie i jej przyjaciółmi.
Trzy pokoje w Emeryville. Wygląda nieźle.
Emeryvile? Po moim trupie.
Wyrzuć to.
Zostajecie tutaj, dopóki nie staniesz na nogi.
Przecież nie jestem bez grosza.
Mam tylko małe problemy finansowe,
i dwójkę zbuntowanych dzieci, ale dam radę.
Wiedz, że zawsze ci pomożemy.
Dziękuję.
Ale wierz mi, musimy to skończyć.
Całkiem możliwe, że nadużyjemy waszej gościnności.
PREZERWATYWY
Halo?
Kto mówi?
O mój Boże.
Dasz wiarę?
Adam.
Wszystko jest w porządku.
Nie były formalnie spisane.
W rejestrze nie będzie śladu.
Bogu dzięki.
Kristina.
Bardzo przepraszam.
W porządku, już po wszystkim.
W porządku.
Zrobię nam kawy.
Mamo.
To nie była moja trawka.
To wspaniale. Co za ulga.
Ale jestem z ciebie dumna.
Randka?
Proszę, nic nie mów.
Gdzie cię zabiera?
Chińczyk.
Sexy.
Starczy tego, dobra?
Wiedz, że jestem wściekła i wstyd mi za ciebie.
Minie dużo czasu, nim odzyskasz moje zaufanie.
Dobrze.
Na pewno idziesz w tych butach?
-Kontynuuj. -Cóż,
idziesz na randkę, nie bar micwę.
Powinnaś wyjąć z szafy swój najlepszy towar.
Czyli co?
Kozaki, rzecz jasna.
No tak.
I ta torba... rodem z lat 60.
I to nie w dobrym stylu.
Boże.
RESTAURACJA ZŁOTY SMOK
-Cześć. -Hej.
Sarah, to ja, Jim.
O mój Boże.
-Hej. -Cześć.
Przepraszam. Nie myślałem, że mierzysz w prawo.
-Jesteś cała? -W porządku.
Świetnie wyglądasz.
A ty...
Wow.
Chcesz usiąść, czy...
Dobra.
O rany.
Więc...
Julia powiedziała, że wpadła na ciebie w Berkeley Coffee.
Tak.
Mieszkasz w pobliżu? Pracujesz?
Chyba ci nie powiedziała.
Pracuję w Berkeley Coffee. Jestem baristą.
Nie powiedziała.
Jak długo siedzisz w biznesie kofeinowym?
To długa historia.
Przychodziłem tam...
Przepraszam, przerwę ci. Muszę...
-...na chwilę... -Dobrze.
-Zaraz wrócę. -W porządku.
-Zamówię przystawki. -Jasne.
-Grzanki z krewetkami? -Mogą być.
-Halo? -A więc...
...czy tym dla ciebie jestem?
O czym ty mówisz?
Wiem, że nie jestem prawniczką,
w seksownym kombinezonie,
ale nie będę z grubym, łysym baristą.
Tym właśnie dla ciebie jestem?
Boże, Sarah...
Bóg ci nie pomoże, Julia.
Każdy wie, że jesteś seksowniejsza niż ja.
Czekaj.
To czemu chcesz udowadniać, że jesteś lepsza ode mnie.
Już nigdy mnie w nic nie wrobisz. Przenigdy.
To świetnie, bo już ci nie pomogę.
Nie potrzebuję pomocy, nie jestem żebrakiem.
Goń się!
Nie, ty się goń!
I tak nie mogę teraz gadać. Muszę kończyć,
bo jestem na przeklętej randce.
Wszystko w porządku?
Jest świetnie.
Słuchaj...
Chciałbym ci coś pokazać.
To twoje. Pierścionek, który ci dałem.
No tak.
Skąd go masz?
Nie wiem, czy pamiętasz.
Rzuciłaś nim we mnie tej nocy, kiedy ze mną zerwałaś.
Trafiłam prosto w oko.
Powiedziałem, że powinnaś zapisać się...
-...do drużyny. -Tak.
Wiedz, że nie jestem tylko baristą.
Rekonstruuję pojazdy z lat 30.
Mam parę pucharów z ping ponga,
w moim nieimponującym nikomu miaszkaniu.
A jeśli to wciąż mało, a z pewnością tak jest,
The New Yorker opublikował jeden z moich wierszy.
-Ten The New Yorker? -Tak
Tak, dzięki.
Cieszę się, że zadzwoniłaś.
Zawsze o tobie myślałem, Sarah.
Czy ty... Wszystko w porządku?
Trzymałeś to tyle lat.
To takie miłe.
Jesteś taki miły i zabawny.
Poślubiłam gościa, który jest, tak jakby,
uciśnionym muzykiem, który ma problem z narkotykami.
Byłam idiotką.
Tak mi przykro.
Nie jestem zbyt dobra w...
...w randkowaniu.
Spójrzmy prawdzie w oczy, za młodu również...
...nie byłam w tym dobra.
Jesteś piękniejsza, niż pamiętałem.
-Daj spokój. -Naprawdę.
-Naprawdę, daj spokój.
Serio?
Twój tata jest w domu?
-Jim, w porządku. -Co?
Mamy 38 lat.
Nie mam gumek. Przepraszam.
Przyzwyczaiłem się do myśli, że nie mam wzięcia wśród kobiet.
-Nie szkodzi. -Co?
O co chodzi?
-Mam. -Co?
Czemu twój tata ma gumki w biurku?
Nie wiem. Wcześniej szukałam nożyczek, a znalazłam to.
I co zrobiłaś?
Gapiłam się na nie przez 2 godziny i poszłam spać.
Myślisz, że ma romans?
Boże mój, przestań gadać!
Cześć.
Do twojej informacji,
on nigdy nie wziął udziału w żadnej olimpiadzie, więc...
-Co? -Twoja cudowna sperma.
Stanford Hecht podróżował z drużyną kręglarską jako trzeci rezerwowy.
Nie zagrał w ani jednym meczu. Nie rzucił kuli.
Może warto to wiedzieć, nim włoży się indyka do pieca.
Wygooglowałeś moją spermę.
Tak, wygooglowałem twoją spermę.
Nie mogę uwierzyć, że chcesz to zrobić nie pytając mnie o zdanie.
O co miałam cię pytać?
Krzywisz się zawsze, gdy mówimy o zobowiązaniu.
-Nie prawda. -Właśnie się skrzywiłeś.
-Udowodnię ci to. -Skrzywiłeś się.
-Jak niemowlę. -Panikujesz.
Mam 34 lata. Chcę mieć dziecko.
Więc po prostu sama się zapłodnisz,
nasieniem trzecioligowego kręglarza?
Tak.
Może o tym porozmawiamy, albo pójdźmy na kompromis?
Chcesz pół dziecka? Królika? Jaki kompromis?
Nie, daj mi trochę czasu na poukładanie rzeczy w pracy.
Kolejna dekada właśnie mignęła mi przed oczami. Ile mam czekać?
Dobra, pięć lat. Nie więcej.
-Daję ci trzy. -Dobra!
-Świetnie!
To znaczy, że za trzy lata chcesz mieć ze mną dziecko?
Tak.
Kocham cię.
Bardzo cię kocham.
-Też cię kocham. -Kocham cię.
Świeć, gwiazdeczko mała, świeć,
Powiedz mi...
-Mamo... -Tak skarbie?
Czy tatuś może mi zaśpiewać?
Oczywiście.
Joel!
-Już tu jest. -Tak?
Mała chce, żebyś jej pośpiewał.
Skarbie, mama biegła do domu, żeby ci pośpiewać.
W porządku. Przeczytałyśmy razem książkę.
A książa jest zawsze najlepszą częścią dobranocki.
Dobra.
No dobrze, czego już dawno nie śpiewaliśmy?
Małpka Goni Łasicę.
Dobrze, to leci tak...
Wokół stolika do szycia,
Małpka goni łasicę,
Małpka myśli, to dla zabawy,
Hop, nie ma łasicy.
Szybko, nie mam majtek.
Nie chcę, żebyś miała szlaban.
O nie!
W porządku? Musimy biec.
Powłaziły mi drzazgi.
Dobra, bądź cicho. Bardzo cicho.
Tak nie można.
-Nawet nie piśnij. -To ty się drzesz.
Cicho!
To nawet nie jest zabawne. To okropne.
-Mam ciasteczka. -To takie okropne.
To jeżynowa brandy i jest przepyszna.
Nie mam z tym problemu.
Cześć, skarbie. Jak minął obiad z wujkem Adamem?
Już po mnie.
Sam już nie wiem, kim jesteś.
Nie wiem co powiedzieć. Jestem załamany.
To nic wielkiego.
To jest coś wielkiego.
Zamówiłeś burger bez mięsa u Oscara.
To nie jest normalne.
Nie chciałeś przypadkiem o czymś pogadać?
Spójrz na to.
To od Jasmine, tancerki, którą poznałem pięć lat temu.
Pamiętasz ją?
To ta giętka.
Oj była...
...giętka.
Po tylu latach napisała do mnie.
Dostałem pięć maili odkąd wyszliśmy.
Chyba chce mnie poderwać. Patrz na to.
"Co robisz w ten weekend?".
"Mogę wpaść?".
No tak.
"Wpaść". To jest...
-Śmiałe, prawda? -O tak.
Myślisz, że mogę się z nią spotkać?
Nawet jeśli jestem tak jakby zaręczony?
-Co jesteś? -No wiesz...
Jestem w trakcie potencjalnych negocjacji zaręczyn z Katie.
Przecież miałeś się z nią skonfrontować,
w sprawie spermy.
Tak zrobiłem.
I skończyło się na zaręczynach?
To nie tak. Słuchaj.
Zgodziłem się na dziecko za trzy lata.
W tym wypadku małżeństwo jest chyba wskazane, nie?
Tak.
Czy tak właśnie chcesz żyć?
Wybacz, że nie wszystkie pary są idealne jak ty i Kristina,
nie jedzą burgerów bez mięsa i w ogóle...
Jesteś idiotą.
A ty jesteś dość szorstki.
Będziesz jadł te frytki?
Hej.
-Cześć. -Co się dzieje?
Rozmawiałam z psychologiem szkolnym.
Powiedziała, że ma parę uwag co do Maxa.
Uważa, że Max ma problemy z nauką.
Myślałem o tym. Skontaktuję się ze szkołą,
załatwię Maksowi korepetytora,
który pomoże w trudnych chwilach.
Rozumiem, ale tu nie chodzi tylko o naukę.
Rozumiem, ale poradzimy sobie.
Myśli że Max może...
Myśli, że może mieć zespół Aspergera.
Zespół Aspergera?
Coś jak autyzm? Max nie ma autyzmu.
To jest autyzm wysokofunkcyjny.
Wielu ludzi żyje z tym normalnie.
-Max nie ma autyzmu. -Adam.
Znam takie dzieci.
Jak Lessing z ruchliwą ręką.
Psycholog zauważyła pewną zależność.
-Max miał kiepski dzień. -Wiem, że miał.
A te testy są niedorzeczne.
To nie prawda, Adam.
Nie dotarła do niego.
Max musi czuć się bezpiecznie.
Jeśli damy mu właściwe narzędzia...
Czyli korepetytor.
Nie korepetytor.
Szkoła specjalna odpada.
Z naszym dzieckiem jest coś nie tak.
Tu nie chodzi tylko o naukę, rozumiesz?
To nie jest wyłącznie kwestia agresji, kostiumu pirata,
strachu przed ogniem czy napadów furii.
To wszystko się łączy.
Proszę, nie zostawiaj mnie z tym samą.
-Nie zostawiaj. -Chodź tutaj.
W porządku?
Dobrze.
Max.
Hej, Max.
Zapomniałeś o książkach.
Mam je powiesić na korytarzu?
Cześć, Max!
Ten chłopczyk właśnie się z tobą przywitał.
Jeśli mu nie odpowiesz, pomyśli, że jesteś niegrzeczny.
Dobrze.
Słyszałeś jak się witał?
Max. Kocham cię.
To jest ostatnia prosta.
Musimy zebrać trochę więcej puszek...
Przepraszam.
Cześć, Adam.
-Cześć, Paul. -Dobrze, że cię widzę.
To trochę niezręczne.
Komisja Ligi Juniorów miała wczoraj zebranie.
Doszli do wniosku, że lepiej będzie, jeśli ustąpisz miejsca.
Niech ktoś inny zostanie trenerem.
Tata Jordana Shefranicka jest chętny.
Dobra.
Mam ci też przekazać, że nie możesz być obecny podczas następnych meczów.
Są na ciebie skargi od rodziców.
Sędzia ma zamiar złożyć pozew do sądu.
Przykro mi, Adam.
On nie miał racji.
Tak, dzięki.
Nie mogłem wrócić do biura. Podejmij decyzję,
i porozmawiamy o tym jutro rano.
Na razie.
-Hej. -Cześć. Wcześnie wróciłeś.
Miałem spotkanie w szkole, potem dzwonił Crosby,
świrował, bo miał bardzo ważną sprawę.
Nie było tu przypadkiem Drew?
Tutaj? Nie.
Miałam dziwny telefon ze szkoły.
Tak?
Sama nie wiem. Staram się nie panikować.
Jestem pewna, że to nic.
Adam, mam przekichane.
Katie chce to przyspieszyć.
Wyciągnij mnie z tych zaręczyn.
-Zaręczyn? -Ty chcesz mnie oceniać?
Jesteś zaręczony z Katie?
Że co?
Crosby zaręczył się z Katie.
Pewnie chodzi o sprawę ze spermą.
O co?
Skąd to wiesz?
Nie ma już męskich sekretów?
Nie sądzę.
Witaj wariatko wrzeszcząca na siostrę bez powodu.
No dobra, może trochę przesadziłam.
-Może? -O co poszło?
Czemu tutaj jesteś? Czemu wszyscy tutaj są?
To jest czas dla braci.
Nie zapraszałem ich.
Kristina odbiera Sydney ze szkoły.
Joel nie może. Córka i tak za mną nie szaleje.
-Julia, ona cię kocha. -Nie prawda.
Otwarcie woli Joela. Nie mam z tym problemu.
Ja jestem dobrym prawnikiem, a on dobrym ojcem.
Czyli ona będzie tak jakby moją krewną.
Widzicie, mogę zmniejszyć swoje oczekiwania.
Zatrzymaj tę myśl.
Zaraz, więc mówisz że Drew uciekł?
Nie wiem co się stało.
Może to mieć związek z tym, że wczoraj natknął się na mnie i Jima,
półnagich.
Spałaś z Jimem?
Dobra robota.
A co z tym łysym i grubym baristą?
Polubiłam go.
Ile dni jest już w domu?
Wyproś je stąd.
Halo? Cześć, Seth.
Seth do kompletu.
-Nie. -Darła się na mnie przez telefon.
Co? Jest z tobą?
O czym ty mówisz? Od kiedy?
Tak, jestem zła.
Seth, nie spuszczaj go z oka bez względu na wszystko.
Rozumiesz? Już do was jadę.
Wsiadam do samochodu. Do zobaczenia.
Jest w cholernym Fresno.
Sarah.
Pojadę z tobą.
Dzięki.
Dam radę.
Mama przyjechała.
Drew, skarbie.
Teraz nie jest odpowiedni moment.
W każdej chwili może wyskoczyć jakaś trasa, więc rozumiesz...
-Rozumiem. -W porządku?
Jak rodzina?
Dzięki za telefon, Seth.
Jasne.
Do zobaczenia, mistrzu.
Następnym razem może w coś zagramy?
Jasne.
Drew.
Chodźmy, Drew.
Skarbie.
Ty...
Zasługujesz mieć ojca.
Wspaniałego ojca.
Nie powinnam była go poślubić.
Bardzo cię przepraszam.
Spójrz na siebie.
Jesteś prawie mężczyzną.
Kiedy to się stało?
Masz mnie, jeśli to ma jakieś znaczenie.
Nigdzie się nie wybieram.
I bardzo mi przykro, ale muszę ci wystarczyć.
Dobrze?
Kto potrafi żeglować bez wiatru?
Kto potrafi płynąć bez wioseł?
Kto może zostawić przyjaciela,
I nie uronić jednej łzy?
Potrafię żeglować bez wiatru,
Potrafię płynąć bez wioseł,
Nie potrafię zostawić przyjaciela,
Bez uronienia łzy.
Była wspaniała.
Dzięki, tato.
Gdzie jest Max i Adam?
Przepraszam.
Adam, co ty...
Co ty tutaj robisz?
Wszystko w porządku. Wracaj do środka.
Przegapisz końcówkę.
Max, chodźmy do środka.
On nie może wejść.
-Co? -Na korytarzu są świece.
-Nie może tamtędy przejść. -Bzdura.
Musi tylko koło nich przejść.
Nic mu nie będzie. Max, chodź do środka.
To nie takie proste.
To jest proste. Wychowałem czwórkę dzieci.
Z moim synem jest coś nie tak, tato.
Coś nie tak.
Co masz na myśli?
Coś jest nie tak.
A ty musisz mi pomóc.
Dobrze.
Sonny.
-Hej. -Cześć.
Jasmine.
Wyglądasz naprawdę świetnie.
Dzięki.
Chcesz wejść?
Skarbie, podejdź tu.
Kto to?
To jest Jabbar.
Cześć, kolego. Jestem Crosby.
Chciał poznać swojego tatę.
Mamy sytuację kryzysową.
Co się stało?
Więc...
Mam dziecko. Syna.
Ma na imię Jabbar.
-Jabbar? -Nie wiem.
Może matka jest fanką koszykówki.
Co mam teraz powiedzieć Katie?
Nie ma dzisiaj meczu?
Co?
Myślałem, że skończyłeś z baseballem.
To moja drużyna.
Mamy 10 minut. Ruchy, musimy dotrzeć na mecz.
Ruchy, ruchy, ruchy.
Haddie, możesz przynieść strój Maxa?
W pralni? Zajmę się nim.
Leć po pałkę, młody.
Dzisiaj jest moja kolej na przekąski. Pomożesz mi?
Zrobimy przekąski.
Ktoś może przynieść jego rękawice?
Pamięci Nory O'Brien