Serial zawiera wulgaryzmy,
sceny palenia, nagości i seksu.
Zalecany dla dorosłych.
Bob Guccione zdobył taśmę.
POPRZEDNIO...
Pozwiemy go.
Za co?
- Zrobi wszystko, żeby utrzeć nosa Hefowi. - Tommy ma rację.
Jeśli on nic nie knuje, a my go pozwiemy, to będzie chciał się odegrać.
Nikt nie okradnie Boba Guccione z jego nadanego przez Boga prawa
do wolności wypowiedzi.
To właściwy ruch. Zamierzał to zrobić bez względu na pozew.
Milcz. Po prostu się zamknij!
„Obrońcy oskarżonych przesłuchają Pamelę Anderson Lee”.
Co? Dlaczego tylko mnie?
Nie wiem, po co chcą z nami gadać, jesteśmy pieprzonymi powodami.
Nieważne. Jesteśmy w tym razem.
Skarbie, to tylko pieprzony mecz.
Sekunda.
- Nie chcę się spóźnić. - Dobrze, już idę.
Czekaj.
Chwila. Widziałeś moją kurtkę?
- Nie. Chodźmy. - Na pewno?
Tak.
- Chodźmy. - Już idę. Mam.
SIERPIEŃ 1989
Jazda!
Big Red!
- Ja dziękuję. - Dwa razy.
- Gdybyś zmieniła zdanie. - Dobrze.
Panie i panowie,
sprawdźmy, czy kamera Labatt
znajdzie śliczną fankę Labatt!
KWIECIEŃ 1996
Przepraszam.
Mógłby pan powtórzyć pytanie?
Pani Lee, czy pamięta pani, ile miała pani lat,
gdy po raz pierwszy publicznie pokazała pani narządy płciowe?
PAM I TOMMY
- Sprzeciw. - Na jakiej podstawie, Sandy?
Brak związku.
Co to za pytanie?
Obrzydliwe.
Więc może spytać, o co chce, a ja muszę odpowiedzieć?
Tak. Podczas procesu sędzia nie zgodzi się na te bzdety.
Nie daj się zdenerwować. Bądź spokojna, a szybciej skończymy.
Sandy, poproś o konferencję, jeśli jej potrzebujesz.
Więc...
mam się uśmiechać i w myślach kazać mu się odpierdolić?
Otóż to.
Kontynuuj.
W porządku, pani Lee, zacznijmy od czegoś podobnego.
Pamięta pani, kiedy zaczęła pani pracę jako modelka?
Cześć. Tak, ty.
Cześć.
Widziałem cię na telebimie.
- Co za szaleństwo. - Tak.
Jestem Roger Dennis, wicedyrektor ds. marketingu w Labatt.
Jak masz na imię?
Pamela.
Pamela. Wiem, że to niespodziewane,
ale czy pracowałaś jako modelka?
- Modelka? - Przesuń się, gościu.
Zawsze szukamy nowych twarzy.
Super.
Ten facet jest z Labatt.
Masz wizytówkę?
Tak.
Przemyśl to. Jeśli zechcesz spróbować, zadzwoń.
- Spokojnie, kolego. - Dziękuję.
Przyznam, że to całkiem kreatywny sposób.
- Na co? - Na dobranie się do twoich majtek.
O Boże. Co...
To moje.
Alice, zastąpisz mnie?
Słucham?
- Kotku! - Co?
- Odbierzesz? - Tak.
- Pam! - Co?
Odbierz telefon!
Tak?
Chwileczkę. Tak, to ja.
Słucham?
Naprawdę?
To nie jest żart?
O Boże.
Nie wierzę, że to widzieliście.
Kto to?
Tak, nie.
Tak, ale tylko lokalnie.
Kotku, kto to?
Boże. To...
Przepraszam, muszę spytać jeszcze raz. To nie są żarty?
Boże. Dziękuję.
Do usłyszenia.
Kto to, kurwa, był?
Ktoś z Playboya.
- Co? - Będę mieć próbne zdjęcia.
- Do Playboya? Ty? - Tak.
Chcą, żebym przyjechała. Obłęd, co?
Pierdolony obłęd.
Zadzwoń i powiedz, że się nie zgadzasz.
- Co? - Oddzwoń. Nie pojedziesz tam.
Co? To tylko sesja próbna.
- Mam to w dupie. - Czemu tak się zachowujesz?
Może dlatego, że nie chcę, żeby cycki mojej laski
były na całym jebanym świecie!
Chodzi o mnie, nie o ciebie!
- Żartujesz sobie? - Boże.
Nie zamierzam o tym z tobą gadać. Rozmowa skończona.
- I tak po prostu wyjdziesz? - Tak.
Kurwa.
Dokąd się wybierasz, Pam?
Do Ameryki.
Pani Lee, jeśli nie może sobie pani przypomnieć,
- może ja... - Sprzeciw.
Podważasz pamięć mojej klientki.
Proszę odnotować, że obrona nie uzyskała
żadnej odpowiedzi od świadka
bez sprzeciwu obrońcy powódki.
Na miłość... Będę się sprzeciwiać, dopóki nie zaczniesz...
Wiesz co? Poza protokołem. Nie bądź palantem, Bruce.
Poza protokołem. Skończ z tym teatrzykiem, Sandy.
Pójdę po herbatę. Przepraszam panów.
Nie. Przyniesiemy pani herbatę.
Herbata. Już.
- Mleko? Cukier? - Czarna. Dziękuję.
Możemy kontynuować?
- Tak. - Poznała pani męża,
Thomasa Lee Bassa, około 31 grudnia 1994 roku, tak?
Zgadza się.
W jakich okolicznościach?
Byłam na spotkaniu z przyjaciółkami.
Gdzie się ono odbywało?
W klubie w Los Angeles.
Czy wiedziała pani cokolwiek o panu Lee, zanim go pani poznała?
Jak każdy w kraju wiedziałam, że jest perkusistą Mötley Crüe.
Gdy pan Lee podszedł do pani w klubie, spodobał się pani?
Spodobał mi się jego uśmiech.
Nadal mi się podoba. Dziękuję.
Wiedziała pani, że ma reputację
osoby, która korzysta z usług prostytutek?
Tommy nie płacił kobietom za seks.
Więc nie uprawiał seksu z prostytutkami?
Prostytutka to ktoś, kto otrzymuje zapłatę za seks,
więc to się nie zgadza.
- Pani Lee. - Tak?
Czy pani kiedykolwiek płacono za seks?
Nie.
Potrzebuje pani zastanowić się nad tym pytaniem?
Pamiętałabym.
Nigdy nie przyjęła pani zapłaty za akt seksualny?
- Nie. - Sprzeciw. Odpowiedź już padła.
Więc dla pani pozowanie nago przed aparatem nie jest aktem seksualnym?
O Boże.
Nie jest.
PAŹDZIERNIK 1989
Witamy w rezydencji Playboya, panno Anderson.
Wygląda jak zamek.
Dzięki, Nelson.
Życzę udanej sesji.
Widzisz?
Nie mogę w to uwierzyć.
Dzień dobry.
Jestem Pamela Denise Anderson.
- Mam... To moja mama. - Carol.
Dziękuję.
- Dostałyśmy szampana. - O rany.
Boże, kochanie.
No proszę.
Mamo.
Co?
- Już dobrze. - Mamo.
Pammy, wyglądasz jak modelka z magazynów.
Wyglądasz...
O Boże.
Wyglądasz jak Marilyn Monroe.
- Nie. - O tak.
Napij się szampana.
Wyglądasz pięknie. Olśniewająco.
Tak.
W porządku, kochana.
Jestem Simon i zrobię ci zdjęcia.
- Cześć, Simon. - Cześć.
Chodź za mną.
Przepraszam. Potrzebuję jeszcze chwili.
Oczywiście.
No dobrze.
Powinienem coś wiedzieć? Masz jakieś kiepskie strony?
Właściwie nie sądzę, żebyś je miała.
Jak będą wyglądały te zdjęcia?
Pomyślałem, że zaczniemy przy oknie.
Wyglądasz przez okno wśród zwiewnych zasłon.
Potem zejdziemy na taras i porozciągasz się
- w porannym słońcu. - Dobrze.
- Ale które części? - Części?
Nie bój się, kochana.
To Playboy, nie Penthouse. Mamy klasę.
No jasne.
- Więc... - Tak.
- Pamiętaj, żeby dobrze się bawić. - Jasne.
Kochaj się z aparatem. Właśnie tak.
Cudowna. To jest to.
O tak. Jesteś jak promień słońca.
Stań tak, żeby światło padało na twój prawy policzek.
- Z okna? - Patrz na mnie. O tak.
Zechciałabyś zrzucić koszulę? To wyłącznie twoja decyzja,
jeśli czujesz się komfortowo.
Pewnie.
Świetnie.
Właśnie tak.
No proszę. Gdzieś ty się ukrywała?
Naturalna piękność. Wyglądasz cudownie, Pamela.
Nimfa leśna.
Świetnie. Na pewno nigdy tego nie robiłaś?
Doskonale!
Dobra robota, kochana.
Co? To koniec?
Panie i panowie, Pamela Anderson!
Dobra robota, kochana.
- A oto nasza gwiazda. - Dzień dobry.
- Dobrze się bawiłaś? - Oczywiście.
Jak Alicja w Krainie Czarów.
Świetnie. Zrobię nam drinka.
Za dobre życie. Za twoje dobre życie.
Zdrowie.
Proszę, usiądź.
To zabrzmi, jakbym chciał cię uwieść, ale tak nie jest.
Kobiety takie jak ty, Pam,
zdarzają się tylko raz na pokolenie.
O Boże.
- No nie wiem. - Ale ja wiem.
Nie mówię tego z uprzejmości. To jest prawda.
Jesteś wyjątkowa.
- Teraz się tak czuję. - Dobrze.
Przywyknij.
Im szybciej to zrobisz, tym będziesz szczęśliwsza.
Czy mogę się ośmielić i dać ci pewną radę?
Już to zrobiłeś.
Ludzie zapłacą, żebyś była Pamelą, jakiej chcą.
Tabloidy, producenci.
Nawet ja.
Ale ta kwota w dolarach
nigdy nie odzwierciedli twojej wartości.
Masz dla mnie umowę?
- Powinnam poprosić o więcej. - Zawsze.
Nie zapominaj, by oddzielać cenę od wartości.
Jeśli to opanujesz, będziesz mogła zostać każdą wersją Pameli.
I nie zapomnisz, kim jesteś.
Panie Hefner,
kobiety robią to od wieków.
Odgrywanie ról to nic nowego.
Prawda.
Ale nie jesteś w Ladysmith w Kanadzie.
Teraz cały świat będzie cię oglądał.
Przebywanie w twoim towarzystwie to niezmierna przyjemność.
Jesteś zawsze mile widziana w rezydencji.
Możliwe, że skorzystam z oferty.
Nie mogę się doczekać.
Widziałam w rezydencji sporo dziewczyn.
Zauważyłam, że wszystkie mają...
Dobrze.
Wiesz, sesja poszła dobrze, wszystko było w porządku.
Ale jeśli chcę w to pójść...
Nie mówię o sporych zmianach,
najwyżej o dwa rozmiary.
Byłyby jak twoje, mamo. Masz idealne piersi.
Ojciec nigdy nie narzekał.
- Co o tym sądzisz? - Ja?
Tak.
Jesteś idealna taka, jaką stworzył cię Bóg.
Ale jeśli chcesz go przebić...
Spadaj.
- Nie, skarbie. - Naprawdę?
Tak, pewnie.
Cokolwiek zechcesz.
Tylko wyłącz światło.
Jestem taka zmęczona.
Będzie dobrze?
O czym mówisz?
No wiesz...
O wszystkim.
Skarbie...
Będzie cudownie.
Pozowała pani jeszcze dla tego magazynu?
- Tak. - Kiedy?
W październiku '89, lutym '91,
lipcu '92, sierpniu '93,
listopadzie '94 i styczniu tego roku.
- Muszą panią lubić. - Z wzajemnością.
Skoro o tym mowa, w wywiadach opisała pani
swoją relację z Hugh Hefnerem słowami: „Jest dla mnie jak ojciec”.
Dodała pani: „Jesteśmy bardzo blisko. Jest dla mnie wspaniałym przyjacielem”.
- Zgadza się pani z tymi stwierdzeniami? - Tak.
Wie pani, kim jest Bob Guccione? Coś panią bawi, pani Lee?
Ależ skąd.
Więc proszę odpowiedzieć.
Bob Guccione jest założycielem i wydawcą magazynu Penthouse.
Jako „bliska przyjaciółka pana Hefnera”
z pewnością wie pani, że pan Guccione i pan Hefner
żywią do siebie wzajemną niechęć?
Tak, wiem.
Gdyby pan Hefner dowiedział się, że prowadzi pani interesy
z panem Guccione, prawdopodobnie uznałby to za zdradę, prawda?
- Prawdopodobnie tak. - Tak więc
gdyby chciała pani obnażyć się,
gra słów niezamierzona,
przed czytelnikami magazynu Penthouse bez narażania swojej pozycji
w Playboyu, mogłaby pani podrzucić materiały panu Guccione
pod przykrywką taśmy.
Nie zrobiłabym czegoś takiego.
Czy prawdą jest, że za ostatnie trzy okładki Playboya
otrzymała pani nieznacznie większe wynagrodzenie?
Nie.
Nie otrzymała pani nieznacznej podwyżki wynagrodzenia?
Nie. Pan Hefner i ja ustaliliśmy...
Przed każdą sesją ustalamy kwotę,
która nas zadowala.
Czy czerpie pani korzyści finansowe
wskutek przekazania magazynowi Penthouse
kopii taśmy, która zawiera pani pornograficzne ujęcia?
- Nie. - Czy może pani podać powód,
dla którego pani i pan Lee nakręciliście film pornograficzny,
skoro nie chodzi tu, jak w przypadku pani innych aktywności pornograficznych,
o korzyści finansowe?
- Mamy wszystko? - Wszystko, skarbie.
- Racja, mamy. - Tak.
KWIECIEŃ 1995
Jedziemy.
Tak!
Nie.
Powiedz cześć, pani Lee.
Cześć, pani Lee.
Dokąd jedziemy, pani Lee?
Do nieba.
- Zróbmy to. - W drogę.
Bardzo cię kocham.
To będzie najlepszy tydzień w naszym życiu.
Po co to?
Musi pani oficjalnie zweryfikować tożsamość
osób występujących w filmie, a także
wyjawić kontekst niektórych momentów.
Słucham? Mam obejrzeć taśmę?
Tylko kilka części.
O Boże. Nie.
- Przykro mi, Pam. - To muszą być jakieś żarty.
Może powiedzieć, kto jest na nagraniu. Nie musi wszystkiego oglądać.
- Hej, kotku. - Hej.
- To dla mnie? - Tak.
Może pani potwierdzić, kim są dwie osoby na nagraniu?
Mój mąż i ja.
Pamięta pani, na jakiej drodze to było?
Jakąś godzinę drogi od Malibu.
Więc I-15 na północ. Zgadza się?
- Tak. - To główna droga międzystanowa.
Zauważyła pani inne pojazdy?
Tak.
Nie obawiała się pani, że inni kierowcy zobaczą,
- co państwo robicie w aucie? - Nie.
Dlaczego?
Dajcie spokój.
Bo nie.
Nie obawiała się pani, że kierowcy ciężarówek
zobaczą z podwyższonego punktu widzenia,
jak dopuszcza się pani stosunku oralnego z panem Lee?
- Nie. - Bo zdało się pani mało prawdopodobne,
że was zobaczą, czy po prostu nie zważała pani na to?
Sprzeciw. Brak związku.
W porządku. Następny fragment.
Przynajmniej trójka.
Piątka. Żeby założyły własny zespół.
Rozmarzyłam się.
Ale nie rozpieścimy...
Nie rozpieścimy ich. Obiecaj.
- Nie rozpieszczę... - Nie.
...moich dzieci.
Tylko w Boże Narodzenie.
W porządku. Może być.
Mnie też możesz wtedy rozpieszczać.
Będziemy tu wracać
każdego roku.
Wynajmiemy łódź mieszkalną, opłyniemy jezioro,
powiemy im, gdzie zostały poczęte.
Przestań, Tommy. Zniszczyłeś to.
- Czemu? Musimy. - Nie.
Musimy im powiedzieć.
Kocham cię, Pam.
A ja ciebie.
Tak. O mój Boże.
Tak, kotku. Tak bardzo cię kocham.
Nie przestawaj. Chcę tych dzieci.
- Dalej. - Tak?
- Tak. - Jesteś gotowa?
Nie przestawaj.
- O tak, kotku. - Kurwa.
Kotku.
Może pani potwierdzić, kim są dwie osoby
obecne na nagraniu?
- Mój mąż i ja. - Gdzie państwo byli
podczas tego stosunku seksualnego?
Na mojej łodzi.
Nie. Jaki to był akwen wodny?
Jak mówiłam, to było jezioro Mead w Arizonie.
Gdy odbywała pani stosunek seksualny
na dziobie własnej łodzi, czy była pani świadoma obecności innych łodzi?
Nie... Ta część jeziora była pusta.
Czy podczas tego stosunku seksualnego
- mogła podpłynąć do państwa inna łódź? - Nie.
- Usłyszelibyśmy silnik. - Ale jest to możliwe, tak?
Tak mi się wydaje.
Czy to podniecało panią i męża?
Nie.
- Kolejny fragment. - Ja... Przepraszam.
Kręci mi się w głowie.
Proszę mi wybaczyć.
Wszystko w porządku?
Dzięki.
Jeśli to cokolwiek znaczy, widziałam wiele
okropnych przesłuchań, ale to...
Chcę jeszcze raz.
Ale co?
Pojechać na wakacje.
Na wakacje?
- Tak. - Jeszcze się nie rozpakowaliśmy.
Wiesz co? Lećmy na Fidżi.
- Byłaś tam kiedyś? - Nie.
Poważnie. Chodź tu. Nie żartuję.
- Lećmy wieczorem na Fidżi. - Skarbie.
Nie mogę lecieć na Fidżi. Mam pracę.
- Nie mogę zawalić pracy i lecieć na Fidżi. - No jasne.
No jasne. Będziesz musiała...
Będziesz musiała zawalić pracę, bo lecisz
pierwszą klasą na Fidżi.
- Tylko spójrz! - Co ty robisz?
Zobacz. Włożysz to wszystko.
Co wieczór będziemy jeść na Fidżi kolację,
a ty włożysz każdą z tych sukienek.
A jak zrobi się chłodno, będziesz musiała założyć tę czapkę.
Ta czapka idealnie nadaje się na Fidżi.
To prawda. Ale mam uroczą żonę.
- Boże. - Kotku.
- Skończ już z tą kamerą. - O Boże.
- Co za tyłeczek. - Oddawaj!
- Jedno pytanie. - Oddawaj kamerę.
Chwila. Co najbardziej podobało ci się w wakacjach?
Bycie z tobą.
- Naprawdę? - Tak.
A myślałem, że ruchanko z mężem.
Dawaj kamerę!
Moment. Mamy do czynienia z czymś bardzo ważnym.
- Co? - To coś...
To pamiątka rodzinna. Jasne?
Możliwe...
Możliwe, że jest tu moment poczęcia naszego pierwszego dziecka.
Musimy traktować tę taśmę z szacunkiem, na jaki zasługuje.
- Prawda? - Tak.
- Włożę ją do sejfu. - Dobrze.
A podczas podróży do sejfu będę za tobą tęsknił.
A ja za tobą.
- Więc... - Pójść z tobą?
...nie ruszaj się stąd.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Zacznę się pakować na Fidżi.
- Dziękuję. - Pewnie.
Przepraszam.
Witamy z powrotem, pani Lee. Mam nadzieję, że już pani lepiej.
Chciałbym wrócić do czegoś, co pani powiedziała.
Czy prawdą jest,
że tak zwana prywatna korespondencja...
Wybacz, że przerywam, Bruce, ale już 17.
- Już 17? - Tak.
Szybko poszło.
Musimy zakończyć dzisiejszą sesję.
Wciąż mamy kilka pytań.
Proponuję wznowić przesłuchanie jutro o 10.
Musimy porozmawiać.
Mam tego dość.
Pam, najgorsze za nami. Jesteśmy tak blisko...
- Nie rozumiesz. Mam dość. - Pam...
Nie odpowiem już na żadne pytanie.
Pam, staram się...
Albo to załatwisz, albo poszukam innego prawnika.
Jasne.
- Bruce, mogę prosić na słowo? - Oczywiście.
Przepraszam za ten bałagan.
Napisy: Maria Karpińska