‪(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‪แม่ผมพาพวกเราย้ายไปอยู่ ‪ที่อินโดนีเซียสองสามปีตอนพวกเราเด็กๆ
‪เราอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็กๆ ‪ที่มีความสุขเรียบง่ายของธรรมชาติ
‪มีต้นมะม่วงอยู่หน้าบ้าน ‪มีกลิ่นอ่อนๆ ของผลไม้และเครื่องเทศ
‪ทุ่งนาที่ควายมองขึ้นมาที่คุณ ‪พร้อมด้วยจมูกที่เต็มไปด้วยโคลน
‪อินโดนีเซียเป็นที่ตั้งของป่า ‪และความหลากหลายทางชีวภาพ
‪ที่สำคัญที่สุดในโลก
‪และไม่มีอะไรเหมือนระบบนิเวศลูเซอร์
‪ที่เป็นที่อยู่ของสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์ที่สุดในโลก
‪ป่าฝนของอุทยานแห่งชาติกุนุงลูเซอร์
‪เป็นที่พักพิงของพืชและสัตว์นับไม่ถ้วน
‪สัตว์แต่ละชนิดล้วนมีบทบาท
‪ลูเซอร์ยังเป็นป้อมปราการสุดท้าย
‪ของสัตว์ที่ถูกคุกคามมากที่สุดในโลกสี่สายพันธุ์ด้วย
‪เสือที่ทรงพลังและว่องไว…
‪แรดที่ตัวเล็กที่สุดในโลก…
‪ช้างป่าแอฟริกาที่ไม่เหมือนใคร…
‪และอุรังอุตัง ลิงใหญ่สายพันธุ์หนึ่ง ‪ที่ฉลาดที่สุดในโลก
‪ครั้งหนึ่ง สัตว์เหล่านี้สามารถพบได้ ‪ทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
‪แต่การตัดไม้ทำลายป่าและการลักลอบล่าสัตว์ ‪หมายความว่าทุกวันนี้
‪ลูเซอร์เป็นสถานที่เดียวที่พวกมันยังอยู่ร่วมกัน
‪เราจะยอมให้สิ่งล้ำค่าหายไปตลอดกาล…
‪หรือคว้าโอกาสสุดท้ายที่จะปกป้องมันไว้
‪เพื่อลูกหลานของเรา
‪มาร่วมกับผมในพื้นที่ป่าสุดพิเศษนี้สิครับ
‪(กุนุงลูเซอร์ ‪อินโดนีเซีย)
‪บนเกาะสุมาตราของอินโดนีเซีย ‪มีป่าฝนเขตร้อนที่กว้างใหญ่
‪และที่ใจกลางของมันคือ ‪อุทยานแห่งชาติกุนุงลูเซอร์
‪ที่นี่ พบเห็นภูเขาที่มีป่าปกคลุมได้ทั่วไป
‪มันสูงถึง 3,000 เมตร
‪มันปกป้องผู้อยู่อาศัยราวกับป้อมปราการ
‪แต่ความอุดมสมบูรณ์ ‪ของสัตว์ป่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอาจพบได้
‪ในป่าพื้นที่ราบที่เต็มไปด้วยความร้อนชื้น
‪ในภาษาอินโดนีเซีย "อุรังอุตัง" ‪แปลว่า "คนป่า"
‪และต้นไม้พวกนี้เป็นที่อยู่อาศัย ‪ของประชากรที่หนาแน่นที่สุดในโลก
‪นี่คือป่าของพวกมัน
‪มีตัวผู้ตัวใหญ่หลายตัว
‪แผ่นแก้มขนาดใหญ่ที่ยื่นออกมา ‪ทำให้พวกมันมีเสน่ห์น่าผสมพันธุ์ด้วยมากขึ้น
‪พวกมันมีพลังมหาศาล
‪มีแรงกัดที่แข็งแรงกว่าสิงโต
‪แต่มีตัวผู้หนุ่มกว่าที่ล่ำสัน ‪และทะเยอทะยานไต่อันดับพุ่งขึ้นมา
‪ราคุส
‪นักวิทยาศาสตร์ประจำถิ่น ‪เป็นผู้ตั้งชื่อให้มัน แปลว่า "ตะกละ"
‪เพราะมันชอบกินแทบทุกอย่าง
‪ใบไม้
‪เปลือกไม้
‪ผลไม้…
‪ปลวก
‪ทุกอย่างอยู่ในเมนู
‪ถ้าวานรตัวนี้กินได้มากพอ
‪สักวันมันอาจมีแผ่นแก้มที่ใหญ่ขึ้น
‪เหมือนตัวผู้อาวุโสส่วนใหญ่ได้
‪มีอาหารอย่างหนึ่งโดยเฉพาะ ‪ที่สามารถกระตุ้นความทะเยอทะยานของมันได้
‪ทุเรียนผี
‪ขนาดประมาณลูกฟุตบอล
‪มันอัดแน่นไปด้วยเมล็ดขนาดใหญ่แสนอร่อย
‪ก่อนที่มันจะสุก มันจะแข็งพอๆ กับคอนกรีต
‪ทำให้แทบจะแกะกินไม่ได้
‪ทุเรียนผีที่สุกแล้วจะกะเทาะเปิดออกเอง
‪แต่เมล็ดที่ชุ่มฉ่ำรายล้อมไปด้วย ‪ขนแหลมคมนับพันที่น่ารำคาญ
‪เพื่อให้กินอาหารนี้ได้ ราคุสต้องใช้
‪ทักษะที่ซับซ้อนที่สุดในป่า
‪อุรังอุตังหลายตัวที่นี่ใช้วิธีที่ชาญฉลาด
‪ในการหลีกเลี่ยงขนแหลมคมของทุเรียนผี
‪ขั้นแรก พวกมันเลือกกิ่งไม้
‪จากนั้น ก็ควบคุมกิ่งไม้ด้วยปาก ‪ที่ทำอะไรได้หลายอย่างของพวกมัน
‪พวกมันดันกิ่งไม้เข้าไปในรอยแยกของผลทุเรียนผี
‪การขยับกิ่งไม้ซ้ำๆ ทำให้เมล็ดหลุดออกมา
‪และขูดขนออกไปในระหว่างนั้นด้วย
‪ทำให้ผลไม้พร้อมกิน
‪ปกติแล้วอุรังอุตังเป็นสัตว์ที่สันโดษ
‪แต่ต้นทุเรียนผีออกผลให้กินนานๆ ครั้ง
‪เมื่อมันออกผล มันจึงดึงดูดอุรังอุตัง ‪มาจากหลากหลายพื้นที่
‪เมื่อพวกมันรวมตัวกัน ‪ก็มีโอกาสเรียนรู้จากกันและกัน
‪ฟริสก้าเป็นตัวเมียโตเต็มวัย
‪และเชี่ยวชาญเรื่องการเตรียมผลไม้
‪ราคุสย้ายมาเพื่อเรียนกับผู้เชี่ยวชาญ
‪รอบๆ มีอาหารมากพอที่มันจะทนได้
‪นี่คือลิงอุรังอุตังชนิดเดียว
‪ที่รู้จักสร้างและใช้เครื่องมือในลักษณะพิเศษ
‪ราคุสอยากลองลงมือเอง
‪มันตั้งใจทำเครื่องมือของมัน
‪และราคุสเลือกทุเรียนผีลูกที่ดีที่สุด
‪จากนั้นก็ขึ้นอยู่กับการลองผิดลองถูก
‪ในที่สุด ด้วยความอุตสาหะเล็กน้อย…
‪ราคุสก็ได้กินอาหารอันโอชะที่มันอยากกิน
‪ยิ่งมันใช้ทักษะพิเศษนี้ได้ดีเท่าไหร่
‪มันก็จะยิ่งตัวใหญ่และแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น
‪แล้วสักวันหนึ่ง จอมตะกละตัวนี้
‪อาจขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดได้
‪ความอุดมสมบูรณ์ของลูเซอร์ ‪ส่วนหนึ่งเป็นเพราะดินของมัน
‪ซึ่งอุดมสมบูรณ์กว่าป่าฝนอื่นๆ ‪ในบริเวณนี้ถึงหกเท่า
‪และนี่คือเหตุผล
‪หนึ่งในภูเขาไฟที่ยังคุกรุ่นที่สุดในโลก
‪เขาซีนาบุง
‪เป็นเวลานับล้านปีแล้ว ที่การปะทุของมัน ‪โปรยปรายเถ้าภูเขาไฟ…
‪ที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุและสารอาหารลงบนพื้นที่
‪ขี้เถ้าทำหน้าที่เป็นปุ๋ย
‪ค้ำจุนป่าที่ซับซ้อนน่าตกตะลึง
‪เพราะมีพันธุ์ไม้หลายพันชนิด
‪มันจึงเป็นป่าแห่งหนึ่ง ‪ที่มีความหลากหลายมากที่สุดในโลก
‪ดอกซากศพ
‪นี่คือโครงสร้างดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดในโลก…
‪มีความสูงถึงสามเมตร
‪สูงเท่าแป้นบาสเกตบอล
‪มันออกดอกหลังจากที่ต้นเติบโตมาสิบปีแล้วเท่านั้น
‪แต่การผลิตดอกไม้ขนาดใหญ่เท่านี้ ‪ต้องใช้พลังมาก
‪ดอกไม้บานได้แค่สองคืนเท่านั้น
‪มันจึงมีวิธีที่ฉลาดในการดึงดูดแมลงที่มันต้องใช้
‪ในการผสมเกสรดอกไม้อย่างรวดเร็ว
‪มันผลิตกลิ่นที่ทรงพลัง
‪แต่นี่ไม่ใช่ความงามอันหอมหวน
‪มันอบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้อเน่า
‪ดอกไม้บานสีแดงขนาดใหญ่ ‪ยืดสูงขึ้นไปถึงหนึ่งเมตรครึ่ง
‪เพิ่มการลวงตาลวงใจ ‪ว่ามีซากสัตว์สดใหม่ได้มากขึ้น
‪พอตกกลางคืน การหลอกลวงครั้งยิ่งใหญ่ก็เริ่มขึ้น
‪เพื่อถ่ายทอดพลังงานที่กักเก็บมาเป็นสิบปี
‪ดอกซากศพสูบความร้อน ‪เข้าไปในแกนกลางของมัน
‪จนร้อนพอๆ กับเลือด
‪ความร้อนที่เพิ่มขึ้นจะส่งกลิ่นเหม็น ‪ขึ้นไปในอากาศที่เย็นยามค่ำคืนเหมือนปล่องไฟ
‪สำหรับแมลงกินซากหลายร้อยตัว
‪การดึงดูดนี้ไม่อาจต้านทานได้
‪พวกมันถูกล่อเข้าไป ‪ในช่องด้านในของดอกซากศพ…
‪โพรงที่เต็มไปด้วยอวัยวะเพศผู้และเพศเมีย
‪ขณะที่แมลงค้นหาเนื้อเน่าตามที่ได้รับคำสัญญา…
‪มันก็พบว่าตัวเองถูกเคลือบด้วย ‪ละอองเกสรดอกไม้ที่มันจะต้องพาไปยัง
‪ดอกซากศพดอกอื่น
‪และถ้าพวกมันแวะไปเยี่ยม ‪ดอกไม้ยักษ์อีกดอกมาแล้ว
‪พวกมันก็จะผสมเกสรให้พืชต้นนี้
‪เตรียมตัวมาสิบปีเพื่อการแสดงสองคืน
‪พลังของดอกไม้หมดแล้ว
‪พวกที่พลัดหลงเดินออกมา…
‪ก่อนที่สุดท้าย…
‪ในเวลาไม่กี่วินาที
‪โครงสร้างทั้งหมดพังลงมา
‪เมื่อผสมเกสรได้สำเร็จ ‪วัฏจักรสิบปีก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
‪มุ่งสู่การเบ่งบานที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
‪แม้แต่ในพื้นที่ลุ่มของลูเซอร์
‪ก็มีภูมิทัศน์ที่แตกต่างกันอย่างไม่ธรรมดา
‪แม่น้ำในสวนจะส่งดินที่อุดมด้วยสารอาหาร
‪ตามกระแสน้ำไปยังชายฝั่ง…
‪ที่ที่ป่ามาบรรจบกับมหาสมุทรอินเดีย…
‪ทำให้เกิดป่าชายเลนที่เต็มไปด้วยโคลน
‪ปลาตีน
‪ปลาชนิดนี้ไม่ได้ถูกจำกัดให้อยู่แต่ในน้ำ
‪มันสูดอากาศเข้าไปเฮือกใหญ่
‪และใช้ครีบที่มีข้อต่อหัวไหล่
‪มันลากตัวเองไปรอบๆ
‪เป็นปลาที่เดินได้
‪มันใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่หาดโคลนแห่งนี้
‪ดวงตาที่เหมือนกล้องปริทรรศน์ของมัน ‪มีเลนส์เหมือนสัตว์บก
‪ทำให้มองเห็นบนบกได้ดีกว่าในน้ำ
‪อาหารโปรดของมันคือศัตรูที่น่าเกรงขาม ‪ที่มีก้ามคมดุจใบมีด…
‪ถ้ามันสามารถจับได้โดยไม่โดนหนีบซะก่อน
‪กินอะไรที่นิ่มกว่านี้ดีไหม
‪ปูพวกนี้ว่องไวมาก
‪โดยเฉพาะสำหรับปลาที่ขึ้นมาจากน้ำ
‪ในที่สุด ที่เหลือก็แค่ปลดอาวุธเหยื่อของมัน
‪มันคาบปูไว้ในปาก และใช้กลเม็ดที่ประณีต
‪เมื่อเขย่าปูให้แรงพอ ปูก็จะสละก้ามทิ้ง
‪เป็นส่วนที่อร่อยที่สุด
‪แต่เป็นการสูญเสียเพียงชั่วคราว
‪ภายในหนึ่งเดือน ปูจะมีก้ามใหม่งอกออกมา
‪อาจจะใหญ่กว่าเดิมด้วย
‪สำหรับปลาที่รักบกชนิดนี้ ‪ชีวิตคือบุฟเฟต์ก้ามปูที่ไม่มีวันจบสิ้น
‪เมื่อมุ่งหน้าสู่แผ่นดิน ‪ลูเซอร์กลายเป็นภูเขาอย่างรวดเร็ว
‪ป่าที่นี่ผ่านเข้าไปได้ยากกว่ามาก
‪เนินเขาสูงชันเป็นที่หลบภัยสุดท้าย ‪ของสัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์มากที่สุดของลูเซอร์
‪สัตว์ที่พบเห็นได้ยากและตัวเล็กอย่างไม่น่าเชื่อ
‪แรดสุมาตรา
‪แม้จะสูงเพียง 120 เซนติเมตร ‪แต่ก็ยังหนักเป็นตัน
‪เหมาะแก่การเหยียบพุ่มไม้ให้ราบ ‪เพื่อค้นหาใบไม้เขียวขจีอย่างยิ่ง
‪การที่แรดพวกนี้เล็มต้นไม้นั้นเป็นประโยชน์ต่อป่า
‪ทำให้มีพื้นที่ให้ต้นไม้ต้นใหม่ได้เติบโต
‪พวกมันขุดโคลนขึ้นมา ซึ่งช่วยให้พวกมันเย็นสบาย ‪ท่ามกลางความร้อนช่วงกลางวัน…
‪เป็นประโยชน์ต่อเพื่อนบ้านจำนวนมาก
‪ยิ่งมีแรดมากเท่าไหร่ ‪ทั้งป่าก็จะยิ่งแข็งแรงมากขึ้นเท่าไหร่
‪การล่าสัตว์ผิดกฎหมายและการสูญเสียที่อยู่อาศัย ‪ทำให้จำนวนแรดลดลง
‪เหลืออยู่ในป่าเพียงไม่กี่ตัว
‪เพื่อช่วยพวกมันไม่ให้สูญพันธุ์ ‪เจ้าหน้าที่อุทยานจึงออกตรวจตราอย่างต่อเนื่อง
‪เพื่อป้องกันพรานเถื่อน ‪และพาแรดไม่กี่ตัวที่เหลืออยู่
‪ไปกักขังไว้นอกอุทยาน
‪ปัจจุบันแรดพวกนี้อาศัยอยู่ใน ‪กรงธรรมชาติที่ได้รับการคุ้มกันขนาดใหญ่…
‪ที่ที่โครงการเพาะพันธุ์หวังว่า ‪จะพาลูกหลานของพวกมันกลับมา
‪ที่ลูเซอร์ได้อีกครั้ง…
‪และฟื้นฟูสมดุลของชีวิตในป่าฝนได้ในที่สุด
‪มีความสัมพันธ์ที่พิเศษมากมาย ‪ระหว่างสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ที่นี่
‪บางความสัมพันธ์ เราก็เพิ่งค้นพบ
‪ลึกลงไปในเชิงเขาของลูเซอร์
‪หนึ่งในผู้อาศัยที่ตัวเล็กที่สุด ‪ได้รับการช่วยเหลือโดยไม่ได้ตั้งใจ
‪จากผู้อาศัยที่ตัวใหญ่ที่สุด
‪ช้างสุมาตรา
‪ขณะที่พวกมันเดินทาง พวกมันสลัก ‪ร่างแหของเส้นทางยาวหลายร้อยกิโลเมตร
‪สัตว์หลายสายพันธุ์อาศัยเส้นทางเหล่านี้ ‪เพื่อผ่านเข้าไปในป่าทึบ
‪แต่มีผู้อาศัยชนิดหนึ่ง ‪ที่พึ่งพาช้างพวกนี้มากกว่าใคร…
‪กบหูด
‪ตัวของมันมีขนาดเท่าไข่ไก่เท่านั้น
‪แต่มีประสาทสัมผัสที่เฉียบคมมาก
‪เชื่อกันว่ามันตรวจจับการสั่นสะเทือน ‪ของฝูงสัตว์ที่กำลังใกล้เข้ามา
‪โดยใช้โพรงพิเศษในปอดของมัน
‪คุณคงคิดว่ามันจะหนีไป
‪ตรงกันข้าม มันมุ่งหน้าไปหาพวกมัน
‪ตรงเข้าไปในเขตบดขยี้
‪แต่มันไม่ใช่ช้างหรอกที่มันสนใจ
‪กบมีไข่อยู่เต็มท้อง
‪และมันต้องการวางไข่ในน้ำนิ่ง
‪รอยเท้าของช้างทำให้เกิด ‪สถานเลี้ยงเด็กที่สมบูรณ์แบบขึ้นทันที
‪มันมอบการเริ่มต้นที่ดีที่สุดในชีวิตให้กับไข่ของมัน
‪และปล่อยให้พวกมันฟักออกมา
‪ภายในสองสัปดาห์ ไข่กลายเป็นลูกอ๊อด
‪แต่ก่อนที่พวกมันจะเปลี่ยนแปลงรูปร่างเป็นกบ
‪การอยู่รอดในรอยเท้าที่มีน้ำท่วมนั้นปลอดภัยดี
‪พระอาทิตย์เขตร้อน ‪อาจทำให้บ่อน้ำพวกนี้แห้งได้อย่างรวดเร็ว
‪ดังนั้นถ้าระดับน้ำลดลง ‪ลูกอ๊อดพวกนี้จะต้องแก้ปัญหา
‪ด้วยการเพิ่มความเร็ว ‪ในการเปลี่ยนแปลงรูปร่างเป็นสองเท่า
‪พอเป็นกบ ในที่สุดพวกมันก็หนี ‪ออกจากบ่อที่กำลังแห้งได้
‪ตราบใดที่พวกมันไม่โดนเหยียบ
‪บนยอดไม้ เดิมพันยิ่งสูงกว่า
‪สัตว์หลายชนิดในลูเซอร์ใช้ชีวิตอยู่บนนี้จนช่ำชอง
‪แต่คงไม่มีใครกล้ามากไปกว่าค่าง ‪ที่ชื่อโทมัสอีกแล้ว
‪พบได้ในสุมาตราตอนเหนือเท่านั้น
‪พวกมันเดินกันเป็นกลุ่มมากถึง 20 ตัว
‪ตัวผู้ตัวเดียวเป็นผู้นำฝูง
‪ส่วนที่เหลือเป็นผู้หญิงและเด็ก
‪ค่างโตเต็มวัยว่องไวมาก
‪เพราะเคลื่อนไหวตามกิ่งไม้ได้อย่างรวดเร็ว
‪มันจึงกระโดดข้ามช่องว่างกว้างๆ ได้สบาย
‪แต่ค่างสองขวบตัวนี้ยังพัฒนา ‪ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาอยู่…
‪และมันไม่สามารถหาเส้นทางร่มไม้ ‪ด้วยความมั่นใจของผู้ที่แก่กว่าได้
‪แม่ของมันเคยอุ้มมันไปทุกที่
‪แต่ตอนนี้แม่มีลูกใหม่
‪และตอนนี้เจ้าตัวเล็ก ‪ต้องหาทางของตัวเองในโลกนี้แล้ว
‪วันนี้ มันเผชิญกับความท้าทายครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต
‪เสบียงของฝูงค่างบนต้นไม้พวกนี้หมดแล้ว
‪พวกมันจึงต้องเดินหน้าต่อ
‪แต่มันจะต้องกระโดดข้าม ‪ช่องว่างขนาดใหญ่มากกว่าหกเมตร
‪มันคือการร่วงจากตึกสามชั้น
‪พลาดครั้งเดียวอาจถึงตายได้
‪ลิงที่แก่กว่าใช้เวลาหลายปี ‪ฝึกการกระโดดไกลขนาดนั้นจนทำได้ดีเยี่ยม
‪ปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้ที่สูงที่สุด แล้วก็โดด
‪เคลื่อนไหวแขนขาเพื่อควบคุมการลง
‪แม้แต่แม่ ที่มีลูกห้อยอยู่ที่ท้อง
‪ก็รับมือกับระยะทางได้อย่างอ่อนช้อย
‪คิวต่อไปคือเด็กสองขวบ
‪แต่มันมากเกินไป
‪ฝูงค่างที่เหลือกินอาหารอยู่อีกฝั่ง…
‪แต่มันติดอยู่ที่เดิม
‪แม่มาช่วยมันไม่ได้
‪มีทางเดียวที่จะรู้ว่ามันมีคุณสมบัติที่จำเป็นไหม
‪ยอดเยี่ยม!
‪การกระโดดครั้งใหญ่ครั้งแรกของอีกหลายครั้ง ‪ที่มันจะต้องทำในการเดินทางสู่วัยผู้ใหญ่
‪และมันได้รับรางวัลอย่างงาม
‪สัตว์อย่างค่าง
‪ช่วยรักษาความสมบูรณ์ของป่าฝนของลูเซอร์
‪ด้วยการกระจายเมล็ดพืชและปุ๋ยธรรมชาติ ‪ขณะที่พวกมันเคลื่อนไหว
‪สัตว์ทุกชนิดที่นี่มีความสำคัญ
‪แม้แต่สัตว์ที่ตัวเล็กที่สุด
‪ที่แฝงตัวอยู่ในโลกใต้ดินอันมืดมิดของพื้นป่า
‪ความมืดที่ปกคลุมด้วยใบไม้คือที่อยู่ของนักล่า
‪หนอนหัวค้อน
‪หนอนตัวแบนสายพันธุ์นี้ที่มีลายแถบโดดเด่น
‪ยังใหม่มากจนยังไม่ได้รับการตั้งชื่อ
‪มันเป็นนักล่าที่นับว่าตัวเล็กมาก
‪ความยาวเท่าเล็บมือ
‪แต่มันอันตรายมาก
‪มันกำลังตามล่าทากหรือหอยทากที่ชุ่มฉ่ำ
‪มีพวกมันอยู่ทุกที่ในลูเซอร์
‪สวาปามพืชและสิ่งมีชีวิตขนาดจิ๋ว…
‪รวมถึงเชื้อราที่จำเป็นต่อการรีไซเคิลเศษซากพืช
‪และนี่คือจุดที่หนอนหัวค้อนมีบทบาท
‪การควบคุมจำนวนของพวกมันให้ต่ำ ‪และปกป้องความเขียวขจี
‪มันใช้เซนเซอร์ตรวจจับสารเคมีในหัวค้อนของมัน
‪ในการลิ้มรสพื้นดินเพื่อหาสัญญาณของเหยื่อ
‪ทากและหอยทากทำได้เพียงทิ้งร่องรอย ‪ของเมือกที่ชัดเจนจนไม่มีทางพลาดได้ไว้
‪ด้วยเปลือกที่มีอยู่เพียงน้อยนิดบนหลังของมัน
‪สิ่งมีชีวิตที่หายากนี้จึงมีชื่อว่าทากลดเปลือก
‪เหยื่อชั้นเลิศ
‪หนอนตัวแบนพันรอบตัวเหยื่อ ‪และสูบเมือกออกมาเพื่อขังมันไว้
‪เมื่อเหยื่อไร้สมรรถภาพ
‪มันก็โจมตีทากลดเปลือก ‪ด้วยสารพิษและของเหลวที่ช่วยย่อย
‪ทำให้เนื้อของมันเป็นชิ้นเล็กๆ…
‪ในที่สุด ก็กลืนเหยื่อเข้าปากที่อยู่กลางลำตัว
‪ภายในไม่กี่นาที สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ ‪ก็คือเปลือกโปร่งแสง
‪มีนักล่าทุกรูปแบบและทุกขนาดทั่วลูเซอร์
‪แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดอาจอยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร
‪ถ้าอยากพบมัน คุณต้องเดินทางให้สูงขึ้นอีก…
‪ไปยังยอดเขาที่เหมือนป้อมปราการอันห่างไกล
‪ซึ่งเป็นที่มาของชื่ออุทยาน…
‪เขาลูเซอร์
‪สูงตระหง่านเหนือระดับน้ำทะเล 3,300 เมตร
‪มักจะถูกปกคลุมด้วยหมอก
‪ป่าแห่งนี้หยุดเจริญเติบโต…
‪และมีพื้นที่เป็นที่ลุ่มเปิดกว้าง
‪ที่นี่อาจหนาวกว่าป่าชื้นที่อยู่ด้านล่าง
‪มากถึง 15 องศา
‪มีเพียงพืชที่แกร่งที่สุดเท่านั้นที่จะอยู่รอดได้
‪การเกาะติดก้อนหิน ช่วยให้มันยึดดินไว้กับที่ได้
‪ป้องกันการกร่อนและกักเก็บน้ำฝนไว้
‪ซึ่งจะไหลลงไปยังป่าด้านล่าง ‪อย่างต่อเนื่องในเวลาต่อมา
‪มันเงียบจนน่ากลัว
‪มีสัตว์เพียงไม่กี่ชนิด ‪ที่เสี่ยงขึ้นมาบนเขาไกลขนาดนี้
‪เก้ง มันคือกวางที่กินพืชบนที่ลุ่มเป็นอาหาร
‪นักวิทยาศาสตร์หวังว่าสุดท้ายแล้ว ‪กล้องวิจัยจะบันทึกภาพนักล่า
‪ที่ล่าพวกมัน
‪ซึ่งถ่ายทำที่นี่เป็นครั้งแรกได้
‪แต่ก็แทบไม่เคยเห็นเลย
‪จึงต้องใช้ความอดทน
‪ในที่สุด…
‪ในทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์บนภูเขาสูง…
‪เสือสุมาตรา
‪ตัวผู้โตเต็มวัยตัวนี้ ‪กำลังตรวจสอบอุปกรณ์วิทยาศาสตร์
‪ที่ทิ้งไว้บันทึกภาพมัน
‪สภาพพื้นที่เข้าถึงได้ยากมาก ‪จนแทบไม่มีการทำการศึกษาวิจัย
‪พฤติกรรมของเสือสุมาตรา
‪แต่เชื่อกันว่า ‪เวลาที่พวกมันลาดตระเวนบนยอดเขา
‪เสือเหล่านี้จะหยุดยั้งกวางและสัตว์อื่นๆ
‪ไม่ให้มากินพืชที่บอบบางมากเกินไป
‪และภาพที่มีค่าเหล่านี้พิสูจน์ว่าพวกมันยังอยู่ที่นี่
‪ตราบใดที่เราคุ้มครองอุทยาน
‪แมวที่ตัวใหญ่ที่สุดของสุมาตรา ‪ก็จะยังคงเป็นเจ้าป่า
‪ในขณะที่ภูมิประเทศที่เป็นภูเขาของลูเซอร์ ‪มีการปกป้องตามธรรมชาติ…
‪แต่ที่ชายขอบของอุทยาน ‪กลับเป็นอันตรายต่อสัตว์ป่ามากกว่า
‪ระบบนิเวศของลูเซอร์ต่อเนื่องเข้าไปในพื้นที่ ‪ที่มีขนาดเป็นสองเท่าของอุทยาน
‪ส่วนใหญ่ได้รับการคุ้มครอง…
‪แต่มีผู้คนหลายล้านคนอาศัยอยู่ในเมือง ‪และหมู่บ้านท่ามกลางป่าเหล่านี้
‪ดังนั้นการได้รับการสนับสนุน ‪จากชุมชนท้องถิ่นจึงจำเป็น
‪ต่อการปกป้องสัตว์ป่าของลูเซอร์ให้ปลอดภัย
‪ที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ ‪ทางชายแดนตอนใต้ของลูเซอร์
‪คือลิงลมสุมาตราที่พบเห็นได้ยาก
‪มันมีดวงตาขนาดใหญ่
‪ที่ช่วยให้มันมองเห็นในที่ที่เกือบมืดสนิทได้
‪แม่ลิงลมตัวนี้มีลูกน้อย อายุแค่ไม่กี่สัปดาห์
‪แต่ลูกตัวโตเกินกว่าที่แม่จะอุ้ม ‪ระหว่างออกหาอาหารได้แล้ว
‪การทิ้งลูกไว้ก็ดูอันตราย
‪ลิงลมคู่อริอาจหวงอาณาเขตอย่างน่ารังเกียจ
‪และป่าที่นี่ก็เต็มไปด้วยงู
‪แต่ลิงลมมีอาวุธพิเศษ
‪รอยกัดของพวกมันมีสารพิษร้ายแรงอยู่
‪ทำให้พวกมันเป็นสัตว์ในตระกูลลิง ‪ชนิดเดียวบนโลกนี้ที่มีพิษ
‪แม้แต่ลูกลิงลมตัวนี้
‪แม่จึงซ่อนลูกไว้ท่ามกลางใบไม้ได้
‪ระหว่างที่ออกไปหาอาหารตามลำพัง
‪เป็นเรื่องแปลกมากที่ได้เห็นลิงลมลงมาบนพื้นดิน
‪แต่มันต้องลงมา ‪เพื่อไปหาอาหารโปรดอย่างหนึ่งของมัน
‪พู่จอมพล
‪น้ำหวานกลิ่นหอมของมัน ‪เต็มไปด้วยพลังงานที่มันต้องการเพื่อเลี้ยงลูก
‪แต่พุ่มไม้มีดอกเหล่านี้ปลูกโดยชาวไร่
‪เพื่อบังแดดให้ต้นกาแฟ
‪และความใกล้ชิดของลิงลมกับมนุษย์ ‪ทำให้พวกมันมีปัญหา
‪พวกค้าสัตว์ในการค้าสัตว์เลี้ยงผิดกฎหมาย
‪ล่าสัตว์น่ารักเหล่านี้จนแทบจะสูญพันธุ์
‪แต่โชคดี ที่ชุมชนนี้เป็นส่วนหนึ่ง ‪ของโครงการใหม่ที่คุ้มครองพวกมัน
‪ชาวไร่ได้ราคากาแฟที่ดีกว่า
‪แลกกับการไม่ยุ่งกับลิงลม
‪และลิงลมก็ช่วยชาวไร่
‪เพราะเวลาที่พวกมันกินพู่จอมพล
‪พวกมันช่วยผสมเกสรดอกไม้
‪เมื่อฟ้าใกล้สาง มันต้องกลับไปหาลูกของมัน
‪และกลับไปทำหน้าที่แม่
‪ชุมชนท้องถิ่นยังช่วยต่อสู้ ‪กับภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอีกด้วย…
‪การตัดไม้ทำลายป่า
‪ลูเซอร์มีขนาดใหญ่มาก ‪จนแทบจะลาดตระเวนไม่ได้
‪ทุกชั่วโมง
‪มีการตัดไม้เป็นพื้นที่มากกว่าหนึ่งสนามฟุตบอล
‪ส่วนใหญ่ผิดกฎหมาย
‪เพื่อให้มีพื้นที่ปลูกปาล์มน้ำมัน
‪ปาล์มน้ำมันถูกใช้ในสินค้า ‪บนชั้นวางซูเปอร์มาร์เก็ตมากถึง 50%
‪ตั้งแต่คุกกี้ไปจนถึงแชมพู
‪พื้นที่เพาะปลูกเหล่านี้ไม่มีชีวิตชีวา
‪เมื่อเทียบกับความอุดมสมบูรณ์ของป่าฝน
‪แต่บางชุมชนก็มีส่วนร่วมในการตอบโต้…
‪ด้วยการร่วมมือกับนักอนุรักษ์ ‪เพื่อกำจัดพื้นที่เพาะปลูก
‪เงินช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ และโอกาส
‪ในการปลูกไม้ผลสองสามชนิดที่ทำกำไรได้ในป่า
‪ช่วยกระตุ้นและช่วยปกป้องอนาคตของพวกเขาไว้
‪ในดินแดนที่กอบกู้คืนมาได้ ‪ลูเซอร์สร้างสิ่งมหัศจรรย์ได้อย่างรวดเร็ว
‪ลมพัดพาเมล็ดพันธุ์จากป่าที่แข็งแรงบริเวณนั้นมา
‪จุลชีพช่วยรักษาดิน
‪ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน ‪ต้นเฟิร์นและพืชชนิดอื่นก็ปกคลุมพื้นที่เดิม
‪แมลงผสมเกสรดอกไม้ย้ายเข้ามา
‪สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและนก ‪กระจายเมล็ดพันธุ์มากขึ้นอีก
‪และในเวลาไม่ถึงสี่ปี
‪ป่าที่อุดมสมบูรณ์ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
‪เมื่อเป็นเช่นนั้น สัตว์ก็เริ่มกลับมา
‪ในที่สุดต้นไม้ขนาดยักษ์ก็จะเติบโต
‪มันจะดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ‪จากชั้นบรรยากาศมากขึ้นเรื่อยๆ
‪และทำให้ชั้นบรรยากาศอุดมไปด้วยออกซิเจนแทน
‪ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อพวกเราทุกคน
‪การคุ้มครองผืนป่านี้
‪ช่วยให้สัตว์ที่ใกล้สูญพันธุ์ ‪มากที่สุดในเอเชียจะยังคงมีบ้าน
‪ตอนที่ยังเป็นทารก ‪อุรังอุตังตัวนี้ถูกพาออกไปจากป่า
‪และถูกนำไปขายในการค้าสัตว์
‪หลังจากถูกจองจำหลายปี
‪ในที่สุดมันก็ได้รับความช่วยเหลือ
‪และพากลับมาใช้ชีวิตอย่างอิสระบนยอดไม้
‪และตอนนี้ มันมีอีกตัวที่ต้องห่วงใย
‪อายุไม่ถึงสองสัปดาห์
‪ตัวเล็กมาก จนอยู่ในอุ้งมือคุณได้
‪ช่วงเวลาที่อ่อนโยนเหล่านี้คือจุดเริ่มต้น
‪ของความผูกพันระหว่างแม่กับลูก ‪ที่ใกล้ชิดที่สุดในธรรมชาติ
‪ตลอดเวลาแปดปี
‪มันจะใช้ชีวิตอยู่ไม่ห่างจากแม่ของมัน
‪แม่จะสอนมันทุกอย่าง ‪ที่จำเป็นต้องใช้ในการอยู่รอด
‪อุทยานแห่งชาติกุนุงลูเซอร์
‪และระบบนิเวศขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบอยู่นั้น
‪คือสถานที่แห่งความหวัง
‪และเป็นโอกาสที่จะปกป้อง ‪สัตว์ป่าที่แสนพิเศษของอุทยาน…
‪ในนี้ ในที่หลบภัยอันล้ำค่าสุดท้ายของพวกมัน
‪อุทยานแห่งชาติ ‪คือหนึ่งในความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา
‪ที่ผ่านมา เราสร้างพื้นที่คุ้มครองมาแล้ว ‪เกือบสองแสนห้าหมื่นแห่ง
‪ในเกือบทุกประเทศบนโลก
‪แต่ในโลกใบนี้ที่อุ่นขึ้น ‪และแออัดมากขึ้น เราต้องทำมากกว่านี้
‪และถ้าเราจะเก็บรักษา ‪พื้นที่ป่าเหล่านี้ที่เราต้องพึ่งพาให้มากขึ้น
‪เราทุกคนล้วนมีหน้าที่ที่ต้องทำ
‪เรียกร้องให้มีการคุ้มครองผืนป่าสุดท้ายของเรา
‪เพื่อคนรุ่นหลัง
‪รณรงค์ให้สร้างพื้นที่คุ้มครองมากขึ้น ‪ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหน
‪และยืนกรานว่าทุกคนต้องเข้าถึงมันได้
‪ผลักดันชุมชนของคุณ ‪ให้ใช้แนวทางปฏิบัติด้านสภาพอากาศที่ฉลาดขึ้น
‪และโหวตให้เหมือนกับว่าโลกขึ้นอยู่กับมัน
‪ไม่มีเวลาให้เสียแล้ว
‪โลกที่เราทิ้งไว้ให้ลูกหลานของเราสำคัญเกินไป
‪ได้เวลาลงมือแล้วครับ
‪คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล