Serial zawiera wulgaryzmy,
sceny palenia, nagości i seksu.
Zalecany dla dorosłych.
- Cholera jasna. - Hej, piękna.
To takie...
prywatne.
Jakbyśmy oglądali coś, czego nie powinniśmy widzieć.
Wiem.
Boże! Tylko spójrzcie na mojego męża. Na mojego pięknego męża.
Dlatego to takie podniecające.
Tak bardzo cię kocham.
Wiem.
Gdyby to ujrzało światło dzienne...
- Tommy? - Tak?
Kiedy zrobisz mi dzieciaka?
Staram się.
Boże. Szczęściara ze mnie.
Chcę w to wejść.
Znam wszystkich w branży.
Największych dystrybutorów.
Pomogę ci to rozpowszechnić.
Bo chcesz to rozpowszechnić, prawda?
Tak.
Pobłogosław tę kasetę, którą wcisnąłeś mi w dłoń,
i która może stać się narzędziem sprawiedliwości.
Pomoże wymierzyć zasłużoną karę tym,
którzy zachowywali się jak dupki.
Nie zapłacili za usługę i zatrzymali narzędzia, które...
nie są ich własnością.
I tak po prostu
nie okazali przyzwoitym ludziom szacunku.
Spraw, by skurwiele poznali swoje miejsce.
Spraw, by dostali zasłużoną lekcję pokory.
A także,
przy okazji,
ześlij nagrodę pieniężną tym,
których skrzywdzili.
Kupę pieniędzy.
Do dzieła.
LISTOPAD 1995
To ja cię kocham, ukochana.
Cholera, co za figura.
Rozumiesz, o co chodzi.
Kurwa.
Każdy facet na świecie
będzie chciał sobie do tego zwalić.
Zaufaj mi.
Nie mogę przestać.
O co chodzi?
Bez urazy,
ale muszę o coś spytać.
Śmiało.
Dlaczego wy?
Dlaczego my?
Dlaczego sami się do mnie nie zwrócili?
Dlaczego sami się do ciebie nie zwrócili?
Bo nie biorą udziału
w tym przedsięwzięciu, per se.
Per se.
Więc...
została skradziona?
- Skradziona? - Nie.
Nie?
Więc macie zgodę?
Nie.
Nie mamy zgody.
Jest kradziona?
Nie.
Nie użyłbym tego słowa.
A jakiego byś użył?
Taśma została odebrana.
Odebrana. Odebrałem ją...
od właścicieli jako...
odszkodowanie kompensyjne.
W porządku.
- Zadam ci pytanie, Ron. - Rand.
Gdy dziś rano wszedłeś do tego budynku,
zauważyłeś może szyld na szczycie?
Vivid Pictures.
Dokładnie Vivid Entertainment. To nazwa firmy.
Widnieje na szyldzie.
Jeśli wypuszczę tę taśmę,
Tommy Lee i banda prawników z Century City
odnajdą mnie bez konieczności zaglądania do książki telefonicznej.
Myśleliście, że mam ochotę na taką gównoburzę?
Więc odmawiasz?
Macie zgodę?
Nie.
Macie zgodę?
Wypierdalać stąd!
Nieważne, jak dużego ma fiuta.
Bez zgody nikomu go nie pokażę. Wypad stąd!
Ale jak zdobędziecie zgodę,
wróćcie do Naughty Time Films.
Nie.
Kurwa! Cholera jasna.
Kurwa mać.
Hej. Rand. Tu Erica.
Kopę lat.
Zastanawiałam się, czy nie chciałbyś wpaść...
Hej! Co u ciebie?
Cześć! Jesteś w domu?
Tak. Dopiero wszedłem.
Dzwonię nie w porę?
Ależ skąd. Dopiero...
Wróciłem do domu z imprezy
w Hollywood. Była niesamowita...
Tak, mam za sobą długi dzień pełen ważnych spotkań
w interesach.
Rozumiem. Przepraszam, nie będę cię męczyć.
To żaden problem.
Masz moją uwagę, nawet po tak długim dniu...
który właśnie opisałem.
Chciałam zadać ci pytanie, oczywiście możesz odmówić.
Wal śmiało.
Mógłbyś do mnie wpaść?
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
- Hej. - Cześć.
Zarządca budynku przysłał mnie w sprawie zlewu.
Świetnie, dziękuję.
Wejdź.
Jestem Erica.
Października?
Tak. A co?
Alvin Toffler też urodził się trzeciego.
Nie znam... Kim on jest?
- Kim jest Alvin Toffler? - Tak.
Jeden z czołowych myślicieli w dziedzinie futuryzmu.
Jesteś wynalazcą?
Tak.
Super.
Co wynalazłeś?
Pracuję nad czymś bardzo ekscytującym.
Nad czym?
Wyobraź sobie mikrofalówkę.
- Dobra. - Ale taką, która chłodzi.
- Rany! - Właśnie.
Właśnie.
Jest mnóstwo urządzeń, które w kilka sekund podgrzewają jedzenie.
- Nie ma takich, które szybko chłodzą. - Aż dotąd.
- Cholera, to genialne. - Dziękuję.
Tylko pomyśl, kostki lodu, gazpacho.
Możliwości są nieskończone.
Mogę zobaczyć?
Nie.
No wiesz,
jest jeszcze w fazie koncepcji. To najtrudniejsza część.
Wiesz, sama wizja czegoś takiego.
Potem załatwiasz naukowca, żeby wykonał projekt, ale to już pestka.
Dziękuję.
A ty?
- Ja? - Tak. Czym się zajmujesz?
Jestem aktorką.
Poważnie?
W pewnym sensie.
W pewnym sensie?
Chcę zostać aktorką.
Ale grałaś już w czymś?
No wiesz...
Aktorstwo, które wykonuję, nie przypomina...
prawdziwego aktorstwa.
Każde aktorstwo jest prawdziwe.
To filmy dla dorosłych.
Porno?
Tak.
Odjazd.
Zamurowało mnie.
Nie wiem, co powiedzieć.
- Bardzo dziękuję. - Nie ma problemu.
Wejdź.
W tym tkwi problem.
Zawór się nie domyka.
Miło mieć mężczyznę w domu.
Myślałem, że lesbijki są zręczne.
- Jestem bi. - Więc bye, bye.
Co ma ona, czego nie mam ja?
Nawet nie odpowiadaj.
Naprawisz to?
Widzisz to pęknięcie?
- Tak. - Dlatego woda się przelewa.
Zawór powinien się zamknąć, wtedy zbiornik przestaje się napełniać.
Muszę kupić nowy?
Niestety tak.
Ale już takich nie produkują.
Nie stosują ich w nowych toaletach.
Cholera.
Na szczęście...
mam swoje źródła, więc mógłbym się rozejrzeć.
- Tak? - Tak.
Jestem bardzo zajęty.
Mam sporo na głowie, ale znajdę czas.
Naprawdę to nie problem?
Dla ciebie? Nie.
Bardzo ci dziękuję, Rand.
Bardzo dziękuję.
Dzień dobry, szukam zaworu pływakowego w starym stylu,
- model Bemis 46 D lub... - A co to takiego?
Jak pan to nazwał?
Zawór pływakowy.
Nie.
Szukam starego zaworu pływakowego, może być Bemis 46 D.
Od lat ich nie sprzedajemy.
- Zna pan kogoś, kto je sprzedaje? - Nie.
Szukam zaworu pływakowego w starym typie, na przykład Bemis 46 D.
Stary zawór pływakowy do toalety?
Macie stare zawory pływakowe?
Panie zastępco.
Niegrzeczna z ciebie dziewucha.
Sklep hydrauliczny
Tak. Macie stare zawory pływakowe?
Takie z zawiasem klapkowym?
Tak, mamy.
- Naprawdę? - Tak.
Zostało nam kilka.
Mam odłożyć panu jeden?
Właściwie dzwonię z Kalifornii.
Z Kalifornii?
Tak, znalazłem was w sieci.
- Dziś to już trzecia osoba. - Naprawdę?
Tak. Nie uwierzy pan, ile w ten sposób zyskaliśmy.
Poważnie?
O tak.
Pomysł szefa. To maniak technologiczny.
Tak jak ja. Korzystam z Internetu od ponad roku.
Niesamowite, co można znaleźć w sieci.
Jeśli podam panu numer karty kredytowej,
wyśle mi pan tę część?
Jasne. Śmiało.
Świetnie. To karta Discover.
Numer...
Halo?
Oddzwonię.
Przepraszam.
Już wiem.
Co? Jaką stronę?
Internetową.
W komputerze. Ludzie na nią trafią.
Zamówią taśmę bezpośrednio od nas.
Dobra, ale jak ją znajdą?
Za pomocą wyszukiwarki
takiej jak Yahoo lub AltaVista.
I jak...
Skąd...
Skąd będą wiedzieć, żeby poszukać taśmy,
jeśli nie wiedzą o jej istnieniu?
Nie muszą wiedzieć.
To jest piękno Internetu.
To wygląda tak.
Już ci mówię.
Siadasz do komputera, włączasz wyszukiwarkę
i wpisujesz to, co cię interesuje.
Łapiesz? Pam Anderson. Cycki.
Cycki Pam Anderson.
I wyskakuje nasza strona.
Nie rozumiem.
Nie musisz.
Ważne, że rozumiem to ja i 30 milionów ludzi.
Aż 30 milionów?
Tyle osób z całego świata korzysta z Internetu.
Możemy dotrzeć do każdego z osobna.
Ale jak chcesz... Przecież zapłacimy fortunę.
To jest darmowe.
Sieć jest darmowa.
- I tak musimy mieć pieniądze. - Tak.
- Na produkcję, dystrybucję... - Tak.
Potrzebujemy inwestora. Nada się każdy dupek z głębokimi kieszeniami.
Znam takich ludzi.
Dlatego prosimy wszechświat,
w naszej nieistotności,
by pobłogosławił nas ciałem i duszą dziecka.
W imię Jati.
Fizyczne narodziny.
W imię Jati.
„Fizyczne narodziny, dzięki którym
„doznamy sansary.
„Wielkiego cyklu życia”.
Dobrze.
Coś robię źle.
Skarbie, niczego nie robisz źle.
Dopiero zaczęliśmy.
Czyż nie jest fajnie próbować?
No chodź.
Chodź tu, niegrzeczna dziewczynko!
Ktoś tu potrzebuje mojego fiuta!
Nie, czekaj. Teraz nie mogę.
Nie mogę.
Mój wielki monolog.
Masz rację.
Jest jutro.
Oszczędź sobie te bzdury o tym, że krzywdzisz tylko siebie.
Wiesz co?
Nie kupuję tego. Twoja córka też nie.
Myślisz, że jest zbyt młoda, by to rozumieć?
Myślisz, że to ukryjesz?
Nawet jeśli nie widzi tego gówna,
które wciągasz nosem, na pewno to czuje.
Czuje to za każdym razem, gdy ją trzymasz i jesteś nieobecna.
Zawsze, gdy nie ma cię w domu, by ją utulić,
bo imprezujesz w jakimś klubie.
Twój organizm przeboleje szkody wyrządzone przez prochy,
ale krzywda, jaką robisz córce, nigdy nie przeminie.
Więc nie mów, że krzywdzisz tylko siebie.
Jeśli w to wierzysz, jesteś na większym haju, niż myślałam.
A teraz oddaj woreczek.
Ja pierdolę!
No nie wiem... Może być?
Może być?
To było niesamowite.
Naprawdę?
Mój Boże!
Byłem przerażony.
Boże!
Ćwiczyłam to do bólu.
W tym sezonie po raz pierwszy dostałam więcej niż dwie kwestie z rzędu.
Jestem z ciebie taki dumny.
Będą zbierać szczęki z podłogi.
Położę się już.
- Nie. - Nie ma jeszcze 20.
- Wiem. - Daj spokój.
- Muszę wypocząć. - Kotku.
Dla odmiany kamera w końcu skupi się na mojej twarzy.
Dobranoc.
Wybacz, maleństwo.
Impreza toczy się dalej. Przed nami kolejne 30 minut muzyki
w najlepszej stacji w LA, 102.7.
Denerwuję się.
Pięknie.
Wyglądasz świetnie.
Tak, w porządku.
Boże, ta piosenka jest super. Głośniej!
Dziękuję.
Nowy scenariusz, pani Anderson.
Dziękuję.
Trzęsie się. Podoba mi się.
Tak, to dodaje takiego...
- Cześć wam. - Cześć.
- Pamela, dostałaś nowy scenariusz? - Tak.
Właśnie w tej sprawie przyszłam.
- O co chodzi? - Mój monolog.
Został wycięty.
Tak.
Teraz po prostu
biegnę do wody i wyławiam woreczek z narkotykami.
Tak. Uznaliśmy, że to ma silniejszy przekaz.
To takie kinetyczne.
Biegniesz i wskakujesz do wody...
Tak, ale chodziło właśnie o to,
że to właśnie dzięki moim słowom...
ona zaczyna rozumieć konsekwencje swoich...
Scena będzie silniejsza.
Bez słów.
Rozumiem.
Jasne.
Jesteś profesjonalistką.
Tak.
Jeśli to przesuniemy...
Mam tego dość.
Już prawie koniec.
To twój ostatni sezon.
- Może. - Pammy, na pewno.
Słuchaj, gdy tylko wyjdzie Żyleta...
Cóż... musi odnieść sukces.
Oczywiście, że odniesie.
Czy kiedykolwiek coś ci się nie udało?
- ...w stu procentach organiczne... - Nie. Mój Boże, czekaj.
Zawodnicy wracają...
...dziecko, studia, emerytura...
...mamy wszystkie najlepsze SUV-y...
Mötley Crüe weszli na szczyt
w latach 80., wydając serię platynowych albumów.
Źli chłopcy z LA byli niekwestionowanymi królami rocka.
Wraz z nową dekadą przyszło nowe brzmienie
prosto z Seattle. Na czele z albumem Nirvany, Nevermind,
grunge wyparł spandex i lakier do włosów
i zaczął królować na listach przebojów.
W roku 1994 zespół Mötley Crüe sięgnął dna,
a ich album o nazwie zespołu...
Tak!
Mój kochany!
Kochanie!
- Jesteś głodna? - Tak.
- Gotowa? - Tak.
Zamknij oczy.
Raz, dwa, trzy!
- Skarbie. - Zapraszam!
Boże!
- O Boże! - Dziś podam
tradycyjną kuchnię mojego ludu.
- Kiedy to zrobiłeś? - To dolmades. Faszerowane liście winogron...
Czekaj!
Mój Boże.
Spanakopita.
To takie ciasto szpinakowe.
Melitzanosalata.
Pasta z bakłażana.
I gwóźdź programu...
Ostrożnie, kochanie.
Musaka.
Co to takiego?
Nie odpowiem, mogę tylko zacząć ją chwalić.
Spróbuję.
- Boże. - Co nie?
Boże!
Melina Mercouri.
Mama ciągle jej słuchała.
Jak ma na imię?
Twoja mama.
Vassiliki, ale mówili na nią Voula.
Voula.
Twój tata też jest Grekiem?
Pochodzi z Minnesoty.
Co?
Z Minnesoty?
- Tak. - Boże.
Poznali się, gdy jako żołnierz stacjonował za granicą.
Nie przestajesz mnie zaskakiwać.
A jak ma na imię twój tata?
David.
David Oliver Bass.
- Nie Lee? - Lee to moje drugie imię.
- Naprawdę? - Thomas Lee Bass.
Tak się nazywam.
Nie miałam pojęcia.
Więc...
Jak ci minął dzień?
Co?
Wycięli mój monolog.
- Co? - Tak.
Powiedzieli...
że scena bez słów ma silniejszy przekaz.
Chwileczkę.
To nic takiego. Przywykłam.
Pycha.
To była twoja wielka scena. Ćwiczyłaś ją do bólu.
- Byłaś taka podekscytowana. - Wiem!
Kurwa!
Przepraszam.
Sama już nie wiem...
Wygłosisz go.
Nie. Daj spokój.
Jebać to.
Wygłosisz ten monolog.
Zostaniesz największą gwiazdą filmową na świecie.
Pójdziesz tam jutro i powiesz im,
że albo nakręcicie tę scenę, albo odchodzisz.
Boże. Chciałabym być taka jak ty.
Dla ciebie wszystko jest proste.
I możesz.
Musisz tylko spojrzeć z tej samej perspektywy.
Kocham cię.
Ja ciebie bardziej.
To niemożliwe.
Jak on się nazywał?
Butchie Peraino.
Wyprodukował Głębokie gardło, całkowicie je sfinansował.
- Głębokie gardło? - Tak.
Tylko zachowaj spokój.
Carpe ten diem.
Może lepiej się nie odzywaj.
- A jeśli będę chciał coś dodać? - To powiedz to w myślach.
Cześć, Butchie.
Mów mi pan Peraino.
Bardzo przepraszam.
Barone's.
Tu ostatnio widziałem moje dziecko.
Co mogę dla was zrobić?
Dziękuję.
Tak się składa, że ostatnio
weszliśmy w posiadanie pewnego nagrania.
Gadaj. Jestem zajęty.
Jasne. To coś, co według nas
ma wielki potencjał komercyjny i, tak się składa,
jest w pańskim stylu.
To bardzo sprośny i jednoznaczny film amatorski.
Na którym...
pieprzą się dwie sławne osoby.
Jasne. Nie jestem zainteresowany.
Co?
Nie spyta pan, kim są ci sławni ludzie?
Jeśli was to tak podnieca, to może mi powiecie?
Tommy Lee i Pamela Anderson.
- Ze Słonecznego Patrolu? - Tak.
- Tak jest. - Seks, obciąganie.
Dosłownie wszystko.
- Są na łodzi. - Nadal nie jestem zainteresowany.
Rozumiem. To dzieje się od lat. Stalone w filmie pornograficznym.
Marlon Brando robiący loda, Rob Lowe.
Słyszałem też o Peggy Lee. Na tym nie da się zarobić.
Załatwicie emisję w kinie, gliny zjawią się tego samego dnia.
Dogadacie się z wypożyczalnią,
a was znajdą. Gliny, prawnicy. Pozwą was.
Nie zarobicie ani grosza. Chłopaki,
nie można się wzbogacić na sekstaśmie z celebrytami.
Jasne? To proste.
W porządku.
Więc odmawia pan?
Moment.
A gdybyśmy sprzedali film gdzieś, gdzie nikt by nas nie znalazł?
Słyszał pan o sieci WWW?
Mówisz o komputerze?
Tak.
To świetny czarny rynek.
W sieci można wszystko sprzedać. Nunczako, a nawet wąglik.
I sekstaśmę.
Nikt nas nie znajdzie.
Jak to możliwe?
To tak jak z reklamami w telewizji.
Wysyła się czek sprzedawcy,
a on przesyła towar pocztą.
Tak samo jest w sieci, ale wszyscy są anonimowi.
Nie można tego wyśledzić. Gliny i prawnicy nie będą mieli gdzie szukać.
Moje nazwisko nie byłoby z tym związane?
Ani pańskie, ani moje, ani niczyje.
Ile wam potrzeba?
Pięćdziesiąt kawałków.
Dobra.
- Tak? - Ale mam pewne warunki.
Jakie?
Od takiej pożyczki chcę 10% odsetek.
Po miesiącu macie płacić raz na tydzień.
A co ważniejsze,
co do waszego filmiku,
chcę 15% zysku brutto
i nie będę negocjował.
Da nam pan chwilę?
Mówiłeś, że to producent.
Nie wspomniałeś, że to lichwiarz z mafii.
A jak myślisz, kim są producenci? Pożyczają pieniądze.
Jeśli coś pójdzie nie tak,
nie chcę skończyć w rzece.
Nikt nie skończy w rzece.
Poza tym i tak padłoby na mnie.
- Dlaczego na ciebie? - Bo ja jestem od pieniędzy.
- Ty? - Zajmuję się finansami.
Ty jesteś od planowania, wysyłki i zaopatrywania.
Kiedy się podzieliliśmy?
Wolałbyś zajmować się kasą?
To ja znam się na przepływach pieniężnych i bilansach.
Chciałbyś odpowiadać za przedsięwzięcie w oczach Peraino?
Tak myślałem.
Ty skup się na taśmie.
Jasne? Resztę zostaw mnie.
Umowa stoi.
Niech Stu się przybliży.
Stu, możesz się przybliżyć?
Idealnie.
Świetnie.
Katie, więcej tyłka, proszę.
Za dużo. Nałożą ograniczenie.
Trochę mniej.
Idealnie.
Akcja.
Cięcie.
Cięcie!
Powtórzmy dla pewności.
Jeszcze raz! Wróćcie na miejsca.
Dobra, jeszcze raz.
Powrót.
Cześć.
Hej, Pammy. O co chodzi?
Wiem, że po tym ujęciu zmieniamy plan.
Pomyślałam, że zanim się przeniesiemy, mogłabym szybciutko
wygłosić ten monolog. Wiecie, który...
Myślę, że warto mieć różne możliwości w postprodukcji.
Nawet gdybym chciał, aktorki dziś nie ma.
To żaden problem. Możecie nakręcić monolog
i wstawić jej zbliżenia ze sceny aresztowania.
Jeśli nakręcicie mnie z lewej, perspektywa będzie się zgadzać.
Kamery są gotowe, a ja jestem ubrana w to samo, jak zawsze.
Nauczyłam się tekstu na pamięć,
wystarczą dwa ujęcia.
Będę w przyczepie. Wezwijcie mnie, gdy będziecie gotowi.
Uwaga, pasażerowie, lot numer 1152 do Montrealu...
Podobno masz pełno magnetowidów.
Całą ścianę.
Świetnie.
HARDKOROWA SEKSTAŚMA PAMELI
Cześć, Danielle. Jest Erica?
Kto to?
Rand.
Poniekąd.
Rand?
- Rand, co ty robisz? - Erica.
Mam do ciebie pytanie.
No co?
Czy zechcesz...
Jezu, Rand.
...zrobić mi ten zaszczyt...
- Co ty, kurwa, robisz? - ...i uczynisz mnie najszczęśliwszym...
hydraulikiem...
- w okolicy? - Dobry Boże.
Mam cię!
- Znalazłem ją. - Znalazł część.
- Wystraszyłem cię na śmierć. - Dzięki, Rand.
- Zabawne. - Dobre, co? Nie oszalałem.
Nie muszę prosić cię o rękę, jesteśmy po ślubie.
Tylko dlatego, że rozwód kosztuje pięć kawałków.
Właściwie osiem.
Może nie jesteśmy razem, ale możemy pójść razem na kolację.
- Cóż... - Na kolację?
Zapraszam cię na kolację w ramach podziękowania.
Za co?
Za toaletę. Dzięki niej znalazłem się na właściwej drodze,
którą właśnie kroczę.
Czyli?
Mógłbym ci powiedzieć i naprawdę bym chciał,
ale zaraz po tym musiałbym ją zabić,
bo nie powierzyłbym jej tej informacji.
Jest poufna.
Choć nikt by za nią nie tęsknił. Mnie by to nie przeszkadzało.
Co ty na to?
Pewnie.
Dziękuję.
Poważnie ty stawiasz?
Świat stoi otworem, madame.
Powiesz mi, o co chodzi?
Z moją cudowną drogą?
- Nie. - Nie?
Bardzo bym chciał, ale to byłoby nierozważne.
Powiem tylko,
że w końcu spełniam obietnicę.
Nie chodzi o mikrofalówkę, która chłodzi?
Zapomniałem o niej.
Miała odnieść wielki sukces.
Teraz odniosę sukces.
Naszedł mój czas. Po tych wszystkich...
falstartach, ślepych zaułkach...
To doprowadziło mnie tutaj.
Będziesz tak o tym mówił, dopóki znów nie spytam, o co chodzi?
To jakaś gra?
W porządku.
Nie będę już o tym mówił.
Ale...
w sekcji ulubionych dań drobiowych gwiazd
będzie kurczak Randa Gauthiera. Wiedz o tym.
Lepiej wybierz krewetki.
Wiesz co?
Jestem pewny swojej męskości.
Bardziej niż kiedykolwiek.
Jakbym w końcu był na fali.
Nie pytaj, o co chodzi. Nie mogę...
Nie zamierzam cię pytać.
- Nie zamierzam. - I dobrze, bo nie odpowiem.
- Wiem. - To kwestia sporna.
- Kwestia sporna. - Wiedz to.
- Wiem. - Dobra.
Chcę tylko powiedzieć, że cokolwiek sprawiło,
że tak się czujesz,
jestem z tego bardzo zadowolona.
Przyzwyczaj się.
Było miło.
Cięcie.
Zajebiście.
Dalej.
Może być?
- Może być? - Tak.
Byłaś niesamowita.
- Naprawdę? - Tak.
Dobra. Okazało się,
że nasz szeryf złapał fuchę i polewa drinki w Barone's,
więc załatwiliśmy nowego bohatera,
zastępcę szeryfa. Posunie cię w tyłek.
- Kto to będzie? - Leon.
W życiu nie wejdzie mi do tyłka.
Erica, nikogo lepszego nie załatwię.
Nie mam zbyt wielu małych penisów w wizytowniku.
Skarbie.
Co?
Nie uśmiechać się.
Jesteście w pieprzonym lochu.
RÓŻNICE NIE DO POGODZENIA
TAK
Mąż - Rand Gauthier
Pamela!
- Dzień dobry. - Gail.
Witaj. Jak się masz?
Miło mi.
- Zapraszam za mną. - Mnie też, dziękuję.
Bardzo się cieszę.
Studio cieszy się bardziej.
To priorytet na wiosnę.
Cudownie.
Na ogół zajmuję się kilkoma filmami naraz,
ale przez najbliższe miesiące mam skupić się tylko na Żylecie.
Wspaniale.
Co mamy w planach?
W planach?
W planach mamy...
ŻYLETA
Szum w mediach.
Telewizja, gazety, radio, okładki, programy śniadaniowe.
Tak to wygląda. Napijesz się wody?
- Coś ci podać? - To niesamowite.
Tak, dziękuję.
Usiądź.
Boże.
Denerwuję się.
Niepotrzebnie.
- Proszę. - Dziękuję bardzo.
Tak więc... Zawsze na pierwszym spotkaniu
zaczynam od ustalenia historii.
Historii?
Historii, którą chcesz opowiedzieć.
Każda dobra kampania marketingowa kręci się wokół pewnej narracji.
Tak.
Odkupienie, zmartwychwstanie, odkrycie się na nowo,
autorefleksja, przetrwanie, miłość.
Sporo tych historii.
Gdy myślisz o karierach innych ludzi, kto jest twoim wzorem?
Pytasz, kogo podziwiam?
Kto jest twoim autorytetem?
Do kogo chcesz się upodobnić?
Dobre pytanie.
Muszę odpowiedzieć, że do Jane Fondy.
Opowiadaj.
Cóż,
sama wiesz...
Gdy zaczynała, była zwykłą dziewczyną z sąsiedztwa.
Gdy wystąpiła w Barbarelli, stała się
wielkim symbolem seksu.
Wiesz?
Potem zmieniła kurs
i odegrała role nominowane do Oscara.
Później została aktywistką. Protestowała na ulicach,
nawet ją aresztowano. Aż nagle w latach 80.
zbudowała imperium fitnessowe.
Tak, miała wiele odmiennych cech.
Była pełna sprzeczności.
Protestowała przeciwko wojnie i sprzedawała kasety z ćwiczeniami.
Jednocześnie była feministką i obiektem seksualnym.
Ludzie obrzucali ją błotem. „Jak możesz tak robić?
„Jesteś hipokrytką”. Nie dbała o to.
Nie obchodziło ją, co o niej myślą.
I to jest w niej najwspanialsze.
Miała gdzieś, co myśleli inni.
Nie próbowała nikogo zadowolić.
Była po prostu twardą seksbombą,
przeciwniczką wojny i aktorką, która sprzedawała kasety.
Jeśli ktoś miał jakiś problem, mógł się pieprzyć.
Jest coś fajniejszego?
To świetna historia.
Wolność.
Tak się czujesz?
Jakbyś musiała zadowolić ludzi?
Robię tylko to.
O cholera.
Kurwa.
Życie jest zajebiste.
Napisy: Maria Karpińska