ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Κάθε χρόνο για λίγους μήνες,
φρέσκο νερό ρέει στο Δέλτα του Οκαβάνγκο.
Δημιουργώντας το τέλειο σπίτι
για μια μικρή οικογένεια ελεφάντων.
Και μια παιδική χαρά για τα δύο ελεφαντάκια τους,
την Μποσίγκο…
και την ξαδερφούλα της, τη Μέτσι.
Η Μποσίγκο και η Μέτσι τώρα ξεκινούν την ερωτική τους σχέση με το νερό.
Στο εξής όμως,
η ζωή τους θα καθορίζεται από αυτό.
Αυτό το ένα και μοναδικό μόριο…
που φέρνουν στη Γη…
οι εκπληκτικές δυνάμεις που ενεργούν στο σύμπαν μας.
Έχει μεταμορφώσει αυτόν τον πλανήτη…
σε καταφύγιο…
ζωής.
ΥΔΑΤΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
ΔΕΛΤΑ ΟΚΑΒΑΝΓΚΟ, ΜΠΟΤΣΟΥΑΝΑ
Ήρθε το καλοκαίρι.
Και αυτό που ήταν παράδεισος δεν είναι πια.
Το φρέσκο νερό που πλημμύρισε το δέλτα…
μένει μόνο λίγους μήνες.
Και οι νερόλακκοι εξαφανίζονται.
Γρήγορα.
Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα
για χιλιάδες ελέφαντες που ζουν εδώ.
Είναι ώρα να προχωρήσουν παραπέρα.
Αυτό ήταν το μόνο σπίτι που γνώρισαν η Μέτσι και η Μποσίγκο.
Αλλά σε λίγες εβδομάδες, όλο το νερό θα χαθεί.
Οπότε, πρέπει να φύγουν από το δέλτα με την υπόλοιπη οικογένεια.
Ένα κοπάδι από θηλυκά,
αδέρφια, θείες και ξαδέρφια.
Με επικεφαλής τη γιαγιά τους,
τη σπουδαία μητριάρχισσα, την Πούλα.
Ξεκινούν ένα ταξίδι μαζί με χιλιάδες άλλες οικογένειες.
Στην έρημο.
Αναζητώντας νερό.
Για τους επόμενους οκτώ μήνες,
θα μετακινούνται από νερόλακκο σε νερόλακκο…
και θα διασχίζουν αρχαία μονοπάτια ελεφάντων
χρησιμοποιώντας τη γνώση της μητριάρχισσας Πούλα,
που πέρασε σε εκείνη από προηγούμενες γενιές.
Το ταξίδι θα θέσει σε κίνδυνο τη ζωή τους.
Και θα χρειαστούν όλες τις εξαιρετικές αισθήσεις τους
για να ξεπεράσουν τους κινδύνους.
Το ταξίδι αυτό δεν είναι επιλογή.
Χωρίς νερό, θα πεθάνουν.
Ακόμα και στον μπλε πλανήτη μας,
το φρέσκο υγρό νερό είναι λιγοστό.
Κι αν ψάξουμε πέρα από τις ακτές του πλανήτη μας…
είναι ακόμη πιο σπάνιο.
Ακόμα και η πιο άνυδρη έρημος στη Γη
δεν είναι τίποτα σε σχέση με το υπόλοιπο ηλιακό μας σύστημα.
Στο κρύο εξώτερο διάστημα…
ΚΡΟΝΟΣ
το μόνο νερό στην επιφάνεια είναι ο πάγος.
Όπως τα παγωμένα φεγγάρια του Κρόνου…
ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ
όπου πίδακες πάγου
εκτοξεύονται χιλιόμετρα στο διάστημα.
Πιο κοντά στον Ήλιο, στον Άρη,
το νερό εξαφανίζεται λόγω άγριων ηλιακών ανέμων.
Και στην Αφροδίτη,
βράζει μέχρι να εξαντληθεί.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ
Υπάρχει μόνο ένας κόσμος που ξέρουμε
ότι έχει υγρό νερό στην επιφάνειά του.
Μια απαλή μπλε κουκκίδα.
Το σπίτι μας.
Όπου τώρα,
το νερό οδηγεί μια συγκεκριμένη οικογένεια σε αποστολή επιβίωσης.
Μόλις έναν μήνα αφού έφυγαν απ' το δέλτα,
μένουν μόνο λίγες λίμνες λάσπης.
Λιγοστεύουν και απομακρύνονται η μία από την άλλη κάθε μέρα.
Η Πούλα χρησιμοποιεί τη μνήμη της για να οδηγήσει την οικογένεια σε έναν νερόλακκο.
Θυμάται την ακριβή διαδρομή
ακόμη και δεκαετίες μετά.
Ήταν μεγάλη πορεία για μία μέρα
και θέλουν όλοι απεγνωσμένα να πιουν νερό.
Αλλά και οι υπόλοιποι 130.000 ελέφαντες που ζουν στην Μποτσουάνα.
Η περίοδος ξηρασίας έφερε κοπάδια από παντού…
σε αυτόν τον νερόλακκο.
Όλοι ανταγωνίζονται για τον ίδιο συρρικνούμενο πόρο.
Οι ενήλικοι διδάσκουν τους νέους έξυπνα κόλπα επιβίωσης,
όπως το πώς να ξύσουν τη λίμνη λάσπης για να βρουν φρέσκο νερό.
Και πώς να χρησιμοποιήσουν το λασπωμένο νερό ως αναζωογονητικό αντηλιακό.
Το ρυτιδωμένο δέρμα τους είναι ιδανικό για να συγκρατεί νερό και να δροσίζονται.
Αλλά η Μέτσι και η Μποσίγκο μαθαίνουν επίσης…
πως οι λίμνες λάσπης δεν είναι μόνο για να πιεις νερό.
Είναι και υδάτινα πάρκα.
Με τόσους διψασμένους ελέφαντες,
ο νερόλακκος άδειασε.
Η οικογένεια της Πούλα πρέπει να προχωρήσει…
στον επόμενο νερόλακκο πριν αυτός στερέψει λόγω του καυτού ήλιου.
Αυτή η μάχη ανάμεσα στον ήλιο και την καμένη γη
μαίνεται από τότε που γεννήθηκε ο κόσμος μας.
Όταν ο μπλε πλανήτης μας μόνο μπλε δεν ήταν.
Πριν από τεσσεράμισι δισεκατομμύρια χρόνια…
η Γη ήταν σε πρώιμο στάδιο.
Μια πύρινη σφαίρα λιωμένων βράχων.
Προορισμένοι να γίνουν ένας ξηρός, άγονος κόσμος.
Όμως, εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά στα πιο κρύα σημεία του ηλιακού συστήματος…
σχηματίζονταν κρύσταλλοι νερού
στην επιφάνεια σωματιδίων σκόνης.
Με τον καιρό, αυτοί οι κόκκοι σκόνης συγκεντρώθηκαν κι έγιναν αστεροειδείς.
Εκατομμύρια και εκατομμύρια.
Έγιναν η κύρια ζώνη των αστεροειδών.
Μια τεράστια έκταση παγωμένων βράχων.
Ωστόσο ήταν βασανιστικά μακριά από τη Γη.
Όλως τυχαίως όμως,
ένας γίγαντας ήταν εν κινήσει.
ΔΙΑΣ 4,5 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ
Ο νεαρός Δίας.
Ένας τεράστιος πλανήτης.
Δυνάμεις στο ταραχώδες εσωτερικό του ηλιακού συστήματος
τον τραβούσαν αργά αργά προς τον Ήλιο.
Μια τροχιά που τον έφερε σε πορεία σύγκρουσης
με την κύρια ζώνη των αστεροειδών.
Καθώς βροντούσε στους αστεροειδείς…
λόγω της τεράστιας βαρυτικής δύναμης, πετούσε βράχους προς πάσα κατεύθυνση.
Ωστόσο, από όλο αυτό το χάος και την καταστροφή,
ήρθε το απόλυτο κοσμικό δώρο.
Παγωμένα πετρώματα με νερό εκτοξεύτηκαν προς τη Γη.
Φέρνοντας την υπόσχεση της ζωής
ένα βήμα πιο κοντά.
Μετά από δισεκατομμύρια χρόνια,
οι αστεροειδείς έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της Γης κατά τον σχηματισμό της.
Πιάστηκαν στην αναταραχή που έφερε ο Δίας
και οδηγήθηκαν βαθιά μέσα στη Γη από τους αστεροειδείς.
Τα μόρια του νερού δεν είχαν εύκολο ταξίδι μέχρι εδώ.
Και είχαν ακόμη πολύ δρόμο μπροστά τους.
Φυλακισμένα για εκατομμύρια χρόνια,
κλειδωμένα στον λιωμένο πυρήνα της Γης…
περιμένοντας ένα ακόμη θαύμα…
για να ελευθερωθούν.
Σήμερα μεγάλο μέρος του νερού της Γης παραμένει παγιδευμένο υπογείως.
Έτσι, οι ελέφαντες έχουν αναπτύξει ειδικές δεξιότητες για να το βρίσκουν.
Ακόμα και οι λίμνες λάσπης είναι άδειες.
Αυτή η περίοδος ξηρασίας είναι ολοκληρωτική.
Η Πούλα όμως έχει μια υπερδύναμη.
Την απίστευτη προβοσκίδα της,
τη γεμάτη με εκατομμύρια αισθητήριους υποδοχείς…
που μυρίζει νερό από χιλιόμετρα μακριά…
και εντοπίζει τις πηγές του βαθιά μέσα στο έδαφος.
Αλλά πρέπει να σκάψεις.
Η Μέτσι δεν είναι καλή στο σκάψιμο.
Η Μποσίγκο όμως είναι ταλέντο.
Έτσι, η Μέτσι παίρνει θέση στο μπαρ.
Αυτές οι γουλιές δεν θα κρατήσουν πολύ.
Μα αν το νερό είχε μείνει παγιδευμένο στη Γη,
δεν θα είχαν να πιουν.
Δεν θα υπήρχαν ελέφαντες.
Καμία ζωή.
Αφού οι αστεροειδείς έφεραν νερό εδώ
και αυτό απορροφήθηκε από τη Γη…
εγκλωβίστηκε στους βράχους με τη μορφή κρυστάλλων
βαθιά μέσα στον πλανήτη.
Έμεινε θαμμένο για εκατομμύρια χρόνια,
κάτω από μια απέραντη θάλασσα μάγματος.
Μέχρι που αργά, αλλά σταθερά, η Γη ψύχθηκε.
Και η επιφάνειά της έγινε ένας σκληρός φλοιός.
Τελικά, βγήκε το εσωτερικό που έβραζε.
Τεράστια ηφαίστεια
εκτόξευσαν αέρια και ατμούς χιλιόμετρα στον ουρανό.
Στο τέλος, μόρια νερού
απελευθερώθηκαν.
Και σχημάτισαν τα πρώτα σύννεφα.
Αναπτύσσονταν για εκατομμύρια χρόνια
και γέμιζαν νερό.
Μέχρι που η θερμοκρασία έπεσε αρκετά…
και η πρώτη σταγόνα βροχής…
σχηματίστηκε…
και έπεσε.
Ακολούθησε κατακλυσμός…
που κράτησε χιλιάδες χρόνια.
Οι λακκούβες με νερό έγιναν ποτάμια.
Οι λίμνες…
έγιναν θάλασσες.
Και οι μεγάλοι ωκεανοί πλημμύρισαν την επιφάνεια της Γης.
Και εδώ, το νερό προκάλεσε κάτι μαγικό.
Την πρώτη ζωή.
Από αυτά τα πρώτα κύτταρα
προήλθαν όλα τα ζωντανά πλάσματα.
Το νερό είναι το θεμελιώδες στοιχείο
κάθε κυττάρου κάθε πλάσματος στη Γη.
Και σήμερα…
το κοπάδι έχει ακόμα αυτό το αρχαίο νερό μέσα του.
Μεταφέρει θρεπτικά συστατικά και οξυγόνο.
Τροφοδοτεί κάθε παλμό.
Και ωθεί κάθε ανάσα.
Η ζωή εξελίχθηκε χάρη στο νερό.
Γι' αυτό δεν υπάρχει ζωή χωρίς αυτό.
Στην Μποτσουάνα η ξηρασία χειροτερεύει.
Ο κόσμος των ελεφάντων φλέγεται.
Το κοπάδι ξεφεύγει από το καμένο δάσος…
αλλά έρχεται αντιμέτωπο με μια νέα απειλή.
Σε αυτήν την ξηρασία, όλοι υποφέρουν…
από δίψα
και πείνα.
Και για τα λιοντάρια, τα μωρά ελέφαντες θα ικανοποιούσαν και τα δύο.
Οι ενήλικες συσπειρώνονται γύρω από τη Μέτσι και την Μποσίγκο.
Αρκεί για να εξαλειφθεί η απειλή.
Τα λιοντάρια όμως είναι υπομονετικά πλάσματα.
Και το κοπάδι πρέπει να διασχίσει μια αδυσώπητη άγονη γη…
μέχρι τον επόμενο νερόλακκο.
Χρειάζονται μια σανίδα σωτηρίας.
Και η Γη την παρέχει
στο πιο αναπάντεχο μέρος.
Η ακακία είναι μια ακτίνα ελπίδας.
Και ένα καταφύγιο για όλα τα πλάσματα.
Οι μακριές της ρίζες φτάνουν βαθιά μέσα στο έδαφος,
πιο πολύ απ' ό,τι σκάβει ένας ελέφαντας.
Τραβάει νερό στα κλαδιά της…
και στα φύλλα της.
Είναι αρκετό νερό ώστε να συνεχίσουν.
Ιδιαίτερα ζωτικής σημασίας για τη μητέρα της Μέτσι
που θηλάζει ακόμη το μωρό της.
Αλλά αυτό είναι κάτι παραπάνω από μια τοπική όαση.
Είναι ζωτικός κρίκος στον αιώνιο κύκλο του νερού.
Η ακακία συνδέει έδαφος και ουρανό.
Εκπέμπει οξυγόνο και ατμούς στον αέρα.
Τροφοδοτεί τα σύννεφα και ενεργοποιεί το ταξίδι του νερού στον πλανήτη.
Από τότε που η βροχή
έθρεψε τους πρώτους πράσινους βλαστούς…
και έδωσε ζωή στο πρώτο δέντρο…
τα φυτά έκαναν τον πλανήτη μας κατοικήσιμο.
Δίνοντας σε μια άγονη μάζα βράχων
ζωή.
Αλλά τα δώρα που μας χαρίζει το σύμπαν
μπορούν και να αφαιρεθούν.
Πριν από πολύ καιρό,
υπήρχε ένας άλλος πλανήτης που είχε στην επιφάνειά του υγρό νερό.
ΑΡΗΣ 3,5 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ
Ένας κόσμος με νερό, όπως ο δικός μας.
Οι ίδιες δυνάμεις που έφεραν νερό στη Γη,
το έδωσαν και στον Άρη.
Εφόσον υπήρχε ατμόσφαιρα,
σχηματίστηκαν σύννεφα.
Έπεσε βροχή.
Τα ποτάμια έρεαν.
Και ένας ωκεανός πλημμύρισε την επιφάνειά του.
Ήταν ένας κόσμος με πιθανότητες.
Είχε δυνατότητες ζωής.
Αλλά αυτό δεν κράτησε.
Γιατί όχι πολύ μακριά υπήρχε μια πυρηνική κόλαση.
Ο Ήλιος μας.
Εξαπολύει κύματα σωματιδίων υψηλής ενέργειας τόσο ισχυρά και θανατηφόρα,
που καταστρέφουν πλανήτες.
Αυτός ο ηλιακός άνεμος σαρώνει το διάστημα…
με ταχύτητα 400 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο.
Και διαπέρασε την αρειανή ατμόσφαιρα,
διαλύοντας τα μόρια νερού.
Σιγά σιγά,
μέσα σε εκατομμύρια χρόνια,
το προστατευτικό στρώμα του πλανήτη διαλύθηκε από τη μανία του Ήλιου.
Μέχρι που ο ωκεανός του εξατμίστηκε…
και το νερό του χάθηκε στο διάστημα.
Ο Άρης έγινε μια έρημη, παγωμένη σκιά του παλιού εαυτού του.
Κυριεύτηκε από καταιγίδες σκόνης.
Κάθε πιθανότητα περίπλοκης ζωής
χάθηκε για πάντα.
Θα μπορούσαμε να είχαμε την ίδια ιστορία.
Αλλά με κάποιον τρόπο, στη Γη,
το νερό και η ζωή βρήκαν τρόπο να διατηρηθούν.
Στην Μποτσουάνα,
μετά από διακόσιες μέρες στον καυτό ήλιο,
δεν υπάρχει νερό.
Οι βίαιοι άνεμοι προκαλούν αμμοθύελλες στην καμένη γη.
Και η δυσκολία των ελεφάντων δεν έχει περάσει απαρατήρητη.
Στο φως της ημέρας οι ενήλικοι συνήθως προστατεύουν τα μικρά τους.
Όταν πέφτει η νύχτα όμως…
τα πράγματα αλλάζουν.
Τα λιοντάρια είναι εξπέρ στο χάος και τη σύγχυση.
Διαλέγουν τον πιο ευάλωτο στόχο.
Δουλεύουν ως αγέλη.
Και έτσι δεν μπορείς να ξεφύγεις.
Αφού λείπει η προστασία του κοπαδιού,
τα λιοντάρια κατατροπώνουν το θήραμά τους.
Η ξηρασία και η ατελείωτη αναζήτηση τροφής και νερού
σήμαναν το τέλος της Μποσίγκο.
Οι ελέφαντες δημιουργούν βαθείς συναισθηματικούς δεσμούς.
Όλη η οικογένεια θρηνεί την απώλεια της Μποσίγκο.
Το κοπάδι παρηγορεί τη Μέτσι,
που συγκλονίζεται πιο πολύ απ' όλους.
Ο ατέρμονας αγώνας επιβίωσης διαδραματίζεται κάθε χρόνο.
Σε όλο τον Οκαβάνγκο…
στον πλανήτη μας…
και πιο πέρα.
Αλλά σε αυτήν τη μάχη επιβίωσης,
η Γη στάθηκε πολύ τυχερή…
με έναν μυστικό φύλακα που την προστατεύει.
Βαθιά μέσα…
η κάμινος τήξης του πλανήτη φλέγεται…
και παράγει ένα ισχυρό μαγνητικό πεδίο
που εκτείνεται από την καρδιά του πλανήτη
εξήντα πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα προς τον Ήλιο.
Ένα ζωτικό ενεργειακό πεδίο που υπερασπίζεται τη Γη.
Από τους ίδιους άγριους ηλιακούς ανέμους
που εξαφάνισαν το νερό από τον Άρη.
Τους καταστρέφει πριν χτυπήσουν την ατμόσφαιρά μας.
Προστατεύει το απαραίτητο νερό.
Αγκαλιάζει κάθε σταγόνα κοντά στον πλανήτη μας.
Αυτό καθιστά μοναδική την απαλή μπλε κουκκίδα μας.
Ένα μέρος όπου η ζωή μπορεί να ευδοκιμήσει.
Φέρνει ανακούφιση στους ελέφαντες.
Διασφαλίζει την επιστροφή της βροχής κάθε χρόνο.
Στο βάθος,
συγκεντρώνονται μαύρα σύννεφα.
Οι ελέφαντες μπορούν να εντοπίσουν τη χαμηλή συχνότητα του κεραυνού
από 240 χιλιόμετρα μακριά.
Και τους λέει ότι είναι ώρα να επιστρέψουν στον Οκαβάνγκο.
Από τα υψίπεδα της Αγκόλα,
το νερό φτάνει στην Μποτσουάνα.
Για να αναζωογονήσει το δέλτα…
με το φιλί της ζωής.
Κάθε βήμα που φέρνει το κοπάδι πιο κοντά στην πατρίδα…
είναι συνέχεια μιας πολύ μεγαλύτερης κοσμικής οδύσσειας.
Τα μικροσκοπικά μόρια που ταξιδεύουν σε σκόνη πέρα από τον Δία…
η επιβίωση στην ακραία ζέστη της πρώιμης Γης.
Ήταν φυλακισμένα στον πυρήνα του πλανήτη…
και έπειτα απελευθερώθηκαν
για να καλλιεργήσουν τους σπόρους της ζωής.
Κάθε σταγόνα νερού έχει μια καταπληκτική ιστορία.
Κάθε μόριο, ένας κρίκος σε μια αδιάσπαστη αλυσίδα,
που επαναλαμβάνεται κάθε δεκάδες χιλιάδες χρόνια.
Μέσω του αέρα…
των ωκεανών…
των βράχων…
και των ελεφάντων.
Μετά από οκτώ μήνες
και εκατοντάδες χιλιόμετρα,
η Μέτσι και η οικογένειά της
έφτασαν επιτέλους στα ζωογόνα νερά του δέλτα.
Είναι πια καιρός να πιουν…
και να παίξουν.
Και μετά, να πιουν λίγο ακόμα.
Και να δείξουν στο νεότερο μέλος της οικογένειας…
πώς κάνουν τα πράγματα στο δέλτα.
Η Μέτσι και το νέο της ξαδερφάκι
είναι οι τελευταίοι από πολλούς
που επωφελούνται από τη θαυματουργή άφιξη του νερού στον πλανήτη αυτόν.
Θα συνδέονται για πάντα με το σύμπαν
που έδωσε στον πλανήτη μας αυτό το μαγικό στοιχείο.
Και έδωσε σε εμάς τη δυνατότητα να το διατηρούμε και να το θεωρούμε πολύτιμο.
Στη συνέχεια, η ιστορία του σύμπαντός μας ολοκληρώνεται
με τη δύναμη που ενώνει όλα όσα έχουμε δει μέχρι τώρα.
Ο μεγάλος γλύπτης του κόσμου,
η βαρύτητα.
Είναι μια δύναμη έλξης που έχτισε τον πλανήτη μας.
Και θα σμίξει δύο πιγκουίνους στον Νότιο Πόλο της Γης.
Αλλά πότε άρχισε να ασκεί επιρροή η βαρύτητα;
Πώς δημιουργεί τάξη
και χάος;
Και γιατί κάνει τον δικό μας πλανήτη ιδανικό για τη ζωή…
και την αγάπη;
Υποτιτλισμός: Μάρθα Σιαμέτη