ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Στη ζωή κάθε πλάσματος στη Γη…
αντηχούν…
γεγονότα που συνέβησαν πριν από πολύ καιρό.
Γεγονότα απίστευτης κλίμακας…
και βίαιης ομορφιάς…
που συνδέουν όλα τα ζωντανά πλάσματα,
κάθε πράξη και απόφαση,
κάθε χτύπο της καρδιάς,
με την πιο σπουδαία ιστορία που ειπώθηκε ποτέ.
Αυτή είναι μια ιστορία 13,8 δισεκατομμυρίων ετών
που έχει δει δισεκατομμύρια αστέρες
και δισεκατομμύρια κόσμους…
να ζουν και να πεθαίνουν…
για να δημιουργηθεί ο μοναδικός πλανήτης που ξέρουμε
και όπου κατοικούν έμβια όντα.
Από την αστερόσκονη που μας έφτιαξε…
στα κοσμικά στοιχεία που μας διατηρούν…
και το αστρικό φως που κινεί τα πάντα,
αυτή είναι η ιστορία του σύμπαντός μας.
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΣΤΡΙΚΟ ΦΩΣ
Ανατολική Αφρική.
ΣΕΡΕΝΓΚΕΤΙ, ΤΑΝΖΑΝΙΑ
Εδώ βρίσκεται η πιο ζωτική σύνδεση της ζωής με το σύμπαν.
Και ένας πολύ ξεχωριστός θηρευτής…
που ονομάζεται Γουά Τσίνι.
Η ζωή για έναν γατόπαρδο είναι μια ατέλειωτη αναζήτηση τροφής.
Για ζωτική ενέργεια.
Κι αυτό είναι ένα από τα πιο δύσκολα μέρη να την αποκτήσει ένας θηρευτής.
Ο καυτός ήλιος έχει απομακρύνει σχεδόν τα πάντα
από αυτές τις ξηρές, ερημικές πεδιάδες.
Κάθε πλάσμα που παραμένει εδώ δίνει αγώνα για να επιβιώσει.
Ο μόνος στόχος της Γουά Τσίνι…
το μόνο πράγμα που την ωθεί…
είναι η πείνα.
Αυτή η απλή, αρχέγονη παρόρμηση
πηγάζει από μια βαθιά σύνδεση με το περιβάλλον της
που εκτείνεται πέρα από το Σερενγκέτι,
πέρα από τον πλανήτη μας,
στο ίδιο το σύμπαν.
Κάθε κύτταρο στο σώμα της Γουά Τσίνι…
συνδέεται με μια αρχαία ροή ενέργειας…
που συνδέει τη ζωή της
με την καρδιά ενός αστέρα.
Αυτή η αδιάκοπη ροή φτάνει στα πέρατα του διαστήματος…
και εκτείνεται σε 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια.
Η αρχαία ενέργεια που υπήρχε στην απαρχή του σύμπαντός μας
κινεί τα πάντα.
Κάθε πλανήτη.
Κάθε αστέρα.
Κάθε ζωή.
Η Γουά Τσίνι κυνηγάει για ενέργεια…
μα όχι μόνο για την ίδια.
Μητέρα δύο μικρών πέντε μηνών,
θέλει απεγνωσμένα να ταΐσει την πεινασμένη οικογένειά της.
Είναι εποχή ξηρασίας, και το φαγητό είναι λιγοστό.
Ωστόσο, η ενέργεια είναι πιο άφθονη από ποτέ.
Κρύβεται απλώς σε κοινή θέα.
Το μεγαλύτερο, πιο φωτεινό, πιο θερμό αντικείμενο στο ηλιακό μας σύστημα.
Ο ήλιος.
Τεράστιοι βρόχοι υπέρθερμου πλάσματος εκτοξεύονται από την επιφάνειά του.
Ο ήλιος εκτοξεύει την ενέργεια 4,5 τρις ατομικών βομβών κάθε δευτερόλεπτο,
στέλνοντας στον πλανήτη μας περισσότερη ενέργεια σε μία ώρα
απ' όση καταναλώνει ολόκληρος ο κόσμος σε έναν χρόνο.
Όμως, όσο εντυπωσιακή κι αν είναι αυτή η τεράστια πύρινη σφαίρα,
η Γουά Τσίνι δεν μπορεί να φάει το φως του ήλιου.
Τρώει μόνο πράγματα που τρέχουν.
Όπως τη γαζέλα.
Το κηλιδωτό της τρίχωμα προσφέρει καμουφλάζ
απαραίτητο για να παραμονεύει.
Έχοντας λίγα μέρη να κρυφτεί, το να πλησιάσει δεν αποτελεί επιλογή.
Ευτυχώς, η Γουά Τσίνι έχει έναν άσο στο μανίκι.
Οι γατόπαρδοι είναι τα πιο γρήγορα ζώα στη γη.
Από το μηδέν στο 100 σε μόλις τρία δευτερόλεπτα,
αλλά οι γαζέλες είναι πολύ κοντά στη δεύτερη θέση.
Η Γουά Τσίνι καταναλώνει πολλή ενέργεια…
μα δεν κερδίζει τίποτα.
Ένας ενήλικος γατόπαρδος επιβιώνει για μία βδομάδα χωρίς γεύμα.
Τα μικρά, όμως, δεν αντέχουν παραπάνω από μερικές μέρες.
Κι αυτά τα δύο
αρχίζουν να πεινούν πάρα πολύ.
24 ΩΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΕΥΜΑ
Το κυνήγι σε τόσο μεγάλες ταχύτητες είναι απίστευτα εξαντλητικό.
Τα αποθέματα ενέργειας της Γουά Τσίνι είναι επικίνδυνα χαμηλά.
Θα περάσουν ώρες ωσότου αποκτήσει δυνάμεις να ξανακυνηγήσει.
Η Γουά Τσίνι και τα μικρά της
έχουν αδειάσει εντελώς.
Τα ζώα σε όλο τον πλανήτη δίνουν την ίδια μάχη
μεταξύ της κατανάλωσης…
και της χρήσης ενέργειας.
Όποια κι αν είναι η στρατηγική,
γρήγορη ή αργή…
το επόμενο γεύμα δεν είναι εγγυημένο.
Η πείνα είναι κάτι που πρέπει να ξεπεράσουμε όλοι μας.
30 ΩΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΕΥΜΑ
Έχοντας συνέλθει απ' το τελευταίο κυνήγι,
η Γουά Τσίνι ψάχνει την επόμενη ευκαιρία.
Όπως όλες οι μανάδες γατόπαρδοι,
είναι μονογονέας.
Για να ταΐζει καλά τα μικρά της,
πρέπει να σκοτώνει κάθε μέρα.
Της πήρε πάρα πολύ να συνέλθει όμως
και ο ήλιος τώρα δύει.
Το φως σβήνει,
μαζί και οι ελπίδες της οικογένειας για φαγητό.
Καθώς η Γη περιστρέφεται,
το Σερενγκέτι απομακρύνεται από τον ήλιο
και βυθίζεται στο σκοτάδι.
Είναι μια ισχυρή υπενθύμιση της σχέσης της ζωής με τον ήλιο.
Η ιστορία μας είναι η ιστορία του ήλιου.
Πριν από πολύ καιρό…
το ηλιακό μας σύστημα ήταν πιο κρύο και πιο σκοτεινό απ' ό,τι σήμερα.
4,6 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ
Κι όμως, αυτές ήταν οι ιδανικές συνθήκες για τη γέννηση ενός αστέρα.
Σε θερμοκρασίες σχεδόν του απόλυτου μηδενός,
η δύναμη της βαρύτητας άρχισε να συγκεντρώνει σκόνη και αέρια…
και δημιουργήθηκε ένα τεράστιο σύννεφο.
Το σύννεφο συμπτύχθηκε εσωτερικά
και συγκρούστηκε με μια σφαίρα καυτών αερίων.
Ένας πρωτοαστέρας.
Όπως η Γουά Τσίνι, έτσι κι αυτός ο αστέρας εν τη γενέσει είχε άγρια πείνα.
Συγκέντρωνε τόσα αέρια, που πίδακες θερμής ύλης
εκσφενδονίζονταν από τους πόλους του
και απλώνονταν έτη φωτός στο διάστημα.
Ο καινούριος αστέρας συνέχισε να μεγαλώνει για 30 εκατομμύρια χρόνια.
Μέχρι που τελικά,
έγινε αρκετά ζεστός για να παράγει ενέργεια μόνος του.
Ο ήλιος μας.
Οι χρυσές ακτίνες του λάμπουν έντονα και σταθερά…
επί 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια.
Ένας μόνο αστέρας σε έναν γαλαξία δισεκατομμυρίων.
Κι όμως, είναι ο πιο ξεχωριστός.
Διότι είναι αυτός που δίνει θερμότητα και φως…
σε αυτόν τον απίστευτο, ζωντανό πλανήτη.
42 ΩΡΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΕΥΜΑ
Κάθε ζωντανό ον στο Σερενγκέτι αντλεί την ενέργειά του από τον ήλιο.
Τα μικρά της Γουά Τσίνι είναι τώρα κι εξουθενωμένα, εκτός από πεινασμένα.
Πρέπει να φάνε σήμερα.
Το μόνο όμως που μπορεί να προσφέρει η Γουά Τσίνι
είναι πολύτιμη τρυφερή φροντίδα.
Σ' αυτήν την κατάξερη γη,
ο ήλιος μας δίνει
και παίρνει.
Η ισχυρή ενέργειά του είναι αυτό που χρειάζεται η ζωή.
Μα έχει και τη δύναμη
να καταστρέφει.
Ποτέ δεν θα ήταν εύκολη η ζωή τόσο κοντά σε έναν τεράστιο πυρηνικό αντιδραστήρα.
Για να κατανοήσουμε την πηγή της αφόρητης θερμότητας,
πρέπει να κοιτάξουμε στην κόλαση…
κάτω από τα εξωτερικά στρώματα του καυτού πλάσματος…
650 χιλιάδες χιλιόμετρα κάτω…
στον πυρήνα του ήλιου μας.
Η καρδιά του αστέρα μας θα μπορούσε να θεωρηθεί παραδόξως ήρεμη,
αλλά σε ατομικό επίπεδο είναι το απόλυτο χάος.
Αυτό είναι το πιο ζεστό μέρος του ηλιακού μας συστήματος.
Οι θερμοκρασίες εδώ φτάνουν τους 15 εκατομμύρια βαθμούς Κελσίου,
δημιουργώντας τις συνθήκες για ένα γεγονός που δεν μπορεί να συμβεί πουθενά αλλού.
Τα άτομα συγκρούονται με μεγάλη ταχύτητα κι ενώνονται.
Εκλύοντας καθαρή ενέργεια.
Αυτή η διαδικασία λέγεται πυρηνική σύντηξη
και αυτό κάνει τον ήλιο μας να λάμπει.
Για την ακρίβεια, αυτό τροφοδοτεί όλους τους αστέρες στο σύμπαν μας.
Η ενέργεια που εκλύεται από τα αστέρια ανάγεται στην απαρχή του χρόνου…
όταν δεν υπήρχε ύλη,
και σε ολόκληρο το σύμπαν υπήρχε μόνο ενέργεια.
Και κάθε κομμάτι της ζει στο σύμπαν μας σήμερα.
Καθώς το ηλιακό φως χτυπάει το Σερενγκέτι,
η ενέργεια που ρέει 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια
φτάνει στη Γουά Τσίνι και τα μικρά της
και συνεχίζει το ταξίδι της στο περιβάλλον τους.
Δεν δημιουργείται ούτε καταστρέφεται.
Απλώς μεταμορφώνεται αδιάκοπα.
Η Γουά Τσίνι και τα μικρά της έχουν πρόσβαση σε μία μόνο μορφή ενέργειας…
στο κρέας.
Και υπάρχουν αντίπαλοι θηρευτές εδώ…
που θα μπορούσαν να αρπάξουν όχι μόνο το φαγητό της,
μα και τα μικρά της.
Αν δεν ταϊστούν σύντομα,
θα πεθάνουν έτσι κι αλλιώς.
Είναι ένα μικρό σνακ, μα μετά από δύο μέρες χωρίς φαγητό,
είναι σωτηρία.
Πάνω από το 10%, όμως, της λείας των γατόπαρδων κλέβεται.
Η Γουά Τσίνι πρέπει να υπερασπιστεί κάθε ενέργεια που πιάνει…
διότι όταν η ενέργεια είναι ελάχιστη,
ο ανταγωνισμός είναι σφοδρός.
Η προσπάθεια της Γουά Τσίνι να συντηρήσει την οικογένεια επαναλαμβάνεται
κάθε μέρα,
κάθε μήνα.
Κάθε γεύμα
είναι ένας αγώνας.
Στη μάχη μεταξύ χρήσης και απόκτησης ενέργειας…
η Γουά Τσίνι μόλις που ξανακερδίζει τα χαμένα.
Η ξηρασία στο Σερενγκέτι ορίζεται από τη διαρκή πείνα.
Μα η αλλαγή πλανάται στον αέρα.
Η θερμότητα του ήλιου τράβηξε την υγρασία ψηλά στον ουρανό.
Κι ό,τι ανεβαίνει
πρέπει κάποια στιγμή να κατέβει.
Οι βροχές σαρώνουν τις πεδιάδες
και η ξηρασία τελειώνει.
Καθώς τα σύννεφα καθαρίζουν,
εμφανίζεται μια αχτίδα ελπίδας.
Ένα χορταράκι δεν μπορεί να ταΐσει την οικογένεια της Γουά Τσίνι,
αλλά βαθιά μέσα στα κύτταρά του
βρίσκεται η απάντηση στην πείνα τους.
Εδώ υπάρχει ένας κρυμμένος κόσμος.
Μικροσκοπικές στοιβάδες που ονομάζονται grana
απολαμβάνουν τις ζεστές ακτίνες του ήλιου.
Η επιφάνειά τους είναι καλυμμένη από ένα δάσος μικροσκοπικών πρωτεϊνών
που συλλέγουν ενέργεια από τον κοντινότερο αστέρα μας.
Είναι γεμάτες με την πράσινη χρωστική, τη χλωροφύλλη,
που απορροφά ακτίνες φωτός.
Μέσα από τη μαγεία της φωτοσύνθεσης…
το νερό συνδυάζεται με διοξείδιο του άνθρακα…
και οι ηλιαχτίδες γίνονται ζάχαρη.
Σε λίγες μέρες οι άλλοτε ξηρές πεδιάδες βάφονται πράσινες.
Δισεκατομμύρια χορταράκια απορροφούν τώρα το απέραντο φως του ήλιου.
Και η ενέργεια του σύμπαντος ενσωματώνεται στο τοπίο.
Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα.
Οι γατόπαρδοι δεν τρώνε χορτάρι.
Μακριά, όμως, στους βόρειους δασότοπους,
υπάρχουν θηρία
που τρώνε.
Εκατοντάδες χιλιάδες.
Γκνου.
Έχουν μεγάλα στόματα, εύκαμπτα χείλη και τέσσερα στομάχια,
τέλεια προσαρμοσμένα ώστε να τρώνε χορτάρι.
Τα τεράστια κοπάδια κινούνται συνεχώς
και ψάχνουν φρέσκια βοσκή.
Για να βρουν χορτάρι, ακολουθούν τη βροχή.
Οδηγούμενα, όπως όλοι μας,
από την πείνα.
Αν υπάρχει όμως ένας κανόνας στο Σερενγκέτι,
είναι πως το φαγητό δεν έρχεται ποτέ εύκολα.
Ο ποταμός Μάρα.
Φιλοξενεί μερικούς από τους μεγαλύτερους κροκόδειλους στη Γη.
Είναι σοβαρό εμπόδιο
στην αναζήτηση ζωτικής ενέργειας από τα γκνου.
Στον νότο,
η Γουά Τσίνι προσπαθεί κάθε στιγμή να βρει κάτι βρώσιμο στις πεδιάδες.
