- Ano ang mangyayari? - Sana mailantad natin ang katotohanan.
Oo. At kailangan nang umuwi ni Justin.
Sana tama ang maging desisyon nila.
Ang magagawa natin ay tapusin 'to na may dignidad.
At kung di nila gagawin 'yon, sila ang kawawa.
Kayo na, Charlie.
Ginawa natin ang dapat gawin.
Sinusubukan akong itulak paalis ni Jill dahil nasasapawan siya
dahil bagsak ang plano niya sa simula pa, at nagpapakaboss siya.
Sa simula, gusto kong maging tapat sa Alpha,
pero di na tapat ang Alpha.
Kung makakapaglaro siya pagkatapos ng ginawa niya,
imposible.
- Nakita ka naming umalis. - Masaya akong sumali sa Charlie.
Walang drama dito.
Galing ako sa lugar na puro drama.
- Mayaman 'yong mga bruha sa gan'on. - Alam ko.
Gusto nila 'yon.
Hoy, nakauwi na kami.
- Ayos, baby. - Hoy!
- Magandang hapon. - Welcome.
- Magandang hapon, kumusta ang paa mo? - Ah, basa pero...
- Pasok. - Medyo nabasa ko 'to.
Lalabas ako, pero nakayapak at hubad ako.
- Salamat sa pagtanggap mo. - Ang lamig.
- Pasensya, di ako dumating ng umaga. - Ayos lang.
Bueno...
Nagmamalabis ako n'ong...
Hindi naman.
Masuwerte kayo dito.
Opisyal na akong Team Charlie.
Nasa ibang lokasyon ako.
Iba ang vibe.
Iba, ang lahat.
May silungan silang doble ang laki kaysa sa nakasanayan ko.
May apoy sa loob ng silungan nila, kaya laging mainit d'on. Masaya ako.
Di ka nahirapang maglakad?
- Sulit 'yon. - Talaga?
- Masaya kaming makasama ka. - Oo.
Salamat, mga ginoo.
Nick.
- Justin. - Masaya akong makita ka.
Wrestler sa wrestler.
Oo, ser. **** oo.
Nadala na namin si Justin sa Camp Beartooth.
Masaya akong nandito siya. Ayos 'to sa amin.
At kung magtatrabaho siya dito, na tiyak,
mas dadali ang trabaho namin.
Pare, ayos 'yan. Oo.
Magkuwento ka sa amin.
Pare. Sinasabi ko sa inyo, nakaiwas kayo sa bala kay Jill.
Oo.
Mabait siya, gusto niyang maglaro, pero araw-araw,
nag-iisip siya ng paraan para magkaroon ng gulo.
- Oo. - Oo.
Parang, "Laro ito." Lagi naming nakikita 'yon.
- Oo, pare. - Napansin namin.
Wala siyang pisikal na magagawa sa atin
kaya manggugulo siya ng isip.
'Yon ang ginagawa niya d'on ngayon.
Sa simula pa lang, naglalaro na si Jill, at magaling siya dito.
At napagod ako, pare.
'Tapos inatake niya ako, at sabi ko, di ako nakikipagtalo.
Kumusta kayo ni Amber?
Mabuti, ayos lang,
pero naging Jill na si Amber.
- Nakabuntot siyang parang nawawalang tuta. - Oo.
Kaya, alam kong sinusubukan niyang manipulahin ang sitwasyon
at itulak ako para umabante siya.
At alam ko lang na ayaw ko nang magtagal pa sa kampong 'yon.
Parang nagbago silang dalawa.
Sabik akong nandito si Justin. Mukhang babagay siya.
May mangangaso ulit sa kampo. Dalawa kami. Susubukan naming mangaso
at maghain ng mga steak ng usa sa ihawan dito.
D'on pumapasok 'yong mga usa. Iikutan ka nila.
Saan ako pupunta?
Isa ang pupunta banda d'on at d'on naman ang isa.
- 30 yarda ang layo. Maghanda tayo. - Sige.
Ang Alpha, di namin alam ang ginagawa nila.
Kaya, nagbabantay kami sa mga senyales nila.
- May palaso tayo. - Ay, wow.
- Ano 'to? Gusto mong magbasa? - Oo, sige.
Ayan.
"Magandang umaga, Charlie boys." "Sana ay maayos kayong tatlo."
Oo.
"Pagkatanggap n'yo kay Justin sa Charlie,
nandaya siya sa pagsira at pagsalakay sa kampo namin."
"Nagnakaw siya ng gamit, pati personal, at nagnanakaw siya ng pagkain sa team."
"Ito ba ang mga patakarang gusto n'yong sundin sa laro?"
"Ganito n'yo gustong tapusin ang laro?"
- Ano sa tingin mo? - Tama ang baybay niya sa Charlie.
Sabihin nating talo ngayong umaga.
- Sulit ang pagod. - Oo.
'Wag kang magtitiwala diyan sa sulat. Nangmamanipula siya. Wala akong tiwala.
Sinusubukan niyang lumipat, pumarito at sabotahiin tayo.
Wala akong tiwala kay Jill kahit kaunti,
pero nakakaligalig 'yong sulat.
At kung totoo 'yon, may dapat tayong pag-isipan nang mabuti,
dahil dawit tayong lahat dito bilang team.
Pero sa ngayon, hindi ako naniniwala dito.
- Di siya katiwa-tiwala. - Hindi.
- Masama siya sa atin. - Oo.
Nag-aalinlangan kami.
Kumakapit sila sa patalim.
- At taktika ng desperasyon 'yon. - Nakita na ang kaya niya...
Umaalingasaw ang dugo.
Nasa itaas tayo ng kampo.
Lintik.
- Ipapabasa rin 'to kay Justin. - Oo.
Bigyan siya ng tsansang pag-usapan 'to pag gusto.
16 NA SOLONG MANLALARO
6 NA SOLONG MANLALARO
KAMPO NG ALPHA
KAMPO NG ALPHA - KAMPO NG CHARLIE
KAMPO NG ALPHA - NATANGGAL NA
ANG GUMAGAWA NG MGA PATAKARAN NILA
KAMPO NG BRAVO - NATANGGAL NA
ANG PINAKAMATINDING LARO NG SURVIVAL
KAMPO NG CHARLIE - NATANGGAL NA
KAMPO NG CHARLIE
ISANG TEAM LANG ANG PUWEDENG
KAMPO NG DELTA - NATANGGAL NA
Nandito ako para maglaro at manalo.
- Hoy, kumusta ang pangangaso? - Di mabuti. Wala kaming nakita.
Wala kayong nakita? Walang muntikan?
Maraming tanda. May mga trail at dumi ng usa.
Oo.
Narinig ko sila pero walang lumabas para mang-ulo at bumati.
Oo.
- May berries o iba? - Berries?
- May kabute. - Mga kabute.
Sige.
Napansin kong alerto sila.
Alam kong may nangyayari. Hindi ko alam kung ano.
Habang wala kayo, nakahanap kami ng sulat
mula sa Alpha, at ipapabasa ko 'to sa 'yo.
- Ayos ba? - Sige.
Sinusubukan akong alisin ni Jill sa laro,
at ang isa sa mga ito pala ay sabotahe.
"Sinira, nilusob ang kampo namin." Walang "nilusob."
Nagpupumilit siya. Pilit na pilit siya dito.
- Di ako naniniwala sa kanya. - Oo.
Kumuha ng gamit. Oo, ang pala, dahil may sobra silang isa.
Personal na ari-arian. Wala akong ninakaw na ari-arian nila.
Nandadaya ako sa buong laro, nagnanakaw ng pagkain.
Kung magnanakaw ako ng pagkain, halatang-halata 'yon.
Talagang sinusubukan niyang mamilit at ipahamak ako.
- Huling laro. - Paghiwalayin tayo.
Di uubra ang mga pang-uutak niya.
Napakahina nito. Desperasyon. Hintayin mo sila.
Wala akong dahilan para magsinungaling sa inyo.
Di ako uupo dito para ipagtanggol ang sarili ko,
pero heto ang katotohanan ng Diyos.
Sinira ko ang trapal.
Sinira mo ang trapal?
Ang trapal lang?
- Trapal lang. - Di 'yon bahagi ng silungan?
O...
Bahagi 'yon.
Ayaw kong makasakit ng tao dito.
Di 'yon ang pakay ko.
Pakay kong manalo, dapat maglaro nang marumi minsan.
- Bahagi 'yon ng silungan nila? - Nawasak 'yon?
Oo, pero dahil sinabi mong walang drama,
kaya ayaw kong... kunin ang mga sleeping bag nila.
Wala akong gustong gawin para maalarma sila
para maghabulan pa dito
at dalhin 'yon sa kampo n'yo.
Pero sinira ko ang trapal, oo. Pinunit ko.
Galaw ng desperasyon 'yon. Di ko nilusob ang kampo.
Oo.
- Sabi ko... - Ang problema ay...
Noong kinausap kang may bakante para sa 'yo, Charlie ka na.
Kadalasan, tama ang unang impresyon ko.
At ayos naman siya, pero, oo, malay natin?
Gagawin ko ang lahat para manalo.
- Oo. - Oo.
Ginawa ko 'yon. Magpapakalalaki ako para akuin 'yon
Pero gusto ko ding dumito.
Mag-uusap muna kami. Pasensya, Justin, babalik kami kaagad.
Sige.
- Masamang-masama 'to. - Oo, masama. Kaya...
Masamang-masama.
Ano'ng palagay mo dito?
Ganito...
Una, ang lahat ng nawala sa kanila ay naitama.
Ayaw ko 'yong nanira ng gamit.
- 'Yon ang... isang bagay... - Isang bagay.
At kinatawan siya ng Kampo ng Charlie n'on.
Nagsinungaling siya, pero naiintindihan ko rin kung bakit.
Parang, ano'ng gagawin natin?
Pagkatapos ng ilang minutong pag-uusap, may sagot na ang Team Charlie.
Dahil pumunta ka sa kampo namin,
pananabotahe 'yon, alam mo ang sinasabi ko?
- Pinapaalis ako, kaya bakit di... - Naintindihan ko.
- Isang daang porsyento. - sindihan ang TNT at sunugin ang tulay?
Naiintindihan ko.
- Di 'yon ang tamang gawin. - Hindi.
Gusto naming may moralidad, lagi.
Puwedeng managot ang buong C d'on.
Oo. Ano'ng desisyon n'yo?
Kaya dapat maghiwalay tayo dahil d'on.
Sige.
Noong tinanggap namin siya, nadawit kaming lahat bilang isang kampo,
at parang matinding dagok 'yon sa amin.
Pero kailangang may moral ako.
Nasa masamang sitwasyon talaga siya.
Naranasan ko rin 'yon sa Delta nang ilang araw,
at naiintindihan ko 'yon.
Sana di niya 'yon ginawa.
Di namin matatanggap 'yong gan'on,
kaya magalang namin siyang pinaalis.
At nagpakalalaki siya, at nagpakatuwid siya d'on.
Nirerespeto ko ang desisyon nila kahit ayaw ko.
Kung uulitin ko 'yon, malamang pababayaan ko na lang 'yon.
Pinaalis sa Kampo ng Charlie at nakasisigurong
di na siya tatanggapin ng Team Alpha...
Parang papunta ako sa garote.
...wala nang magagawa si Justin.
Dapat iputok niya ang flare at umalis siya sa laro.
Akala ko di ako mapapahamak.
Pero sa kasamaang palad, di gan'on.
Baka naglaro ako nang masyadong marumi.
****. 'Yan ang hustisya.
Malayo na ang narating ko,
mahigit isang buwan na ako dito, at matindi ang emosyon ko kahapon
at mababa naman ngayon.
At
dismayado lang ako.
NATANGGAL NA
Nakita ko na ang dalawang panig. Alam ko kung sino ang mananalo dito.
Ngayon, nanaig ang liwanag.
Mananalo tayo dito, di ba?
Oo naman.
9:12 AM - IKA-35 ARAW NAGNINIYEBE - KASALUKUYANG TEMP 16°
Ika-35 na araw na, at hindi na kumakatok ang taglamig sa pinto ng mga team.
Opisyal na itong dumating.
Umuulan ng niyebe!
Tingnan mo 'tong winter wonderland.
- Nakatira tayo sa Alaska sa taglamig... - Diyos ko!
at may snowstorm kagabi.
Ay, baby! Mahika.
Wow, guys, winter wonderland. Tingnan n'yo 'to!
Nagising ako sa niyebe. Magandang araw.
Ito na, baby. Gusto ko 'to.
- Kahit ilang pulgada pa lang... - Tingnan mo!
marami pang niyebe ang paparating.
Diyos ko!
Ang bahaging ito ng Alaska ay may halos 100 pulgada ng niyebe kada taon.
- Diyos ko! - Tingnan mo ang ganda.
Naiiyak na ako.
Napakaganda dito.
May giyera na.
Nangyari na.
Sa kabila ng ganda ng pagbagsak ng niyebe...
Basang niyebe 'to. Mababasa tayo.
Oo, isusuot ko ang snow pants ko.
...paalala 'tong ang mga team ay haharap
sa mas mahihirap na kundisyon sa hinaharap.
Pero di malamig pag nagniniyebe. Malamig pag huminto na.
- Ay, oo. - Oo.
Maliban na lang kung itong laro ng survival
na nilalaro nila ay matapos na.
Pare, di ko akalaing maglalapag ulit ng magpagkukunan,
o kahit anong paglapag.
Laging may nangyayari dito.
Ang huling mahahawakan naming paglapag ay dumating ngayon.
Hay. Baka ito ang tiket para manalo.
Pero Alpha Team ang mananalo dito. Sisiguraduhin ko 'yon.
Sa dalawang natitirang team,
hinulaan ng mga manlalaro kung ano ang naghihintay sa kanila.
May helicopter. Iniisip ko lang kung ano ang susunod?
At malamang hamon 'to.
Pero kung ano man 'yon, handa kami.
Gumagalaw tayo.
Baka uminit tayo.
Ayon. D'on.
May hinala akong posibleng ito na ang huling hamon. Hindi ko alam.
- Sinabi na nga ba. - Oo, ayan.
Sinabi na nga ba.
- Ayan. - Magdagdag ng compass, ayos.
"Dalawa ang natitira, pero isa lang ang mananalo."
Heto.
"May mahirap na paglalakbay sa finish line."
"Masusubok ang pagtutulungan, katapatan, at lakas sa bawat pagkakataon."
"May huling paglapag sa dulo ng tangway, na minarkahan sa mapa n'yo."
"Ang unang team na makakarating sa inilapag ang aangkin sa premyo."
"Para manalo, kailangang dumating kayo na buo ang team n'yo."
"Ang team na kasama n'yo ngayon ang dapat kasama n'yo sa finish line."
"Umalis kaagad sa pagsikat ng araw."
Nandito na tayo. Magsisikap tayo, at makakaratang tayo d'on.
"May mahirap na paglalakbay sa finish line."
Finish line.
Ni hindi ko...
Oo. Ayos. Ito na.
Diyos ko, girl.
'Wag ka munang umiyak, maglalakbay pa tayo.
Kakain tayo ng masarap.
- Kakain. - Tanghalian, hapunan...
- Kakain tayo. - Agahan, tanghalian, hapunan...
Pagkatapos ng 35 araw ng pagharap sa elemento ng Alaska,
isa't isa, at paglalaro sa pinakamainam na paraang alam nila,
nakikita na ang wakas para sa Alpha at Charlie...
- Ito ang pinakamalapit. - ...na naghahanda para sa karera sa dulo.
Ang daan para makarating doon... May tatawiring ilog.
Baka meron din sila.
Wala silang tatawirin?
- Wala kung d'on sila sa pupuntahan natin. - Oo.
Nakikipagkarera kami sa kabilang team, sa oras.
Nakataya na ang lahat ng meron kami.
Sobrang tatag ng isip ng mga babaeng 'yon,
at sa tingin ko, kaya ng pisikal nila, at banta sila sa amin.
Kailangan nating umakyat sa muskeg
para bumaba sa kabila ng bundok na 'to.
- Kita mo 'yang linya ng topograpiya? - Oo.
Nakikita mo ang talas ng mga 'to?
- Pataas-baba 'to. - Oo.
Mga bangin 'to. Kailangang umikot. Hindi natin 'yan maaakyat.
Pero pagdating natin dito, para makarating dito.
Di. Kailangan nating umikot dito.
Hindi tayo makakaakyat diyan.
Bangin 'yan.
Ang paglalakbay na kinakaharap namin sa pagsikat ng araw
ay hindi masusukat,
pero handa na kami.
Samantala, sa kabila ng ilog,
ginugunita ng Charlie Team ang huling gabi nila sa Alaska...
Karangalan 'to.
- Karangalan, mga pare. - Oo. Anuman ang mangyari.
- Sasabak ako sa laban kasama kayo. - Ako din, anumang araw.
...sa paglalaro para sa karera sa dulo.
Ano'ng palagay n'yo sa paglalakbay bukas?
Itutulak ko kayong lahat.
- Kung susuka ako, 'wag kayong mag-alala. - 'Wag habang tumatakbo ka.
Oo. Gawin n'yo ang lahat ng makakaya n'yo.
Kung magpupursige at magtutuon lang tayo sa dapat nating gawin, kaya 'to.
Nakataya ang lahat.
'Yon na, baby.
- Alam mong magsisikap sila. - Oo.
Ang huling gabi natin sa ilang sa Alaska.
Ano'ng nararamdaman mo ngayon?
Gusto kong isiping
ito na ang wakas,
dahil napakahirap magpatuloy.
Oo, girl.
Iniisip ko kung ano ang dinamiko
sa tatlong natitirang miyembro ng Charlie Team.
Ipagpalagay kong...
may kapatiran sila.
Tingnan natin bukas.
Tignan natin kung ang katapatan at lakas nilang magkakasama,
ay sapat para madala silang tatlo sa finish line,
dahil dapat nand'on silang lahat, magkakasama.
Dahil sinabing masusubok ang katapatan at lakas mo.
Sinusubok natin ang lakas natin nitong mga nakaraang linggo.
Magiging napakahirap
talaga sa pisikal bukas.
Ika-36 na araw na, pero di pa nakikita ng mga team ang pagsikat ng araw sa Neka.
Ninenerbiyos at kinakabahan ang dalawang team
sa siyam na milyang paglalakbay na dadanasin nila.
Alam ko kung paano makakaalis dito,
dahil pinag-aralan ko 'to.
Sana.
Kahit iisa ang destinasyon ng Alpha at Charlie
sa dulo ng tangway at halos pareho ang distansya,
gaya ng iba't ibang istilo nila sa laro, magkaiba ang landas ng dalawang team.
Dapat tumawid diyan, kung saan pinakamababa, at balik.
- 'Tapos diretso, ikutan ang isla. - Oo.
Nakikita mong basa d'on ngayon?
Oo.
Ayaw kong mabasa.
Ayaw kong basa ang paa. Hubad ang bota, tatawid sa tubig, at...
Isusuot ulit, aalis.
Ayos na 'yan sa akin. Susundan ko kayong dalawa.
Sige. Mabilis ang lakad natin.
Ayos lang ba?
Gagawin ko ang kaya ko.
Ang Charlie Team, sa kabila ng Neka River,
ay makakatagpo ng medyo bukas na lupain.
Pero para patas, medyo mas mahaba ang ruta nila,
at kailangan nilang tumawid sa mala-yelo ang lamig na tubig.
Simula sa talon, gusto mong...
High tide, kaya maglalakad tayo mula sa likod-bahay.
Oo, bakit hindi? Bakit di dumaan sa likod-bahay?
- Oo. - Isa pa.
Isa pang akyat.
- Sige. - Isa pang akyat.
- Isa pang laro. - Hinihintay ang araw.
Mas maikli ang ruta ng Alpha Team,
pero ang unang bahagi ay dadaan sa mahirap at lubak-lubak na lupain
na halos walang makikita.
ORAS BAGO SUMIKAT ANG ARAW 12:44... 12:43... 12:42... 12:41... 12:40
Tumatawag ng...
- Kaya 'to. - positibong...
Oo. Tuloy-tuloy.
Tandaan, mag-iingat sa paghakbang.
Kakaunti lang ang calories natin.
Kaya ang iniisip nating kaya at karaniwang madali...
Di tayo tatagal.
...napakahirap n'on ngayon.
Lalo na sa unang bahagi, kung saan paakyat tayo.
- Maingat, mabagal. - Ingat sa paghakbang.
Delikado sa paglalakbay ang kada hakbang.
- Oo, mismo. Ayos ba? - Sige.
May daan tayo, 'wag ka masyadong mag-isip.
Two-zero-one.
Dalawang daan at isang degree, baby.
Sige, kaya kailangan natin...
ang kalawakan sa panig natin, isa pa.
Na nangyayari sa buong panahon.
- Kahit akala natin hindi. - Kahit akala natin hindi. Ayos ba?
Kinailangan nating lumaban sa dalisdis na ito, sa putik.
- Pinakapangit dito. - Pinakapangit na lokasyon...
- Walang ******* bentahe! - Walang bentahe, pero...
May bentahe.
Dahil ngayong umaga, mauuna tayo sa Charlie boys.
- Kaunti lang. Oo. - At 'yon ang kakailanganin natin.
Bentahe 'yong wala tayo sa buong panahon.
Kaya, kahit iniisip mong laban sa 'yo ang mundo at buhay...
Hindi lagi.
- Ipanalo natin 'to. - Umuwi tayo sa mga lalaki natin.
Oo.
Mahal kita, girl.
Mahal na mahal kita.
At sa pagsikat ng araw sa kabundukan...
Ito na, araw ng pera.
Ito na.
Ipanalo natin 'to, guys.
- Mahal ko kayo. - Mahal ko kayo.
...nagsimula na ang karera sa kanilang premyo.
Tara na, boys.
Tara na.
Hoy, dahan-dahan.
Alam ko. Ang hirap.
Karera, pero di 'to puwedeng karera, alam mo.
Bueno, hindi ito takbuhan.
Tama ka.
Magpalit tayo pag malapit na sa talon, at pupunta tayo sa mga bearing natin.
Oo.
Habang papasok ang Alpha sa gubat,
papalapit ang Charlie sa unang tatawiring tubig.
Sana may alam akong tula ni Walt Whitman.
Para mapabilis ang paglalakbay nila,
pinili ng Charlie Team ang mas direktang ruta sa destinasyon.
Nag-aalok ito ng mas maikling distansya pero mas maraming tatawiring tubig.
Ito ang unang tatawiring tubig.
Baka puwede nating tahakin 'yon nang di naghuhubad.
Tingnan natin.
Kailangan nating magmadali.
- Gaano kalalim? Masasabi mo? - Masyadong malayo, di kaya.
TEMPERATURA NG HANGIN 35°
Ano'ng tingin mo?
Ano'ng tingin mo? Di ko alam ang nar'on, malulusong ko 'to.
- Gusto mo? - Subukan natin. Susubukan ko.
Baka kailangang bumalik at maghubad.
- Oo. - Hubad?
Oo.
May plano kami na makakatipid kami ng 30 minuto, baka higit pa,
kung d'on kami sa tubig, tawirin 'yon pag kaya,
imbes na umikot sa mga gilid.
Halos hanggang tuhod.
May isa pang tatawiring ilog.
- Oo. - Ayos lang naman, di ba?
- Oo. - Oo.
Habang kumakalma ang Charlie mula sa lamig ng tubig,
hirap na hirap ang Alpha na tahakin ang masukal na lupain sa kagubatan.
Tingnan mo 'to. Nakakabaliw na lupain 'to, pare.
Oo.
Masasabi kong di pa ako nakakalakad sa ganito.
Kapag nasa gubat ka na gan'on kasukal,
ang pinakamagandang gawin ay tumalikod sa pupuntahan mo,
hanapin ang susunod na bagay na direkta sa direksyon mo,
pumunta d'on, at ulitin 'yon.
Dapat pumunta sa bearing paalis sa talon para magawa 'to.
Naririnig mo. Nasa kanan natin.
Nandito na ang talon.
Oo.
Kung didiretso ka,
d'on ako sa bearing, at bibigyan kita ng puno.
Sige.
Sa pagsuong sa ilang, nagtatakda ng gabay
at sumusunod sa bearing nito.
Di kita nakikita.
Pero sa masukal na kagubatang ito, mapanlinlang ang mga bearing.
Diyan ka lang. 'Wag kang gagalaw.
May daanan dito.
Di tayo tatahak ng landas kung gagamit ng bearing.
- Naalala mo, humanap ng pupuntahan... - Oo.
Pero gamitin din ang landas na di gaanong mahirap.
Kung aalis ka d'on, di na gagana ulit ang bearing. Kaya itong...
- 'Yan ba ang two-zero-one natin? - 'Yan.
- Ang layo n'on. - Nakikita mo 'yong patay na puno?
Oo.
Magtuon ka d'on at hayaan mo akong alamin kung nasaan ang silangan.
Diyos ko, 'yong two-zero-one ay parang sobrang pakanan.
- Hindi. - Sige, may tiwala ako sa 'yo.
May
two-zero-one ako sa direksyon ko, silangan.
- Kailangan lang ilagay 'to sa silangan... - Oo.
- at sasabihin nito ang pupuntahan. - Sige.
Lumakad ka pa-patay na puno at...
- Sa pagpili... - tuloy lang.
ng maikling ruta ng dalawang team,
haharap sila sa mga di inaasahang landas.
Di natin 'yan malulusong Malalim diyan sa gitna.
Posibleng bentahe ang ilan,
posibleng balakid ang ilan sa mas mabilis na ruta sa panalo.
- Lalawak pa, tingnan mo. - Oo.
- May isa pang tatawiring ilog d'on. - Oo.
- Nakikita mo 'yong makipot d'on? - Oo.
Naglalakad na nakasalawal ang mga lalaki.
- Dito. - Oo.
Ano sa tingin mo?
Baka puwede 'to.
Mga bota at pantalon. ****.
TEMPERATURA NG HANGIN 35°
TEMPERATURA NG TUBIG 41°
May isa pa.
Diyos ko.
Ang tubig, di mo maramdaman ang mga paa mo.
Ang tanging nararamdaman mo ay
ang matinding sakit.
Sa ilalim ng paa mo,
parang kinukutsilyo at sinasaksak ka.
Nabasa ang junior ko.
Dito ang daan?
Ito na.
Aling daan?
Diretso lang, siguro. Pag nagtalaga ka, di puwedeng umatras.
Umabot ka na sa 50%. Ano'ng gagawin mo, babalik ka?
Tutuloy ka lang, pare.
Ay, ****!
Basa na ang bota ko.
Habang naglalakad kami sa tubig, matindi ang panganib ng hyperthermia.
Diyos ko.
- Nabasa ang bota ko. - 'Yan ang huli?
Malamang hindi.
Kahit magkaiba ang landas ng dalawang team,
may sariling desisyon kung paano nila tatahakin ang ruta,
ang unang magkakamali ng hakbang sa puntong ito...
'Yan ang bundok natin.
...ay may malaking disbentahe.
- Oo. - Ang layo na natin.
Nandito tayo.
Kailangan pa nating dumaan dito, dahil mapupunta tayo sa look na 'yon.
Hindi na tayo makaka-silangan pa.
Hindi.
- Sige. - Sige.
Tingnan mo 'tong magandang trail. Sundan ang usa.
Sabi ng kalawakan, "Tama ang daang pinili."
May isa pa.
Isa pa, Nick.
Papunta na.
Sigurado akong 'yon na ang huli. Umaasa ako.
Gaano kalalim?
- Malalim. - Ang lalim.
Ang lala nito.
Tingnan mo.
- Perpekto. - Heto na.
Salamat, usa, sa pangunguna mo.
Palalim nang palalim 'to.
May isa pa.
Ang ganda nito.
Inakyat natin ang bruhang 'to.
- Kaya, alam mo. - Oo.
Nakikita ko ang look. Nakikita ko ang tubig.
Buwisit.
Napasobra tayo sa silangan.
- Malayo tayo. Nasaan ang two-zero-one? - Kita mo ang linya ko?
Oo.
Doon sa pababa dapat tayo pupunta.
Pagdating namin sa taas,
medyo binago namin ang ruta.
Binago namin ang degree mark, bahagya.
Dumiretso tayo pababa dito.
Bumalik nang kaunti dito.
Kinailangan nating umakyat para makita natin.
Dumiretso ka lang pababa.
Hanggang baywang ito dito.
Putang ***.
Tara na.
Ang bawat team ay hinaharap ang mga pinili nilang balakid.
Nakasunod kami sa mga trail ng usa,
na nagpalayo sa amin sa diretsong daan.
At kasalukuyang dikit ang laban ng dalawang team.
Pero may kumpiyansa pa rin kami.
- Gumagalaw tayo. - Oo.
- 'Yon lang ang mahalaga. - Tama.
Ayos ka lang, Mark?
Nilalamig ako. Nalaglag ko ang bota ko.
May isa pa.
Rinig ko ang tubig.
Matapos dumaan sa masukal na lupain at pataas-baba...
Wow.
humarap ang Alpha Team sa mas malaki at di inaasahang balakid.
Ito ba ang unang look?
Hindi ko alam.
Paano natin 'to iikutin?
Kung ito ang lawa, maling daan 'yon.
Walang nakalagay na lawa sa mapa.
Hindi, ang sabi ay look.
Diyos ko, Amber, ito yata ang lawa.
Bakit ka nagdadalawang-isip?
Dahil parang mali.
Wala tayo dito.
May bulubundukin sa harap natin.
- Oo. - Dito tayo nakatingin.
Gusto nina Amber at Jill na mapunta sa look na ito
at sundan ang baybayin sa destinasyon.
Pero ang paglalakbay nila sa kasukalan,
ay iniligaw sila sa lawang ito.
Walang agos.
Bumaba tayo sa bahaging 'to ng bundok. Kumanan tayo, tama?
- Di tayo pumarito. - Kailangan nating...
- Nasa lawang 'to tayo. - Sige.
- May tiwala ka sa akin? - Oo.
- D'on. - Sige.
Pumasilangan sina Jill at Amber para umikot sa lawa, hanapin ang baybayin.
Panginoong Makapangyarihan.
Ang hirap maglakad, girl. Ang hirap.
Habang nahahadlangan ang Alpha ng tubig...
- Madaling bahagi na, pagmamadali. - ...napagtanto ng Charlie na ang shortcut
ay mas maraming balakid na tubig kaysa inaasahan nila.
Alam naming may mga nakatagong tatawiring tubig,
pero di ko alam na gan'on kalalim at kalayo 'yon.
Kaya, takot na takot kami sa mangyayari kung di namin mapapainit ang sarili namin.
Nagyelo ang bota ko.
Wala akong maramdaman.
Wala.
Panginoong Makapangyarihan.
Sige. Di tayo masyadong nagsayang.
Di naman talaga 'yon sayang.
Kahit iwan sa distansya,
makakaabot ang Alpha at magdidikit ulit sila sa karerang ito.
Diyos ko, ang laking lawa nito.
Pero 'yon ay kung ang ruta ng Charlie ay may mga di inaasahang surpresa pa.
Hindi.
Tatawiring tubig na naman.
Ito na naman.
Baka nagyelo na 'yan.
Lalaki si Paul.
Ang bilis ni Paul ay parang
"Kailangan kong manalo para sa mga anak ko," at mahal ko siya.
- Oo. - Dumiretso siya sa tubig na 'yon.
Sabi niya, oo, at lumusong siya. Oo, lumusong. Oo, lumusong.
- Alam niya ang kailangang gawin. - Oo.
Itinakda ni Paul ang bilis. 'Yon ang kailangan para matapos ang muskeg.
Dahil kadalasang aabot sa bukungbukong mo ang putik.
Kaya, daan ka lang nang daan sa basa sa buong panahon.
Mahirap 'yon sa akin dahil mas maikli ang binti ko.
Kung ganito lang tayo kabilis, walang makakaabot sa atin.
Oo.
Halos naikot na natin 'tong lawa.
♪ itong ***** nagyelo...!
Naikot na natin ang lawa.
Di ko alam na gan'on kalaki 'yong lawa!
- Nick, ayaw ko ang bota. - Ako rin.
Makakakuha 'to ng pinakapangit na review sa Amazon, Cabelas.com.
Iiwan ko 'to sa Salvation Army, gagasolinahan, susunugin ko 'to.
'Yon ang larawan ng review.
"Ang pangit ng mga botang 'to."
Kung d'on tayo dadaan, halos isang milya.
Kung d'on tayo sa kabila, aabot sa dalawa. Doble ito.
Sige, d'on tayo sa pinakamaikling ruta,
at didiretso tayo sa look. Sundin 'tong bulubundukin.
- Tara na, girl. - Tara na.
Alam n'yo 'tong senyas?
- Bilis, mokong. - Gawin mo na.
Tahimik, bruha! Tara.
- Dito ako dadaan. - Sa tubig.
Dahil malapit na ang dalawang team sa mga baybayin,
kapag dumating na ang mga team, huling tulak na para sa premyo.
'Wag kang tumakbo.
- Ayos lang ako. - Dapat magkasama tayo d'on...
Hindi kita iiwan, pangako.
At sa puntong ito, ang mga team ay pantay na sa karera papunta sa dulo.
Malapit na tayo sa baybayin.
Oo, sige.
Tuloy lang tayo pa-silangan hanggang makarating d'on.
Sang-ayon ako.
Kita ko ang look.
Oo.
- Ingat. Ayos ka lang? - Nasira, oo.
Umalis sa trail si Nick pagkakita sa look.
Oo naman.
Dumaan na siya sa mahirap.
Ang ganda!
Ayos! **** ayos!
Pare.
****, Nick.
Pasensya, pare.
Salamat.
Ingatan ang mata.
Kapag nakarating na tayo d'on,
puwede na tayong maglakad sa baybayin.
Ayos, pababa na tayo ng burol.
Makinig ka.
- Naririnig mo ba? - Oo.
Dumiretso d'on.
Oo, baby. 'Yon na.
Kalma, Nick. Kalahati pa lang tayo.
Ingatan mo ang mukha mo.
Nakikita ko ang tubig.
- Diyos ko, ang haba na ng nilakad natin. - Sana.
At sana nabawi natin ang oras natin
at di tayo nawalan ng bentahe.
Ang makarating doon at malamang ito lang ang kailangan kong gawin,
ang manatiling nauuna...
Kaya natin 'to.
Tapos na. Kailangan lang naming magtrabaho nang pisikal.
Madali na mula dito, girl.
Kailangan nating makarating dito, at ngayon, sundan ang baybayin.
Lakbayin lang 'yong linya, ikutan ang look,
at kunin ang premyo.
Madali lang 'yon.
- Oo. - Ilang milya lang.
Susmasyosep.
Nasaan na ang boys?
Sana nasa likuran natin.
Ayos, baby. 'Yan!
Oo.
Lakaran natin ang troso.
Masarap 'to sa balakang pag isang oras na.
Ang tatag ni Paul.
Lumampas na kami sa punto, at medyo bumagal si Paul.
Iba na ang mauna.
Papagurin ka ng muskeg na 'yon.
Oo, talagang pinagod ako, pare.
Pulutin, ibaba ang mga 'to.
Ako ang pumalit, 'yon ang kailangan niya.
Kailangan niya ng ibang taong mauuna sa puntong 'yon.
Nagkamali tayo.
Pero di tayo bumalik.
Pumunta tayo...
- Dahil may mga waypoint at bearing ako. - Oo.
At nagbasa ako ng azimuth bago tayo umalis.
Ginawa nila 'yon?
Marunong ba n'on si Paul?
Survivor ako,
pero hindi ako survivalist,
hanggang sa nakilala ko si Jill.
At ngayon, kabalikat ko ang astig na babae.
Ipinagmamalaki ko ako.
Ipinagmamalaki kita. Patahimikin mo ako kung sawa ka nang marinig 'yon.
Nakakainis na lupa.
- Oo. - Delikadong lakaran.
Sa Team Charlie, nahuli na si Paul.
At para sa huling hamong 'to,
nakasaad sa patakarang dapat magkasamang matapos ang buong team mo para manalo.
Di ako makapagsalita.
Dumaan kami sa makikitid at ngayon, nasa mahirap na parte na kami.
malalaking punong kailangan mong akyatin.
- Kailangan mo ng tulong? - Hindi.
At dito, ngayon, kung yuyuko at tatayo ako, halos mahimatay ako.
Walang ibang maisip kundi,
"Kaya ko bang mag-abante ulit ng paa, at mauulit ko ba 'yon?
Nakakakita na ako ng mga batik, at palayo sila nang palayo sa akin.
Kung hindi makakapagpatuloy si Paul,
pati na rin ang buong Charlie Team.
Ama, palakasin mo ako.
Jill, parang nakikita ko na ang finish line.
Sige, huminga ka lang.
Wala akong ibang nakikita.
- Hanggang saan...? - Sa likod o harap, wala akong nakikita.
Nakarating na tayo sa finish line.
Amber!
Jill!
Amber!
Jill!
Amber!
ANG FINISH LINE
Hinahabol ko ang hininga ko at kapos.
Gan'on kahirap 'yon.
Tapos na ako. Kaya ngayon, laro na ng patatagan ng isip.
- Kumusta ka? - Pagod na pagod.
Tara na, Paul!
- Lintik, baby. 'Yon na. - Oo.
Pare, 'yon na.
Tara na, Paul!
Pagod na pagod na ako.
Tara na! May nakikita ako! Tara na!
Sige. Pero may malay pa ako.
Kaunting lakas ang tumama sa akin.
Nilabanan ko ang huling higa. 'Yon lang ang meron ako.
Nasa tamang daan tayo.
Tama ang daan natin.
Madali na magmula dito, girl, at uuwi na tayo.
Makakauwi na tayo pagkatapos nito, pare.
Itong malalaking bato, maingat akong tumatapak diyan.
Madulas, at ayaw kong matapilok.
Tara na, Paul.
Pinupulikat ang hita ko.
Naku po.
Lintik.
Tara na, Paul.
Kaya natin 'to, tara na, Paul!
- Tatalunin natin sila. - Oo, dapat.
Buwisit na damo 'to.
Ayaw ko ang damong 'to.
Noong nakita kong naiiwan si Paul, alam kong nararamdaman niya 'yon.
Ayos ka lang?
Paul, kaya mo 'to, baby.
Paano ko bubuhatin ang lalaking 'to?
Malakas tayong matatapos, kapatid.
Diyos ko. Ano 'yon?
Sumasakit na ang puwit at balakang ko dito. Banda doon.
Baka nasa gubat 'yon.
Pagkatapos ng 36 na nakakapagod na araw ng survival,
malapit na ang dalawang pagod na team
sa kinakailangang wakas ng laro
at pagkakataong manalo.
Nand'on.
Ay, mahal kita.
- Nakikita ko. - Nakikita mo?
May nakikita akong tatlong taong nakatayo sa baybayin.
Ayos!
Basahin mo 'yan. Gusto kong marinig 'yan.
Ayos!
Lintik.
Ginawa natin ang lahat ng kaya.
Naabot na ng Team Charlie ang huling inilapag,
at may huling mensahe ang laro.
"Ang mabuhay kasama ang mga estranghero...
ang pinakamahirap na sitwasyong kakaharapin,
tinitimbang ang katapatan laban sa pag-iingat sa sarili."
Uuwi na ako.
"Pagiging makasarili..."
Sinisira niya ang balsa ko.
-"...laban sa pagiging di makasarili..." - Angie, malapit na!
"...at ang pagnanais na manalo laban sa sumuko."
Ama, palakasin mo ako.
"Ang survival sa grupo ay nagpapakita sa pinakamadidilim na katangian."
"Puwedeng makinabang sa pagtatraydor,
habang naglalantad ng kahinaan ang katapatan."
"Niyayapos natin ang malakas
at niloloko natin ang mahina,
pero dahil lang sa mga motibo natin."
"Pero sa paghahangad ng pansariling kapakinabangan, nabubuo ang samahan."
Mahal ko kayo.
"Hindi na sagabal ang mga ka-team kundi kinakailangan."
Kaya mo 'to, baby.
"Humuhugot tayo ng emosyonal na seguridad at pisikal na suporta sa isa't isa."
"Baka makasarili pa ang motibo natin, pero ang daan sa tagumpay
ay kailangan ng abilidad at pagsama ng mga nasa paligid natin."
"Dito natatapos ang paglalakbay."
"Nalampasan n'yo ang lahat ng iba."
"Binabati ko kayo."
Ayos, pare!
Ang unang tatawagan ko ay ang kapatid ko,
dahil tinustusan ako ng kapatid ko para pumarito dahil kulang ang pera ko.
Mahal ko kayo!
At iniisip kita, halos lagi.
Nagawa natin.
Natakot ka namin dito, pare.
Oo. Nagawa ko.
Nagdasal ako lagi, at di ko to magagawa kung wala
alam mo na, wala 'yon.
Nanalangin ako sa Diyos na bigyan kami ng lakas para magpatuloy,
ng tamang daan, at protektahan ang lahat, sa magkabilang panig, ang lahat,
pero bigyan kami ng kalamangan, at heto na.
Wala akong sapat para maghagis ng pera...
- Oo, maghagis! - ♪ sa buhay.
- Hindi. - Mababayaran ko ang lahat ng utang ko.
Magkakapamilya na ako.
Pinakamalaking bahagi 'yon nito. Kaya ako nandito.
- Mahal ko kayong lahat. - Oo!
Ayan na ang sasakyan natin pauwi!
Diyos ko, ang lapit na natin.
Tingnan mo ako. Ayos lang 'to sa akin.
Basta nakarating tayo dito. Di ba?
Oo.
Alam kong... di mahalaga ang pera, pero...
pero...
Diyos ko.
Kami ang mga underdog.
Dapat panalo ang mga underdog, di ba?
Pero sa pelikula lang 'yon nangyayari. Totoong buhay 'to.
Naguguluhan lang ako.
Sinasabi sa atin ng kalawakan, alam mo, na tayo ay...
Na kaya natin 'to.
- At... - Ito ang oras natin.
Oo.
Puwede mo akong tanungin ngayon,
puwede mo akong tanungin bukas.
Puwede pagkatapos ng 20 taon.
Lagi kong sasabihin sa 'yo... na oo, siya pa rin ang pipiliin ko.
Wala akong pakialam sa tseke, gusto ko lang manalo.
Gusto ko lang maging sapat.
Sapat ka, baby girl.
Unang beses sa helicopter.
Halos wala na akong lakaspara makapasok.
Boys, 'yon ang pinakamagandang karanasan sa buhay ko,
maliban sa pagsilang ng mga anak ko. Ang daming emosyong dapat pagdaanan.
Ayos, pare. Sino'ng may ganitong tsansa? Tingnan mo kung nasaan tayo.
Binabati ko kayo, Charlie boys.
Binabati ko kayo, boys.
****, ayos!
Pipiliin kita higit sa pera, kailanman.
Tagapagsalin ng Subtitle: April Jean Abendan