‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ในแต่ละปี มีช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่เดือน
‎ที่น้ำจืดจะไหลลงสู่ ‎ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอคาวังโก
‎กลายเป็นบ้านที่สมบูรณ์แบบ
‎สำหรับช้างครอบครัวเล็กๆ
‎และเป็นสนามเด็กเล่นสำหรับลูกช้างคู่น้อย
‎โบซิโก้
‎กับเม็ทซี่ ลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยของมัน
‎โบซิโก้กับเม็ทซี่เพิ่งจะเริ่มต้น ‎ความสัมพันธ์รักใคร่กับน้ำ
‎แต่จากนี้ไป
‎น้ำจะเป็นตัวกำหนดชีวิตของพวกมัน
‎หนึ่งโมเลกุลแสนล้ำค่านี้
‎ที่ถูกส่งมายังโลก…
‎ด้วยพลังที่น่ามหัศจรรย์ของจักรวาลเรา
‎มันได้แปลงโฉมดาวเคราะห์ดวงนี้
‎ให้กลายเป็นที่อยู่อาศัย…
‎ของสิ่งมีชีวิต
‎(โลกแห่งน้ำ)
‎(ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอคาวังโก ‎ประเทศบอตสวานา)
‎ฤดูร้อนมาถึงแล้ว
‎และดินแดนที่เคยเป็นสวรรค์แปรเปลี่ยนไป
‎น้ำจืดที่เคยไหล่เอ่อล้นปากแม่น้ำ
‎อยู่เพียงแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น
‎และตอนนี้แอ่งน้ำกำลังเหือดแห้ง
‎อย่างรวดเร็ว
‎หมายความได้เพียงอย่างเดียว
‎สำหรับช้างนับพันตัวที่อาศัยอยู่ที่นี่
‎ได้เวลาไปต่อแล้ว
‎ที่นี่เป็นบ้านแห่งเดียวที่เม็ทซี่กับบาซิโก้รู้จัก
‎แต่อีกไม่กี่สัปดาห์ น้ำจะแห้งขอด
‎ดังนั้นพวกมันต้องจากลา ‎พื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมไปพร้อมกับครอบครัว
‎โขลงที่มีแต่ตัวเมีย
‎ทั้งพี่น้อง ป้าๆ ลูกพี่ลูกน้อง
‎นำโดยยายของพวกมัน
‎แม่แปรกจ่าฝูง พูลา
‎มันกำลังออกเดินทางไปพร้อมกับ ‎ช้างครอบครัวอื่นอีกนับพัน
‎ออกสู่ทะเลทราย
‎เพื่อค้นหาน้ำ
‎ในอีกแปดเดือนข้างหน้า
‎มันจะอพยพจากแอ่งน้ำแห่งหนึ่ง ‎ไปยังแอ่งน้ำอีกแห่ง
‎และเดินตามรอยช้างยุคก่อน
‎โดยใช้ความรู้ของแม่แปรกพูลา
‎ที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น
‎การเดินทางครั้งนี้มีชีวิตเป็นเดิมพัน
‎และทุกตัวจะต้องร่วมกันใช้ ‎ประสาทสัมผัสอันยอดเยี่ยมเพื่อทนต่อภัยอันตราย
‎การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่ทางเลือกที่จะไม่ทำก็ได้