Μετά από έξι μήνες επιβίωσης με λιγοστή τροφή,
ένα από τα μικρά της κατάφερε να μεγαλώσει.
Και μαθαίνει κάποιες δεξιότητες στο κυνήγι.
Μα το άλλο μικρό
δεν είναι πουθενά.
Μόνο το πέντε τοις εκατό των γατόπαρδων ενηλικιώνεται.
Οι περισσότεροι χάνουν τη ζωή τους από πεινασμένα λιοντάρια και ύαινες.
Το μέλλον αυτού του μικρού
σαφέστατα δεν είναι εγγυημένο.
Ακόμα κι όταν η ενέργεια είναι βασανιστικά κοντά.
Συγκεντρωμένα στις όχθες του Μάρα,
τα γκνου μπορούν να προχωρήσουν μόνο μπροστά.
Αλλά κάποιο πρέπει να είναι πρώτο.
Ενάμισι εκατομμύριο γκνου
κάνει αυτό το ταξίδι κάθε χρόνο.
Και εδώ, η μάχη ανάμεσα στη χρήση και την κατανάλωση ενέργειας…
διεξάγεται σε τεράστια κλίμακα.
Για όσα είναι τυχερά και περνούν απέναντι,
αυτή είναι μόνο η αρχή.
Τώρα πρέπει να ταξιδέψουν εκατοντάδες χιλιόμετρα
μέρα και νύχτα
για πάνω από δύο μήνες…
ώστε να φτάσουν στις χλοερές πεδιάδες.
Η Γουά Τσίνι περιμένει με ανυπομονησία την άφιξη των γκνου,
αλλά γίνεται και μια άλλη μετανάστευση που είναι κρίσιμη
για την επιβίωση και των δύο ζώων.
Είναι το ταξίδι ασύλληπτης απόστασης και χρόνου.
Και χωρίς αυτό,
κάθε πλάσμα στο Σερενγκέτι θα πεινούσε.
Στον πυρήνα του ήλιου μας,
άτομα συγκρούονται και συντηρούνται,
φωτόνια απελευθερώνονται
και ρέουν προς τα έξω.
Αυτές οι μικροσκοπικές δέσμες φωτεινής ενέργειας έχουν μηδενική μάζα
και ταξιδεύουν με την ταχύτητα του φωτός.
Μέσα, όμως, στον απίστευτα πυκνό πυρήνα,
είναι συγκρατημένες, απορροφημένες, διασκορπισμένες.
Ένα ταξίδι που θα έπαιρνε μόνο δύο δευτερόλεπτα
μπορεί να διαρκέσει ένα εκατομμύριο χρόνια.
Είναι μια περίπλοκη, βασανιστική μάχη να αποφύγουν τον ήλιο.
Αργά, όμως, τα φωτόνια ανεβαίνουν
πάνω από τα στρώματα του ήλιου…
προς την καυτή του επιφάνεια…
όπου μπορούν επιτέλους να ελευθερωθούν.
Ακτινοβολούν προς όλες τις κατευθύνσεις…
ως αστρικό φως.
Ταξιδεύουν 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα σε οκτώ λεπτά.
Φτάνουν πάνω στην ώρα…
να συναντήσουν τα γκνου στο τέλος του δικού τους ταξιδιού.
Κάθε χορτάρι απορροφά δέκα τετράκις εκατομμύρια φωτόνια κάθε δευτερόλεπτο…
δεσμεύοντας αρκετή ηλιακή ενέργεια
ώστε να ταϊστούν αυτά τα τεράστια κοπάδια.
Από τον αστέρα…
στο γρασίδι…
στα γκνου…
το ηλιακό φως τούς δίνει δύναμη να κινηθούν…
να μεγαλώσουν…
να αναπαραχθούν.
Κι όσο περισσότερο είναι στις πεδιάδες και τρέφονται,
τόσο περισσότερο είναι διαθέσιμα για βορά.
Πλούσια, νόστιμη, άφθονη ενέργεια
βρίσκεται επιτέλους σε απόσταση αναπνοής.
Μα με τρία εκατομμύρια μάτια…
η Γουά Τσίνι πρέπει να κινηθεί γρήγορα.
Ευτυχώς, είναι γατόπαρδος.
Επιτέλους, η Γουά Τσίνι παίρνει μια γεύση αστρικού φωτός.
Με κάθε δαγκωνιά,
πρωτεΐνες και λίπη εμποτισμένα με κοσμική ενέργεια
εισέρχονται στο αίμα της.
Τελικός προορισμός
είναι τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας των κυττάρων της.
Τα μιτοχόνδρια.
Εκεί όπου θα γίνει μια τελευταία μεταμόρφωση.
Μέσα σε κάθε μιτοχόνδριο υπάρχει ένα ταχέως αυξανόμενο τοπίο.
Σχηματίζονται φαράγγια μεμβρανών με σύνθετη χημεία.
Εδώ το πλούσιο σε ενέργεια φαγητό αντιδρά με το οξυγόνο
και τελικά διασπάται…
εκλύοντας την ενέργεια του σύμπαντός μας απευθείας στα κύτταρα της Γουά Τσίνι.
Τροφοδοτεί κάθε πράξη και σκέψη.
Κάθε μικρή κίνηση.
Το ταξίδι από τον αστέρα στο κύτταρο ολοκληρώνεται.
Η ενέργεια που κάποτε φώτιζε το σύμπαν,
τώρα δίνει στη Γουά Τσίνι και το μικρό της το δώρο της ζωής.
Στην πράσινη εποχή,
η πείνα είναι μια ανάμνηση.
Σε όλο το Σερενγκέτι, η ενέργεια μεταμορφώνεται διαρκώς.
Περνώντας από τη μια ζωή στην άλλη.
Θρέφοντας όλο το οικοσύστημα.
Ο ήλιος μας είναι ο απόλυτος κουβαλητής.
Όλα τρέφονται με το αστρικό φως.
Το πρόβλημα είναι ότι τίποτα δεν θρέφει τον ήλιο.
Και σε πέντε δισεκατομμύρια χρόνια,
θα εξαντληθούν τα καύσιμα.
Όταν ο πυρήνας του καταρρεύσει,
ο ήλιος θα διασταλεί…
και θα γίνει ένας κόκκινος γίγαντας…
που θα καταβροχθίσει τους εσωτερικούς πλανήτες, τον Ερμή και την Αφροδίτη.
Καθώς διογκώνεται προς τη Γη,
η ακραία βαρύτητα θα διαλύσει το φεγγάρι μας.
Αφήνοντας έναν δακτύλιο σεληνιακών πετρωμάτων γύρω από τη Γη.
Η τελική μοίρα του πλανήτη μας είναι άγνωστη.
Μα θα υπάρξει μια τελευταία ανατολή…
πριν καταστραφούν τα εξωτερικά στρώματα του αστέρα μας
κι αφήσει την τελευταία του αναπνοή.
Το μόνο που θα απομείνει είναι μια χόβολη που θα αργοσβήνει.
Ένας λευκός νάνος,
σχεδόν στο μέγεθος της Γης μας,
που θα περιβάλλεται από ένα απέραντο λαμπερό σύννεφο.
Ένας φάρος για το σύμπαν.
Ήμασταν εδώ.
Αλλά τώρα,
ο αστέρας μας συνεχίζει να μας λούζει με φως…
και θα συνεχίσει για δισεκατομμύρια χρόνια.
Η ενέργειά του είναι ζωτική δύναμη για κάθε μορφή ζωής.
Στη συνέχεια στην ιστορία του σύμπαντός μας,
είτε είσαι φωτεινός αστέρας…
μια τεράστια μαύρη τρύπα,
ή ένας χιμπατζής που μαθαίνει τα βασικά,
όλα χρειάζονται χρόνο.
Τι γνωρίζετε όμως πραγματικά για αυτήν τη μυστηριώδη διάσταση;
Γιατί όλα έχουν παρελθόν,
παρόν
και μέλλον;
Θα ήταν κανείς μας εδώ
χωρίς τον χρόνο;
Υποτιτλισμός: Μάρθα Σιαμέτη