‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ชีวิตของสิ่งมีชีวิตทุกตัวบนโลก…
‎มีเสียงสะท้อน…
‎จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว
‎เหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่เหนือจินตนาการ…
‎และความงดงามสาหัส…
‎ซึ่งเชื่อมต่อสิ่งมีชีวิตทั้งมวล
‎ทุกการกระทำและการตัดสินใจ
‎ทุกจังหวะหัวใจ
‎เข้ากับเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยเล่าขาน
‎นี่คือเรื่องราว ‎ที่ใช้เวลาสร้างนาน 13,800 ล้านปี
‎อันซึ่งดวงดาวนับพันล้านดวง
‎และโลกนับพันล้านแห่ง…
‎ตั้งอยู่
‎และดับสูญ
‎เพื่อสร้างดาวเคราะห์ดวงเดียวที่เรารู้จัก
‎ว่าเป็นบ้านเกิดของชีวิต
‎จากละอองดาวที่สร้างเรา…
‎ไปจนถึงวัตถุดิบคอสมิกที่ค้ำจุนเรา…
‎และแสงดาวที่ให้พลังงานกับทุกสิ่ง
‎นี่คือเรื่องราวของจักรวาลเรา
‎(ไล่ล่าแสงดาว)
‎แอฟริกาตะวันออก
‎(เซเรนเกติ ประเทศแทนซาเนีย)
‎ดินแดนที่สิ่งมีชีวิตเชื่อมต่อกับจักรวาลมากที่สุด
‎แล้วก็มีนักล่าที่พิเศษมาก…
‎ชื่อวาชินี
‎ชีวิตของเสือชีตาห์ ‎มีแต่การหาอาหารอย่างไม่มีวันจบสิ้น
‎เพื่อพลังงานที่สำคัญต่อชีวิต
‎และนี่เป็นสถานที่หาอาหาร ‎ที่ยากที่สุดแห่งหนึ่งในโลกสำหรับนักล่า
‎แสงแดดร้อนระอุได้ขับไล่แทบจะทุกอย่าง
‎ออกไปจากทุ่งแห้งแล้งแห่งนี้
‎สิ่งมีชีวิตที่ยังอยู่ต่างต้องดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอด
‎สิ่งเดียวที่วาชินีสนใจ
‎สิ่งเดียวที่ขับเคลื่อนมัน
‎คือความหิว
‎สัญชาตญาณที่เรียบง่ายนี้
‎เกิดจากความผูกพันลึกซึ้งที่มันมีกับสิ่งรอบตัว
‎ซึ่งแผ่ไปไกลกว่าเซเรนเกติ
‎ไกลกว่าโลก
‎สู่จักรวาล
‎ทุกเซลล์ในร่างกายของวาชินี…
‎เชื่อมต่อกับกระแสพลังงานโบราณ…
‎เชื่อมโยงชีวิตของมันเข้ากับแกนดาวฤกษ์
‎กระแสต่อเนื่องนี้แผ่ขยายไปจนสุดขอบจักรวาล…
‎และย้อนกลับไปถึง 13,800 ล้านปี
‎พลังงานโบราณที่มีมา ‎ตั้งแต่กำเนิดจักรวาลของเรา
‎ให้พลังงานกับทุกสิ่ง
‎ดาวเคราะห์ทุกดวง
‎ดาวฤกษ์ทั้งหมด
‎ชีวิตทั้งมวล
‎วาชินีกำลังออกล่าหาพลังงาน
‎แต่ไม่ใช่เพื่อตัวเองเท่านั้น
‎มันมีลูกวัยห้าเดือนสองตัว
‎จึงจำเป็นต้องหาเลี้ยงครอบครัวที่หิวโหย
‎นี่เป็นฤดูแล้ง อาหารหายาก
‎แต่ทว่าพลังงานนั้นมีมากมายเหลือเฟือ
‎มันแค่ชัดเจนจนคาดไม่ถึง
‎วัตถุที่ใหญ่ที่สุด สว่างที่สุด ‎และร้อนที่สุดในระบบสุริยะของเรา
‎ดวงอาทิตย์
‎พลาสมาร้อนระอุวงใหญ่ปะทุขึ้นมาจากพื้นผิว
‎ดวงอาทิตย์ของเราปล่อยพลังงาน
‎เทียบเท่าระเบิดอะตอม ‎4.5 ล้านล้านลูกตลอดทุกวินาที
‎ในหนึ่งชั่วโมง ‎มันส่งพลังงานมายังดาวเคราะห์ของเรา
‎มากกว่าที่โลกทั้งใบบริโภคใช้ตลอดทั้งปี
‎แต่ถึงแม้ลูกบอลไฟก้อนมหึมานี้จะน่าประทับใจ
‎วาชินีก็กินแสงอาทิตย์ไม่ได้
‎มันกินแต่สิ่งที่วิ่งได้
‎อย่างละมั่ง
‎ขนลายจุดช่วยพรางตัว
‎จำเป็นต่อการแอบย่องตามเหยื่อ
‎เนื่องจากมีที่หลบไม่มาก
‎มันจึงไม่สามารถเข้าไปใกล้กว่านี้ได้
‎โชคดีที่วาชินีพอจะมีกลยุทธ์อยู่บ้าง
‎เสือชีตาห์เป็นสัตว์ที่วิ่งเร็วที่สุดบนบก
‎สามารถเร่งความเร็ว ‎จาก 0 ถึง 100 ได้ภายในสามวินาที
‎แต่ละมั่งก็วิ่งเร็วเกือบไม่แพ้กัน
‎วาชินีใช้พลังงานไปมาก
‎แต่คว้าน้ำเหลว
‎เสือชีตาห์ที่โตเต็มวัย ‎อยู่ได้นานกว่าสัปดาห์โดยไม่ต้องกินอาหาร
‎แต่ลูกเสือชีตาห์อยู่ได้ไม่เกินสองสามวัน
‎และเจ้าคู่นี้ก็หิวขึ้นเรื่อยๆ
‎(24 ชั่วโมงหลังอาหารมื้อล่าสุด)
‎การล่าสัตว์ด้วยความเร็วสูงนั้นเปลืองพลังงาน
‎พลังงานสำรองของวาชินีต่ำจนถึงขีดอันตราย
‎ต้องรออีกหลายชั่วโมงกว่ามันจะมีแรงออกล่าอีก
‎วาชินีกับลูกๆ อ่อนระโหยโรยแรง
‎สัตว์ทั่วโลกต่อสู้ศึกเดียวกันนี้ต่อเนื่อง
‎ระหว่างการบริโภค…
‎และใช้พลังงาน
‎ไม่ว่าจะใช้กลยุทธ์อะไร
‎เร็วหรือช้า
‎ก็ไม่สามารถรับประกันมื้อต่อไปได้
‎ความหิวเป็นสิ่งที่ทุกชีวิตล้วนต้องเอาชนะให้ได้
‎(30 ชั่วโมงหลังอาหารมื้อล่าสุด)
‎หลังได้พักผ่อนจากการไล่ล่าครั้งก่อน
‎วาชินีออกมองหาโอกาสใหม่
‎เหมือนแม่ชีตาห์ทุกตัว
‎มันต้องเลี้ยงลูกเอง
‎หากจะให้ลูกน้อยกินอิ่ม
‎มันก็ควรจะฆ่าเหยื่อได้ทุกวัน
‎แต่มันต้องใช้เวลาพักฟื้นนานมาก
‎จนตอนนี้ตะวันกำลังตกดิน
‎ขณะที่แสงสว่างจางหายไป
‎ความหวังที่ครอบครัวนี้จะได้กินอาหารก็เช่นกัน
‎เมื่อโลกหมุนไป
‎เซเรนเกติหันหนีดวงอาทิตย์
‎เข้าหาความมืดมิด
‎ถือเป็นเครื่องเตือนใจอันทรงพลังยิ่ง ‎ว่าชีวิตมีความเชื่อมโยงกับดวงอาทิตย์
‎เรื่องราวของเราคือเรื่องราวของดวงอาทิตย์
‎นานมาแล้ว…
‎ระบบสุริยะของเรา ‎หนาวเหน็บและมืดมนยิ่งกว่าทุกวันนี้
‎(4,600 ล้านปีก่อน)
‎แต่นี่กลับเป็นสภาพแวดล้อม ‎ที่เหมาะสมแก่การบังเกิดขึ้นของดาวฤกษ์
‎เมื่ออุณหภูมิลดลงต่ำเกือบถึงศูนย์สัมบูรณ์
‎แรงโน้มถ่วงเริ่มดึงละอองและแก๊สเข้าหากัน
‎กลายเป็นเมฆก้อนมโหฬาร
‎เมฆถล่มเข้าหาตัวเอง
‎บีบอัดจนเป็นก้อนแก๊สร้อนเรืองแสง
‎ดาวเกิดใหม่
‎เช่นเดียวกันกับวาชินี ‎ดาวแรกเกิดดวงนี้หิวโหย
‎มันดูดแก๊สเข้าไปมากจนสสารร้อน
‎พุ่งออกมาจากขั้วดาวทั้งสองฝั่ง
‎ไกลออกไปในอวกาศถึงหลายปีแสง
‎ดาวแรกเกิดนี้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ นาน 30 ล้านปี
‎จนในที่สุด
‎ก็ร้อนมากพอที่จะสร้างพลังงานได้ด้วยตัวเอง
‎ดวงอาทิตย์ของเรา
‎บัดนี้มันได้ทอแสงเรืองรอง ‎อย่างสว่างไสวและต่อเนื่อง…
‎มานาน 4,600 ล้านปีแล้ว
‎นี่เป็นเพียงดาวฤกษ์ดวงเดียว ‎ในกาแล็กซีที่มีดาวฤกษ์นับพันล้านดวง
‎ถึงกระนั้น มันเป็นดวงที่พิเศษที่สุด
‎เพราะนี่เป็นดวงที่ให้ความร้อนและแสงสว่าง…
‎แก่ดาวเคราะห์ที่มีชีวิตชีวาอย่างยิ่งดวงนี้
‎(42 ชั่วโมงหลังอาหารมื้อล่าสุด)
‎สิ่งมีชีวิตทุกตัวในเซเรนเกติ ‎พึ่งพาพลังงานจากดวงอาทิตย์
‎ลูกของวาชินีหมดเรี่ยวแรง ยิ่งกว่าหิวโซ
‎มันต้องได้กินวันนี้
‎แต่เช้านี้วาชินีมีให้แค่เพียง ‎ความรักอ่อนละมุนอันล้ำค่าเท่านั้น
‎ในดินแดนที่แห้งแล้งแห่งนี้
‎ดวงอาทิตย์ของเราทั้งมอบให้
‎และพรากจาก
‎พลังที่รุนแรงของมันคือสิ่งที่ชีวิตต้องการ
‎แต่มันก็มีอำนาจที่จะทำลายเช่นกัน
‎มันไม่เคยง่ายอยู่แล้ว ‎ที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ใกล้เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ยักษ์
‎หากจะทำความเข้าใจ ‎แหล่งของความร้อนเกินต้านนี้ได้
‎เราต้องมองเข้าไปในไฟนรก
‎ใต้ชั้นนอกที่เป็นพลาสมาเดือดปุดๆ
‎ลึกลงไป 650,000 กิโลเมตร…
‎ถึงแกนของดวงอาทิตย์เรา
‎แกนกลางของดาวฤกษ์เราอาจดูสงบผิดคาด
‎แต่ในระดับอะตอม ที่นี่วุ่นวายโกลาหล
‎นี่คือจุดที่ร้อนที่สุดในระบบสุริยะของเรา
‎อุณหภูมิในนี้สูงถึง 15 ล้านองศาเซลเซียส
‎เป็นสภาวะที่เหมาะสมสำหรับ ‎ปฏิกิริยาที่แทบไม่อาจเกิดขึ้นที่อื่นใดได้
‎อะตอมพุ่งชนกันด้วยความเร็วสูงและหลอมรวมกัน
‎ทำให้ปลดปล่อยพลังงานบริสุทธิ์ออกมา
‎กระบวนการนี้เรียกว่านิวเคลียร์ฟิวชั่น
‎ซึ่งเป็นปฏิกิริยาที่ทำให้ดวงอาทิตย์สว่างไสว
‎อันที่จริงแล้ว มันเป็นแรงขับเคลื่อน ‎ดาวฤกษ์ทุกดวงในจักรวาลของเรา
‎พลังงานนี้ที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากดาวฤกษ์ ‎มีต้นกำเนิดเมื่อจุดเริ่มต้นกาลเวลา
‎ตอนที่ยังไม่มีสสาร
‎และทั่วทั้งจักรวาลมีเพียงพลังงานเท่านั้น
‎และพลังงานทั้งหมดนั้น ‎ยังคงอยู่ในจักรวาลเราถึงปัจจุบัน
‎เมื่อแสงอาทิตย์กระทบกับเซเรนเกติ
‎พลังงานที่ไหลเวียนมานาน 13,800 ล้านปี
‎หาทางไปถึงวาชินีกับลูกๆ
‎และเดินทางต่อไปในสภาพแวดล้อมของมัน
‎มันไม่เคยถูกสร้างขึ้นหรือทำลาย
‎เพียงแค่แปรเปลี่ยนไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
‎แต่วาชินีกับลูกๆ ‎เข้าถึงพลังงานนี้ได้ในรูปแบบเดียวเท่านั้น
‎เนื้อ
‎และที่นี่มีนักล่าคู่แข่ง
‎ที่สามารถแย่งทั้งอาหาร
‎และพรากลูกของมันไปได้
‎ถ้าพวกมันไม่ได้กินอาหารเร็วๆ นี้
‎ก็จะต้องตายอยู่ดี
‎อาจเป็นแค่ของว่างชิ้นน้อย ‎แต่หลังอดอยากมาสองวัน
‎มันก็พอประทังชีวิต
‎แต่อาหารที่เสือชีตาห์ล่ามาได้ ‎กว่า 10% จะถูกขโมยไป
‎วาชินีต้องปกป้องพลังงานทั้งหมดที่หามาได้
‎เพราะในยามที่พลังงานหายาก
‎คู่แข่งก็ปากกัดตีนถีบ
‎วาชินีต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด ‎ของตัวเองและครอบครัว
‎วันแล้ววันเล่า
‎เดือนแล้วเดือนเล่า
‎ทุกมื้อ ต้องต่อสู้ช่วงชิงมา
‎ในศึกระหว่างการใช้และการหาพลังงาน
‎วาชินีทำได้แค่คืนทุน
‎ฤดูแล้งในเซเรนเกติ ‎ถูกนิยามด้วยความหิวโหยต่อเนื่อง
‎แต่ความเปลี่ยนแปลงอยู่ในอากาศ
‎ความร้อนของดวงอาทิตย์ ‎ได้ดึงเอาความชื้นอันน้อยนิดที่มีขึ้นสู่ท้องฟ้า
‎และอะไรที่มีขึ้น…
‎ก็ต้องมีลงเข้าสักวัน
‎ฝนตกไปทั่วทั้งทุ่งหญ้า
‎นำมาซึ่งจุดสิ้นสุดของฤดูแล้ง
‎เมื่อเมฆแหวกออก
‎ประกายความหวังก็ปรากฏขึ้น
‎หญ้าแค่ใบเดียวเลี้ยงวาชินีกับลูกๆ ไม่ได้
‎แต่ลึกลงไปในเซลล์หญ้า ‎มีหนทางบรรเทาความหิวของมัน
‎ในนี้มีโลกที่หลีกเร้นหลบซ่อนอยู่
‎แผ่นเล็กจิ๋วเรียงซ้อนกัน ‎เรียกว่า "กรานา" อาบแสงแดดอุ่นๆ
‎พื้นผิวมันปกคลุมด้วยป่าโปรตีนจิ๋วเก็บแสง
‎ที่เก็บเกี่ยวพลังงาน ‎จากดาวฤกษ์ดวงที่ใกล้เราที่สุด
‎มันอัดแน่นไปด้วยคลอโรฟิลล์สีเขียว
‎ซึ่งดูดซับแสงอาทิตย์
‎ด้วยเวทมนตร์ของการสังเคราะห์แสง
‎น้ำรวมเข้ากับคาร์บอนไดออกไซด์
‎และแสงอาทิตย์ถูกถักทอกลายเป็นน้ำตาล
‎ภายในเวลาไม่กี่วัน ‎ที่ที่เคยแห้งแล้งตอนนี้เขียวขจี
‎ใบหญ้านับพันล้านใบ ‎ดูดซับเอาแสงอาทิตย์ที่มีไม่จำกัด
‎และพลังงานของจักรวาล ‎ถูกนำมาฝังไว้ในภูมิประเทศ
‎มีแค่ปัญหาเดียว
‎เสือชีตาห์กินหญ้าไม่ได้
‎แต่ห่างไกลออกไป ในป่าทางเหนือ
‎มีสัตว์ที่กินหญ้าได้
‎นับหลายแสนตัว
‎วิลเดอบีสต์
‎มันมีปากกว้าง ‎ริมฝีปากยืดหยุ่น และสี่กระเพาะ
‎เหมาะสมสำหรับการกินหญ้าเป็นที่สุด
‎ฝูงยักษ์นี้ย้ายถิ่นอยู่ตลอดเวลา
‎เพื่อตามหาหญ้าอ่อน
‎หากต้องการหญ้า ก็ต้องตามฝนไป
‎เช่นเดียวกับทุกชีวิต มันขับเคลื่อน…
‎ด้วยท้อง
‎แต่ถ้าเซเรนเกติมีกฎหนึ่งข้อ
‎นั่นคืออาหารไม่ใช่ของหาง่าย
‎แม่น้ำมารา
‎ถิ่นอาศัยของจระเข้ ‎สายพันธุ์ใหญ่อันดับต้นๆ ของโลก
‎ถือเป็นอุปสรรคใหญ่หลวง
‎ต่อการค้นหาพลังงานชีวิต ‎สำหรับวิลเดอร์บีสต์เหล่านี้
‎ลงไปทางใต้
‎วาชินีใช้ทุกช่วงเวลาที่มี ‎ไปกับการค้นหาของที่กินได้ในทุ่งหญ้า
‎แม้จะอดๆ อยากๆ มานานหกเดือน
‎ลูกของมันตัวหนึ่งได้เติบใหญ่ขึ้น
‎อีกทั้งยังได้เรียนรู้ทักษะการล่าสัตว์อีกด้วย
‎แต่ลูกอีกตัวไม่อยู่ให้ได้เห็นหน้าแล้ว
‎ลูกเสือชีตาห์เพียงแค่ห้าเปอร์เซ็นต์ ‎จะมีชีวิตรอดจนโตเต็มวัย
‎ส่วนใหญ่ต้องตายกับเขี้ยวสิงโตและไฮยีนา
‎อนาคตของลูกตัวนี้ไม่แน่นอนแต่อย่างใด
‎แม้ว่าพลังงานจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมก็ตาม
‎ฝูงวิลเดอร์บีสต์กรูกันที่ริมแม่น้ำมารา
‎มันไปไหนไม่ได้นอกจากไปข้างหน้า
‎แต่ต้องมีใครกล้าเป็นตัวแรก
‎วิลเดอร์บีสต์หนึ่งล้านห้าแสนตัว
‎ออกเดินทางบนเส้นทางนี้ในแต่ละปี
‎และที่นี่ ศึกการต่อสู้ ‎ระหว่างการใช้และการบริโภคพลังงาน…
‎เป็นภาพที่ยิ่งใหญ่น่าตื่นตาตื่นใจ
‎สำหรับตัวที่โชคดีข้ามน้ำไปได้
‎นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น
‎ตอนนี้พวกมันต้องเดินทางไกลหลายร้อยกิโลเมตร
‎หามรุ่งหามค่ำ
‎เป็นเวลานานกว่าสองเดือน
‎เพื่อไปให้ถึงทุ่งหญ้า
‎วาชินีเฝ้ารอวันที่ ‎วิลเดอร์บีสต์จะมาถึงอย่างใจจดใจจ่อ
‎แต่ยังมีอีกการเดินทาง
‎ที่สำคัญต่อการอยู่รอดของสัตว์ทั้งสองชนิด
‎เป็นการเดินทางที่ไกล ‎และใช้เวลานานเกินหยั่งถึง
‎และหากปราศจากมันไปแล้ว ‎สัตว์ทุกตัวที่เซเรนเกติจะต้องอดตาย
‎ในแกนกลางดวงอาทิตย์ของเรา
‎ขณะที่อะตอมพุ่งชนและหลอมรวมกัน
‎โฟตอนจะถูกปล่อยออกมา
‎และยิงออกไปข้างนอก
‎พลังงานจากแสงเม็ดเล็กๆ นี้ไร้มวล
‎และเดินทางด้วยความเร็วแสง
‎แต่ภายในแกนกลางที่หนาทึบเหลือเชื่อนี้
‎มันถูกจำกัด ถูกดูดซับ เด้งกระจัดกระจาย
‎เส้นทางที่ปกติจะใช้เวลาแค่สองวินาที ‎อาจกินเวลานานหลายล้านปี
‎มันเป็นการดิ้นรนที่ดูทรมานอย่างน่าเหลือเชื่อ ‎เพื่อหนีออกมาจากดวงอาทิตย์
‎แต่ทีละน้อย โฟตอนก็ค่อยๆ พุ่งออกมา
‎ฝ่าขึ้นไป ผ่านชั้นต่างๆ ของดวงอาทิตย์
‎ไปยังพื้นผิวร้อนระอุ
‎ที่ซึ่งมันจะเป็นอิสระในที่สุด
‎มันแผ่ออกไปทุกทิศทาง
‎เป็นแสงดาว
‎เดินทางไกล 150 ล้านกิโลเมตร
‎ภายในเวลาเพียงแปดนาทีกว่า
‎มาถึงทันเวลา…
‎พบกับวิลเดอร์บีสต์ที่เดินทางถึงจุดหมายพอดี
‎ในทุกวินาที หญ้าแต่ละใบ ‎จะดูดซับโฟตอนหนึ่งหมื่นล้านล้านหน่วย
‎เพื่อดักจับพลังงานที่รวมๆ แล้วมากพอ ‎จะทำให้ฝูงสัตว์ใหญ่ๆ เหล่านี้อิ่มท้อง
‎จากดาวฤกษ์…
‎สู่ใบหญ้า…
‎สู่วิลเดอร์บีสต์
‎บัดนี้แสงอาทิตย์ได้ให้พลังงานในการเคลื่อนไหว…
‎เติบโต…
‎และแพร่พันธุ์
‎และยิ่งมันกินหญ้าในทุ่งนานเท่าไร
‎ก็ยิ่งมีโอกาสถูกกินนานเท่านั้น
‎พลังงานที่เข้มข้น อร่อย และอุดมสมบูรณ์
‎ในที่สุดก็อยู่ใกล้แค่ตะครุบ
‎แต่เพราะมีดวงตาจับจ้องถึงสามล้านดวง
‎วาชินีก็ต้องจู่โจมให้ไว
‎โชคดีที่มันเป็นเสือชีตาห์
‎ในที่สุด วาชินีก็ได้ลิ้มรสแสงดาวเสียที
‎ทุกคำที่กัดกิน
‎โปรตีนและไขมันที่ชุ่มโชกด้วยพลังงานคอสมิก
‎เข้าสู่กระแสเลือดของวาชินี
‎จุดหมายปลายทาง ‎คือโรงพลังงานของเซลล์ร่างกาย
‎ไมโทคอนเดรีย
‎ที่จะเกิดการแปรรูปครั้งสุดท้าย
‎ข้างในไมโทคอนเดรียแต่ละตัว ‎มีภูมิทัศน์ที่เป็นระลอก
‎เยื่อหุ้มเป็นคลื่นเหมือนหุบเขา ‎เต็มเปี่ยมด้วยเคมีซับซ้อน
‎ที่นี่นั้นเองที่อาหารพลังงานสูง ‎ทำปฏิกิริยากับออกซิเจน
‎และถูกแยกชิ้นส่วนในที่สุด
‎ทำให้ปลดปล่อยพลังงานของจักรวาลเรา ‎เข้าสู่เซลล์ของวาชินีโดยตรง
‎มันขับเคลื่อนทุกการกระทำและความคิด
‎ทุกการเคลื่อนไหวแม้เล็กน้อยเพียงไร
‎การเดินทางจากดาวฤกษ์สู่เซลล์นั้นเสร็จสิ้นแล้ว
‎พลังงานที่ครั้งหนึ่งเคยให้แสงสว่างแก่จักรวาล
‎บัดนี้มอบเวลาชีวิตให้กับวาชินีและลูก
‎ในฤดูเขียวชอุ่ม
‎ความหิวเป็นเพียงความทรงจำ
‎ทั่วทั้งเซเรนเกติ ‎พลังงานแปรเปลี่ยนอย่างต่อเนื่อง
‎ส่งต่อจากชีวิตหนึ่งไปยังอีกชีวิต
‎บำรุงเลี้ยงระบบนิเวศทั้งหมด
‎ดวงอาทิตย์ของเราคือผู้ให้ทุกสิ่ง
‎ทุกอย่างล้วนกินแสงดาว
‎ปัญหาคือ ดวงอาทิตย์ไม่มีอะไรจะกิน
‎และในอีกห้าพันล้านปี
‎เชื้อเพลิงจะหมดไป
‎ขณะที่แกนพังทลาย
‎ดวงอาทิตย์จะขยายตัว
‎กลายเป็นดาวยักษ์แดง
‎ซึ่งจะกลืนกินดาวเคราะห์วงใน ‎ดาวพุธและดาวศุกร์
‎เมื่อมันพองออกมาใกล้โลก
‎แรงโน้มถ่วงมหาศาล ‎จะฉีกดวงจันทร์ของเราเป็นชิ้นๆ
‎เหลือเพียงวงแหวนหินดวงจันทร์ให้โคจรรอบโลก
‎ชะตากรรมสุดท้ายของโลกเราเป็นปริศนา
‎แต่จะมีภาพดวงอาทิตย์ขึ้นครั้งสุดท้ายอย่างแน่นอน
‎ก่อนที่พื้นผิวชั้นนอกของดาวฤกษ์เราจะสลายไป
‎และมันถึงวาระสุดท้าย
‎สิ่งเดียวที่จะหลงเหลืออยู่คือดวงไฟใกล้มอด
‎ดาวแคระขาว
‎ขนาดเกือบเท่าดาวโลกของเรา ‎ห่อหุ้มด้วยเมฆหมอกเรืองแสงขนาดใหญ่
‎ดวงประทีปที่บอกจักรวาลว่า
‎"เราเคยอยู่ตรงนี้"
‎แต่ในตอนนี้
‎ดาวฤกษ์ของเรายังคงทอแสงสู่โลก
‎และจะเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกหลายพันล้านปี
‎พลังงานของมันเป็นสิ่งสำคัญต่อสิ่งมีชีวิตทั้งมวล
‎ต่อไปในเรื่องราวปริศนาจักรวาล
‎ไม่ว่าจะเป็นดาวฤกษ์ที่ร้อนระอุ
‎หลุมดำมหึมา
‎หรือลิงชิมแปนซีที่กำลังหัดใช้ชีวิต
‎ทุกอย่างต้องใช้เวลา
‎แต่เรารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับมิติอันน่าพิศวงนี้
‎ทำไมทุกอย่างถึงมีอดีต ปัจจุบัน และอนาคต
‎และเราจะได้มาอยู่ตรงนี้กันไหม
‎หากไร้ซึ่งกาลเวลา
‎คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล