1
00:00:08,800 --> 00:00:12,760
‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)

2
00:00:14,200 --> 00:00:17,720
‎ในแต่ละปี มีช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่เดือน

3
00:00:19,240 --> 00:00:23,360
‎ที่น้ำจืดจะไหลลงสู่
‎ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอคาวังโก

4
00:00:27,680 --> 00:00:29,280
‎กลายเป็นบ้านที่สมบูรณ์แบบ

5
00:00:31,360 --> 00:00:33,960
‎สำหรับช้างครอบครัวเล็กๆ

6
00:00:38,000 --> 00:00:42,280
‎และเป็นสนามเด็กเล่นสำหรับลูกช้างคู่น้อย

7
00:00:44,520 --> 00:00:45,600
‎โบซิโก้

8
00:00:47,680 --> 00:00:51,040
‎กับเม็ทซี่ ลูกพี่ลูกน้องตัวน้อยของมัน

9
00:00:59,440 --> 00:01:05,560
‎โบซิโก้กับเม็ทซี่เพิ่งจะเริ่มต้น
‎ความสัมพันธ์รักใคร่กับน้ำ

10
00:01:09,000 --> 00:01:10,320
‎แต่จากนี้ไป

11
00:01:11,200 --> 00:01:13,720
‎น้ำจะเป็นตัวกำหนดชีวิตของพวกมัน

12
00:01:15,960 --> 00:01:19,600
‎หนึ่งโมเลกุลแสนล้ำค่านี้

13
00:01:21,400 --> 00:01:22,800
‎ที่ถูกส่งมายังโลก…

14
00:01:25,400 --> 00:01:30,120
‎ด้วยพลังที่น่ามหัศจรรย์ของจักรวาลเรา

15
00:01:36,200 --> 00:01:38,520
‎มันได้แปลงโฉมดาวเคราะห์ดวงนี้

16
00:01:41,760 --> 00:01:43,200
‎ให้กลายเป็นที่อยู่อาศัย…

17
00:01:48,600 --> 00:01:49,560
‎ของสิ่งมีชีวิต

18
00:02:11,640 --> 00:02:18,640
‎(โลกแห่งน้ำ)

19
00:02:22,080 --> 00:02:26,120
‎(ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอคาวังโก
‎ประเทศบอตสวานา)

20
00:02:26,200 --> 00:02:27,720
‎ฤดูร้อนมาถึงแล้ว

21
00:02:30,360 --> 00:02:34,400
‎และดินแดนที่เคยเป็นสวรรค์แปรเปลี่ยนไป

22
00:02:37,360 --> 00:02:39,840
‎น้ำจืดที่เคยไหล่เอ่อล้นปากแม่น้ำ

23
00:02:42,800 --> 00:02:45,360
‎อยู่เพียงแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น

24
00:02:46,720 --> 00:02:48,800
‎และตอนนี้แอ่งน้ำกำลังเหือดแห้ง

25
00:02:50,520 --> 00:02:51,360
‎อย่างรวดเร็ว

26
00:02:58,520 --> 00:03:00,320
‎หมายความได้เพียงอย่างเดียว

27
00:03:00,400 --> 00:03:03,920
‎สำหรับช้างนับพันตัวที่อาศัยอยู่ที่นี่

28
00:03:06,240 --> 00:03:08,200
‎ได้เวลาไปต่อแล้ว

29
00:03:21,960 --> 00:03:26,680
‎ที่นี่เป็นบ้านแห่งเดียวที่เม็ทซี่กับบาซิโก้รู้จัก

30
00:03:28,720 --> 00:03:32,480
‎แต่อีกไม่กี่สัปดาห์ น้ำจะแห้งขอด

31
00:03:36,160 --> 00:03:40,200
‎ดังนั้นพวกมันต้องจากลา
‎พื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมไปพร้อมกับครอบครัว

32
00:03:41,160 --> 00:03:43,120
‎โขลงที่มีแต่ตัวเมีย

33
00:03:43,200 --> 00:03:46,200
‎ทั้งพี่น้อง ป้าๆ ลูกพี่ลูกน้อง

34
00:03:48,080 --> 00:03:49,760
‎นำโดยยายของพวกมัน

35
00:03:50,760 --> 00:03:53,520
‎แม่แปรกจ่าฝูง พูลา

36
00:03:58,360 --> 00:04:02,640
‎มันกำลังออกเดินทางไปพร้อมกับ
‎ช้างครอบครัวอื่นอีกนับพัน

37
00:04:05,160 --> 00:04:06,520
‎ออกสู่ทะเลทราย

38
00:04:10,280 --> 00:04:11,600
‎เพื่อค้นหาน้ำ

39
00:04:18,840 --> 00:04:20,480
‎ในอีกแปดเดือนข้างหน้า

40
00:04:20,560 --> 00:04:24,840
‎มันจะอพยพจากแอ่งน้ำแห่งหนึ่ง
‎ไปยังแอ่งน้ำอีกแห่ง

41
00:04:27,320 --> 00:04:30,360
‎และเดินตามรอยช้างยุคก่อน

42
00:04:31,200 --> 00:04:34,200
‎โดยใช้ความรู้ของแม่แปรกพูลา

43
00:04:35,320 --> 00:04:37,840
‎ที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น

44
00:04:40,480 --> 00:04:43,160
‎การเดินทางครั้งนี้มีชีวิตเป็นเดิมพัน

45
00:04:45,080 --> 00:04:51,080
‎และทุกตัวจะต้องร่วมกันใช้
‎ประสาทสัมผัสอันยอดเยี่ยมเพื่อทนต่อภัยอันตราย

46
00:04:55,640 --> 00:04:58,840
‎การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่ทางเลือกที่จะไม่ทำก็ได้

47
00:05:04,640 --> 00:05:07,080
‎ถ้าไม่มีน้ำ พวกมันจะต้องตาย

48
00:05:11,320 --> 00:05:13,880
‎แม้แต่บนดาวเคราะห์สีฟ้าของเรา

49
00:05:13,960 --> 00:05:17,120
‎น้ำจืดยังคงขาดแคลน

50
00:05:20,160 --> 00:05:23,400
‎และถ้าหากเราออกไปค้นหานอกโลก

51
00:05:25,480 --> 00:05:27,200
‎ก็ยิ่งหายาก

52
00:05:30,320 --> 00:05:32,880
‎แม้แต่ทะเลทรายที่แห้งแล้งที่สุดในโลก

53
00:05:33,640 --> 00:05:38,200
‎ก็ยังเทียบไม่ได้กับที่อื่นๆ ในระบบสุริยะของเรา

54
00:05:41,560 --> 00:05:44,080
‎ที่วงนอกอันหนาวเหน็บ

55
00:05:48,760 --> 00:05:50,280
‎(ดาวเสาร์)

56
00:05:50,360 --> 00:05:53,240
‎น้ำที่อยู่บนพื้นผิวเป็นน้ำแข็งทั้งหมด

57
00:05:56,880 --> 00:05:59,320
‎อย่างเช่นดวงจันทร์หนาวเหน็บของดาวเสาร์

58
00:06:00,680 --> 00:06:01,560
‎(เอนเซลาดัส)

59
00:06:01,640 --> 00:06:07,400
‎ที่ซึ่งน้ำแข็งพุ่งขึ้นไปในอวกาศหลายกิโลเมตร

60
00:06:14,520 --> 00:06:17,800
‎ใกล้ดวงอาทิตย์เข้ามาอีก บนดาวอังคาร

61
00:06:18,720 --> 00:06:22,280
‎น้ำถูกลมสุริยะรุนแรงพัดไปจนเหือดแห้ง

62
00:06:32,640 --> 00:06:34,240
‎และบนดาวศุกร์

63
00:06:34,320 --> 00:06:36,200
‎น้ำเดือดระเหยไปจนไม่เหลืออะไร

64
00:06:45,560 --> 00:06:48,320
‎มีเพียงโลกใบเดียวเท่านั้น

65
00:06:48,400 --> 00:06:51,800
‎ที่เรารู้ว่ามีน้ำในสภาวะของเหลวปกคลุมพื้นผิว

66
00:06:57,040 --> 00:06:59,360
‎จุดสีฟ้าซีด

67
00:07:00,920 --> 00:07:02,000
‎บ้านของเรา

68
00:07:08,160 --> 00:07:10,120
‎ที่ซึ่งตอนนี้

69
00:07:10,800 --> 00:07:16,960
‎น้ำกำลังขับเคลื่อนให้ครอบครัวหนึ่ง
‎ออกเดินทางเพื่อความอยู่รอด

70
00:07:24,600 --> 00:07:26,920
‎เพิ่งออกจากดินดอนสามเหลี่ยมได้แค่หนึ่งเดือน

71
00:07:27,920 --> 00:07:30,960
‎ตอนนี้เหลือเพียงแอ่งโคลน
‎ที่กระจัดกระจายออกไป

72
00:07:34,840 --> 00:07:40,120
‎แล้วในแต่ละวัน
‎ยิ่งเหลือน้อยลง และห่างกันมากขึ้นทุกที

73
00:07:43,840 --> 00:07:48,640
‎พูลาใช้ความทรงจำที่เป็นเลิศ
‎เพื่อนำทางโขลงตนเองไปหาแอ่งน้ำ

74
00:07:55,040 --> 00:07:57,280
‎มันจำเส้นทางได้อย่างแม่นยำ

75
00:07:57,880 --> 00:07:59,560
‎แม้จะผ่านมาหลายสิบปีแล้ว

76
00:08:03,680 --> 00:08:05,880
‎วันนี้พวกมันเดินมาไกล

77
00:08:06,480 --> 00:08:09,800
‎ทำให้ทุกตัวกระหายน้ำเป็นที่สุด

78
00:08:13,800 --> 00:08:19,600
‎แต่ช้างตัวอื่นๆ อีก 130,000 ตัว
‎ที่อาศัยในบอตสวานาก็เหมือนกัน

79
00:08:31,280 --> 00:08:34,800
‎ฤดูแล้งดึงดูดโขลงช้างจากทั่วทุกหนแห่ง…

80
00:08:39,840 --> 00:08:42,000
‎มายังแอ่งน้ำแห่งนี้

81
00:08:52,160 --> 00:08:56,360
‎ทุกตัวต่างแย่งชิงทรัพยากรที่เหลือน้อยลงทุกที

82
00:09:15,120 --> 00:09:19,280
‎พวกผู้ใหญ่สอนเคล็ดลับการอยู่รอดให้เด็กๆ

83
00:09:20,000 --> 00:09:24,040
‎อย่างเช่นวิธีการช้อนน้ำสะอาดที่สุด
‎จากบนผิวแอ่งโคลน

84
00:09:29,240 --> 00:09:34,160
‎และวิธีใช้น้ำโคลนเย็นฉ่ำเป็นครีมกันแดด

85
00:09:36,880 --> 00:09:40,800
‎ผิวที่เหี่ยวย่นของช้าง
‎เหมาะสมแก่การกักเก็บน้ำและความเย็น

86
00:09:49,480 --> 00:09:53,080
‎แต่เม็ทซี่กับโบซิโก้ก็ยังได้เรียนรู้ด้วยว่า

87
00:09:56,120 --> 00:09:58,520
‎แอ่งโคลนไม่ได้เป็นแค่ที่ดื่มน้ำ

88
00:10:00,080 --> 00:10:01,760
‎แต่ยังเป็นสวนน้ำอีกด้วย

89
00:10:15,000 --> 00:10:17,400
‎เนื่องจากมีช้างกระหายน้ำหลายตัว

90
00:10:17,480 --> 00:10:19,920
‎แอ่งน้ำแห่งนั้นจึงถูกดื่มใช้ไปจนหมด

91
00:10:26,160 --> 00:10:28,080
‎ครอบครัวของพูลาต้องออกเดินทางต่อ

92
00:10:31,840 --> 00:10:34,160
‎เพื่อพยายามไปให้ถึงแอ่งน้ำแห่งถัดไป

93
00:10:34,800 --> 00:10:37,600
‎ก่อนที่แดดจะเผาน้ำจนเหือดแห้งหมด

94
00:10:40,720 --> 00:10:44,080
‎ศึกการต่อสู้นี้
‎ระหว่างดวงอาทิตย์กับแผ่นดินแห้งผาก

95
00:10:44,160 --> 00:10:47,680
‎มีมาตั้งแต่ก่อนโลกเราถือกำเนิด

96
00:10:52,040 --> 00:10:56,200
‎เมื่อครั้งที่ดาวเคราะห์สีฟ้าของเรา
‎ไม่มีสีฟ้าให้เห็นสักจุด

97
00:11:04,160 --> 00:11:07,080
‎เมื่อ 4,500 ล้านปีที่แล้ว

98
00:11:12,600 --> 00:11:15,280
‎โลกเพิ่งก่อตัวขึ้นได้ไม่นาน

99
00:11:16,640 --> 00:11:19,080
‎เป็นลูกไฟหินหลอมเหลว

100
00:11:23,440 --> 00:11:27,480
‎ถูกชะตาลิขิตให้เป็นโลกที่แห้งแล้งไร้สิ่งมีชีวิต

101
00:11:31,440 --> 00:11:36,040
‎แต่ห่างออกไปหลายล้านกิโลเมตร
‎ในเขตที่หนาวที่สุดในระบบสุริยะ

102
00:11:41,040 --> 00:11:42,840
‎ผลึกน้ำก่อตัวขึ้น

103
00:11:43,680 --> 00:11:46,880
‎บนพื้นผิวอนุภาคฝุ่น

104
00:11:54,480 --> 00:11:59,760
‎เมื่อเวลาผ่านไป เม็ดฝุ่นเหล่านี้
‎เกาะตัวกันเป็นดาวเคราะห์น้อย

105
00:12:01,520 --> 00:12:04,160
‎มากมายหลายล้านดวง

106
00:12:06,080 --> 00:12:09,600
‎ซึ่งได้กลายไปเป็นแถบดาวเคราะห์น้อย

107
00:12:11,240 --> 00:12:14,720
‎กลุ่มก้อนน้ำแข็งที่กว้างไกลสุดสายตา

108
00:12:17,640 --> 00:12:22,040
‎แต่น้ำที่แสนเย้ายวนนี้อยู่ไกลเกินโลกจะเอื้อมถึง

109
00:12:25,840 --> 00:12:27,680
‎แต่ทว่าโชคชะตาเข้าแทรกแซง

110
00:12:28,400 --> 00:12:30,360
‎มียักษ์ใหญ่กำลังเคลื่อนตัว

111
00:12:34,720 --> 00:12:39,000
‎(ดาวจูปิเตอร์
‎เมื่อ 4,500 ล้านปีก่อน)

112
00:12:39,080 --> 00:12:40,200
‎จูปิเตอร์วัยใส

113
00:12:41,160 --> 00:12:43,200
‎ดาวเคราะห์ขนาดมหึมา

114
00:12:48,080 --> 00:12:51,000
‎แรงดูดจากชั้นในของระบบสุริยะที่ปั่นป่วน

115
00:12:51,640 --> 00:12:55,520
‎ค่อยๆ ดึงมันเข้าไปทางดวงอาทิตย์

116
00:13:00,760 --> 00:13:03,920
‎เส้นทางบินที่พามันพุ่งเข้าชน

117
00:13:04,760 --> 00:13:06,480
‎แถบดาวเคราะห์น้อย

118
00:13:22,080 --> 00:13:24,640
‎ขณะที่มันฝ่าทะลุกลุ่มดาวเคราะห์น้อย

119
00:13:28,400 --> 00:13:34,000
‎แรงโน้มถ่วงมหาศาลของมัน
‎ก็ได้เหวี่ยงหินไปทุกทิศทาง

120
00:13:41,880 --> 00:13:46,160
‎แต่ถึงกระนั้น ความโกลาหลและย่อยยับนี้

121
00:13:46,240 --> 00:13:49,200
‎นำมาซึ่งสุดยอดของขวัญจากจักรวาล

122
00:13:55,120 --> 00:14:00,960
‎หินที่อุดมไปด้วยน้ำแข็งถูกเหวี่ยงมาทางโลก

123
00:14:06,360 --> 00:14:11,520
‎ทำให้โลกมีความหวัง
‎เอื้อต่อกำเนิดสิ่งมีชีวิตมากขึ้น

124
00:14:15,720 --> 00:14:17,280
‎ในช่วงเวลาหลายพันล้านปี

125
00:14:17,360 --> 00:14:21,920
‎ดาวเคราะห์น้อยค่อยๆ หลอมรวม
‎เข้ากับเนื้อโลกที่กำลังก่อตัว

126
00:14:25,680 --> 00:14:29,240
‎ประสบความวุ่นวายที่เกิดจากดาวพฤหัสบดี

127
00:14:30,920 --> 00:14:34,120
‎ถูกดาวเคราะห์น้อยฝังมันลึกลงไปในโลก

128
00:14:35,800 --> 00:14:39,800
‎การเดินทางของโมเลกุลน้ำ
‎มายังโลกนั้นไม่สะดวกสบายเลย

129
00:14:42,760 --> 00:14:45,200
‎และหนทางยังอีกยาวไกล

130
00:14:46,320 --> 00:14:49,360
‎ถูกจองจำนานหลายล้านปี

131
00:14:50,200 --> 00:14:52,720
‎ตรึงไว้ในแกนหลอมเหลวของโลก

132
00:14:55,640 --> 00:14:57,560
‎รอคอยปาฏิหาริย์ครั้งใหม่

133
00:15:00,600 --> 00:15:02,120
‎ที่จะปลดปล่อยมันออกมา

134
00:15:12,040 --> 00:15:16,160
‎ทุกวันนี้ น้ำปริมาณมากของโลกยังถูกขังอยู่ใต้ดิน

135
00:15:23,880 --> 00:15:29,000
‎ช้างจึงได้พัฒนาทักษะพิเศษขึ้นมาเพื่อค้นหามัน

136
00:15:39,400 --> 00:15:42,120
‎แม้แต่แอ่งโคลนยังแห้งผาก

137
00:15:43,240 --> 00:15:46,200
‎ฤดูแล้งปีนี้กลายเป็นภัยแล้งไปแล้ว

138
00:15:49,560 --> 00:15:51,880
‎แต่พูลามีพลังวิเศษ

139
00:15:54,200 --> 00:15:55,720
‎งวงที่น่าอัศจรรย์ของมัน

140
00:15:57,240 --> 00:15:59,880
‎ซึ่งอัดแน่นไปด้วยตัวรับสัมผัสหลายล้านตัว

141
00:16:02,000 --> 00:16:04,720
‎สามารถได้กลิ่นน้ำที่อยู่ไกลออกไปหลายกิโลเมตร

142
00:16:09,040 --> 00:16:13,080
‎และระบุแหล่งที่มาของมัน ลึกลงไปใต้ดิน

143
00:16:23,720 --> 00:16:25,480
‎แต่น้ำนี้ต้องขุดขึ้นมา

144
00:16:33,880 --> 00:16:35,800
‎เม็ทซี่ขุดดินไม่ค่อยจะเก่ง

145
00:16:40,840 --> 00:16:43,080
‎แต่โบซิโก้มีพรสวรรค์แต่เกิด

146
00:16:51,520 --> 00:16:54,680
‎และเม็ทซี่ได้รับเชิญเข้ามาดื่มที่ข้างหลุม

147
00:17:00,360 --> 00:17:02,640
‎น้ำแค่ไม่กี่จิบดับกระหายได้ไม่นานหรอก

148
00:17:07,280 --> 00:17:10,080
‎แต่ถ้าน้ำยังถูกขังอยู่ใต้พื้นดินต่อไป

149
00:17:11,520 --> 00:17:13,240
‎ก็จะไม่มีให้ดื่มเลยสักหยด

150
00:17:17,800 --> 00:17:19,680
‎จะไม่มีช้างแม้สักตัว

151
00:17:23,200 --> 00:17:25,280
‎ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดๆ

152
00:17:37,800 --> 00:17:41,160
‎หลังจากที่ดาวเคราะห์น้อยส่งน้ำมาให้ถึงที่

153
00:17:41,240 --> 00:17:43,560
‎และโลกกลืนกินมันเข้าไป

154
00:17:45,640 --> 00:17:48,360
‎มันถูกขังอยู่ในหินเป็นก้อนผลึก

155
00:17:50,200 --> 00:17:51,840
‎ลึกลงไปในโลก

156
00:17:57,560 --> 00:18:00,360
‎ถูกฝังอยู่อย่างนั้นนานหลายล้านปี

157
00:18:01,160 --> 00:18:04,800
‎ใต้ทะเลหินหนืดกว้างใหญ่ไพศาล

158
00:18:12,920 --> 00:18:17,880
‎จนกระทั่งโลกค่อยๆ เย็นตัวลงอย่างช้าๆ

159
00:18:21,360 --> 00:18:25,880
‎และพื้นผิวแข็งตัวกลายเป็นเปลือกหนา

160
00:18:29,680 --> 00:18:34,240
‎จากนั้นในที่สุด ภายในที่เดือดจัดจึงพุ่งออกมา

161
00:18:43,720 --> 00:18:45,840
‎ภูเขาไฟขนาดมหึมา

162
00:18:47,080 --> 00:18:51,120
‎พ่นแก๊สและไอน้ำขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงหลายกิโลเมตร

163
00:18:58,720 --> 00:19:04,000
‎ในที่สุด โมเลกุลน้ำก็เป็นอิสระ

164
00:19:11,080 --> 00:19:13,800
‎ก่อตัวเป็นเมฆกลุ่มแรก

165
00:19:18,480 --> 00:19:21,680
‎เติบโตและแผ่ขยายเป็นเวลานานหลายล้านปี

166
00:19:21,760 --> 00:19:23,480
‎บรรจุน้ำมากขึ้นเรื่อยๆ

167
00:19:28,320 --> 00:19:31,560
‎จนกระทั่งอุณหภูมิลดลงมากเพียงพอ…

168
00:19:38,920 --> 00:19:41,640
‎ให้ฝนหยดแรก…

169
00:19:46,920 --> 00:19:50,560
‎ก่อตัวขึ้น และตกลงมา

170
00:20:08,800 --> 00:20:11,000
‎ตามมาด้วยฝนตกหนัก…

171
00:20:16,240 --> 00:20:18,640
‎เป็นเวลาหลายพันปี

172
00:20:30,040 --> 00:20:32,240
‎แอ่งน้ำเอ่อล้นกลายเป็นแม่น้ำ

173
00:20:41,520 --> 00:20:45,880
‎ทะเลสาบขยายใหญ่เป็นทะเล

174
00:20:53,480 --> 00:20:57,800
‎และมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ท่วมพื้นผิวโลก

175
00:21:15,920 --> 00:21:20,120
‎และที่นี่ น้ำได้ก่อให้เกิดสิ่งมหัศจรรย์ขึ้นมา

176
00:21:25,320 --> 00:21:26,840
‎ชีวิตแรก

177
00:21:31,080 --> 00:21:33,680
‎จากเซลล์กลุ่มแรกนี้

178
00:21:35,000 --> 00:21:38,040
‎เกิดเป็นสิ่งมีชีวิตทุกชนิด

179
00:21:40,640 --> 00:21:43,960
‎น้ำเป็นองค์ประกอบพื้นฐาน

180
00:21:44,040 --> 00:21:48,160
‎ของทุกเซลล์และสิ่งมีชีวิตทุกตัวบนโลก

181
00:21:57,440 --> 00:21:58,440
‎และในวันนี้

182
00:22:01,320 --> 00:22:06,480
‎โขลงช้างยังคงมีน้ำยุคโบราณนี้อยู่ข้างในตัว

183
00:22:18,040 --> 00:22:20,520
‎มันขนส่งสารอาหารและออกซิเจน

184
00:22:30,200 --> 00:22:32,240
‎ให้พลังทุกการเต้นของหัวใจ

185
00:22:38,920 --> 00:22:41,280
‎และขับเคลื่อนทุกลมหายใจ

186
00:22:46,640 --> 00:22:49,240
‎ชีวิตวิวัฒนาการขึ้นมาได้ก็เพราะน้ำ

187
00:22:51,000 --> 00:22:55,120
‎เพราะฉะนั้นจึงไม่มี
‎สิ่งมีชีวิตใดอยู่รอดได้ถ้าขาดน้ำ

188
00:23:01,920 --> 00:23:05,480
‎ที่บอตสวานา ภัยแล้งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

189
00:23:11,080 --> 00:23:13,960
‎โลกของช้างกำลังลุกเป็นไฟ

190
00:23:22,600 --> 00:23:25,520
‎โขลงนี้หนีไฟป่าออกมาได้

191
00:23:29,040 --> 00:23:31,560
‎แต่พวกมันเดินเข้ามาจ๊ะเอ๋กับภัยใหม่

192
00:23:37,560 --> 00:23:40,400
‎ภัยแล้งแบบนี้ ทุกชีวิตต่างเป็นทุกข์

193
00:23:43,680 --> 00:23:46,280
‎จากความกระหายน้ำและหิวโหยอาหาร

194
00:23:52,600 --> 00:23:57,280
‎และสำหรับสิงโต
‎ถ้าได้กินลูกช้างก็ดับได้ทั้งความหิวและกระหาย

195
00:24:14,200 --> 00:24:17,320
‎พวกผู้ใหญ่เข้ามาล้อมเม็ทซี่กับโบซิโก้เอาไว้

196
00:24:24,720 --> 00:24:26,960
‎แค่นี้ก็เพียงพอที่จะป้องกันภัยร้ายได้

197
00:24:30,680 --> 00:24:33,040
‎แต่สิงโตเป็นสัตว์ที่ใจเย็น

198
00:24:36,880 --> 00:24:40,600
‎และโขลงช้างยังต้องข้าม
‎ดินแดนรกร้างอันแสนโหดร้ายนี้…

199
00:24:42,600 --> 00:24:44,280
‎ก่อนถึงแอ่งน้ำถัดไป

200
00:24:48,520 --> 00:24:50,800
‎มันต้องใช้ตัวช่วย

201
00:24:53,760 --> 00:24:56,480
‎และโลกก็มอบให้

202
00:24:57,720 --> 00:25:00,120
‎ในที่ที่คาดไม่ถึงที่สุด

203
00:25:05,320 --> 00:25:08,400
‎ต้นอาเคเชียเป็นดวงประทีปแห่งความหวัง

204
00:25:13,880 --> 00:25:16,960
‎อีกทั้งยังเป็นที่หลบภัยให้สัตว์มากมายหลายชนิด

205
00:25:24,880 --> 00:25:28,320
‎รากที่ยาวของมันไชลงไปใต้ดิน

206
00:25:28,400 --> 00:25:30,400
‎ได้ลึกกว่างวงช้างขุดถึง

207
00:25:41,240 --> 00:25:43,360
‎มันดูดน้ำขึ้นไปถึงกิ่งก้านสาขา…

208
00:25:47,360 --> 00:25:48,520
‎และใบ

209
00:26:01,000 --> 00:26:04,520
‎น้ำนี้มากพอจะช่วยให้พวกมันมีแรงไปต่อไป

210
00:26:08,280 --> 00:26:10,840
‎โดยเฉพาะสำหรับแม่ของเม็ทซี่

211
00:26:12,720 --> 00:26:14,320
‎ที่ยังให้นมลูกอยู่

212
00:26:18,320 --> 00:26:21,880
‎แต่ที่นี่เป็นมากกว่าแค่โอเอซิสท้องถิ่น

213
00:26:25,360 --> 00:26:28,720
‎มันเป็นตัวเชื่อมสำคัญ
‎ในวัฏจักรอันเป็นนิรันดร์ของน้ำ

214
00:26:32,720 --> 00:26:37,240
‎ต้นอาเคเชียเชื่อมผืนดินเข้ากับท้องฟ้า

215
00:26:43,600 --> 00:26:46,200
‎มันคายออกซิเจนกับไอน้ำสู่อากาศ

216
00:26:55,000 --> 00:26:59,320
‎เติมเต็มเมฆและขับเคลื่อนน้ำ
‎ให้เดินทางไปรอบโลก

217
00:27:07,400 --> 00:27:12,400
‎นับตั้งแต่วันที่ฝนหล่อเลี้ยงต้นกล้าใบเขียวหน่อแรก

218
00:27:16,320 --> 00:27:18,880
‎และให้ชีวิตแก่ต้นไม้ต้นแรก

219
00:27:24,120 --> 00:27:27,840
‎พืชทำให้โลกใบนี้อยู่อาศัยได้

220
00:27:35,280 --> 00:27:38,120
‎ทำให้สิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นก้อนหินแห้งแล้ง

221
00:27:38,920 --> 00:27:40,160
‎มีชีวิตขึ้นมา

222
00:27:45,880 --> 00:27:48,760
‎แต่ของขวัญที่จักรวาลมอบให้

223
00:27:50,320 --> 00:27:52,880
‎ก็ถูกเรียกกลับคืนไปได้เช่นกัน

224
00:28:01,280 --> 00:28:02,760
‎เมื่อนานมาแล้ว

225
00:28:04,080 --> 00:28:09,720
‎มีดาวเคราะห์อีกดวงหนึ่ง
‎ที่พื้นผิวปกคลุมไปด้วยน้ำ

226
00:28:12,680 --> 00:28:17,280
‎(ดาวอังคาร
‎เมื่อ 3,500 ล้านปีก่อน)

227
00:28:18,080 --> 00:28:20,600
‎เป็นโลกมหาสมุทร เหมือนโลกของเรา

228
00:28:25,720 --> 00:28:28,520
‎แรงเดียวกันที่ส่งน้ำมาให้แก่โลก

229
00:28:29,440 --> 00:28:32,160
‎ก็ให้น้ำแก่ดาวอังคารด้วย

230
00:28:35,200 --> 00:28:37,440
‎เมื่อมีชั้นบรรยากาศแล้ว

231
00:28:37,520 --> 00:28:38,640
‎เมฆจึงก่อตัว

232
00:28:40,480 --> 00:28:41,480
‎ฝนตกลงมา

233
00:28:43,000 --> 00:28:44,440
‎แม่น้ำไหลริน

234
00:28:48,800 --> 00:28:52,320
‎และมีมหาสมุทรท่วมไปทั่วพื้นผิวดาว

235
00:28:57,240 --> 00:28:59,960
‎มันเคยเป็นโลกที่มีความเป็นไปได้ไม่รู้จบ

236
00:29:00,040 --> 00:29:02,440
‎และมีศักยภาพต่อการดำรงชีวิต

237
00:29:06,600 --> 00:29:08,200
‎แต่กลับไม่ยืนยาว

238
00:29:13,720 --> 00:29:19,520
‎เพราะไม่ไกลจากที่นี่
‎ไฟนรกนิวเคลียร์โหมกระหน่ำ

239
00:29:21,040 --> 00:29:22,040
‎ดวงอาทิตย์ของเรา

240
00:29:24,120 --> 00:29:29,800
‎มันปลดปล่อยกระแสอนุภาคพลังงานสูง
‎ที่ทรงพลังและอันตรายยิ่ง

241
00:29:32,480 --> 00:29:34,680
‎จนทำให้ดาวเคราะห์ทั้งใบแหลกลาญได้

242
00:29:43,960 --> 00:29:47,840
‎ลมสุริยะนี้พุ่งฝ่าอวกาศ…

243
00:29:52,320 --> 00:29:55,760
‎ด้วยความเร็ว 400 กิโลเมตรต่อวินาที

244
00:30:00,480 --> 00:30:03,320
‎และมันทะลวงชั้นบรรยากาศดาวอังคารเข้าไป

245
00:30:04,640 --> 00:30:06,800
‎ฉีกโมเลกุลน้ำออกเป็นชิ้นๆ

246
00:30:15,040 --> 00:30:16,520
‎ทีละเล็กละน้อย

247
00:30:16,600 --> 00:30:18,400
‎ในช่วงเวลาหลายล้านปี

248
00:30:19,600 --> 00:30:24,800
‎ชั้นบรรยากาศที่ปกป้องดาวเอาไว้
‎ก็ถูกเพลิงพิโรธของดวงอาทิตย์ทำลายสิ้น

249
00:30:29,680 --> 00:30:31,760
‎จนกระทั่งมหาสมุทรระเหย

250
00:30:37,640 --> 00:30:41,120
‎และน้ำหายไปในอวกาศ

251
00:30:48,600 --> 00:30:54,360
‎ดาวอังคารกลายเป็นเงาที่อ้างว้าง
‎เย็นยะเยือกของสิ่งที่เคยเป็น

252
00:31:03,360 --> 00:31:05,960
‎ปกคลุมด้วยพายุฝุ่น

253
00:31:12,520 --> 00:31:18,480
‎โอกาสที่จะเกิดสิ่งมีชีวิตซับซ้อนมลายหายสูญ

254
00:31:27,560 --> 00:31:29,640
‎เหตุการณ์นี้ก็อาจเกิดขึ้นกับเราได้เช่นกัน

255
00:31:44,360 --> 00:31:46,800
‎แต่เพราะอะไรบางอย่าง

256
00:31:47,560 --> 00:31:51,720
‎ทั้งน้ำและสิ่งมีชีวิตหาทางเกาะติดโลกมาได้

257
00:32:06,320 --> 00:32:07,960
‎ที่บอตสวานา

258
00:32:08,040 --> 00:32:11,080
‎หลังถูกแสงแดดแผดเผามา 200 วัน

259
00:32:12,840 --> 00:32:15,000
‎ก็ไม่เหลือน้ำสักหยด

260
00:32:23,680 --> 00:32:27,720
‎ลมกระโชกรุนแรง
‎พัดดินที่แตกระแหงขึ้นมาเป็นพายุฝุ่น