‎ถ้าไม่มีน้ำ พวกมันจะต้องตาย
‎แม้แต่บนดาวเคราะห์สีฟ้าของเรา
‎น้ำจืดยังคงขาดแคลน
‎และถ้าหากเราออกไปค้นหานอกโลก
‎ก็ยิ่งหายาก
‎แม้แต่ทะเลทรายที่แห้งแล้งที่สุดในโลก
‎ก็ยังเทียบไม่ได้กับที่อื่นๆ ในระบบสุริยะของเรา
‎ที่วงนอกอันหนาวเหน็บ
‎(ดาวเสาร์)
‎น้ำที่อยู่บนพื้นผิวเป็นน้ำแข็งทั้งหมด
‎อย่างเช่นดวงจันทร์หนาวเหน็บของดาวเสาร์
‎(เอนเซลาดัส)
‎ที่ซึ่งน้ำแข็งพุ่งขึ้นไปในอวกาศหลายกิโลเมตร
‎ใกล้ดวงอาทิตย์เข้ามาอีก บนดาวอังคาร
‎น้ำถูกลมสุริยะรุนแรงพัดไปจนเหือดแห้ง
‎และบนดาวศุกร์
‎น้ำเดือดระเหยไปจนไม่เหลืออะไร
‎มีเพียงโลกใบเดียวเท่านั้น
‎ที่เรารู้ว่ามีน้ำในสภาวะของเหลวปกคลุมพื้นผิว
‎จุดสีฟ้าซีด
‎บ้านของเรา
‎ที่ซึ่งตอนนี้
‎น้ำกำลังขับเคลื่อนให้ครอบครัวหนึ่ง ‎ออกเดินทางเพื่อความอยู่รอด
‎เพิ่งออกจากดินดอนสามเหลี่ยมได้แค่หนึ่งเดือน
‎ตอนนี้เหลือเพียงแอ่งโคลน ‎ที่กระจัดกระจายออกไป
‎แล้วในแต่ละวัน ‎ยิ่งเหลือน้อยลง และห่างกันมากขึ้นทุกที
‎พูลาใช้ความทรงจำที่เป็นเลิศ ‎เพื่อนำทางโขลงตนเองไปหาแอ่งน้ำ
‎มันจำเส้นทางได้อย่างแม่นยำ
‎แม้จะผ่านมาหลายสิบปีแล้ว
‎วันนี้พวกมันเดินมาไกล
‎ทำให้ทุกตัวกระหายน้ำเป็นที่สุด
‎แต่ช้างตัวอื่นๆ อีก 130,000 ตัว ‎ที่อาศัยในบอตสวานาก็เหมือนกัน
‎ฤดูแล้งดึงดูดโขลงช้างจากทั่วทุกหนแห่ง…
‎มายังแอ่งน้ำแห่งนี้
‎ทุกตัวต่างแย่งชิงทรัพยากรที่เหลือน้อยลงทุกที
‎พวกผู้ใหญ่สอนเคล็ดลับการอยู่รอดให้เด็กๆ
‎อย่างเช่นวิธีการช้อนน้ำสะอาดที่สุด ‎จากบนผิวแอ่งโคลน
‎และวิธีใช้น้ำโคลนเย็นฉ่ำเป็นครีมกันแดด
‎ผิวที่เหี่ยวย่นของช้าง ‎เหมาะสมแก่การกักเก็บน้ำและความเย็น
‎แต่เม็ทซี่กับโบซิโก้ก็ยังได้เรียนรู้ด้วยว่า
‎แอ่งโคลนไม่ได้เป็นแค่ที่ดื่มน้ำ
‎แต่ยังเป็นสวนน้ำอีกด้วย
‎เนื่องจากมีช้างกระหายน้ำหลายตัว
‎แอ่งน้ำแห่งนั้นจึงถูกดื่มใช้ไปจนหมด
‎ครอบครัวของพูลาต้องออกเดินทางต่อ
‎เพื่อพยายามไปให้ถึงแอ่งน้ำแห่งถัดไป
‎ก่อนที่แดดจะเผาน้ำจนเหือดแห้งหมด
‎ศึกการต่อสู้นี้ ‎ระหว่างดวงอาทิตย์กับแผ่นดินแห้งผาก
‎มีมาตั้งแต่ก่อนโลกเราถือกำเนิด
‎เมื่อครั้งที่ดาวเคราะห์สีฟ้าของเรา ‎ไม่มีสีฟ้าให้เห็นสักจุด
‎เมื่อ 4,500 ล้านปีที่แล้ว
‎โลกเพิ่งก่อตัวขึ้นได้ไม่นาน
‎เป็นลูกไฟหินหลอมเหลว
‎ถูกชะตาลิขิตให้เป็นโลกที่แห้งแล้งไร้สิ่งมีชีวิต
‎แต่ห่างออกไปหลายล้านกิโลเมตร ‎ในเขตที่หนาวที่สุดในระบบสุริยะ
‎ผลึกน้ำก่อตัวขึ้น
‎บนพื้นผิวอนุภาคฝุ่น
‎เมื่อเวลาผ่านไป เม็ดฝุ่นเหล่านี้ ‎เกาะตัวกันเป็นดาวเคราะห์น้อย
‎มากมายหลายล้านดวง
‎ซึ่งได้กลายไปเป็นแถบดาวเคราะห์น้อย
‎กลุ่มก้อนน้ำแข็งที่กว้างไกลสุดสายตา
‎แต่น้ำที่แสนเย้ายวนนี้อยู่ไกลเกินโลกจะเอื้อมถึง
‎แต่ทว่าโชคชะตาเข้าแทรกแซง
‎มียักษ์ใหญ่กำลังเคลื่อนตัว
‎(ดาวจูปิเตอร์ ‎เมื่อ 4,500 ล้านปีก่อน)
‎จูปิเตอร์วัยใส
‎ดาวเคราะห์ขนาดมหึมา
‎แรงดูดจากชั้นในของระบบสุริยะที่ปั่นป่วน
‎ค่อยๆ ดึงมันเข้าไปทางดวงอาทิตย์
‎เส้นทางบินที่พามันพุ่งเข้าชน
‎แถบดาวเคราะห์น้อย
‎ขณะที่มันฝ่าทะลุกลุ่มดาวเคราะห์น้อย
‎แรงโน้มถ่วงมหาศาลของมัน ‎ก็ได้เหวี่ยงหินไปทุกทิศทาง
‎แต่ถึงกระนั้น ความโกลาหลและย่อยยับนี้
‎นำมาซึ่งสุดยอดของขวัญจากจักรวาล
‎หินที่อุดมไปด้วยน้ำแข็งถูกเหวี่ยงมาทางโลก
‎ทำให้โลกมีความหวัง ‎เอื้อต่อกำเนิดสิ่งมีชีวิตมากขึ้น
‎ในช่วงเวลาหลายพันล้านปี
‎ดาวเคราะห์น้อยค่อยๆ หลอมรวม ‎เข้ากับเนื้อโลกที่กำลังก่อตัว
‎ประสบความวุ่นวายที่เกิดจากดาวพฤหัสบดี
‎ถูกดาวเคราะห์น้อยฝังมันลึกลงไปในโลก
‎การเดินทางของโมเลกุลน้ำ ‎มายังโลกนั้นไม่สะดวกสบายเลย
‎และหนทางยังอีกยาวไกล
‎ถูกจองจำนานหลายล้านปี
‎ตรึงไว้ในแกนหลอมเหลวของโลก
‎รอคอยปาฏิหาริย์ครั้งใหม่
‎ที่จะปลดปล่อยมันออกมา
‎ทุกวันนี้ น้ำปริมาณมากของโลกยังถูกขังอยู่ใต้ดิน
‎ช้างจึงได้พัฒนาทักษะพิเศษขึ้นมาเพื่อค้นหามัน
‎แม้แต่แอ่งโคลนยังแห้งผาก
‎ฤดูแล้งปีนี้กลายเป็นภัยแล้งไปแล้ว
‎แต่พูลามีพลังวิเศษ
‎งวงที่น่าอัศจรรย์ของมัน
‎ซึ่งอัดแน่นไปด้วยตัวรับสัมผัสหลายล้านตัว
‎สามารถได้กลิ่นน้ำที่อยู่ไกลออกไปหลายกิโลเมตร
‎และระบุแหล่งที่มาของมัน ลึกลงไปใต้ดิน
‎แต่น้ำนี้ต้องขุดขึ้นมา
‎เม็ทซี่ขุดดินไม่ค่อยจะเก่ง
‎แต่โบซิโก้มีพรสวรรค์แต่เกิด
‎และเม็ทซี่ได้รับเชิญเข้ามาดื่มที่ข้างหลุม
‎น้ำแค่ไม่กี่จิบดับกระหายได้ไม่นานหรอก
‎แต่ถ้าน้ำยังถูกขังอยู่ใต้พื้นดินต่อไป
‎ก็จะไม่มีให้ดื่มเลยสักหยด
‎จะไม่มีช้างแม้สักตัว
‎ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดๆ
‎หลังจากที่ดาวเคราะห์น้อยส่งน้ำมาให้ถึงที่
‎และโลกกลืนกินมันเข้าไป
‎มันถูกขังอยู่ในหินเป็นก้อนผลึก
‎ลึกลงไปในโลก
‎ถูกฝังอยู่อย่างนั้นนานหลายล้านปี
‎ใต้ทะเลหินหนืดกว้างใหญ่ไพศาล
‎จนกระทั่งโลกค่อยๆ เย็นตัวลงอย่างช้าๆ
‎และพื้นผิวแข็งตัวกลายเป็นเปลือกหนา
‎จากนั้นในที่สุด ภายในที่เดือดจัดจึงพุ่งออกมา
‎ภูเขาไฟขนาดมหึมา
‎พ่นแก๊สและไอน้ำขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงหลายกิโลเมตร
‎ในที่สุด โมเลกุลน้ำก็เป็นอิสระ
‎ก่อตัวเป็นเมฆกลุ่มแรก
‎เติบโตและแผ่ขยายเป็นเวลานานหลายล้านปี
‎บรรจุน้ำมากขึ้นเรื่อยๆ
‎จนกระทั่งอุณหภูมิลดลงมากเพียงพอ…
‎ให้ฝนหยดแรก…
‎ก่อตัวขึ้น และตกลงมา
‎ตามมาด้วยฝนตกหนัก…
‎เป็นเวลาหลายพันปี
‎แอ่งน้ำเอ่อล้นกลายเป็นแม่น้ำ
‎ทะเลสาบขยายใหญ่เป็นทะเล
‎และมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ท่วมพื้นผิวโลก
‎และที่นี่ น้ำได้ก่อให้เกิดสิ่งมหัศจรรย์ขึ้นมา
‎ชีวิตแรก
‎จากเซลล์กลุ่มแรกนี้
‎เกิดเป็นสิ่งมีชีวิตทุกชนิด
‎น้ำเป็นองค์ประกอบพื้นฐาน
‎ของทุกเซลล์และสิ่งมีชีวิตทุกตัวบนโลก
‎และในวันนี้
‎โขลงช้างยังคงมีน้ำยุคโบราณนี้อยู่ข้างในตัว
‎มันขนส่งสารอาหารและออกซิเจน
‎ให้พลังทุกการเต้นของหัวใจ
‎และขับเคลื่อนทุกลมหายใจ
‎ชีวิตวิวัฒนาการขึ้นมาได้ก็เพราะน้ำ
‎เพราะฉะนั้นจึงไม่มี ‎สิ่งมีชีวิตใดอยู่รอดได้ถ้าขาดน้ำ
‎ที่บอตสวานา ภัยแล้งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
‎โลกของช้างกำลังลุกเป็นไฟ
‎โขลงนี้หนีไฟป่าออกมาได้
‎แต่พวกมันเดินเข้ามาจ๊ะเอ๋กับภัยใหม่
‎ภัยแล้งแบบนี้ ทุกชีวิตต่างเป็นทุกข์
‎จากความกระหายน้ำและหิวโหยอาหาร
‎และสำหรับสิงโต ‎ถ้าได้กินลูกช้างก็ดับได้ทั้งความหิวและกระหาย
‎พวกผู้ใหญ่เข้ามาล้อมเม็ทซี่กับโบซิโก้เอาไว้
‎แค่นี้ก็เพียงพอที่จะป้องกันภัยร้ายได้
‎แต่สิงโตเป็นสัตว์ที่ใจเย็น
‎และโขลงช้างยังต้องข้าม ‎ดินแดนรกร้างอันแสนโหดร้ายนี้…
‎ก่อนถึงแอ่งน้ำถัดไป
‎มันต้องใช้ตัวช่วย
‎และโลกก็มอบให้
‎ในที่ที่คาดไม่ถึงที่สุด
‎ต้นอาเคเชียเป็นดวงประทีปแห่งความหวัง
‎อีกทั้งยังเป็นที่หลบภัยให้สัตว์มากมายหลายชนิด
‎รากที่ยาวของมันไชลงไปใต้ดิน
‎ได้ลึกกว่างวงช้างขุดถึง
‎มันดูดน้ำขึ้นไปถึงกิ่งก้านสาขา…
‎และใบ
‎น้ำนี้มากพอจะช่วยให้พวกมันมีแรงไปต่อไป
‎โดยเฉพาะสำหรับแม่ของเม็ทซี่
‎ที่ยังให้นมลูกอยู่
‎แต่ที่นี่เป็นมากกว่าแค่โอเอซิสท้องถิ่น
‎มันเป็นตัวเชื่อมสำคัญ ‎ในวัฏจักรอันเป็นนิรันดร์ของน้ำ
‎ต้นอาเคเชียเชื่อมผืนดินเข้ากับท้องฟ้า
‎มันคายออกซิเจนกับไอน้ำสู่อากาศ
‎เติมเต็มเมฆและขับเคลื่อนน้ำ ‎ให้เดินทางไปรอบโลก
‎นับตั้งแต่วันที่ฝนหล่อเลี้ยงต้นกล้าใบเขียวหน่อแรก
‎และให้ชีวิตแก่ต้นไม้ต้นแรก
‎พืชทำให้โลกใบนี้อยู่อาศัยได้
‎ทำให้สิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นก้อนหินแห้งแล้ง
‎มีชีวิตขึ้นมา
‎แต่ของขวัญที่จักรวาลมอบให้
‎ก็ถูกเรียกกลับคืนไปได้เช่นกัน
‎เมื่อนานมาแล้ว
‎มีดาวเคราะห์อีกดวงหนึ่ง ‎ที่พื้นผิวปกคลุมไปด้วยน้ำ
‎(ดาวอังคาร ‎เมื่อ 3,500 ล้านปีก่อน)
‎เป็นโลกมหาสมุทร เหมือนโลกของเรา
‎แรงเดียวกันที่ส่งน้ำมาให้แก่โลก
‎ก็ให้น้ำแก่ดาวอังคารด้วย
‎เมื่อมีชั้นบรรยากาศแล้ว
‎เมฆจึงก่อตัว
‎ฝนตกลงมา
‎แม่น้ำไหลริน
‎และมีมหาสมุทรท่วมไปทั่วพื้นผิวดาว
‎มันเคยเป็นโลกที่มีความเป็นไปได้ไม่รู้จบ
‎และมีศักยภาพต่อการดำรงชีวิต
‎แต่กลับไม่ยืนยาว
‎เพราะไม่ไกลจากที่นี่ ‎ไฟนรกนิวเคลียร์โหมกระหน่ำ
‎ดวงอาทิตย์ของเรา
‎มันปลดปล่อยกระแสอนุภาคพลังงานสูง ‎ที่ทรงพลังและอันตรายยิ่ง
‎จนทำให้ดาวเคราะห์ทั้งใบแหลกลาญได้
‎ลมสุริยะนี้พุ่งฝ่าอวกาศ…
‎ด้วยความเร็ว 400 กิโลเมตรต่อวินาที
‎และมันทะลวงชั้นบรรยากาศดาวอังคารเข้าไป
‎ฉีกโมเลกุลน้ำออกเป็นชิ้นๆ
‎ทีละเล็กละน้อย
‎ในช่วงเวลาหลายล้านปี
‎ชั้นบรรยากาศที่ปกป้องดาวเอาไว้ ‎ก็ถูกเพลิงพิโรธของดวงอาทิตย์ทำลายสิ้น
‎จนกระทั่งมหาสมุทรระเหย
‎และน้ำหายไปในอวกาศ
‎ดาวอังคารกลายเป็นเงาที่อ้างว้าง ‎เย็นยะเยือกของสิ่งที่เคยเป็น
‎ปกคลุมด้วยพายุฝุ่น
‎โอกาสที่จะเกิดสิ่งมีชีวิตซับซ้อนมลายหายสูญ
‎เหตุการณ์นี้ก็อาจเกิดขึ้นกับเราได้เช่นกัน
‎แต่เพราะอะไรบางอย่าง
‎ทั้งน้ำและสิ่งมีชีวิตหาทางเกาะติดโลกมาได้
‎ที่บอตสวานา
‎หลังถูกแสงแดดแผดเผามา 200 วัน
‎ก็ไม่เหลือน้ำสักหยด
‎ลมกระโชกรุนแรง ‎พัดดินที่แตกระแหงขึ้นมาเป็นพายุฝุ่น
‎และการดิ้นรนของช้างก็อยู่ในสายตาใครบางคน
‎ตอนกลางวัน ผู้ใหญ่มักจะปกป้องเด็กได้
‎แต่พอตกกลางคืน
‎ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
‎สิงโตเชี่ยวชาญเรื่องการสร้างความวุ่นวายสับสน
‎มันเลือกเหยื่อที่อ่อนแอที่สุด
‎ออกล่าพร้อมกันเป็นฝูง
‎จนไม่เหลือที่ให้เหยื่อวิ่งหนีอีก
‎เมื่อไม่มีช้างทั้งโขลงคอยปกป้อง
‎สิงโตจึงตะครุบเหยื่อสำเร็จ
‎ภัยแล้งและการค้นหาน้ำ ‎และอาหารอย่างไม่มีสิ้นสุด
‎ได้พรากเอาลมหายใจสุดท้ายของบาซิโก้ไปแล้ว
‎ช้างเป็นสัตว์ที่มีความผูกพันทางอารมณ์ลึกซึ้ง
‎ทุกตัวในครอบครัวต่างโศกเศร้าที่เสียบาซิโก้ไป
‎ทั้งโขลงมาร่วมกันปลอบใจเม็ทซี่
‎ที่เสียใจที่สุด
‎การต่อสู้เพื่อความอยู่รอด ‎อย่างไม่จบไม่สิ้นนี้เกิดขึ้นซ้ำๆ ทุกปี
‎ทั่วทั้งโอคาวังโก
‎ทั่วทั้งโลก
‎และไกลออกไปอีก
‎แต่ในศึกการดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดนี้
‎โลกโชคดีมากจริงๆ
‎เพราะมีผู้พิทักษ์ลับที่คอยปกปักรักษา
‎ลึกลงไปข้างใน
‎เตาหลอมที่ร้อนระอุของโลกแผดเผาและหมุนวน
‎ก่อให้เกิดสนามแม่เหล็กที่ทรงพลัง
‎แผ่ออกมาจากใจกลางโลก
‎ขึ้นไปทางดวงอาทิตย์ 65,000 กิโลเมตร
‎สนามพลังสำคัญที่คุ้มครองโลก
‎จากลมสุริยะป่าเถื่อนเดียวกัน
‎กับที่พรากน้ำไปจากดาวอังคาร
‎ขัดขวางมันไว้ก่อนจะมาถึงชั้นบรรยากาศโลก
‎ปกป้องน้ำที่จำเป็นสำหรับเรา
‎กอดทุกหยดไว้แนบชิดโลก
‎นี่คือสิ่งที่ทำให้จุดสีฟ้าซีดของเราไม่เหมือนที่อื่น
‎ที่ที่สิ่งมีชีวิตเจริญเติบโตได้ดี
‎นำความโล่งใจมาสู่ช้าง
‎ที่มั่นใจได้ว่าฝนจะตกต้องตามฤดูกาลทุกปี
‎ไกลออกไป เมฆพายุกำลังก่อตัว
‎ช้างสามารถตรวจจับ ‎คลื่นความถี่ต่ำของเสียงฟ้าร้อง
‎ได้ไกลถึง 240 กิโลเมตร
‎และมันกำลังบอกช้างว่า ‎ได้เวลากลับสู่โอคาวังโกแล้ว
‎จากพื้นที่สูงของแองโกลา
‎น้ำกำลังไหลผ่านบอตสวานา
‎เพื่อคืนสภาพให้กับพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยม
‎ด้วยจุมพิตแห่งชีวิต
‎ทุกย่างก้าวที่พาโขลงเข้าใกล้บ้าน…
‎เป็นการสานต่อเส้นทางการผจญภัย ‎อันแสนยิ่งใหญ่ยาวนานของจักรวาล
‎จากโมเลกุลเล็กๆ ที่เกาะมากับฝุ่น ‎จากไกลพ้นดาวจูปิเตอร์ออกไป
‎รอดมาจากอุณหภูมิร้อนระอุของโลกยุคแรก
‎ถูกจองจำในแกนดาว
‎แล้วปลดปล่อยออกมาเพื่อหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต
‎น้ำทุกหยดมีเรื่องราวน่าติดตามอยู่เบื้องหลัง
‎ทุกโมเลกุลผูกกันเป็นโซ่ที่ไม่ขาดสาย
‎เป็นวัฏจักรวนเวียนกันมายาวนานหลายหมื่นปี
‎ผ่านอากาศ
‎มหาสมุทร
‎หิน
‎และช้าง
‎หลังล่วงเลยมาได้แปดเดือน ‎บนเส้นทางไกลหลายร้อยกิโลเมตร
‎ในที่สุดเม็ทซี่กับครอบครัว
‎ก็มาถึงแหล่งน้ำที่ให้ชีวิต ‎ในพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมเสียที
‎ห่างหายไปนานกับการดื่มน้ำ…
‎และเล่นสนุก
‎แล้วก็ดื่มอีกหน่อย
‎และสอนสมาชิกใหม่ของครอบครัว…
‎ว่าวิถีชีวิตที่ดินดอนสามเหลี่ยมเป็นยังไง
‎เม็ทซี่กับลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งเกิดใหม่
‎เป็นรุ่นล่าสุดในตระกูล
‎ที่ได้ใช้ประโยชน์จากการมาถึง ‎อันน่าอัศจรรย์ใจของน้ำสู่โลกใบนี้
‎มันจะมีสายใยเชื่อมต่อกับจักรวาล
‎ที่มอบองค์ประกอบวิเศษนี้ให้กับโลกเราเสมอ
‎อีกทั้งยังมอบความสามารถ ‎ในการอนุรักษ์และสงวนรักษามันให้กับเรา
‎ตอนต่อไป เราจะปิดบท ‎เรื่องราวปริศนาจักรวาลของเรา
‎ด้วยแรงที่รวบรวมเอาทุกสิ่ง ‎ที่เราได้เห็นมาก่อนหน้านี้เข้าด้วยกัน
‎ผู้ปั้นแต่งที่ยิ่งใหญ่ของจักรวาล
‎แรงโน้มถ่วง
‎มันคือแรงดึงดูดที่สร้างโลกของเราขึ้นมา
‎และจะพาเพนกวินสองตัวมาเจอกันที่ขั้วโลกใต้
‎แต่แรงโน้มถ่วงเริ่มมีอิทธิพลตั้งแต่เมื่อไร
‎มันสร้างทั้งระเบียบและความวุ่นวายได้อย่างไร
‎แล้วทำไมมันถึงทำให้ ‎ดาวเคราะห์ของเราเหมาะสมสำหรับสิ่งมีชีวิต…
‎และความรัก
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล