Znasz propozycję. Tak będzie najszybciej.
Co myślisz?
Prawda jest taka, że wciąż będzie tu paru leszczy.
Chcemy mieć cię tutaj.
Wy zachowacie drużynę.
- Posłuchaj. - Pozostaniecie lojalni.
Tkwię między zespołami finałowymi.
PRYWATNA DETEKTYW – KENTUCKY
Mam 50% szans na wygraną.
Przecież wiem, że chcecie uciąć łeb wężowi.
Chcecie odebrać im siłę napędową.
Chcemy tylko grać.
Nie odejdę bez wygranej.
Ale Amber też zasługuje na wygraną.
To chyba koniec rozmowy. Ofertę znasz.
Trzymam się z Amber.
Rozumiemy. A my ze sobą.
Musisz zdecydować.
- Nie zostawię jej. - Nie zostawisz?
- Nie zostawię. - Dobra.
W porządku. Do zobaczenia na mecie.
Nie życzę sobie ultimatum.
- Jasne. - To nie są negocjacje.
Zmuszacie mnie do swoich reguł.
- W porządku. - Spoko.
Jesteśmy równymi zawodnikami.
Nie dam się traktować jak uległą sukę.
- Ale... - Chodźcie.
I przestało być miło.
Nie wiem, jak można tak lubić Amber.
- Może jest psychopatką. - Jak cholera.
Już o tym rozmawialiśmy.
- Chciała zostawić Amber. - Tak.
„Przyjdę”. Wiedziała, że Amber zostanie na lodzie.
Co tam się wydarzyło?
Cały czas ściemniała.
Wariactwo.
6 SAMOTNYCH WILKÓW
AMBER – OBÓZ ALPHA
JILL – OBÓZ ALPHA
JUSTIN – OBÓZ ALPHA
LEE – OBÓZ ALPHA – ODPADŁ
TWORZY WŁASNE ZASADY
BRIAN – OBÓZ BRAVO – ODPADŁ
COREY – OBÓZ BRAVO – ODPADŁ
JAVIER – OBÓZ BRAVO – ODPADŁ
TIM – OBÓZ BRAVO – ODPADŁ
OSTATECZNA WALKA O PRZETRWANIE
ANDREA – OBÓZ CHARLIE – ODPADŁA
ANGIE – OBÓZ CHARLIE – ODPADŁA
NICK – OBÓZ CHARLIE
SETH – OBÓZ CHARLIE
TYLKO JEDNA DRUŻYNA MOŻE WYGRAĆ
DAWN – OBÓZ DELTA – ODPADŁA
JOEL – OBÓZ DELTA – ODPADŁ
JORDAN – OBÓZ DELTA – ODPADŁ
PAUL – OBÓZ DELTA – OBÓZ CHARLIE
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
Zamierzam grać i wygrać.
8.15 – 26. DZIEŃ POCHMURNIE – 0,5°C
OBÓZ ALPHA
Widziałam Paula i Setha.
Zapytali, czy podam im strzałę.
Był przy niej list.
O takiej treści:
„Chodź do nas. Zakończmy to”. Wielkimi literami, podkreślone.
Symbol forsy i domek.
Myślą, że nadal są najsilniejsi.
Owszem.
Dopóki tu jestem, nie wygrają.
Wiedzą o tym.
Powiedzieli mi,
że beze mnie nie dacie rady i tak zakończymy rywalizację.
Ostro zareagowałam. Celowo.
Nie przez emocje, specjalnie.
Jasne.
Nie jestem paranoikiem, ale nie ufam ludziom.
Powiedziałam: „Jak śmiecie prosić, żebym opuściła lojalnych towarzyszy?”
- Jasne. - „Po co?”
Mówili, że tak wygram.
Odparłam, że oni będą cacy, a ja wyjdę na zdrajczynię.
Mowy nie ma.
Nie wiem, czy wierzyć Jill.
Naprawdę rozmawiała z nimi pierwszy raz?
Nie wiem.
Poszłam sobie.
„Nie, wróć!”, krzyczeli.
Ludzie mówią jedno, a robią drugie.
- Liczyli... - Że was zostawię.
- Chcieli pójść na łatwiznę. - To prawie oszustwo.
Nie wiadomo, co będzie.
To się okaże.
Potrzebują więcej jedzenia.
Więcej?
Trzech postawnych facetów kontra drobny. Nie w złym sensie.
Masz tylko drobną posturę.
I dwie kobietki. Nie potrzebujemy tyle jedzenia.
Jasne. Idę po drewno i do roboty.
Mam dziś trochę pracy.
Spotkanie z Charlie
zmieniło nieco sytuację.
Muszę
wybrać trudniejszą drogę.
Rano widziałam, jak rozmawiasz z Charlie.
Zmartwiłam się.
Mieliśmy plan na trzy tygodnie.
To, co właśnie powiedziałam, pokazuje,
że zaryzykuję dla ciebie swój los w tym programie.
Nie zrozum mnie źle, mówię z serca.
Pokazałam to i jeszcze pokażę.
Możesz być pewna.
Nie kwestionuj mojej lojalności.
Dobrze?
Wierzę ci.
Zawsze okazywałaś mi serce.
- Mamy plan. - Tak jest.
Mamy plan.
Po drugiej stronie rzeki drużyna Charlie omawia decyzję Jill,
która została w Alphie.
Ale mnie wkurzyła.
Widok racy Angie podniósł ich morale.
Cały czas ściemniała.
Tak.
Chciała mieć więcej czasu, żeby uknuć intrygę.
Ja się stąd nie ruszam.
- Mowy nie ma. - Ja też nie.
Chcieliśmy zwerbować Jill i zakończyć tę grę.
Przeczekamy.
Chyba nic z tego.
Możemy się skontaktować z Justinem.
To byłby dla niej policzek,
a my zyskalibyśmy siłę.
Powiemy, że gadamy z nią od dwóch tygodni,
i zaproponujemy mu to samo.
Ale by się wściekła.
Tymczasem na drugim brzegu Neki
Justin szuka suchego drewna na opał.
W obozie Alpha
Jill i Amber odkrywają, że zapas ryb...
O rany.
...kurczy się szybciej, niż się spodziewały.
Zauważyłam, że nasze zapasy wyczerpują się szybciej, niż powinny.
Nic już nie ma.
Nie wiem, gdzie są.
Justin zachowuje się podejrzanie.
Z głodu można oszaleć.
Justin, jaki ostatnio nam towarzyszy...
INSTRUKTORKA JOGI – ARIZONA
...to inny Justin niż na początku.
Zdarza mu się brać więcej, niż powinien.
To potęguje nieufność w drużynie.
Wczoraj zjedliśmy kolację.
Powiedziałam, że włożymy ryby do torby.
- Nie skończyłam nawet zdania. - Fakt.
A on...
Skubnął parę kawałków i schował pod nogami.
Jak dzieciak chowający słodycze przed kolacją.
Boję się, że Alaska złamała Justina.
W ten sposób.
No właśnie.
„Co ty wyprawiasz, koleś?”
Przecież widać.
Nie zaczynaliśmy z kimś takim.
Podzielmy ryby.
Każdy bierze swoje.
Niech każdy kontroluje swoje porcje.
Hej! Wynocha!
Zima zbliża się wielkimi krokami. Ochrona zapasów...
Tam jest.
...jest tak samo ważna jak ich racjonowanie.
Zaatakowała nas grupa kun.
Widzę cię.
Gram, żeby wygrać.
Ty gnojku.
Jak mamy dotrwać do końca, musimy chronić wszystko.
Pudło.
Pachnie rybą.
Nic dziwnego, że to jadł.
Wynocha!
17.05 – 26. DZIEŃ POCHMURNIE – -1,5°C
To 26. zmierzch w dziczy.
Wyspę znów ogarnia mróz.
Z samego rana...
7.32 – 27. DZIEŃ POCHMURNIE – 0,5°C
...Jill i Amber idą po zapasy.
Justin jest drugim zawodnikiem, któremu świeży połów
przyniósł rewolucje żołądkowe.
No cóż.
Muszę się załatwić.
Dziś rano miałem mdłości.
Leżałem z nadzieją, że to przejściowe.
Teraz myślę, że to przez kiżucza.
Leci z obu stron.
Z każdym dniem jest trudniej.
Na początku połów kiżuczy
po tylu dniach głodówki
był wielkim błogosławieństwem.
Wczoraj było mi niedobrze.
Układ trawienny mi się sypie przez to oleiste mięso.
Teraz nie tylko mi niedobrze,
ale zaczęło mnie czyścić.
Niestety napięcie w obozie Alpha rośnie.
Coś się kroi.
Dziewczyny szukają jedzenia.
Też miałem iść, ale natura wzywała.
Sam już nie wiem.
Dziewczyny dużo rozmawiają we dwie i szepczą.
Nie mam paranoi, ale chyba mnie obgadują.
Wtedy, kiedy tak sobie szeptały, mieliśmy spięcie.
Myślą, że chcę im zabrać ryby. Że źle dzielą racje.
Nie potrzebuję ich zapasów.
Nie mogą mi zaufać,
a ja nie wiem dlaczego.
Nawet swoich nie chcę.
Może się okazać sprytny,
podejść tu i podsłuchiwać.
Mówmy ciszej.
Tysiąc trzysta metrów dalej...
Nie powierzę mu jedzenia.
- W ogóle mu nie ufam. - Nie wierzę mu.
Nie sądziłam, że zacznie kraść jedzenie.
Przez ostatni tydzień wiele drobiazgów pokazało,
że Justinowi nie można ufać.
Głupio to brzmi,
ale w nocy puścił bąka.
Zaczęłyśmy się śmiać.
„Ale cuchnie”.
A on na to: „To nie ja”.
Coś mi mówi, że powinnam się przejmować Justinem.
Puścił bąka i zamiast się przyznać,
powiedział, że to z poprzedniego dnia.
- „Z wczoraj”. - „Był w śpiworze”.
„To smród z wczoraj, był w śpiworze”.
Moja intuicja się nie myli.
Ale potrzebowałam
ostatecznego dowodu.
Zaplanowałam test.
Lepiej, żeby niczego nie ruszał.
Tak. Swoje zapasy zabezpieczyłam.
Dziś rano Jill zastawiła pułapkę.
Poszłyśmy po zapasy.
Naszykowała torbę ze swoim przydziałem.
Na wierzchu położyła rękawiczki i czapkę.
Dowie się, jeśli Justin tam zajrzy.
Na razie to tylko kłamstwa, które może nic nie znaczą.
Może mówi prawdę.
Zastawiłyśmy pułapkę.
Zobaczymy.
Na drugim brzegu, w obozie Charlie,
Seth i Paul szykują się na obserwację Alphy.
Planują kolejny ruch drużyny.
To co, idziemy kogoś poszukać?
Zaczynajmy.
Do dzieła.
Potrzebujemy informacji.
Rano poszliśmy nad rzekę,
żeby poobserwować Alphę
i zebrać informacje.
Gdzie Justin?
Przy odrobinie szczęścia uda się
pogadać z Justinem o przejściu do drużyny Charlie.
- Tam. - Tak.
Naprawia tratwę.
W obozie, na oczach drużyny Charlie,
Jill i Amber odkrywają,
że ktoś grzebał w rzeczach Jill.
Położyłam rękawiczki na krzyż.
Na milion procent.
Tak ułożyłam.
Wszystko jest tak pozawijane,
że nawet nie przypomina mojego ułożenia.
Powiesz, że sama to widziałaś.
Nie zostawiłabyś tego tak rozgrzebanego.
Człowiek, któremu ufałam,
jak wielu innych w moim życiu,
zdradził mnie.
- Chcesz zaczekać, aż tu przyjdzie? - Nie.
Sprawdziłyśmy cię. Zawiodłeś.
- Stary. - Co?
- Nie możemy nawet wyjść? - Co?
Grzebałeś w zapasach.
- Wcale nie. - A jednak.
Specjalnie ułożyła torbę.
Nie było nas pięć minut.
Nie grzebałem w zapasach.
Przeniosłem parę rzeczy, ale nigdzie nie grzebałem.
Kłamiesz.
- Jak chcesz. - Kłamca.
Zaskoczyły mnie.
Oskarżyły mnie o jakieś bzdury.
Miałbym grzebać w waszych rzeczach?
- Serio? - Grzebałeś. Sprawdziłyśmy cię.
Oskarżacie mnie o jakieś wymysły.
Widzicie we mnie zagrożenie.
- A ja się staram... - Nie zagrażasz nam.
Martwimy się o żywność.
Że przez ciebie przegramy.
- Niby kradnę wam jedzenie? - Tak.
Ja nawet nie chcę jeść tej ryby.
Chcecie prawdy?
Miałem sytuację awaryjną.
Wzięło mnie na dwójkę i narobiłem w gacie.
Musiałem zmienić bieliznę. Tam wisi.
- Spójrzcie. - Dobra.
Wszystko przez pieprzone sranie. Mam na sobie bieliznę Lee.
Wszystko poprzewracałem, pędząc do lasu,
żeby nie zesrać się w gacie.
Biegnąc, zrzuciłem twoją czapkę i rękawiczki.
Odłożyłem je jakoś i już.
Z doświadczenia wiem,
że skrajne kłamstwa
wymagają skrajnych wymówek.
Nie możemy ci ufać.
- Kłamiesz nam prosto w twarz. - Nie.
Pierdnąłeś w nocy?
No tak, raz.
- Dlaczego kłamałeś? - Nie kłamałem.
Mówiłeś, że to nie ty!
Nie mówiłem.
Głód i wyczerpanie różnie wpływają na ludzi.
Nie jest mu lekko.
- Gubisz się w tym. - Nie kłamię.
Nie nazywaj mnie kłamcą. Nie kłamię.
Przeniosłem śpiwory, żeby nie nabałaganić.
- Nie wiedziałem, co będzie. - Daruj sobie tę wymówkę.
- To nie wymówka. - Wymówka.
Oskarżacie mnie o coś, czego nie zrobiłem. Wkurza mnie to.
- No to mamy rozłam. - Fakt.
Kłamca i złodziej pozostanie kłamcą i złodziejem.
Okradałeś innych – w porządku.
Czemu uwierzyłyśmy, że nie okradniesz nas?
Chcę pokonać Charlie tak samo jak wy.
Ukradłem tamte śpiwory,
żeby zniszczyć rywali.
Nie zamierzam szkodzić naszej drużynie
ani dążyć do jej rozpadu.
To byłoby samobójstwo.
Wszystko, co zrobiłem Delcie,
tę kradzież i tak dalej,
wcześniej omówiliśmy i przemyśleliśmy.
Wspólnie. Gdy przyniosłem śpiwory
i przyszedł mróz, nikt nie narzekał.
Nie zamierzam narażać naszej wygranej
ani naszych szans
przez głupie zapasy ryb.
Obiecuję.
Przysięgasz na życie Jayli?
Przysięgam na życie córki.
Tyle to dla mnie znaczy.
Zamierzam grać i wygrać.
Nie obchodzi mnie, kogo zranię.
Chcą mną manipulować i się mnie pozbyć? Niech tak będzie.
Zagram w ich grę.
Możemy dalej być drużyną?
Raczej nie mamy wyboru.
Jeśli tak trzeba,
muszę porozmawiać z Charlie.
Ciężkie czasy, ciężki arsenał.
Drużyna Charlie kontynuuje obserwację Alphy.
Justin pojawia się na drugim brzegu Neki.
Alpha świetnie sobie radziła.
Aż nagle wypadliśmy z drogi.
Nie wiem, czy coś uknuły, żeby się mnie pozbyć,
czy chciały mnie do tego nakłonić,
ale dostrzegam sygnały.
Może chcą zostać we dwie i zgarnąć moje jedzenie. Nie wiem.
Ale zdecydowanie naciskają.
Mam dość.
Ze mną się tak nie pogrywa.
Nie pozwolę.
Co jest?
Dzień dobry.
Zimna noc, co?
Tak, ale mam dwa śpiwory.
Brawo.
Chciałbym z wami porozmawiać.
- Chcecie usłyszeć prawdę? - Oczywiście.
Jill próbuje mnie nakłonić do opuszczenia drużyny.
Amber tkwi w jej cieniu.
Nic nie zrobi, Jill jest dla niej święta.
Oskarżają mnie o kradzież jedzenia.
Emocje w nich aż kipią.
Tak to wygląda.
Udało nam się skontaktować tylko z Jill.
Stąd nasza propozycja.
Po tym wybuchu wiem, że się myliliśmy.
Jesteśmy ci winni przeprosiny.
Zapraszamy do nas.
Pełna demokracja, żadnych kłótni.
Zapraszacie mnie?
Źle trafiłeś i już. Przejdź do nas, kończmy to.
Przyjmuję propozycję.
Dołączę do drużyny Charlie.
- Alpha słabnie. - Tak jest.
Jeszcze dziś.
Byłem zestresowany i niepewny.
Nie wiedziałem, jak zareagują.
Już zrobiły ze mnie czarny charakter.
Ale właśnie na to liczyłem.
Dobry wybór.
Nie rób niepotrzebnych dramatów. Niech się domyślą.
- Oczywiście. - Wymknij się.
- Bez awantury. - Super.
- Dzięki. - Spoko.
Wrócę za nieco ponad godzinę.
Jasne.
Najlepszy możliwy ruch.
- Cieszę się. - Słusznie.
Jill i Amber znów wybyły.
Justin ma krótką chwilę na powrót do obozu Alpha,
zabranie rzeczy i wymknięcie się.
Od początku chciałem być wierny Alphie.
To Alpha mnie zdradziła.
Próbowałem dogadać się z Jill, ale mam już dość.
Teraz się zacznie.
Jesteśmy tu od wielu tygodni.
Wszyscy są wycieńczeni.
Czas podnieść poprzeczkę.
Rozpalmy ogień i kończmy zabawę.
Opuszczając obóz, dokonałem sabotażu.
Mam nadzieję, że odpadną.
Nie dam sobą pomiatać.
Nie chcę nawet myśleć o Jill i Amber.
Nie jestem emocjonalny. Taki jest świat.
Chcę wygrać i wrócić do domu.
Tęsknię za córeczką.
Codziennie o niej myślę.
Oby wiedziała,
że nie wrócę do domu bez wygranej.
Obiecałem to.
Mam dwa wyjścia.
Odejść. To nie dla mnie.
Drugie – zobaczyć, co powie Charlie.
Nie mam wyrzutów sumienia.
Po ucieczce Justina
Jill i Amber znajdują splądrowany obóz.
Co za dupek.
Wiedziałyśmy, że nie można mu ufać.
Walić tego złośliwego gnoja.
Zabrał nam dach.
Postradał zmysły.
Jest najgorszy. Masakra.
Jestem wściekła.
Zamiast powiedzieć nam to w twarz,
pociął plandekę
i uciekł jak tchórz.
Facet naprawdę stracił poczucie rzeczywistości.
- Fakt. - Oszalał.
Nie popełniłam dotąd błędów.
Zaufałam tylko niewłaściwej osobie.
Spędziłyśmy z nim miesiąc.
Nie zrobił tego jako ktoś obcy.
Mieszkaliśmy razem miesiąc.
Mówiliśmy, że jesteśmy rodziną.
Tu, w tym obozie.
Przysięgał na życie swojej pięcioletniej córki,
kłamał nam w twarz.
Wszystko, co zrobiliśmy Delcie i Bravo,
co zamierzaliśmy zrobić Charlie,
robiliśmy jako rodzina.
Jeśli to nie pokazuje, jaki jest Justin...
Nie mam nic więcej do dodania.
Nie odszedł z godnością.
Nie złamał nas. Będziemy walczyć dalej.
Żegnaj, Justin.
Zbudujemy lepszy szałas.
Zgadza się.
Nabrałem nadziei.
Czuję ulgę, choć nie przekroczyłem rzeki.
Po ostatnich 24 godzinach jestem pełen nadziei.
Nie mogę się doczekać tego, co teraz będzie.
Pójdę dłuższą trasą. Chętnie się przejdę.
Teraz zrobię wszystko, by wygrać.
Co za piękny dzień.
Co tam? Tu jest głębiej?
Na środku jest płytko.
Idź na paluszkach.
Cieszę się. Nabrałem nowej energii.
- Fajnie, że jesteś. - Dziękuję.
- Spoko. - Dobrze tu być.
Spójrz mi w oczy. Żadnych gierek?
Żadnych gierek, stary.
Masz moje słowo i mój honor.
- Jestem w Charlie. - Tu nie ma gierek.
Koniec zabawy. Skopmy im tyłki.
I tak trzeba było załatać dziury.
Jill i Amber naprawiają schronienie,
zanim temperatury znów spadną poniżej zera.
Za każdym razem robimy to lepiej.
Porządnie naprawimy tę ścianę.
Nie wiem jeszcze czym.
Justin dopuścił się zdrady
i będzie musiał z tym żyć.
Wzięli go do Charlie,
bo zmyślił jakieś wielkie,
wywołujące współczucie kłamstwo.
Nie wiedzą, że jest patologicznym kłamcą,
więc mu uwierzyli.
To sprawa osobista.
Przesadził.
Tak nie można.
Podjęłam decyzję.
Wyślę wiadomość drużynie Charlie.
Powiem im prawdę, bo to jasne, że nie był z nimi szczery.
Nie zna tego słowa.
„Cześć, Charlie!
Mamy nadzieję, że macie się dobrze.
Musicie poznać fakty”.
Tak.
„Gdy przyjęliście Justina,
ukradł nam sprzęt i zdemolował obóz.
Ukradł nam też jedzenie”.
Co dodać?
„Tak chcecie w to grać?
Wedle takich zasad?
Chcecie skończyć to z kimś takim?”
Masz strzałę?
Tak, mam też małą flagę.
Dobrze napisana wiadomość.
Piłka jest po ich stronie.
Ujawnimy prawdę.
Ich los
i reszta rozgrywki są teraz w ich rękach.
Piłka po waszej stronie.
Justin się nauczy,
że nie zdradza się rodziny.
Rodzinie się tego nie robi.
Siedzę i czekam na tę racę.
Na nic innego nie zasłużył.
Napisy: Konrad Szabowicz