261
00:32:45,320 --> 00:32:49,440
‎และการดิ้นรนของช้างก็อยู่ในสายตาใครบางคน

262
00:33:02,920 --> 00:33:07,080
‎ตอนกลางวัน ผู้ใหญ่มักจะปกป้องเด็กได้

263
00:33:18,240 --> 00:33:19,800
‎แต่พอตกกลางคืน

264
00:33:25,480 --> 00:33:26,920
‎ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

265
00:33:37,600 --> 00:33:40,480
‎สิงโตเชี่ยวชาญเรื่องการสร้างความวุ่นวายสับสน

266
00:33:53,440 --> 00:33:56,000
‎มันเลือกเหยื่อที่อ่อนแอที่สุด

267
00:34:00,800 --> 00:34:02,200
‎ออกล่าพร้อมกันเป็นฝูง

268
00:34:08,200 --> 00:34:10,520
‎จนไม่เหลือที่ให้เหยื่อวิ่งหนีอีก

269
00:34:27,240 --> 00:34:29,800
‎เมื่อไม่มีช้างทั้งโขลงคอยปกป้อง

270
00:34:30,960 --> 00:34:34,200
‎สิงโตจึงตะครุบเหยื่อสำเร็จ

271
00:34:36,880 --> 00:34:40,760
‎ภัยแล้งและการค้นหาน้ำ
‎และอาหารอย่างไม่มีสิ้นสุด

272
00:34:41,440 --> 00:34:45,080
‎ได้พรากเอาลมหายใจสุดท้ายของบาซิโก้ไปแล้ว

273
00:34:55,040 --> 00:34:58,560
‎ช้างเป็นสัตว์ที่มีความผูกพันทางอารมณ์ลึกซึ้ง

274
00:35:09,920 --> 00:35:13,400
‎ทุกตัวในครอบครัวต่างโศกเศร้าที่เสียบาซิโก้ไป

275
00:35:30,480 --> 00:35:33,280
‎ทั้งโขลงมาร่วมกันปลอบใจเม็ทซี่

276
00:35:34,720 --> 00:35:37,000
‎ที่เสียใจที่สุด

277
00:35:48,480 --> 00:35:52,680
‎การต่อสู้เพื่อความอยู่รอด
‎อย่างไม่จบไม่สิ้นนี้เกิดขึ้นซ้ำๆ ทุกปี

278
00:35:54,280 --> 00:35:55,720
‎ทั่วทั้งโอคาวังโก

279
00:35:58,000 --> 00:35:59,280
‎ทั่วทั้งโลก

280
00:36:01,960 --> 00:36:03,040
‎และไกลออกไปอีก

281
00:36:07,080 --> 00:36:09,560
‎แต่ในศึกการดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดนี้

282
00:36:10,440 --> 00:36:12,200
‎โลกโชคดีมากจริงๆ

283
00:36:14,000 --> 00:36:17,440
‎เพราะมีผู้พิทักษ์ลับที่คอยปกปักรักษา

284
00:36:24,360 --> 00:36:25,480
‎ลึกลงไปข้างใน

285
00:36:28,520 --> 00:36:34,360
‎เตาหลอมที่ร้อนระอุของโลกแผดเผาและหมุนวน

286
00:36:37,840 --> 00:36:40,240
‎ก่อให้เกิดสนามแม่เหล็กที่ทรงพลัง

287
00:36:41,920 --> 00:36:44,360
‎แผ่ออกมาจากใจกลางโลก

288
00:36:46,160 --> 00:36:50,880
‎ขึ้นไปทางดวงอาทิตย์ 65,000 กิโลเมตร

289
00:36:52,600 --> 00:36:56,320
‎สนามพลังสำคัญที่คุ้มครองโลก

290
00:36:58,320 --> 00:37:01,040
‎จากลมสุริยะป่าเถื่อนเดียวกัน

291
00:37:02,080 --> 00:37:04,040
‎กับที่พรากน้ำไปจากดาวอังคาร

292
00:37:10,480 --> 00:37:14,080
‎ขัดขวางมันไว้ก่อนจะมาถึงชั้นบรรยากาศโลก

293
00:37:26,520 --> 00:37:28,880
‎ปกป้องน้ำที่จำเป็นสำหรับเรา

294
00:37:30,520 --> 00:37:34,360
‎กอดทุกหยดไว้แนบชิดโลก

295
00:37:41,040 --> 00:37:46,400
‎นี่คือสิ่งที่ทำให้จุดสีฟ้าซีดของเราไม่เหมือนที่อื่น

296
00:37:49,520 --> 00:37:52,920
‎ที่ที่สิ่งมีชีวิตเจริญเติบโตได้ดี

297
00:37:56,960 --> 00:37:59,200
‎นำความโล่งใจมาสู่ช้าง

298
00:38:01,600 --> 00:38:05,320
‎ที่มั่นใจได้ว่าฝนจะตกต้องตามฤดูกาลทุกปี

299
00:38:09,680 --> 00:38:14,000
‎ไกลออกไป เมฆพายุกำลังก่อตัว

300
00:38:29,200 --> 00:38:33,800
‎ช้างสามารถตรวจจับ
‎คลื่นความถี่ต่ำของเสียงฟ้าร้อง

301
00:38:33,880 --> 00:38:36,680
‎ได้ไกลถึง 240 กิโลเมตร

302
00:38:43,400 --> 00:38:48,360
‎และมันกำลังบอกช้างว่า
‎ได้เวลากลับสู่โอคาวังโกแล้ว

303
00:38:56,600 --> 00:38:58,440
‎จากพื้นที่สูงของแองโกลา

304
00:39:00,200 --> 00:39:03,520
‎น้ำกำลังไหลผ่านบอตสวานา

305
00:39:12,000 --> 00:39:14,400
‎เพื่อคืนสภาพให้กับพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยม

306
00:39:22,640 --> 00:39:24,880
‎ด้วยจุมพิตแห่งชีวิต

307
00:39:34,480 --> 00:39:37,680
‎ทุกย่างก้าวที่พาโขลงเข้าใกล้บ้าน…

308
00:39:40,760 --> 00:39:45,760
‎เป็นการสานต่อเส้นทางการผจญภัย
‎อันแสนยิ่งใหญ่ยาวนานของจักรวาล

309
00:39:51,640 --> 00:39:57,720
‎จากโมเลกุลเล็กๆ ที่เกาะมากับฝุ่น
‎จากไกลพ้นดาวจูปิเตอร์ออกไป

310
00:40:03,000 --> 00:40:05,800
‎รอดมาจากอุณหภูมิร้อนระอุของโลกยุคแรก

311
00:40:13,680 --> 00:40:16,160
‎ถูกจองจำในแกนดาว

312
00:40:18,200 --> 00:40:23,600
‎แล้วปลดปล่อยออกมาเพื่อหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต

313
00:40:27,360 --> 00:40:31,880
‎น้ำทุกหยดมีเรื่องราวน่าติดตามอยู่เบื้องหลัง

314
00:40:34,640 --> 00:40:39,120
‎ทุกโมเลกุลผูกกันเป็นโซ่ที่ไม่ขาดสาย

315
00:40:40,440 --> 00:40:43,400
‎เป็นวัฏจักรวนเวียนกันมายาวนานหลายหมื่นปี

316
00:40:46,480 --> 00:40:47,800
‎ผ่านอากาศ

317
00:40:50,840 --> 00:40:51,800
‎มหาสมุทร

318
00:40:55,680 --> 00:40:56,560
‎หิน

319
00:41:04,800 --> 00:41:05,960
‎และช้าง

320
00:41:11,680 --> 00:41:16,040
‎หลังล่วงเลยมาได้แปดเดือน
‎บนเส้นทางไกลหลายร้อยกิโลเมตร

321
00:41:17,720 --> 00:41:19,520
‎ในที่สุดเม็ทซี่กับครอบครัว

322
00:41:19,600 --> 00:41:24,960
‎ก็มาถึงแหล่งน้ำที่ให้ชีวิต
‎ในพื้นที่ดินดอนสามเหลี่ยมเสียที

323
00:41:38,040 --> 00:41:41,640
‎ห่างหายไปนานกับการดื่มน้ำ…

324
00:41:43,880 --> 00:41:45,080
‎และเล่นสนุก

325
00:41:47,360 --> 00:41:50,160
‎แล้วก็ดื่มอีกหน่อย

326
00:41:59,560 --> 00:42:02,200
‎และสอนสมาชิกใหม่ของครอบครัว…

327
00:42:06,360 --> 00:42:09,400
‎ว่าวิถีชีวิตที่ดินดอนสามเหลี่ยมเป็นยังไง

328
00:42:22,360 --> 00:42:25,360
‎เม็ทซี่กับลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งเกิดใหม่

329
00:42:25,440 --> 00:42:28,240
‎เป็นรุ่นล่าสุดในตระกูล

330
00:42:28,320 --> 00:42:33,960
‎ที่ได้ใช้ประโยชน์จากการมาถึง
‎อันน่าอัศจรรย์ใจของน้ำสู่โลกใบนี้

331
00:42:44,480 --> 00:42:47,760
‎มันจะมีสายใยเชื่อมต่อกับจักรวาล

332
00:42:48,800 --> 00:42:52,560
‎ที่มอบองค์ประกอบวิเศษนี้ให้กับโลกเราเสมอ

333
00:42:54,040 --> 00:43:00,080
‎อีกทั้งยังมอบความสามารถ
‎ในการอนุรักษ์และสงวนรักษามันให้กับเรา

334
00:43:10,840 --> 00:43:15,120
‎ตอนต่อไป เราจะปิดบท
‎เรื่องราวปริศนาจักรวาลของเรา

335
00:43:16,280 --> 00:43:22,160
‎ด้วยแรงที่รวบรวมเอาทุกสิ่ง
‎ที่เราได้เห็นมาก่อนหน้านี้เข้าด้วยกัน

336
00:43:23,560 --> 00:43:26,320
‎ผู้ปั้นแต่งที่ยิ่งใหญ่ของจักรวาล

337
00:43:26,960 --> 00:43:27,800
‎แรงโน้มถ่วง

338
00:43:29,160 --> 00:43:32,600
‎มันคือแรงดึงดูดที่สร้างโลกของเราขึ้นมา

339
00:43:35,560 --> 00:43:39,240
‎และจะพาเพนกวินสองตัวมาเจอกันที่ขั้วโลกใต้

340
00:43:41,040 --> 00:43:44,720
‎แต่แรงโน้มถ่วงเริ่มมีอิทธิพลตั้งแต่เมื่อไร

341
00:43:45,680 --> 00:43:50,240
‎มันสร้างทั้งระเบียบและความวุ่นวายได้อย่างไร

342
00:43:52,920 --> 00:43:57,920
‎แล้วทำไมมันถึงทำให้
‎ดาวเคราะห์ของเราเหมาะสมสำหรับสิ่งมีชีวิต…

343
00:43:59,920 --> 00:44:00,920
‎และความรัก

344
00:44:32,120 --> 00:44:37,120
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล