ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Η μητέρα μου μας πήγε στην Ινδονησία για λίγα χρόνια όταν ήμουν παιδί.
Ζούσαμε σε ένα μικρό σπίτι με τις απλές χαρές της φύσης.
Ένα δέντρο μάνγκο απ' έξω, μυρωδιές φρούτων και μπαχαρικών.
Ορυζώνες όπου νεροβούβαλοι σε κοίταζαν με λασπωμένες μουσούδες.
Η Ινδονησία έχει μερικά από τα πιο σημαντικά δάση
και βιοποικιλότητα στον κόσμο.
Και δεν υπάρχει τίποτα σαν το οικοσύστημα Λούσερ,
που φιλοξενεί μερικά από τα πιο κινδυνεύοντα είδη στη Γη.
Τα δάση της βροχής του εθνικού πάρκου Γκάνουνγκ Λούσερ
φιλοξενούν αμέτρητα φυτά και ζώα…
που το καθένα έχει τον δικό του ρόλο.
Το Λούσερ είναι και το τελευταίο προπύργιο
για τέσσερα από τα πιο απειλούμενα είδη του πλανήτη.
Τις δυνατές και ακριβοθώρητες τίγρεις…
τους μικρότερους ρινόκερους του κόσμου…
τους μοναδικούς ελέφαντες της Σουμάτρας…
και τους ουρακοτάγκους, που είναι από τους πιο έξυπνους πιθήκους στον κόσμο.
Κάποτε, αυτά τα ζώα βρίσκονταν μαζί στη νοτιοανατολική Ασία.
Αλλά η αποδάσωση και η λαθροθηρία σημαίνουν ότι σήμερα
το Λούσερ είναι το μόνο μέρος όπου συνυπάρχουν ακόμα.
Θα αφήσουμε κάτι τόσο πολύτιμο να εξαφανιστεί για πάντα;
Ή θα αδράξουμε την τελευταία ευκαιρία
να το προστατέψουμε για τα παιδιά και τα εγγόνια μας;
Ελάτε μαζί μου σ' αυτόν τον μοναδικό τόπο άγριας φύσης.
ΓΚΑΝΟΥΝΓΚ ΛΟΥΣΕΡ ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ
Στο ινδονησιακό νησί της Σουμάτρας
υπάρχει ένα αχανές τροπικό δάσος της βροχής
και στο κέντρο του,
το εθνικό πάρκο Γκάνουνγκ Λούσερ.
Εδώ κυριαρχούν βουνά που καλύπτονται από δάση
και φτάνουν τα 3.000 μέτρα ύψος.
Προστατεύουν τους κατοίκους τους σαν φρούρια.
Αλλά ο μεγαλύτερος πλούτος σε άγρια ζωή
βρίσκεται ίσως στις υγρές ζούγκλες στα πεδινά.
Στα ινδονησιακά, "ουρακοτάγκος" σημαίνει "άτομο του δάσους".
Και σ' αυτά τα δέντρα ζει ο μεγαλύτερος πληθυσμός της Γης.
Αυτό είναι το δάσος τους.
Υπάρχουν μερικά τεράστια αρσενικά.
Με μεγάλα, φουσκωτά μάγουλα, είναι πιο ελκυστικά για τα θηλυκά.
Είναι απίστευτα δυνατοί
και το δάγκωμά τους είναι πιο δυνατό κι από λιονταριού.
Αλλά ένας αθλητικός και φιλόδοξος νεαρός ανεβαίνει στην ιεραρχία.
Ο Ράκους.
Το όνομά του, που του το έδωσαν ερευνητές,
σημαίνει "άπληστος".
Γιατί του αρέσει να τρώει σχεδόν τα πάντα.
Φύλλα,
φλοιούς…
φρούτα…
τερμίτες.
Είναι όλα στο μενού.
Αν αυτός ο γκουρμέ πίθηκος φάει αρκετά,
ίσως μια μέρα αποκτήσει μάγουλα
σαν των μεγαλύτερων αρσενικών.
Υπάρχει ένα φαγητό που μπορεί να ενισχύσει τη φιλοδοξία του.
Ο καρπός του δέντρου neesia.
Στο μέγεθος μπάλας φούτμπολ,
είναι γεμάτος με μεγάλους, νόστιμους σπόρους.
Προτού ωριμάσει, είναι σκληρός σαν τσιμέντο,
και είναι σχεδόν αδύνατον να τον ανοίξεις.
Ο ώριμος καρπός ανοίγει μόνος του.
Αλλά οι χυμώδεις σπόροι περιβάλλονται από σκληρό, ερεθιστικό χνούδι.
Για να τους φάει,
ο Ράκους πρέπει να αποκτήσει την πιο περίπλοκη δεξιότητα στη ζούγκλα.
Πολλοί ουρακοτάγκοι χρησιμοποιούν έναν έξυπνο τρόπο
για να αποφύγουν το αγκαθωτό χνούδι.
Πρώτα επιλέγουν ένα ξύλο.
Μετά, χρησιμοποιώντας τα εξαιρετικά ευέλικτα χείλη τους,
το σπρώχνουν στις ρωγμές του καρπού.
Η επαναλαμβανόμενη κίνηση του ξύλου ξεκολλά τους σπόρους
και ταυτόχρονα απομακρύνει το χνούδι.
Ο καρπός είναι έτοιμος για βρώση.
Οι ουρακοτάγκοι είναι συνήθως μοναχικά ζώα.
Αλλά το δέντρο neesia καρποφορεί πολύ σπάνια.
Όταν συμβαίνει αυτό, προσελκύει ουραγκοτάγκους από μακριά.
Έτσι, έχουν την ευκαιρία να μάθουν ο ένας από τον άλλον.
Η Φρίσκα είναι ένα ώριμο θηλυκό
και ειδικεύεται στην προετοιμασία του καρπού.
Ο Ράκους έρχεται για μάθημα.
Επειδή υπάρχει αρκετό φαγητό, εκείνη τον ανέχεται.
Αυτοί είναι οι μόνοι ουρακοτάγκοι
που δημιουργούν και χρησιμοποιούν τέτοια εργαλεία.
Ο Ράκους θέλει να δοκιμάσει ο ίδιος.
Προσεκτικά, φτιάχνει το εργαλείο του.
Και ο Ράκους επιλέγει τον τέλειο καρπό.
Μετά, μένει μόνο να δοκιμάσει μέχρι να το πετύχει.
Επιτέλους, με λίγη επιμονή…
ο Ράκους παίρνει τη λιχουδιά που λαχταρά.
Όσο πιο πολύ τελειοποιεί αυτήν την εξαιρετική ικανότητα,
τόσο πιο μεγάλος και δυνατός θα γίνει.
Και μια μέρα, αυτός ο άπληστος τύπος
μπορεί και να ανέβει στην κορυφή.
Η αφθονία του Λούσερ οφείλεται εν μέρει στο έδαφος,
που είναι έξι φορές πιο εύφορο από τα άλλα τροπικά δάση της περιοχής.
Κι αυτός είναι ο λόγος.
Ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια του κόσμου.
Το όρος Σιναμπούνγκ.
Εδώ και χιλιετίες, οι εκρήξεις του γεμίζουν την περιοχή με τέφρα…
πλούσια σε μέταλλα και θρεπτικές ουσίες.
Η τέφρα λειτουργεί ως λίπασμα,
συντηρώντας μια ζούγκλα με εντυπωσιακή πολυπλοκότητα.
Με χιλιάδες είδη φυτών,
είναι ένα από τα πιο ποικιλόμορφα δάση στον κόσμο.
Το γιγάντιο άρουμ.
Είναι το μεγαλύτερο άνθος του πλανήτη…
και φτάνει τα τρία μέτρα ύψος,
ψηλό όσο και μια μπασκέτα.
Εμφανίζεται μόνο μετά από δέκα χρόνια ανάπτυξης του φυτού.
Αλλά η παραγωγή του είναι πολύ ενεργοβόρα.
Το άνθος διαρκεί μόνο δύο νύχτες.
Οπότε, έχει έναν έξυπνο τρόπο να προσελκύει γρήγορα τα έντομα
που χρειάζεται για την επικονίαση.
Παράγει ένα ισχυρό άρωμα.
Αλλά δεν είναι ευχάριστο άρωμα.
Βρομάει σάρκα σε αποσύνθεση.
Το τεράστιο κόκκινο άνθος έχει πλάτος ενάμισι μέτρο,
ενισχύοντας την ψευδαίσθηση νεκρού ζώου.
Τότε, καθώς πέφτει η νύχτα, αρχίζει η μεγαλύτερη απάτη του.
Με την αποθηκευμένη ενέργεια δέκα ετών,
το άνθος αντλεί θερμότητα στην κεντρική του στήλη…
και γίνεται ζεστό σαν αίμα.
Σαν καμινάδα, η θερμότητα μεταφέρει τη δυσωδία στον δροσερό αέρα.
Για εκατοντάδες πεινασμένα έντομα,
η έλξη είναι ακαταμάχητη.
Παρασύρονται στον εσωτερικό τμήμα του άνθους…
μια κοιλότητα γεμάτη αρσενικά και θηλυκά όργανα.
Καθώς τα έντομα ψάχνουν για το σάπιο κρέας…
καταλήγουν επικαλυμμένα με γύρη, την οποία θα μεταφέρουν
σε άλλα άνθη.
Κι αν έχουν ήδη επισκεφτεί άλλον έναν τέτοιο γίγαντα,
θα επικονιάσουν αυτό εδώ το φυτό.
Δέκα χρόνια προετοιμασίας για δύο βραδιές.
Η ενέργεια του άνθους εξαντλήθηκε.
Όσοι ξέμειναν φεύγουν…
ώσπου τελικά,
μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα…
όλη η κατασκευή καταρρέει.
Με την επιτυχημένη επικονίαση, ένας ακόμα δεκαετής κύκλος ξεκινά
για τη δημιουργία άλλων γιγάντιων λουλουδιών.
Ακόμα και στα πεδινά του Λούσερ,
υπάρχουν πολύ διαφορετικά τοπία.
Τα ποτάμια του πάρκου μεταφέρουν χώμα γεμάτο θρεπτικά συστατικά
με το ρεύμα προς την ακτή…
όπου το δάσος συναντά τον Ινδικό Ωκεανό…
δημιουργώντας έναν λασπώδη βάλτο μαγκροβίων.
Μια οξυδερκίνη.
Αυτό το ψάρι δεν περιορίζεται στη ζωή μέσα στο νερό.
Παίρνοντας βαθιά αναπνοή…
και με πτερύγια που έχουν άρθρωση ώμου,
μπορεί και μετακινείται.
Ένα ψάρι που περπατάει.
Περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη λάσπη.
Τα περισκοπικά μάτια του έχουν έναν φακό, όπως τα χερσαία ζώα,
που του επιτρέπει να βλέπει πολύ καλύτερα έξω από το νερό
από ό,τι μέσα.
Το αγαπημένο του γεύμα είναι ένας εχθρός με κοφτερές δαγκάνες.
Αν μπορέσει να τον πιάσει χωρίς να τον τσιμπήσει.
Ίσως κάτι πιο μαλακό;
Αυτά τα καβούρια είναι πολύ ευκίνητα.
Ειδικά για ένα ψάρι έξω από το νερό.
Επιτέλους. Το μόνο που απομένει είναι να αφοπλίσει τη λεία του.
Κρατώντας το στο στόμα, χρησιμοποιεί ένα τέλειο κόλπο.
Αν τινάξεις ένα καβούρι δυνατά, θα θυσιάσει τη δαγκάνα του,
το πιο νόστιμο κομμάτι.
Αλλά η απώλεια είναι προσωρινή.
Μέσα σε έναν μήνα, το καβούρι θα αποκτήσει νέα δαγκάνα.
Ίσως και μεγαλύτερη από πριν.
Γι' αυτό το ψάρι που αγαπά τη γη,
η ζωή είναι ένας ατελείωτος μπουφές με καβουροδαγκάνες.
Προχωρώντας στην ενδοχώρα, το Λούσερ σύντομα γίνεται ορεινό.
Το δάσος εδώ είναι πολύ πιο αδιαπέραστο.
Οι απότομοι λόφοι είναι το καταφύγιο
του πιο απειλούμενου πλάσματος στο Λούσερ.
Ο δυσεύρετος και αναπάντεχα μικρός
ρινόκερος της Σουμάτρας.
Αν και έχει ύψος μόλις 1,20 μέτρα, ζυγίζει έναν τόνο.
Περνάει τις συστάδες σαν οδοστρωτήρας αναζητώντας πλούσια φυλλώματα.
Κλαδεύοντας τα φυτά αυτοί οι ρινόκεροι ωφελούν το δάσος,
ανοίγοντας χώρο για νέα δέντρα.
Σκάβουν λιμνούλες στη λάσπη για να παραμένουν δροσεροί στη ζέστη…
ωφελώντας διάφορους γείτονες.
Οπότε, όσο πιο πολλοί οι ρινόκεροι, τόσο πιο υγιές το δάσος.
Η λαθροθηρία και η απώλεια ενδιαιτημάτων
έχει αφήσει μόνο ελάχιστα άτομα στη φύση.
Για να τους σώσουν από την εξαφάνιση οι δασοφύλακες συνεχώς περιπολούν,
αποτρέποντας τη λαθροθηρία και μεταφέροντας τους ρινόκερους
σε αιχμαλωσία έξω από το πάρκο.
Αυτοί οι ρινόκεροι ζουν πλέον σε φυσικούς, περιφραγμένους χώρους.
Ένα πρόγραμμα αναπαραγωγής θα επανεντάξει τους απογόνους τους
στο Λούσερ…
και τελικά θα αποκαταστήσει την ισορροπία στο δάσος της βροχής.
Υπάρχουν πολλές ασυνήθιστες σχέσεις ανάμεσα στα πλάσματα που ζουν εδώ.
Κάποιες τις ανακαλύπτουμε τώρα.
Βαθιά στους πρόποδες του Λούσερ,
ένας από τους μικρότερους κατοίκους δέχεται βοήθεια ακούσια
από τον μεγαλύτερο.
Τον ελέφαντα της Σουμάτρας.
Καθώς ταξιδεύουν,
χαράζουν ένα δίκτυο μονοπατιών εκατοντάδων χιλιομέτρων.
Πολλά είδη βασίζονται σε αυτό για να περάσουν από την πυκνή ζούγκλα.
Αλλά ένας κάτοικος εξαρτάται από τους ελέφαντες περισσότερο.
Ένας τοπικός βάτραχος.
Έχει το μέγεθος ενός αυγού κότας,
αλλά διαθέτει οξύτατες αισθήσεις.
Πιστεύεται ότι ανιχνεύει τις δονήσεις του κοπαδιού
με ειδικές κοιλότητες στους πνεύμονες.
Θα περίμενες να φύγει από τη μέση.
Αντίθετα, κατευθύνεται προς αυτούς.
Κατευθείαν στη ζώνη συντριβής.
Αλλά δεν αποζητά τους ίδιους τους ελέφαντες.
Ο βάτραχος έχει μια κοιλιά γεμάτη αβγά
και πρέπει να τα αποθέσει σε στάσιμο νερό.
Τα ίχνη του ελέφαντα είναι το τέλειο αυτοσχέδιο εκκολαπτήριο.
Δίνει στα αυγά του το καλύτερο ξεκίνημα στη ζωή
και τα αφήνει να εκκολαφθούν.
Μέσα σε δύο εβδομάδες, έγιναν γυρίνοι.
Αλλά μέχρι να μεταμορφωθούν σε βατράχια,
η επιβίωσή τους στο πλημμυρισμένο ίχνος απειλείται.
Ο τροπικός ήλιος μπορεί να το στεγνώσει γρήγορα.
Οπότε, αν πέσει η στάθμη του νερού,
οι γυρίνοι πρέπει να φροντίσουν να τη γλιτώσουν…
διπλασιάζοντας την ταχύτητα της μεταμόρφωσης.
Ως νεαρά βατράχια, μπορούν να το σκάσουν από τις λιμνούλες.
Αρκεί να μην τα συνθλίψουν.
Πάνω στα δέντρα, ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος.
Πολλά ζώα του Λούσερ έχουν μάθει να ζουν εδώ πάνω.
Αλλά κανείς δεν είναι πιο τολμηρός από τον κερκοπίθηκο πρεσβύτη.
Ζει μόνο στη Βόρεια Σουμάτρα
και κυκλοφορεί σε ομάδες ως 20 ατόμων.
Ένα αρσενικό ηγείται,
και τα υπόλοιπα είναι θηλυκά και νεαρά άτομα.
Οι ενήλικοι είναι πολύ ευκίνητοι.
Τρέχουν ανάμεσα στα κλαδιά
και μπορούν να πηδήξουν μεγάλα κενά.
Αλλά αυτός ο δίχρονος δεν έχει πλήρως ανεπτυγμένους μυς…
και δεν μπορεί να κυκλοφορεί με την άνεση των πρεσβυτέρων.
Η μητέρα του τον κουβαλούσε παντού,
αλλά έχει καινούργιο μωρό.
Κι ο νεαρός πρέπει τώρα να βρει τον δρόμο του στον κόσμο.
Σήμερα αντιμετωπίζει μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις.
Η ομάδα έχει εξαντλήσει τις προμήθειες στο δέντρο
και πρέπει να προχωρήσει.
Αλλά θα χρειαστεί ένα τεράστιο άλμα, σε κενό άνω των έξι μέτρων.
Θα είναι πτώση από τον τρίτο όροφο.
Ένα λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο.
Οι μεγαλύτεροι πέρασαν χρόνια τελειοποιώντας τέτοια άλματα.
Σκαρφαλώνουν στα κορυφαία κλαδιά και πηδούν…
κουνώντας τα άκρα τους για να ελέγξουν την κάθοδό τους.
Ακόμα και η μαμά, με το μωρό της πάνω στην κοιλιά,
διανύει την απόσταση με χάρη.
Ο δίχρονος είναι ο επόμενος.
Αλλά του πέφτει πολύ.
Με την υπόλοιπη ομάδα να τρώει απέναντι…
αυτός ξέμεινε εδώ.
Η μαμά δεν μπορεί να τον σώσει.
Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να μάθει αν το 'χει.
Το πέτυχε.
Το πρώτο από πολλά τεράστια άλματα που θα κάνει καθώς ενηλικιώνεται.
Και παίρνει μια καλή ανταμοιβή.
Ζώα όπως αυτοί οι κερκοπίθηκοι
βοηθούν στη διατήρηση της υγείας του δάσους
σκορπίζοντας σπόρους και φυσικά λιπάσματα καθώς κινούνται.
Κάθε είδος εδώ είναι σημαντικό.
Ακόμα και τα μικρότερα
που παραμονεύουν στον σκοτεινό κόσμο του εδάφους.
Η σκιερή φυλλωσιά φιλοξενεί έναν κυνηγό,
το σφυροκέφαλο σκουλήκι.
Με χαρακτηριστικές ραβδώσεις, ανήκει στη συνομοταξία πλατυέλμινθες
και είναι τόσο νέο, που δεν έχει ονομαστεί ακόμα.
Για θηρευτής είναι εξαιρετικά μικρό,
με μήκος όσο ένα νύχι.
Αλλά είναι θανάσιμο.
Βγήκε να κυνηγήσει ένα ζουμερό σαλιγκάρι ή γυμνοσάλιαγκα.
Που αφθονούν στο Λούσερ,
καταβροχθίζοντας μικροσκοπικά φυτά και οργανισμούς…
και μύκητες αναγκαίους στην ανακύκλωση φυτικών υπολειμμάτων.
Κι εδώ το σκουλήκι παίζει τον ρόλο του.
Εμποδίζει την εξάπλωσή τους και έτσι προστατεύει το πράσινο.
Με τους χημικούς αισθητήρες που έχει στο κεφάλι,
δοκιμάζει το έδαφος για ίχνη κάποιας λείας.
Οι γυμνοσάλιαγκες και τα σαλιγκάρια αφήνουν ένα διακριτό γλοιώδες ίχνος.
Με ένα υποτυπώδες κέλυφος στην πλάτη,
αυτό το περίεργο πλάσμα λέγεται ημι-γυμνοσάλιαγκας.
Το τέλειο θήραμα.
Τυλίγεται γύρω από το θύμα του και εκκρίνει βλέννη για να το παγιδεύσει.
Μόλις εξουδετερώσει το θήραμα,
επιτίθεται στον γυμνοσάλιαγκα με τοξίνες και πεπτικά υγρά,
διασπώντας τη σάρκα του.
Τελικά, τον καταπίνει από ένα στόμα που έχει στη μέση του σώματός του.
Μέσα σε λίγα λεπτά,
το μόνο που απομένει είναι το ημιδιαφανές κέλυφος.
Υπάρχουν αρπακτικά όλων των σχημάτων και μεγεθών
στο Λούσερ.
Αλλά ίσως το πιο σημαντικό είναι στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας.
Για να το βρεις, πρέπει να ταξιδέψεις ακόμα πιο ψηλά…
στην απομακρυσμένη κορυφή του "φρουρίου"
που δίνει το όνομά του στο πάρκο.
Του όρους Λούσερ.
Έχει υψόμετρο πάνω από 3.300 μέτρα…
κι είναι συχνά τυλιγμένο σε ομίχλη.
Το δάσος διακόπτεται…
από ανοιχτούς χερσότοπους.
Η θερμοκρασία εδώ είναι 15 βαθμούς χαμηλότερη
από τις υγρές ζούγκλες πιο κάτω.
Μόνο τα σκληρά φυτά επιβιώνουν.
Κολλώντας στους βράχους, συγκρατούν το χώμα…
εμποδίζοντας τη διάβρωση και συγκρατώντας τα βροχόνερα,
που ρέουν σταθερά προς τα δάση που βρίσκονται πιο χαμηλά.
Έχει απόκοσμη ησυχία.
Μόνο λίγα ζώα ανεβαίνουν τόσο ψηλά στο βουνό.
Το μουντζάκ, το είδος ελαφιού που βόσκει στους χερσότοπους.
Οι επιστήμονες ελπίζουν ότι οι κάμερες θα καταγράψουν
τον θηρευτή που τα κυνηγά…
κινηματογραφώντας τον εδώ για πρώτη φορά.
Αλλά σχεδόν ποτέ δεν τον βλέπουμε.
Άρα χρειάζεται υπομονή.
Επιτέλους.
Σε έναν ορεινό βοσκότοπο…
μια τίγρη της Σουμάτρας.
Αυτό το ενήλικο αρσενικό ελέγχει τον εξοπλισμό
που θα το καταγράψει.
Το μέρος είναι τόσο απρόσιτο, που ελάχιστες μελέτες έχουν εκπονηθεί
πάνω στη συμπεριφορά αυτής της τίγρης.
Αλλά πιστεύεται ότι καθώς περιπολούν τις βουνοκορφές,
οι τίγρεις δεν αφήνουν τα ελάφια και άλλα ζώα
να εξαφανίσουν την ευαίσθητη βλάστηση.
Κι αυτές οι πολύτιμες εικόνες αποδεικνύουν ότι είναι ακόμα εδώ.
Όσο προστατεύουμε το πάρκο,
το μεγαλύτερο αιλουροειδές της Σουμάτρας θα παραμείνει βασιλιάς της ζούγκλας.
Ενώ η ορεινή έκταση του Λούσερ προσφέρει κάποια φυσική προστασία…
στις παρυφές του πάρκου, ο κίνδυνος για την άγρια ζωή είναι μεγαλύτερος.
Το οικοσύστημα του Λούσερ συνεχίζεται σε μια έκταση διπλάσια από το πάρκο.
Ένα μεγάλο μέρος της προστατεύεται.
Αλλά εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε πόλεις και χωριά ανάμεσα σ' αυτά τα δάση.
Άρα η στήριξη των τοπικών κοινοτήτων είναι ζωτικής σημασίας
για την ασφάλεια της άγριας ζωής.
Κρυμμένος στα δέντρα, στα νότια σύνορα του Λούσερ,
ένας δυσεύρετος αργός λόρις της Σουμάτρας.
Έχει τεράστια μάτια
που τη βοηθούν να βλέπει στο σκοτάδι.
Αυτή η μητέρα έχει ένα μικρό μόλις λίγων εβδομάδων,
αλλά ήδη μεγάλωσε πολύ για να τον κουβαλάει τρώγοντας.
Είναι επικίνδυνο να τον αφήσει.
Οι ανταγωνιστές είναι έντονα χωροκρατικοί.
Και το δάσος εδώ είναι γεμάτο φίδια.
Όμως ο λόρις έχει ένα μυστικό όπλο.
Το δάγκωμά του αφήνει μια θανατηφόρα τοξίνη
που τον καθιστά το μοναδικό δηλητηριώδες πρωτεύον στον πλανήτη.
Ακόμα κι αυτό το μικρό.
Η μαμά μπορεί να τον κρύψει στα φύλλα
ενώ εκείνη πάει να ψάξει για τροφή.
Είναι ασυνήθιστο να τους βλέπεις να κατεβαίνουν στο έδαφος.
Αλλά πρέπει να βρει ένα από τα αγαπημένα της φαγητά.
Το άνθος calliandra.
Το γλυκό του νέκταρ δίνει την ενέργεια που χρειάζεται για να θρέψει το μωρό της.
Αλλά αυτοί οι θάμνοι φυτεύτηκαν από τους αγρότες
για να σκιάσουν τις καλλιέργειες καφέ.
Και η γειτνίαση με τους ανθρώπους έχει δημιουργήσει πρόβλημα στους λόρις.
Οι λαθροθήρες του παράνομου εμπορίου κατοικιδίων
έχουν κυνηγήσει αυτά τα χαριτωμένα πλάσματα μέχρι εξαφάνισης.
Αλλά ευτυχώς, αυτή η κοινότητα συμμετέχει σε ένα νέο σχέδιο που τα προστατεύει.
Οι αγρότες παίρνουν καλύτερη τιμή για τον καφέ
με αντάλλαγμα να αφήσουν τα ζώα ήσυχα.
Και αυτά βοηθούν τους αγρότες,
γιατί όταν τρώνε το calliandra
το επικονιάζουν.
Καθώς πλησιάζει η αυγή, πρέπει να επιστρέψει στο μωρό της
και να αναλάβει ξανά καθήκοντα μαμάς.
Οι τοπικές κοινότητες μπορούν να πολεμήσουν τη μεγαλύτερη απειλή.
Την αποδάσωση.
Το Λούσερ είναι απέραντο και είναι αδύνατον να φυλαχτεί.
Κάθε μία ώρα,
αποψιλώνεται ένα τμήμα σε μέγεθος γηπέδου.
Συνήθως γίνεται παράνομα, για την παραγωγή φοινικέλαιου.
Το φοινικέλαιο χρησιμοποιείται στο 50%
των προϊόντων που βρίσκουμε στα σούπερ μάρκετ,
από μπισκότα μέχρι σαμπουάν.
Αυτές οι φυτείες δεν έχουν ζωή
σε σύγκριση με τον πλούτο του δάσους της βροχής.
Αλλά κάποιες κοινότητες συμμετέχουν
σε μια αντεπίθεση.
Συνεργάζονται με οικολόγους για να απομακρύνουν τις φυτείες.
Μια επιχορήγηση και η ευκαιρία
να καλλιεργήσουν μερικά επικερδή οπωροφόρα
τους δίνει κίνητρο και προστατεύει το μέλλον τους.
Στην ανακτημένη γη, το Λούσερ σύντομα παράγει θαύματα.
Ο άνεμος φέρνει σπόρους από υγιή κοντινά δάση.
Μικροοργανισμοί βοηθούν στην επούλωση του εδάφους.
Σε λίγους μήνες, φτέρες και άλλα φυτά μεγαλώνουν στην πρώην φυτεία.
Οι επικονιαστές εμφανίζονται.
Θηλαστικά και πουλιά σκορπίζουν κι άλλους σπόρους.
Και σε τέσσερα μόλις χρόνια,
ένα υγιέστατο δάσος επανεμφανίζεται.
Και τότε τα ζώα αρχίζουν να επιστρέφουν.
Τελικά θα μεγαλώσουν γιγάντια δέντρα.
Θα απορροφούν πιο πολύ διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα,
εμπλουτίζοντάς τη με οξυγόνο,
που μας ωφελεί όλους.
Προστατεύοντας αυτό το δάσος,
τα πιο κινδυνεύοντα πλάσματα της Ασίας θα έχουν ακόμα κατοικία.
Αυτόν τον θηλυκό ουρακοτάγκο τον πήραν ως βρέφος από το δάσος
και τον πούλησαν ως κατοικίδιο.
Μετά από χρόνια αιχμαλωσίας,
τελικά διασώθηκε
και επέστρεψε εδώ για να ζήσει και πάλι ελεύθερα στα δέντρα.
Και τώρα, έχει κάτι να φροντίσει.
Λιγότερο από δύο εβδομάδων.
Τόσο μικρό, που χωράει στην παλάμη σου.
Αυτές οι τρυφερές στιγμές είναι η απαρχή
ενός από τους πιο στενούς δεσμούς μητέρας-μωρού στη φύση.
Για οκτώ χρόνια,
θα ζήσει δίπλα στη μητέρα της,
που θα της μάθει ό,τι χρειάζεται για να επιβιώσει.
Το εθνικό πάρκο Γκάνουνγκ Λούσερ
και το τεράστιο οικοσύστημα που το περιβάλλει
μας δίνει ελπίδα.
Και μια ευκαιρία να προστατέψουμε τη μοναδική άγρια πανίδα του…
εδώ, στο τελευταίο τους πολύτιμο καταφύγιο.
Τα εθνικά πάρκα είναι από τα μεγαλύτερά μας επιτεύγματα.
Με τα χρόνια, δημιουργήσαμε σχεδόν 250.000 προστατευόμενα μέρη
σε όλες σχεδόν τις χώρες της Γης.
Αλλά με την υπερθέρμανση και τον υπερπληθυσμό,
πρέπει να κάνουμε κι άλλα.
Κι αν θέλουμε πιο πολλά μέρη με ζωτική για εμάς άγρια φύση,
ο καθένας μας έχει έναν ρόλο.
Απαιτήστε την προστασία της άγριας φύσης μας
για τις επόμενες γενιές.
Κάνετε εκστρατεία για τη δημιουργία νέων τόπων
και επιμένετε να είναι διαθέσιμοι σε όλους.
Πιέστε τις κοινότητές σας για εξυπνότερες κλιματικές πρακτικές.
Και ψηφίστε με γνώμονα τον πλανήτη.
Δεν έχουμε άλλο χρόνο για χάσιμο.
Ο κόσμος που αφήνουμε στα παιδιά μας είναι πολύ σημαντικός.
Πρέπει να δράσουμε. Τώρα.
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη