Za nami 20 dni w mroźnej alaskańskiej dziczy.
Zostało ośmiu zawodników w trzech drużynach.
W drużynie Bravo jest tylko jeden,
co jest niedozwolone.
Jeśli Javier nie dołączy do innej drużyny, odpadnie.
Ostatnia deska ratunku.
Javier chwyci się brzytwy.
- Nie przyjdzie tu? - Nie. To byłoby głupie.
Za żadne pieniądze
nie dołączę do drużyny demonów.
Jeśli drużyna po drugiej stronie rzeki mnie nie przyjmie,
będzie po mnie.
Javiera czeka ośmiokilometrowa wędrówka na drugą stronę rzeki.
Alpha postanawia ograbić jego obóz.
Nie będę czuć się winna, bo ten okropny facet
nie ma czego szukać po tej stronie.
Nie chcę go widzieć.
Co tu się...
Teraz wszyscy zobaczą, jaki to psychopata.
Spalił obóz. Nie ma zapasów.
Wracać nie zamierza.
A tam go nie ma? Byłby fart.
Zawarliśmy z Paulem układ. Operacja Huczy Las.
Huczy Las.
Operacja Huczy Las.
Chcieliśmy się pozbyć Delty i Bravo.
Gdy zostaną tylko dwie drużyny,
wrócimy do uczciwej gry.
Jeśli Charlie go wezmą, to są głupi.
Ich obóz spłonie następny.
Ale jeśli Charlie z niebywale głupiego powodu
postanowi przyjąć Javiera,
załatwimy ich.
Z Alphą się nie zadziera.
Zaczekamy, aż ten śmieć zrozumie,
z czym się mierzy.
Dobro zwycięży. Zawsze.
Zabrałem wszystkie narzędzia, z którymi ja i Brian zaczęliśmy.
Dam Charlie propozycję nie do odrzucenia.
Co się dzieje?
- Co tam? - Cześć, nieznajomy.
Jestem Javier, z Ohio.
Zależy mi tylko na tym,
żeby te demony nie zwyciężyły.
Nie znacie mnie. Wiem, że jesteście zżyci.
Przybywam z prośbą.
Weźcie mnie do drużyny.
Choćby po to, żebym mógł się zemścić
i ich pokonać.
To sprawa osobista.
Przez nich odpadł mój kumpel.
Splądrowali mój obóz, okradli mnie.
Siła tkwi w liczebności.
Zależy mi na ich porażce.
Jeśli wtedy zechcecie,
żebym odszedł, wystrzelę racę.
Ale pozwólcie mi do was dołączyć,
by ich pokonać.
8 SAMOTNYCH WILKÓW
AMBER – OBÓZ ALPHA
JILL – OBÓZ ALPHA
JUSTIN – OBÓZ ALPHA
LEE – OBÓZ ALPHA – ODPADŁ
TWORZY WŁASNE ZASADY
BRIAN – OBÓZ BRAVO – ODPADŁ
COREY – OBÓZ BRAVO – ODPADŁ
JAVIER– OBÓZ BRAVO
TIM – OBÓZ BRAVO – ODPADŁ
OSTATECZNA WALKA O PRZETRWANIE
ANDREA – OBÓZ CHARLIE – ODPADŁA
ANGIE – OBÓZ CHARLIE
NICK – OBÓZ CHARLIE
SETH – OBÓZ CHARLIE
TYLKO JEDNA DRUŻYNA MOŻE WYGRAĆ
DAWN – OBÓZ DELTA – ODPADŁA
JOEL – OBÓZ DELTA – ODPADŁ
JORDAN – OBÓZ DELTA – ODPADŁ
PAUL – OBÓZ DELTA – OBÓZ CHARLIE
OUTLAST: RAZEM PO WYGRANĄ
Zamierzam grać i wygrać.
- Możemy to omówić? - Jasne.
Daj nam dwie sekundy.
Pewnie.
- Trzeba uważać. - Posłuchaj.
Uczę debatowania.
Lepszej mowy w życiu nie słyszałem.
Poprę waszą decyzję,
ale nie chcę zakłócać naszej dynamiki.
Chyba że to zakończy grę.
Widać, że nie kłamie.
Sami widzieliście.
Mówi prawdę.
Javier, czapki z głów.
Co za wytrwałość.
Ale Jill i ja zawarliśmy sojusz, by zlikwidować Deltę i Bravo.
W grę wchodzi lojalność.
Mamy w głowach masę myśli.
Mamy plany B do planów B.
Wszystko razem.
Drużyna podjęła decyzję.
Javier.
No dobrze.
Porozmawialiśmy. Współczujemy ci wszystkiego,
co cię spotkało.
Chcemy się zemścić za ciebie i za Deltę.
Nie damy Alphie wygrać.
Ale jeśli chodzi o nasz obóz,
nie chcemy w nim więcej osób.
Chcielibyśmy mu pomóc.
Ale nie chcemy też wkurzyć Alphy,
bo wiemy, do czego jest zdolna.
Gdybyśmy go przyjęli, zrobiłoby się nieciekawie.
Musimy ci odmówić. Przykro mi.
Szkoda.
- Przykro mi. Naprawdę. - W porządku.
Szkoda, że tak wyszło.
Naprawdę ci współczuję.
Nie ma sprawy.
- Cześć. - Trzymaj się.
- Powodzenia. - Dzięki.
Chciałem wygrać dzięki umiejętnościom.
Pokazać, że umiem przeżyć.
Może byłem naiwny.
Mógłbym spędzić tygodnie,
jeśli nie miesiące,
wspominając tę sytuację
i myśląc, co mógłbym zrobić inaczej.
Ale mam dość gdybania.
Najpiękniejsza raca, jaką widziałam.
Czuję spokój, wiedząc, że grałem honorowo,
z szacunkiem i uczciwie.
Niestety mój czas się skończył.
- To była dobra decyzja. - Słuszna.
Dotąd każdy nasz plan się sprawdził.
Nie wahajmy się.
Bierzmy sprzęt i wracajmy.
Po 20 dniach zostało siedmiu graczy.
Tworzą dwie drużyny.
OBÓZ CHARLIE
Wiecie coś o Jill?
Jest twardzielką.
Dobrze byłoby ją mieć w drużynie.
Poważnie.
Ja jestem za. Byle uczciwie.
Skoro Delty i Bravo już nie ma,
wiem, jak możemy podzielić Alphę
i zakończyć zmagania.
Kluczem jest Jill.
Możemy odebrać im Jill. Będą cierpieć.
- Jak zgarniemy Jill... - Koniec gry.
Koniec gry.
- Dom, burgerek, piwko. - Tak.
Jill jest najsilniejsza w drużynie.
Jej umiejętności pasują do nas.
Przydałaby się nam.
Jeśli w ten sposób wygramy i zakończymy tę grę,
wrócimy do bliskich,
musimy spróbować.
Jestem za.
Trzeba ją wybadać. Działać powoli.
- Szachy, nie warcaby. - Tak.
8.11 – 22. DZIEŃ POCHMURNIE – 1,5°C
Coś zżarło kraba. Spójrz.
Wygląda pysznie.
Pusto.
Jill spróbuje przejść na drugi brzeg.
Tam się z nią spotkamy.
- Dobra. - Wyczujemy ją.
- Niedługo wrócę. - Powodzenia.
No dobrze.
Spróbuję wrócić przed zmrokiem, bo nie mam światła.
Ognisko i kolacja będą czekać.
Wiem.
Paul i ja musimy się spotkać,
bo wypełniliśmy misję.
Pozbyliśmy się Delty i Bravo.
Musimy pomyśleć, co dalej.
Oby dotrzymanie umowy nam pomogło.
Kończymy tę grę.
Ale nie polegamy tylko na Jill.
Chcemy tego, ale mamy też plan B.
Dzień dobry.
Cześć.
Jak leci?
Nie ma za co. Pozbyliśmy się Delty.
Dziękuję.
Plan był taki,
że my załatwiamy Bravo, a wy Deltę.
- Ale nie byłam pewna. - Cóż.
- Udało się. - Fakt.
Wystarczyło siedzieć i patrzeć. Zrobiliście niezłą zadymę.
Pora na następną sprawę.
- Mów. - Mamy dla ciebie miejsce.
Rozumiem.
Jak myślisz, co z tego wyniknie?
- Gra szybko się skończy. - Tak.
Chyba że chcesz zaczekać miesiąc, aż ktoś padnie z głodu.
- Nie. - Możemy czekać.
Mam silną relację z Amber.
Szkoda, że nie ma miejsca dla...
Dwóch osób.
Przygotowałem ci nawet posłanie.
- Paul. - Serio.
Tak skrócimy nasz pobyt.
Zrealizujesz swój cel, ja zbuduję dzieciom dom.
Każdy ma jakiś plan.
Nie chcę tego robić drużynie.
Rozumiem.
- Przedstawiam tylko opcje. - Wiem. Chcę dołączyć.
Muszę myśleć o sobie.
Chciałabym, żeby na samym końcu cała Alpha stanęła na brzegu,
ciesząc się z wygranej.
Ale może tak nie być.
Dlatego muszę dbać o stosunki z Charlie.
Choć mi się to nie podoba, nie wyjadę stąd bez nagrody.
Czemu czuję się jak zdrajczyni?
Ja odszedłem z Delty i się tak nie czuję. Miałem dobry powód.
O rety.
Muszę zapomnieć o uczuciach.
Na razie emocje aż kipią.
Powinnam kierować się tylko rozsądkiem.
Propozycja jest aktualna.
Spotkajmy się jutro.
Tak czy siak, będziemy grać uczciwie.
My też.
- Dobra. - Obiecałam.
Mówię tylko, że można to przyspieszyć.
- Wrócę tu jutro. - Dobra.
- Widzimy się jutro. - Do jutra.
Przekaż, że nie mogę się doczekać.
- Cześć. - Pa.
Paul i Jill wrócili do swoich obozów.
Leci.
Dylemat Jill, który może odmienić grę...
Rany, nareszcie jakiś zrzut.
...zagłusza odgłos helikoptera.
Jeszcze mniejsza paczka.
A rozmiar ma znaczenie.
- Oj, ma. - Zabawne.
Zrzut zapowiada ryzykowną misję z szansą na nagrodę.
„Kiżucze zaczynają tarło.
Są w jeziorze na północy”.
„Ruszajcie jak największą grupą i nałapcie ryb,
zanim nadejdzie zima”.
„Źródła żywności się kurczą”.
Obie drużyny dostały sprzęt wędkarski
i współrzędne łowiska,
w którym można złapać pstrągi i kiżucze.
Zbliża się koniec sezonu.
To może być ostatnia szansa na zrobienie zapasów białka
przed nadejściem zimy.
To tutaj. Nasze jezioro.
Jeśli podejmą się misji, będą musieli poświęcić czas,
energię i cenne kalorie na wyczerpującą wędrówkę.
Dużo kalorii.
Sporo kalorii. Nie mamy wyboru. Nie mamy jedzenia.
Poddamy próbie ich umiejętności wędkarskie.
Istnieje duże prawdopodobieństwo, że nic nie złowią.
Musimy zrobić zapasy, żeby wygrać,
bo zbliża się zima.
Możemy się tylko przygotować.
Reszta w rękach losu.
Tak.
Misja zaczyna się jutro.
- Zobaczymy. - Jezioro na północy.
Spotkanie Jill z drużyną Charlie
i zapewnienie jej miejsca w drużynie należy przełożyć.
Czeka nas starcie z przeciwnikami.
Zgadza się.
Ciekawe.
Chcąc zapewnić sobie wygraną,
zamierzam dołączyć do Charlie.
Ale muszę to przełożyć.
Spójrzmy na mapę. Macie wszystko?
- Tak. - Tak.
Jestem sfrustrowana, bo toczy się nieustanna walka.
Próbuję przetrwać,
a jednocześnie grać w tę grę.
Umieramy z głodu.
A teraz czeka nas wyczerpująca wędrówka.
Dzień 23.
Kuźwa, jak zimno.
Drużyna Charlie zmierza do miejsca,
które wskazał wczorajszy zrzut.
Uwaga na kije.
Mam połamać gałęzie?
Nie, dam radę.
Pięciokilometrowa wędrówka nadwyręży ich osłabione ciała,
a zdobycz to nic pewnego.
Mam nadzieję, że uda nam się coś złowić.
Umieram z głodu.
Chyba tracę pół kilo dziennie,
więc staram się ograniczać aktywność.
Ryzyko płynące z tego przedsięwzięcia jest przerażające.
Chryste.
- O wszystko zahaczam. - Cholera.
W innej części mapy...
Ale dziś pojemy.
Drużyna Alpha zmierza do tego samego łowiska.
Smażona rybka
Jasna cholera.
O Boże.
- Niedźwiedź? - Tak.
Ale wielgachne.
Jak ślad Wielkiej Stopy.
Kawał chłopa.
- Albo baby. - To zmienia postać rzeczy.
No.
Panie i panowie,
jesteśmy.
Drużyna Charlie dociera na miejsce jako pierwsza.
- Do dzieła. - Do dzieła.
Mogą wybrać, gdzie zarzucą wędki.
Potrzebujemy białka i tłuszczu.
Nie jadłem od trzech, czterech dni.
Wszystkim jest ciężko. Nasze ciała same się trawią.
Jeśli Jill do nas nie dołączy,
czekają nas całe tygodnie w tej dziczy.
Musimy nałapać ryb.
Uczestnicy dostali tylko żyłkę i kilka przynęt.
Muszą sobie poradzić bez narzędzi, jakimi dysponują zwykle wędkarze.
Zrobiłem kilka wędek i parę haczyków.
Zobaczymy, co będzie.
Mam branie. Spora sztuka.
Dajcie podbierak.
Ożeż!
- Weź siatkę. - Ja to zrobię.
Zgubiłem go.
- Szlag. - Nie ma?
Zerwał się.
Ta wyprawa to nie tylko szansa na zdobycie niezbędnego białka,
które pozwoli przetrwać zimę.
Są i sąsiedzi zza rzeki.
- Tak. - Tutaj?
Charlie byli pierwsi.
To też szansa dla pozostałych drużyn,
by przyjrzeć się rywalom.
Jeśli chcemy pogadać, to możemy,
ale najpierw wypada coś złowić.
Odstraszą ryby.
Za daleko.
Niczego nie złapią.
Musimy być cierpliwi. Ryby krążą po jeziorze.
Branie! Dajcie podbierak!
Idę.
Powiem ci kiedy.
- Przestań. - Przestań.
Cholera.
Jest nasz.
Złowiłem rybę pierwszy. Małą, ale pierwszą.
- Muszę pocałować gnojka. - Dawaj.
Zaczęliśmy dzień,
patrząc, jak drużyna Charlie łapie pierwszą rybę.
- Branie. - A potem drugą. Wściekłam się.
Podbierak!
- Dalej, wyciągaj! - Wyciągnij ją!
- No! - Tak jest.
Z bólem przyznaję, że to silniejsza drużyna.
Tak!
Jest twoja.
Pierwsza ryba na Alasce.
Mam rybkę.
Przydałoby się słońce.
- No nie? Czekam. - Tak.
W cieniu nie żerują.
- Mam branie. - Branie.
- Tak jest, dawaj. - Masz?
Jest.
- Całujesz? - Pewnie.
Jeszcze jedna!
Dawaj ją. Kocham cię.
No cóż.
Masz coś, Justin?
Jeszcze nie.
Głupota.
Ten sprzęt jest do bani.
Łowimy po zacienionej stronie.
Nie mogę stać i patrzeć,
jak ktoś robi coś lepiej niż ja.
Bo jestem najlepsza.
Nie umiem przegrywać.
Łowiłam na zawodach.
Miałam sponsorów.
Mam własną łódź.
Nałowię ryb.
Burczy mi w brzuchu.
Już prawie.
Rozetną tę rybę?
Proszę. Pychota.
Dobre, prawda? Takie maślane.
Życie.
Zjadłabym wszystko naraz.
Mam jedną.
Tak jest.
Zerwała się.
- I tak cię mam, suko! - Tak!
I wtedy wyszło słońce.
Nie tylko dosłownie. Ale wyszło.
- Coraz większe! - Tak!
Jedna za drugą.
Kiżucz za kiżuczem.
Dałam czadu.
- Wymiatam! - Tak jest.
Głośno!
- Mam rybę! - Mam!
Brawo, mała!
Ale bydlę!
Spójrz, Amber!
O Boże!
Złapałam swoją pierwszą rybę.
Cześć. Chcę cię zjeść.
Rewelacja.
Patrzcie na niego!
O tak.
O Boże!
Słońce zaczyna zachodzić, przypominając, że czas się zbierać
i wrócić do obozu, zanim się ściemni.
Drużyna Charlie złowiła 12 ryb,
głównie pstrąga źródlanego w przedziale 2,5–3,5 kilo.
Wszystkim dobrze poszło.
Wiedzieliśmy, że się najemy.
Żałuję, że to koniec.
Dzień za nami, trzeba myśleć o strategii.
Co za dzień!
Jill by nam się przydała.
Mogę zabrać do Charlie swoje ryby i wygrać program.
Ale to mój wybór.
To spory ciężar na barkach.
Drużyna Alpha złowiła trzy kiżucze,
od ośmiu do dziewięciu kilo każdy.
Obie drużyny zdobyły dość białka, by przeżyć tydzień.
Zależy od konserwacji i podziału mięsa.
Mniam?
Mniam.
Drużyna Alpha wróciła do obozu.
Rybka do brzuszka.
Cieszy się owocami swojej pracy.
To chyba ta twoja.
Dzięki, słonko.
Szamaj.
Zwęglone zęby i tak dalej.
Świadomość,
że to nasza zdobycz...
- No. - I że w ogóle jemy.
Co za osiągnięcie.
Oczywiście, zasłużyliśmy.
- Uczciwa zdobycz. - Takie jest życie.
W obozie Charlie...
I jak?
Lepszej ryby nie jadłam.
...zdobycz bardzo poprawiła morale
i napełniła żołądki.
Jestem dumna z naszego połowu.
Każdy złowił przynajmniej jedną rybę.
To najlepszy dzień w moim życiu. I to dzięki wam.
- Świetny dzień. - Pięknie.
To był wspaniały dzień. Jestem z was dumny.
- Wzajemnie. - Nawzajem.
Dary Alaski.
Alaska nie szczędziła darów.
To co, żegnamy się?
- Dobrej nocy. - Pa.
9.07 – 24. DZIEŃ POCHMURNIE – 1,5°C
Dzień 24.
- Gotów? - Tak.
Drużyna Charlie buduje wędzarnię, używając pułapek na kraby.
- Tu jest dobrze? - Chyba.
Dzięki temu zakonserwują ryby,
wydłużając ich okres przechowywania
bezterminowo.
- Świetnie. - Może być.
- Gra. - Super.
Wczorajsza uczta zapewniła większości uczestników
nowe pokłady energii.
O rany.
Oprócz Angie.
Wszystko gra?
Bardzo cierpię.
Bardzo boli.
Po kolacji poczułam, jak przewraca mi się w jelitach.
Myślałam, że się wypróżnię,
bo nie robiłam tego od 24 dni.
Całą noc mnie bolało, rano tylko się pogorszyło.
Mów, jeśli trzeba pomóc.
Angie jest twardą wojowniczką.
Nie załatwiła się cały pobyt, od 24 dni.
Bardzo boli.
Nie mogę patrzeć, jak cierpisz.
Wczoraj trochę przesadziła.
Zjadła za dużo.
Mogę jakoś pomóc?
Niedrożność jelit naraża Angie na poważne ryzyko perforacji jelita,
które może stanowić zagrożenie życia
w przypadku dostania się
zawartości jelit do krwi.
Przeraża mnie to, bo nie chcę odpaść.
Może dojść do wstrząsu septycznego,
niewydolności organów, a nawet śmierci.
Angie jest twarda, psychicznie i emocjonalnie.
Ale z organizmem nie wygra.
Ze względu na zagrożenie życia Angie...
Boże, nie.
...producenci programu zabierają ją na badania.
Wrócisz. Tylko cię zbadają.
Opróżnijcie mnie i dajcie mi wrócić.
- Trzeba ci pomóc. - Możesz wstać?
Kocham was. Tak.
Nie wiem, co się z nią dzieje. Nie mamy tu lekarstw.
Jeśli Angie nie wróci,
będziemy zdruzgotani.
Dobra.
Bardzo cierpię. Bardzo.
Muszę zostać zbadana.
Cokolwiek się stanie, jestem dumna
i cieszę się, że tu jestem.
- Kocham was. - My też.
Wracaj szybko.
O Boże.
Angie zostaje zabrana na łódź medyczną.
Jeśli wyzdrowieje, będzie mogła wrócić
do swojej drużyny.
Gra nie zostanie przerwana.
Wróci.
- Wróci. - Tak.
Alpha musi zadbać o to,
by 14 kilo mięsa się nie zepsuło.
Dzisiaj zajmiemy się obróbką.
Buduję stelaż
do wędzenia ryb.
Inaczej się zepsują.
Na śniadanie mamy pyszną ikrę.
- Jak smakuje? - Dobrze.
Dobra, zjem.
Mamy mnóstwo jedzenia,
ale Charlie też.
To tylko wydłuży zmagania.
Niezłe, co? Dobre.
- Nie. - Smak witamin.
Głos w głowie podpowiada mi,
żeby dołączyć do Charlie.
To byłoby bolesne,
czułabym się winna.
Ale bym wygrała, bo nie sądzę, że Alpha poradzi sobie beze mnie.
- Zadziała? - Zadziała.
Rozpalimy ogień i zaczniemy wędzić.
Tak.
Jestem dziś szczęśliwa.
Fajnie się wczoraj łowiło.
Zdobyłam kolejną umiejętność dzięki drużynie.
Jak układasz gniazdko, układaj coraz większe.
Cierpliwości, bo zdusisz ogień.
Wiem. Ciągle to robię.
Czy dotrwałabym do tej pory sama?
Nie. Byłam uzależniona od heroiny.
Mam na koncie wyrok.
Umiem przetrwać.
Ale nie znałam się na survivalu,
dopóki nie poznałam Jill.
Ale ognicho. Jestem z ciebie dumna!
Dziękuję ci!
Cały czas to Jill dowodzi.
Jej przyjaźń i nasza więź
były jak dotąd najbardziej nieoczekiwanym błogosławieństwem
w tym programie.
Uwielbiam, gdy plan się powodzi.
Wygląda niesamowicie. O tak.
Dzień 25.
Drużyna Charlie w nocy uwędziła ryby. Teraz ma mnóstwo suszonego pstrąga.
Angie musi do nas wrócić.
Oby jak najszybciej.
Ich morale jest niskie,
bo brakuje im koleżanki z drużyny.
Chłopaki, helikopter!
Odgłos helikoptera...
- O nie. - Cholera.
Niedobrze.
...zwiastuje wyczekiwane wieści.
Tam.
Zwykle gdy słyszymy helikopter, jesteśmy podekscytowani.
Ale Angie zabrali lekarze.
To niepokojące.
Czytaj, bracie.
- Odręcznie. - Tak.
- Ja pieprzę. - Kurczę.
„Po pierwsze, kocham was.
Byliście najlepszą drużyną.
To zaszczyt, że złowiłam z wami tyle ryb.
Dajcie Alphie popalić.
Nie poddawajcie się. Musicie zwyciężyć.
Wystrzelcie moją racę z dumą”.
Po badaniu uznano,
że Angie nie może kontynuować gry.
Ciężka sprawa.
To pożegnanie, Angie.
Gdy tu przybyliśmy,
nie byłem pewien Angie.
Ale bez niej nie przetrwalibyśmy tylu dni.
To nasza siostrzyczka.
Wygadana i zabawna.
- To trudne. - Zróbmy to dla niej.
Wystrzelmy racę.
- Ja strzelę. - Nie tknę tego.
Ja też nie.
Z jednej strony jestem tak załamany, że chcę wygrać dla niej,
uczcić jej obecność.
Z drugiej strony to druzgocący cios,
bo to może spotkać każdego.
Wystrzelili racę.
- Niemożliwe. - Serio.
- Żartujesz? - Ktoś z Charlie odpadł.
Jeden z głowy.
Widziałeś race, naprawdę?
Przed chwilą. Dym wisi w powietrzu.
Ktoś z nich odpadł. Jest troje na troje.
Szukam... Kto...
- Nie martw się. - Równe szanse!
Spoko, damy radę.
Jesteś w drużynie.
Drużyna Alpha!
OBÓZ CHARLIE
Czułem, że tak będzie.
Kiedy powiedziała, że to już 24 dni...
Ból musiał być nie do zniesienia.
To wojowniczka.
Przetrwała, choć zwijała się z bólu.
Od samego początku dawała czadu.
Najbardziej zasłużyła na wygraną.
To dowodzi, że wszystko jest możliwe
i każdy może odpaść.
- Chwila ciszy dla Angie? - Pewnie.
Wszyscy to czujemy.
Ryba to za mało, żeby coś się zmieniło.
Chcemy to skończyć, zdobyć pieniądze i wrócić do rodzin.
Kochamy Angie.
- Kochamy. - Kochamy.
Trzeba pomyśleć o Jill.
Nie skreślam Angie, żałoba trwa,
ale musimy szybko ściągnąć Jill
i pokazać jej nasze atuty.
Wie, że czworo to lepiej niż dwoje.
O tak.
W końcu trzeba się odezwać.
Jeśli zabierzemy Alphie członka,
szybko opadną z sił.
Zamierzamy odciąć wężowi głowę. Oby się opłaciło.
Drużyna Charlie postanowiła kontynuować werbowanie Jill.
- Mam pomysł. - Jaki?
Trzeba też jakoś zwrócić jej uwagę,
ale tak, żeby reszta nie wiedziała.
- Wiadomość w butelce? - Nie. Przyczepimy ją do strzały.
Jeszcze lepiej.
Strzelę na drugi brzeg.
Zaczekamy na odpływ, zwrócimy jej uwagę.
- Zrobimy to jutro. - O świcie pójdziemy po małże.
Tak.
Ale wcześnie, zanim wstaną.
Dobra. Taki jest plan.
Dobra, chłopaki, mamy plan.
Strzała jak u Robin Hooda.
OBÓZ ALPHA
Obie drużyny kładą się spać.
Pierwszy raz od pierwszego tygodnia składy są wyrównane.
Dwie pozostałe drużyny mają taką samą liczbę zawodników.
7.13 – 26. DZIEŃ POCHMURNIE – 0°C
Dzień 26. Świt.
Drużyna Charlie kończy list do Jill.
Napisałbym tak: „Z naszej strony bez zmian.
Zróbmy to dzisiaj”.
Gdy okazało się, że Angie odpadła,
logicznym krokiem było pozyskanie Jill.
To ja miałem najmniej kontaktu z Jill,
ale ufam mojemu zespołowi oraz ich wiedzy i intuicji.
Jeśli naprawdę robi wszystko sama,
będzie po zawodach.
Wrócimy do domu.
Wygramy.
To nasz bilet.
Do dzieła. Miejmy to za sobą.
Drużyna Charlie udaje się na wybrzeże, by rozejrzeć się za Jill.
Spójrzmy tam.
Ktoś idzie z łukiem i strzałami.
To chyba Justin.
Za nisko. Tuż pod nią.
Tak, to Justin.
Tam.
Dalej, Katniss.
Co jest?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Odrzucisz mi strzałę?
Jasne.
Widziałam Charlie na plaży.
Wasza strzała.
Wystrzelili w moją stronę strzałę z listem.
Adresowanym do mnie.
Chcieli mnie przeciągnąć na swoją stronę.
Dołącz do nas.
Jestem w trudnej sytuacji.
Chcemy z tobą porozmawiać. Ciężko tak rozmawiać przez rzekę.
Mówisz za głośno.
Trochę ciszej.
Jill i drużyna Charlie nie wiedzą,
że zamieszanie przykuło uwagę Amber.
Ale jest ponad 300 metrów dalej,
więc nie słyszy, co mówią.
Drużyna Charlie gada z Jill.
Nie wiem, o co chodzi,
ale czuję, że coś się święci.
Jak chcesz spędzić tu grudzień, możemy się bawić.
Co? Głupie pytanie.
- No to chodź. - Kto by chciał?
Wygramy i tyle. Zaufaj nam.
Mamy miejsce.
- To najszybszy sposób. - „Miejsce”.
Dajcie mi dzień na zastanowienie się.
Musisz wybrać dziś.
Chcą, żebym podjęła decyzję tu i teraz.
Co mam zrobić?
Obecność Amber mi tego nie ułatwia.
Czyli mam ją wystawić.
Wiemy, że to niełatwa decyzja.
Mam dylemat.
Amber jest moją bratnią duszą.
Zgrany z nas duet.
Pozostało mi wierzyć,
że Jill będzie lojalna.
Ale muszę pamiętać,
że nie szukam tu przyjaciół.
Dołącz do nas.
Wracajmy do domu, do dzieci.
Gram, żeby wygrać.
Jeśli wbije mi nóż w plecy,
nie będzie litości.
Napisy: Konrad Szabowicz