‎(อุทยานแห่งชาติลูอังโก ประเทศกาบอง)
‎อรุณเบิกฟ้าในป่า
‎และสำหรับลิงชิมแปนซีฝูงนี้
‎ได้เวลาลุกจากเตียง
‎และเริ่มต้นวันใหม่แล้ว
‎แต่เมื่อเรานอนในรังที่อยู่สูงจากพื้น 40 เมตร
‎มันก็อาจลำบากเล็กน้อย
‎กิจวัตรยามเช้านี้ได้ดำเนินมาอย่างราบรื่น
‎ต่อเนื่องยาวนานหลายชั่วรุ่นแล้ว
‎จังหวะที่ขับเคลื่อนโดย ‎หนึ่งในคุณสมบัติที่ลึกลับที่สุดในจักรวาลของเรา
‎เวลา
‎และเวลาก็มีบทบาทสำคัญเป็นพิเศษ ‎สำหรับลิงชิมแปนซีตัวเมียตัวหนึ่ง
‎เซเลสต์อายุ 30 กลางๆ
‎และในตัวมันมีนาฬิกาที่กำลังเดินอยู่
‎นาฬิกาที่ถูกตั้งไว้เมื่อ 13,800 ล้านปีมาแล้ว
‎จากปรากฏการณ์บิ๊กแบงได้ถือกำเนิดอะตอม
‎และพลังงาน
‎ซึ่งเดินทางข้ามห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาล
‎และวัตถุดิบเหล่านี้
‎ตอนนี้กำลังรวมตัวกัน…
‎เพื่อสร้างชีวิตใหม่
‎ในครรภ์ของเซเลสต์ ‎ลิงชิมแปนซีตัวจิ๋วกำลังเติบโต
‎ต้องรออีก 150 วันกว่าลิงน้อยตัวนี้จะลืมตาดูโลก
‎นั่นคือเวลาที่ต้องใช้
‎และหากไร้ซึ่งกาลเวลา
‎ก็จะไม่มีอะไรถือกำเนิดขึ้นในจักรวาลของเรา
‎ตั้งแต่ลิงชิมแปนซีอายุน้อยที่สุด…
‎ไปจนถึงหลุมดำที่เก่าแก่ที่สุด
‎แต่กาลเวลาเริ่มขึ้นได้อย่างไรตั้งแต่แรก
‎ทุกสิ่งทุกอย่างรับรู้เวลาเหมือนกันหรือเปล่า
‎แล้วนาฬิกาของจักรวาลเรา ‎จะมีวันหยุดเดินหรือไม่
‎(นาฬิกาจักรวาล)
‎ชิมแปนซีก็เริ่มต้นวันใหม่คล้ายๆ กับเรานั่นแหละ
‎อาหารเช้า
‎อาหารมื้อสำคัญ
‎เมื่อต้องกินให้สองชีวิต
‎เซเลสต์เป็นแม่ที่มีประสบการณ์อยู่แล้ว
‎อพอลโล่ ลูกตัวแรกของมันเป็นตัวผู้จ่าฝูง
‎และในยามเช้ามันอาจอืดอาดยืดยาดนิดหน่อย
‎ชิมแปนซีแต่ละตัวอายุไม่เท่ากัน
‎แต่ละตัวมีบุคลิกเฉพาะตน
‎แต่ทุกตัวล้วนต้องมีกิจวัตร
‎ชีวิตของมันถูกควบคุมด้วยเวลาที่ดำเนินไป
‎ซึ่งเรามองไม่เห็น
‎และไม่ได้ยิน
‎เราไม่สามารถไปกำหนดมันได้แต่อย่างใด
‎แต่ทว่าทุกจังหวะการเต้นหัวใจ ‎ทุกทางเลือกและการกระทำ
‎และทุกการนิ่งเฉย ‎ล้วนเป็นผลจากกาลเวลาที่ไหลไปเรื่อยๆ
‎มันอาจผ่านไปไว หรือเชื่องช้า
‎แต่เวลาจะเดินไปข้างหน้าไม่หยุด
‎ดาวฤกษ์และดาวเคราะห์ถือกำเนิด
‎แก่ตัวลง
‎และดับสูญ
‎เมื่อดวงหนึ่งตาย ดวงใหม่ก็ถือกำเนิดขึ้นมา
‎และบางครั้งในกรณีที่หาได้ยาก
‎วัตถุลึกลับที่สุดในจักรวาลจะบังเกิด
‎หลุมดำ
‎เวลาคือผู้ควบคุมจักรวาล
‎ไม่มีอะไรหนีเงื้อมมือมันได้
‎ถึงแม้เราจะมีเครื่องมือที่ติดตามและวัดเวลาได้
‎แต่ชิมแปนซีไม่มี
‎เซเลสต์และครอบครัวมัน ‎ใช้ดวงอาทิตย์ในการดูเวลา
‎ซึ่งทะยานข้ามท้องฟ้า
‎ขณะที่มันเคลื่อนไป
‎ชิมแปนซีก็เคลื่อนตัว
‎น้อยครั้งที่ชิมแปนซีจะนอนรังเดิมซ้ำสอง
‎ทุกเช้ามันจะออกหาผลไม้สดใหม่
‎เดินจากพื้นที่หนึ่งในอาณาเขตไปยังอีกพื้นที่
‎แต่ตอนนี้ ผลไม้ที่สุกที่สุด…
‎อยู่ข้ามทุ่งหญ้านี้ไป
‎อพอลโล่กับลิงตัวที่แข็งแรงที่สุดในฝูงนำไปก่อน
‎เพื่อดูว่าปลอดภัยให้ตัวอื่นข้ามไปไหม
‎ในที่โล่ง
‎มันอ่อนแอ ตกเป็นเป้าให้นักล่า ชิมแปนซีฝูงอริ
‎และโดนแดดใกล้เที่ยงวันแผดเผา
‎มันต้องรีบแล้ว
‎เวลาไม่คอยท่า
‎ดวงอาทิตย์ที่เคลื่อนตัวข้ามท้องฟ้า
‎เป็นหน่วยเวลาพื้นฐานของชิมแปนซี
‎ตั้งแต่ดวงอาทิตย์ขึ้น ‎ตกดิน และกลับขึ้นมาอีกครั้ง
‎วันที่ยาวนาน 24 ชั่วโมง
‎แต่แท้จริงแล้วหนึ่งวันไม่ใช่หน่วยวัดของเวลาเลย
‎มันใช้วัดการเคลื่อนไหว
‎ขณะที่โลกของเราหมุนรอบแกนตัวเอง
‎ป่าจะเคลื่อนตัวไปในอวกาศ ‎ด้วยความเร็ว 1,600 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎โลกต้องใช้เวลา 24 ชั่วโมงในการหมุนหนึ่งรอบ
‎ทำให้ชิมแปนซีมีเวลาเคลื่อนไหว 24 ชั่วโมง
‎กลางแดด 12 ชั่วโมง ‎และในความมืดอีก 12 ชั่วโมง
‎ครั้งแล้วครั้งเล่า
‎การหมุนอย่างสม่ำเสมอนี้เอง ‎ที่เป็นตัวตั้งนาฬิกาหลักของโลก
‎และมันคือเครื่องจับเวลาที่ไว้ใจได้ของชิมแปนซี
‎แต่วัฏจักรสำคัญที่เราไม่เห็นคุณค่านี้…
‎ไม่ใช่สิ่งสากลทั่วจักรวาล
‎ทันทีที่ออกจากดาวบ้านเกิดของเรา
‎หนึ่งวันก็ไม่ได้มี 24 ชั่วโมงอีกต่อไป
‎ดาวที่บินใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด…
‎ก็คือดาวพุธ
‎(ดาวพุธ)
‎เทียบกับเราแล้ว มันหมุนช้าเหมือนหอยทาก
‎(หนึ่งวันมี 1408 ชั่วโมง)
‎ดาวศุกร์ เพื่อนบ้านเราหมุนช้ากว่านั้นอีก
‎มันใช้เวลาหมุนรอบแกน
‎นานกว่าโคจรรอบดวงอาทิตย์เสียอีก
‎ทำให้หนึ่งวันบนดาวศุกร์ยาวนานกว่าหนึ่งปีของมัน
‎ดาวเคราะห์แต่ละดวง ‎มีระยะเวลาหนึ่งวันที่แตกต่างกันไป
‎(ดาวอังคาร หนึ่งวันมี 25 ชั่วโมง)
‎(ดาวเสาร์ หนึ่งวันมี 11 ชั่วโมง)
‎(ดาวเนปจูน หนึ่งวันมี 17 ชั่วโมง)
‎รวมถึงดาวเคราะห์ ‎ที่อยู่ไกลจากระบบสุริยะของเรา
‎ห่างออกไป 63 ปีแสง
‎ดาวที่โคจรรอบดาวฤกษ์อ่อนวัย
‎คือเบตา พิคทอริส บี
‎มันหมุนเร็วมาก
‎จนป่องออกมาด้านข้าง
‎มันเป็นดาวที่หมุนเร็วที่สุดที่เรารู้จัก
‎ที่นี่ หนึ่งวันมีเพียงแปดชั่วโมงเท่านั้น
‎(หนึ่งวันมี 8 ชั่วโมง)
‎ดาวเคราะห์ทุกดวงในจักรวาลของเรา ‎หมุนด้วยความเร็วเฉพาะตัว
‎ดาวนับพันล้านดวง
‎แต่ละดวงมีนาฬิกาของตัวเอง
‎ที่เดินตามจังหวะที่แตกต่างกันไป
‎แต่ทุกเรือนล้วนเดินไปข้างหน้า ‎ตามเวลาจักรวาลอันเป็นสากล
‎กลับมาที่โลก
‎ตอนนี้ดวงอาทิตย์เกือบตรงหัวพอดี
‎ชิมแปนซีจึงรู้ว่าเป็นเวลาอะไร
‎นี่เป็นเวลากินมื้อเที่ยง
‎และพวกมันกะเวลา ‎ข้ามทุ่งหญ้าสะวันนาได้เหมาะเจาะทีเดียว
‎เจอรางวัลใหญ่แล้ว
‎ผลเบอร์รีหวานฉ่ำบนต้นองุ่นแอฟริกันเหล่านี้
‎จะอยู่บนต้นแค่ไม่กี่สัปดาห์
‎ของขวัญตามฤดูกาลที่หาได้ยากยิ่งจากผืนป่า
‎ที่ซึ่งตอนกลางวันเป็นช่วงเวลาที่ก่อให้เกิดผลมาก
‎สัตว์น้อยใหญ่ต่างทำกิจวัตรประจำวันของตน
‎และแต่ละตัวรับรู้เวลาได้ไม่เหมือนกัน
‎สำหรับสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ ที่ว่องไวและอายุสั้น
‎ช่วงมื้อเที่ยงอาจรู้สึกยาวนานเหมือนทั้งชีวิต
‎สำหรับสิ่งมีชีวิตที่เชื่องช้าและอายุยืนกว่า
‎หนึ่งชั่วโมงอาจผ่านไปในชั่วพริบตาเดียว
‎แต่ไม่ว่าเราจะใช้ชีวิตด้วยความเร็วสูง
‎หรือแบบสโลว์โมชั่น
‎ทุกชีวิตในป่าล้วนมีเวลา 24 ชั่วโมงในหนึ่งวัน
‎และเมื่อโลกหมุนไปเรื่อยๆ
‎วันเวลาก็จะเดินหน้าต่อไป
‎คอยบงการชีวิตของลิงชิมแปนซีทุกตัว
‎โดยเฉพาะตัวหนึ่ง
‎อายุครรภ์แค่ 15 สัปดาห์
‎เจ้าลิงน้อยตัวนี้เล็กพอจะอยู่ในกำมือแม่ได้เลย
‎หากจะเติบโตได้อย่างสมบูรณ์
‎ต้องเกิดเหตุการณ์หลายอย่างขึ้นตามกำหนดเวลา
‎ในอีก 130 วันข้างหน้า
‎ทุกนาที ทุกเสี้ยววินาที มีความสำคัญยิ่ง
‎เซลล์ใหม่แบ่งตัวและเติบโต ‎ด้วยความเร็วและความแม่นยำน่าทึ่ง
‎ในตอนนี้
‎เซลล์สมองเพิ่มจำนวน ‎ด้วยอัตรา 15 ล้านเซลล์ต่อชั่วโมง
‎ตั้งแต่วินาทีแรกของชีวิต พวกเราทุกคน
‎ล้วนมีความสัมพันธ์ทางชีวภาพที่ลึกซึ้งกับกาลเวลา
‎เมื่อแสงตะวันลับขอบฟ้า
‎ชิมแปนซีจะเปลี่ยนเกียร์โดยอัตโนมัติ
‎เข้าโหมดยามค่ำ
‎ทั้งฝูงได้รับเสียงสัญญาณเรียกให้ทำรัง
‎ได้เวลาหาที่ปลอดภัยเพื่อพักค้างแรมกันแล้ว
‎เตียงนอนต้องนุ่ม
‎แต่มั่นคง
‎แล้วถ้าอร่อยด้วยก็ไม่เสียหาย
‎กิจวัตรของทุกวันในป่า
‎ขึ้นอยู่กับตำแหน่งของดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า
‎แต่สัญชาตญาณการรู้เวลาของชิมแปนซี
‎มาจากสิ่งที่อยู่ข้างในตัว
‎ลึกลงไปในสมองมีนาฬิกาชีวภาพของมันอยู่
‎กลุ่มเซลล์ประสาททำหน้าที่เป็นลูกตุ้ม…
‎ที่ถูกควบคุมโดยยีนที่เปิดปิดมันสลับไปมา
‎เป็นวงจรที่วนซ้ำทุก 24 ชั่วโมง
‎ยีนนาฬิกาเหล่านี้สร้างจังหวะรอบวันในร่างกาย
‎ซึ่งขึ้นและลงตามการหมุนของโลก
‎มันควบคุมฮอร์โมน
‎อัตราการเต้นหัวใจ
‎และความสดชื่น
‎และในตอนนี้ นาฬิกาชีวิต ‎ของชิมแปนซีกำลังบอกมันว่า
‎"ได้เวลาง่วงแล้ว"
‎แต่ใช่ว่าทุกตัวจะทำได้
‎สมองของลูกเซเลสต์ยังไม่สมบูรณ์ดีนัก
‎ในเมื่อมันยังไม่มีนาฬิกาในตัว
‎จึงต้องอาศัยฮอร์โมนของแม่เพื่อประสานเวลา
‎แต่ลูกน้อยไม่ได้เข้าใจเสมอไป
‎โชคดีของเซเลสต์
‎ที่เนื่องจากลูกต้องออกแรงเติบโตอีกเยอะ
‎จึงผล็อยหลับไปในที่สุด
‎ขณะที่ชิมแปนซีนอนหลับอยู่บนต้นไม้สูง
‎สัตว์ป่าตัวอื่นๆ เพิ่งจะตื่นนอน
‎นาฬิกาชีวิตเดินไปเรื่อยๆ
‎ในเซลล์ของพืชและสัตว์ทั่วทั้งป่า
‎ยีนนาฬิกาวิวัฒนาการขึ้นมา ‎เมื่อ 2,500 ล้านปีที่แล้ว
‎ในเซลล์มีชีวิตชนิดแรก
‎เซลล์ที่สามารถรับรู้ถึงแสงสว่าง ‎และความมืดของวันจะได้เปรียบ
‎และเมื่อสิ่งมีชีวิตวิวัฒนาการมากขึ้น
‎จึงประสานตัวเองกับการเคลื่อนไหวของโลก
‎ทำให้ทุกวันนี้
‎นาฬิกาเหล่านี้มีอยู่ในตัวสิ่งมีชีวิตแทบทุกตัวในโลก
‎ถึงแม้ว่าสัตว์บางตัวจะชอบกลางวัน ‎และบางตัวชอบกลางคืน
‎แต่ทุกชีวิตล้วนเต้นรำไปตามจังหวะเดียวกัน
‎ต้องขอบคุณนาฬิกาเซลล์
‎ที่เดินตรงกับการหมุนของโลกเรา
‎ขณะที่เมื่อวานกลายเป็นความทรงจำ
‎วันใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นในป่าพงไพร
‎วัฏจักรใหม่
‎แต่ทว่าก็ไม่มีนาฬิกาใดที่ตั้งค่าใหม่ได้อย่างแท้จริง
‎และมีเบาะแสแอบซ่อนอยู่ทั่วทั้งป่า ‎ที่เผยเหตุผลนั้น
‎วันนี้ ไม่มีสิ่งใดเหมือนกับเมื่อวาน
‎โดยเฉพาะอพอลโล่
‎ที่ดูเหมือนจะกินรังแตนตั้งแต่ในฝัน
‎เวลามันอารมณ์ไม่ดี
‎ตัวอื่นๆ ในฝูงต้องเจียมตัวเอาไว้
‎แต่ในไม่ช้ามันก็ไปหาที่ลงอารมณ์ได้
‎เช้านี้ชิมแปนซีอายุน้อยบางตัวได้ไปเจอน้ำผึ้ง
‎แต่ลืมชวนอพอลโล่ไปกินด้วย
‎เราได้เรียนรู้ในไม่ช้าว่า ‎อย่าริอาจไปกระตุกหนวดตัวผู้จ่าฝูงเชียว
‎มันโดนกัดลึกมาก
‎แต่เคราะห์ดีที่บาดเจ็บไม่ร้ายแรง
‎ดูแลสักหน่อย เดี๋ยวแผลก็หาย
‎แต่บาดแผลมักจะทิ้งรอยแผลเป็น
‎ที่ฝังในร่างกายชิมแปนซี
‎ร่องรอยถาวรของอดีต ‎ที่เผยสัจธรรมอันเป็นสากลของเวลา
‎มันมีทิศทาง
‎เราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้
‎ได้แค่เดินหน้าสู่อนาคต
‎นี่คือลูกศรกาลเวลา
‎และมันทิ้งร่องรอยไว้บนทุกสิ่ง
‎ทั่วโลก…
‎และไกลกว่านั้น
‎ดวงจันทร์ของเรามีหลุมรอยแผลเป็น ‎จากการต่อสู้ที่บอกเล่าเรื่องราวสมัยโบราณกาล
‎ดาวเคราะห์ต่างๆ ก็เช่นกัน
‎(ดาวพุธ)
‎พื้นผิวของมันเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า ‎ถูกดาวเคราะห์น้อยและดาวหางถล่มมาทั้งชีวิต
‎(ดาวอังคาร)
‎แต่หลุมอุกกาบาต ‎ที่อาจน่าประทับใจที่สุดในระบบสุริยะของเรา
‎อยู่บนดวงจันทร์ของดาวอังคาร
‎(ไมมัส)
‎ไมมัส
‎หลุมอุกกาบาตเฮอร์เชล ‎มีเส้นผ่าศูนย์กลางกว้าง 130 กิโลเมตร
‎อะไรก็ตามที่สร้างแผลเป็นขนาดมหึมานี้
‎มันต้องเกือบทำให้ ‎ดวงจันทร์นี้แตกเป็นเสี่ยงๆ แน่ๆ
‎ไมมัสรอดมาเล่าเรื่องราว
‎แต่เหตุการณ์แบบนี้ย้อนกลับไม่ได้
‎และมันแยกระหว่างอดีตกับปัจจุบัน
‎หลุมอุกกาบาตคือตราประทับเวลา
‎ที่จารึกช่วงเวลาพิเศษในประวัติศาสตร์
‎(อายุ 21,000 ปี)
‎(สหรัฐอเมริกา)
‎เราไม่สามารถย้อนกลับไปเห็น ‎ช่วงเวลาที่มันเกิดขึ้นได้
‎(อายุ 50,000 ปี)
‎แต่เราสามารถปะติดปะต่อ ‎ชิ้นส่วนเรื่องราวในอดีต
‎และวาดแผนที่ย้อนเวลากลับไปได้
‎(อายุ 142 ล้านปี)
‎ก่อนมีหลุมอุกกาบาต
‎ก่อนมีดาวเคราะห์
‎ก่อนมีดาวฤกษ์
‎ย้อนกลับไปถึงยุคก่อนมีกาลเวลา
‎(อายุ 13,800 ล้านปี)
‎จักรวาลของเรามีจุดเริ่มต้น
‎ระเบิดบิ๊กแบงที่ดังกระหึ่ม
‎ซึ่งสร้างปริภูมิสามมิติ
‎และเวลาขึ้นมา
‎แต่ปริภูมิและเวลาไม่ใช่สองสิ่งที่แยกจากกันได้
‎เวลาถูกถักทอเข้าไปในใยจักรวาล
‎ยึดเข้ากับปริภูมิ เป็นมิติที่สี่ของจักรวาลเรา
‎ปรากฏการณ์บิ๊งแบงทำให้นาฬิกาจักรวาลเริ่มเดิน
‎และขับเคลื่อนทุกอย่างไปสู่อนาคต
‎มันได้สร้างลูกศรกาลเวลา
‎ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของจักรวาลเรา…
‎มันดันเราทั้งหมดสู่อนาคต
‎ทำให้ทุกอย่างเติบโต
‎แก่ตัว
‎และเปลี่ยนแปลง
‎จากวัยเด็กสู่วัยผู้ใหญ่
‎ชีวิตของทุกคนล้วนดำเนินไปในทิศทางเดียวกัน
‎แก่ตัวลงทุกวัน
‎และอายุที่มากขึ้นก็มาพร้อมปัญญา
‎ความไร้เดียงสาวัยเด็กถูกแทนที่ด้วยประสบการณ์
‎ลูกศรกาลเวลาพาเราผ่านทุกช่วงเวลาในชีวิต
‎มันหล่อหลอมเรา
‎กำหนดตัวตนของเรา
‎ตั้งแต่ช่วงเวลาแรก
‎ไปจนถึงคราวสุดท้าย
‎ชิมแปนซีมักจะอยู่ได้ไม่เกิน 40 ปี
‎ไม่มีอะไรเป็นอมตะ
‎ทุกอย่างที่มีอยู่ในจักรวาลของเรา ‎ล้วนมีอายุขัยจำกัด
‎รวมถึงตัวจักรวาลเองด้วย
‎ปัจจุบันมีดาวเต็มกาแล็กซี
‎แต่ 95% ของดาวที่จะมีอยู่นั้นได้เกิดมาแล้ว
‎ดังนั้นขณะที่จักรวาลของเราเคลื่อนสู่อนาคต
‎ดาวจะดับไป ทีละดวง
‎ทิ้งให้จักรวาลต้องเผชิญหน้า ‎กับอนาคตอันมืดมนขึ้นเรื่อย
‎ทอดยาวหลายพันล้านปี
‎ที่จริงแล้วหลายล้านล้านปีทีเดียว
‎ยุคแห่งแสงดาว
‎จะตามมาด้วยยุคมืดแห่งหลุมดำ
‎ปีศาจยักษ์เหล่านี้กลืนกิน ‎เศษซากดาวฤกษ์และดาวเคราะห์
‎และเมื่อกินเข้าไปแล้ว
‎แรงโน้มถ่วงที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ‎จะสร้างบาดแผลในเส้นใยจักรวาล
‎บิดเบือนทั้งปริภูมิและเวลา
‎ขอบของหลุมดำที่เรียกว่า "เส้นขอบเหตุการณ์"
‎เป็นพื้นที่ที่มีแรงโน้มถ่วงมหาศาล
‎จนเวลาเดินช้าลง ถึงขั้นแทบหยุดนิ่ง
‎แต่แม้กระทั่งหลุมดำก็ไม่อาจหนีพ้นลูกศรกาลเวลา
‎ในอนาคตอันไกลโพ้น
‎เมื่อไม่เหลือดาวฤกษ์ ‎หรือดาวเคราะห์ให้กลืนกินแล้ว
‎มันจะเริ่มอดอยาก
‎และมันก็จะค่อยๆ…
‎หดเล็กลง…
‎อย่างช้าๆ
‎เมื่อมันดับสูญไปแล้ว
‎ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
‎แต่นั่นอาจเป็นจุดจบของจักรวาลของเราก็ได้
‎บนโลก ไม่มีใครชะลอเวลาให้ช้าลงได้
‎และป้าของเซเลสต์ตัวหนึ่งกำลังจะหมดเวลา
‎มันปลีกตัวออกมาจากฝูง ‎แล้วมุ่งหน้าเข้าป่าตามลำพัง
‎มันอยู่มานานหลายปี
‎แต่วันนี้จะเป็นวันสุดท้าย
‎ขณะที่โลกยังคงหมุนต่อไป
‎ร่างของมันนอนแน่นิ่ง
‎แต่กาลเวลาไม่เพียงพาเราไปสู่จุดจบเท่านั้น
‎มันสร้างจุดเริ่มต้นด้วย
‎เมื่อวันผันเปลี่ยนเป็นสัปดาห์
‎และสัปดาห์กลายเป็นเดือน
‎เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ‎สำหรับชิมแปนซีตัวพิเศษ
‎ทักทายน้องคอสโม่สิ
‎ตอนนี้สมองและแขนขาของมันสมบูรณ์แล้ว
‎และดวงตาก็พร้อมจะเห็นโลก
‎เราไม่มีทางรู้เวลาคลอดที่แน่นอนได้
‎แต่มันอาจได้ลืมตาดูโลกในเร็ววันนี้
‎มันอยู่ในครรภ์มานานแปดเดือน
‎แต่การเดินทางนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อนานมาแล้ว
‎สสารที่ประกอบสร้างเป็นตัวมัน ‎มาจากดวงดาวที่กำลังดับสลาย
‎น้ำที่ไหลผ่านร่างกาย…
‎มาจากโลกอันไกลโพ้น
‎พลังงานที่ทำให้กล้ามเนื้อมีเรี่ยวแรง ‎มาจากใจกลางดวงอาทิตย์
‎หากแต่เป็นวัตถุดิบที่ลึกลับที่สุด
‎วัตถุดิบที่เริ่มเดินเมื่อ 13,800 ล้านปีที่แล้ว
‎ที่นำพาเอาส่วนผสมทั้งหมดมาสู่ช่วงเวลานี้
‎ณ ที่นี่
‎บนโลกใบนี้
‎ดวงอาทิตย์ขึ้นอีกครั้ง เช้าวันใหม่อีกวัน
‎และเช้าวันนี้พิเศษสุด
‎ยินดีต้อนรับสู่โลกนะ คอสโม่
‎ช่วงเวลาที่ล้ำค่านี้จะไม่เกิดขึ้นอีกสำหรับเซเลสต์
‎แต่การเดินทางของคอสโม่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
‎ต้องใช้เวลาประมาณสามเดือน
‎กว่านาฬิกาชีวิตของมัน ‎จะประสานเข้ากับจังหวะของโลก
‎อีกหนึ่งปีกว่ามันจะสื่อสารกับใครได้จริง
‎และอาจอีกนานถึง 15 ปีกว่ามันจะโตเต็มวัย
‎อนาคตมีอะไรรออยู่เพียบ
‎เช่นเดียวกับคอสโม่
‎จักรวาลของเรายังอยู่ในวัยแรกเกิด
‎ระยะเริ่มต้นของอายุขัย ‎ที่ยืนยาวเหนือจินตนาการ
‎เราอยู่ในยุคแห่งแสงดาว
‎ช่วงเวลาที่ลูกศรกาลเวลา ‎เติมเต็มจักรวาลด้วยความงดงาม…
‎และความพิศวง
‎แต่นี่เป็นช่วงเวลาสั้นๆ
‎ที่จะไม่มีวันเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง ‎ในประวัติศาสตร์จักรวาลของเรา
‎ไม่มีใครทำให้เวลาเดินช้าลงได้
‎และก็ไม่ควรพยายามทำ
‎เพราะหากไม่มีกาลเวลา
‎ก็คงไม่มีปัจจุบัน
‎ไม่มีช่วงเวลาอาบแสงอาทิตย์
‎ไม่มีเวลาใดๆ ทั้งสิ้น
‎หากไร้ซึ่งกาลเวลา
‎ก็ไร้ซึ่งชีวิต
‎ต่อไปในเรื่องราวปริศนาจักรวาล
‎ฤดูกาลของโลก
‎เหมือนกับแม่หมีที่เลี้ยงดูลูกน้อย
‎เราต่างต้องเจอกับ ‎การเปลี่ยนแปลงของโลกเราตลอดทั้งปี
‎แต่ฤดูกาลบนโลกเกิดจากอะไร
‎มันสัมพันธ์กับกำเนิดดวงจันทร์ของเราอย่างไร
‎และเหตุใดจึงมีเพียงโลกของเรา ‎ที่มีสภาพแวดล้อมเอื้อต่อสิ่งมีชีวิต
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล