ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Την πρώτη φορά που πήγα στην Κένυα, πριν από 30 χρόνια, ήμουν ξένος.
Ήταν η πατρίδα του πατέρα μου, που είχε πεθάνει και ελάχιστα γνώριζα.
Αλλά γνώρισα την οικογένειά μου.
Επισκέφτηκα το χωριό από το οποίο προερχόταν.
Ένιωσα ευπρόσδεκτος παντού.
Κι όταν πήγα με την αδελφή μου λίγες μέρες σε σαφάρι,
ένιωσα και κάτι άλλο.
Δέος.
Στην αφρικανική ύπαιθρο, που ήταν αχανής και είχε ανοιχτό ορίζοντα
και άγρια ζωή που φαινόταν ανεξάντλητη.
Μεγάλο δώρο, να δεις τον κόσμο με άλλο μάτι,
να δεις το μέρος από όπου τελικά όλοι μας καταγόμαστε.
Θα ήθελα να σας πάω σε ένα ξεχωριστό πάρκο στην Κένυα
για να νιώσετε τον παλμό της Αφρικής.
Μια άγρια φύση με απέραντο χώρο, συγκλονιστική ομορφιά
και άγρια ζωή σε επική κλίμακα.
Στο εθνικό πάρκο Τσάβο.
Ένα μέρος όπου οι ελέφαντες βασιλεύουν.
Και το ξέρουν όλοι.
Στην Ανατολική Αφρική βρίσκεται η Κένυα,
που διαθέτει μεγάλη ποικιλία αγρίων ζώων και συγκλονιστικών τοπίων.
Στα νότια βρίσκεται το Τσάβο.
Με έκταση 22.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων,
έχει το μέγεθος μιας μικρής χώρας και είναι το μεγαλύτερο πάρκο στην Κένυα.
Στα δυτικά, τα αξέχαστα ηλιοβασιλέματα
πίσω από το ψηλότερο βουνό της Αφρικής, το Κιλιμάντζαρο.
Το οποίο δεσπόζει σε μια αρχαία γη από λάβα,
ηφαιστειακούς δόμους
και στραφταλιστές οάσεις.
Και στα ανατολικά, μια απέραντη έκταση με αγκαθωτούς θάμνους…
που τη διαρρέουν ζωογόνα ποτάμια.
Και δίπλα τους, ο σκιερός τοίχος του υψιπέδου Γιάτα,
μιας από τις μεγαλύτερες ροές λάβας στον κόσμο.
Όπου κι αν κοιτάξεις,
το χαρακτηριστικό ζωηρό κόκκινο χώμα του Τσάβο
βάζει τη σφραγίδα του
σε όσους ζουν σε αυτήν την ξεχωριστή άγρια φύση.
ΤΣΑΒΟ ΚΕΝΥΑ
Το Τσάβο φιλοξενεί τους μεγαλύτερους πληθυσμούς ελεφάντων στην Κένυα.
Πάνω από 13.000 τριγυρίζουν ελεύθερα σε αυτήν την αχανή έκταση.
Για να τους βρεις, πρέπει να ξέρεις πού να ψάξεις.
Με ένα καλό κολύμπι,
οι έφηβοι αρσενικοί ξεδίνουν.
Σαν να κάνουν συγχρονισμένη κολύμβηση σε ρευστή σοκολάτα.
Είναι Απρίλιος. Οι νερόλακκοι είναι γεμάτοι.
Οι βροχές μπορεί να μην επιστρέψουν για πάνω από έξι μήνες.
Καθώς τα αρσενικά μεγαλώνουν, προτιμούν τη μοναξιά.
Κάποια από αυτά μεγαλώνοντας
ίσως αποκτήσουν τους μεγαλύτερους χαυλιόδοντες στον κόσμο.
Αυτός είναι ο Λούγκαρντ.
Τον βάφτισαν οι δασοφύλακες που τον παρακολουθούν.
Ένας πενηντάχρονος με "υπερχαυλιόδοντες",
είναι από τους εθνικούς θησαυρούς της Κένυας.
Ο κάθε χαυλιόδοντας ζυγίζει πολύ πάνω από 45 κιλά.
Αυτοί οι εκπρόσωποι του κόσμου των ελεφάντων
έπρεπε να αντιμετωπίσουν τεράστιες προκλήσεις.
Να αντεπεξέλθουν σε συνεχείς ξηρασίες, στη σύγχρονη ανάπτυξη
και στη λαθροθηρία του εμπορίου ελεφαντοστού.
Σήμερα υπολογίζεται
ότι υπάρχουν μόνο 30 ελέφαντες με "υπερχαυλιόδοντες" στην Αφρική.
Και το Τσάβο φιλοξενεί το ένα τρίτο αυτών.
Οι περισσότεροι ζουν πλέον μέχρι τα βαθιά γεράματα.
Τα εθνικά πάρκα παίζουν ζωτικό ρόλο στην προστασία τους.
Στους επόμενους μήνες,
το ακραίο κλίμα του Τσάβο
θα δοκιμάσει όλα τα ζώα που ζουν εδώ.
Μόνο όσα έχουν προσαρμοστεί στις τάχιστα μεταβαλλόμενες συνθήκες
θα επιβιώσουν στην ξηρασία.
Αυτός ο πεινασμένος καλάος έχει βρει έναν ευφυή τρόπο
να εξασφαλίσει μεγαλύτερο πρωινό.
Αλλά δεν μπορεί να το κάνει μόνος.
Μια οικογένεια από μαγκούστες νάνους.
Ο καλάος είναι έτοιμος για δράση,
αλλά αυτές δεν βιάζονται.
Μπορεί μόνο να περιμένει να ετοιμαστούν οι μαγκούστες για τη μέρα.
Δεν θα πάνε πουθενά
μέχρι να δοθεί το σήμα.
Επιτέλους, ξεκινούν.
Και ξωπίσω τους, ο πεινασμένος καλάος.
Χοροπηδώντας βρίσκουν έντομα στα ξερόκλαδα.
Κι όσα τους ξεφεύγουν
τα αρπάζει αυτός
για να μη χρειαστεί να ψάξει για την τροφή του.
Οι μαγκούστες δεν ενοχλούνται.
Η ομαδική αναζήτηση τους ωφελεί όλους.
Ειδικά όταν η βλάστηση ξεραίνεται
και δεν μπορείς να κρυφτείς.
Ο καλάος κάνει τον τσιλιαδόρο.
Με μια κραυγή του τρέχουν όλοι να κρυφτούν.
Από όλα τα πιάτα στο μενού,
αυτό είναι από τα αγαπημένα.
Γιγαντιαία αφρικανικά σαλιγκάρια.
Με μήκος που φτάνει τα 15 εκατοστά,
είναι από τα πιο μεγάλα και ζουμερά σαλιγκάρια στον κόσμο.
Και πιάνονται εύκολα.
Αυτά τα σαλιγκάρια δεν είναι γρήγορα.
Αλλά είναι σκληρά καρύδια.
Αυτές οι μαγκούστες έχουν εφεύρει μια ειδική τεχνική.
Χρησιμοποιούν τα ξύλα σαν αμόνια
στα οποία χτυπούν τα σαλιγκάρια.
Το Τσάβο είναι από τα λίγα μέρη όπου έχει παρατηρηθεί αυτό.
Ο καλάος ακούει το "γκονγκ" που ειδοποιεί για το γεύμα.
Το ξηρό κλίμα εδώ σημαίνει ότι δεν είναι μέρος όπου ζεις εύκολα.
Οπότε, η συνεργασία εξασφαλίζει ότι και οι δύο θα βρουν τροφή,
καθώς αυτή γίνεται πιο δυσεύρετη.
Καθώς η εποχή της ξηρασίας δοκιμάζει το αχανές πάρκο,
ο αναγκαίος πόρος που χρειάζεται επειγόντως
είναι το νερό.
Για να προστατευτεί ένα από τα κρισίμως κινδυνεύοντα ζώα,
αυτόν τον απομακρυσμένο νερόλακκο τον γεμίζουν δασοφύλακες.
Καθώς βραδιάζει, το σκηνικό είναι έτοιμο
για να εμφανιστεί αυτό το ντροπαλό πλάσμα.
Ο μαύρος ρινόκερος,
μια μητέρα με το μικρό της.
Με μια ευαίσθητη κάμερα νυκτός,
μπορούμε να τους δούμε έγχρωμα.
Τα μικρά ακολουθούν τις μητέρες κατά πόδας.
Έχουν πολύ στενό δεσμό.
Οι ρινόκεροι δεν βλέπουν καλά μακριά…
αλλά έχουν απίστευτη ακοή και όσφρηση.
Ανασηκώνουν τα χείλη τους για να νιώσουν άλλες παρουσίες στον αέρα.
Κι άλλες οικογένειες έρχονται να πιουν.
Οι κυρίαρχοι μαύροι ρινόκεροι είναι συχνά χωροκρατικοί.
Αλλά μερικά άτομα είναι πιο εριστικά από άλλα.
Κάποτε ήταν περίπου 8.000 εδώ στο Τσάβο.
Τις δεκαετίες '70 και '80,
λαθροθήρες τους σκότωσαν όλους, εκτός από δέκα, για το κέρατό τους.
Έκτοτε, ένα πρόγραμμα αναπαραγωγής αύξησε τον πληθυσμό σε πάνω από 100.
Αυτά τα συνήθως μοναχικά πλάσματα έρχονται να πιουν και να συναναστραφούν.
Οι μητέρες χαιρετούν φίλους.
Τα μικρά συναντούν άλλα μικρά…
και πατεράδες.
Αλλά όταν έρχονται κι άλλα αρσενικά, η ατμόσφαιρα αλλάζει.
Κατά την εποχή της ξηρασίας, μαζεύονται πολλοί ρινόκεροι εδώ.
Έχουν αναπαραχθεί με τόση επιτυχία,
ώστε πλέον υπάρχει αυξημένος ανταγωνισμός για χώρο
και για ταίρια.
Ένα από τα αρσενικά κάνει κίνηση στη μητέρα με το μικρό,
αλλά εκείνη είναι ξεκάθαρη.
Ένα κυρίαρχο μεγαλύτερο αρσενικό φθάνει στον νερόλακκο.
Οι δασοφύλακες τον λένε Ατότι.
Ένα νεαρό θηλυκό.
Πολύ νεαρό για να ζευγαρώσει, δεν ενδιαφέρεται.
Ο εκνευρισμός του οδηγεί σε εχθρότητα.
Με το κέρατό του,
προσπαθεί να πιάσει τα πίσω της πόδια και να την τουμπάρει.
Τα άλλα θηλυκά και τα μικρά αποφασίζουν ότι είναι ώρα να φύγουν.
Το νεαρό θηλυκό καταφέρνει να του ξεφύγει.
Και ο Ατότι ηρεμεί.
Καθώς συνεχίζεται η ξηρασία,
πολλές από τις φυσικές πηγές νερού στο πάρκο αρχίζουν να εξαφανίζονται.
Αλλά υπάρχει ένα ειδικό μέρος στα βόρεια, που είναι μια μόνιμη όαση.
Τα δάση νεφών ψηλά στους λόφους Τσιούλου
υψώνονται πάνω από τις πεδιάδες στο Δυτικό Τσάβο.
Σχηματισμένα από πορώδη, ηφαιστειακά βράχια, απορροφούν τη βροχή
δημιουργώντας υπόγεια αποθέματα.
Χρειάζονται πάνω από 20 χρόνια για να διαποτίσει το νερό τις πεδιάδες.
Εκεί αναβλύζει συνεχώς…
στις πηγές Μζίμα.
Ένα όνομα που σημαίνει "ζωντανός"
στα σουαχίλι.
Υπολογίζεται ότι πάνω από 200 εκατ. λίτρα αναβλύζουν από το έδαφος καθημερινά
σχηματίζοντας πεντακάθαρες λιμνούλες που σφύζουν από ζωή.
Οι συκιές παρέχουν τροφή στους κερκοπίθηκους.
Και μπριάνες περιμένουν από κάτω για φρούτα που πέφτουν.
Ένας πλούσιος παράδεισος
με αρκετή τροφή για όλους.
Αλλά αυτή η μαγική λίμνη
ανήκει σε μια αγέλη 14 ιπποποτάμων
που υπερασπίζεται σθεναρά το τεράστιο κυρίαρχο αρσενικό.
Μπορεί να κρατήσει την αναπνοή του ως πέντε λεπτά
και να περάσει τη μισή του ζωή κάτω από το νερό.
Επειδή συνήθως ζουν σε λασπώδη νερά,
πολύ σπάνια βλέπουμε την ιδιωτική ζωή αυτών των ντροπαλών πλασμάτων.
Νωρίς κάθε πρωί,
ο μπαμπάς οδηγεί την οικογένεια σε πιο βαθιά και δροσερά νερά.
Ζυγίζουν πιο πολύ από ένα αμάξι,
αλλά κάτω από το νερό είναι παραδόξως γεμάτοι χάρη.
Οι ενήλικοι κοιμούνται τις ώρες της ζέστης.
Τα μικρά παίζουν καθ' όλη τη διάρκεια.
Κι όταν κάνουν πολλή φασαρία,
οι ενήλικοι επιβάλλουν την τάξη.
Χωρίς του ιπποπόταμους, η βιοποικιλότητα εδώ δεν θα υπήρχε.
Γιατί προσθέτουν κάτι ζωτικής σημασίας στο νερό.
Ένα φυσικό λίπασμα.
Μπορεί να μη συνεισφέρει στην κρυστάλλινη διαύγεια του νερού…
αλλά είναι αυτό ακριβώς
που κρατάει το οικοσύστημα των πηγών Μζίμα υγιές.
Παρέχει θρεπτικά συστατικά στα φυτά
και τροφή στα έντομα και τα ψάρια…
που τους ακολουθούν για φρέσκια τροφή.
Η φρέσκια κοπριά δεν είναι η μόνη τροφή που παρέχουν στα ψάρια εδώ.
Ανοίγοντας το στόμα του, αυτός ο ιπποπόταμος καλεί τα ψάρια
μέσα στα τεράστια, δυνατά σαγόνια του.
Κι αυτά ψάχνουν για αποφάγια ανάμεσα στα δόντια του,
δείχνοντας έτσι ένα ασυνήθιστο επίπεδο εμπιστοσύνης.
Τα τραχιά τους στόματα καθαρίζουν και το δέρμα τους,
τα νύχια τους, τα σκασμένα πόδια τους και άλλα σημαντικά μέρη.
Ένα πλήρες γεύμα, σε αντάλλαγμα για ένα πεντικιούρ και γυάλισμα.
Η μικρή πράσινη όαση στις πηγές Μζίμα
παρέχει νερό στα τυχερά ζώα που ζουν σε αυτήν την πλευρά του πάρκου.
Αλλά η κατάσταση διαφέρει για όσα διασχίζουν το άνυδρο κέντρο του.
Οι ελέφαντες έχουν απίστευτη μνήμη,
που τους οδηγεί σε μέρη όπου είχαν βρει νερό και τροφή παλιότερα.
Αλλά στη μέση του πάρκου αντιμετωπίζουν ένα τρομακτικό εμπόδιο.
Το Τσάβο χωρίστηκε σε δύο μέρη,
το Ανατολικό και το Δυτικό.
Και τέμνεται στη μέση
από έναν υπάρχοντα δρόμο και έναν σιδηρόδρομο.
Ο δρόμος είναι επικίνδυνος για την άγρια πανίδα
που μετακινείται μεταξύ των δύο πάρκων.
Το 2017 ένας νέος σιδηρόδρομος χτίστηκε δίπλα στον παλιό,
συνδέοντας το μεγαλύτερο λιμάνι, τη Μομπάσα,
με την πρωτεύουσα, το Ναϊρόμπι.
Τα ψηλά αναχώματα και οι φράχτες
δεν αφήνουν τα ζώα να διασχίσουν τις γραμμές,
περιορίζοντας τις κινήσεις τους.
Μπορούν να περάσουν απέναντι μόνο μέσω ειδικών διαβάσεων.
Κάποιοι ελέφαντες είναι αρκετά θαρραλέοι για να περάσουν τα εμπόδια.
Σε όλη την Αφρική, υπάρχει αύξηση σε έργα υποδομής
τα οποία επηρεάζουν τους τόπους άγριας φύσης.
Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικό το μέγεθος του Τσάβο.
Είναι αρκετά μεγάλο για να προσφέρει εναλλακτικά μέρη.
Αλλά δεν είναι μόνο τα μεγάλα ζώα που διανύουν μεγάλες αποστάσεις
τέτοια εποχή.
Είναι Ιούλιος,
ο πιο ξηρός μήνας στο Τσάβο.
Στις κατάξερες πεδιάδες στα ανατολικά,
ένα ζευγάρι περιστερόκοτες μεγαλώνουν τα μικρά τους.
Ως πτηνά που φωλιάζουν στο έδαφος, αυτοί οι νεοσσοί
θα σηκωθούν και θα περπατήσουν σε λίγες ώρες.
Με τη θερμοκρασία να φτάνει τους 38 βαθμούς Κελσίου,
πρέπει να βρουν σκιά κι ένα ασφαλές καταφύγιο.
Ο πατέρας τους αντιμετωπίζει μια πρόκληση.
Να βρει πόσιμο νερό, αλλιώς τα μικρά θα πεθάνουν.
Πετάει με ένα σμήνος περιστερόκοτες
που όλες ψάχνουν απελπισμένα το ίδιο πράγμα.
Θα πετάξουν ως και 35 χιλιόμετρα…
προς τον επιβλητικό ποταμό Γκαλάνα.
Είναι σωτήριος για τα ζώα,
καθώς η ξηρασία είναι ανυπόφορη.
Οι περιστερόκοτες έρχονται εδώ σε τεράστιους αριθμούς.
Στην όχθη του ποταμού υπάρχουν απειλές.
Αν μείνει κοντά στο σμήνος,
αυτό σημαίνει ότι εκατοντάδες μάτια θα προσέχουν.
Μπορεί να κρατήσει δυο κουταλιές στον λαιμό του,
αλλά δεν αρκούν για τα τρία μικρά.
Πλατσουρίζει λίγο πιο μέσα
για ένα αξιοσημείωτο κόλπο.
Κουνιέται μπρος πίσω
και απορροφά νερό με τα φτερά του στήθους του.
Έχουν ειδικά προσαρμοσμένο σχήμα σπιράλ
και απορροφούν το νερό σαν σφουγγάρια.
Δεκαπέντε λεπτά για να φουλάρει, και φεύγει.
Επιστρέφει φορτωμένος με νερό.
Ένα ένα, τα πουλιά απομακρύνονται από το σμήνος.
Καλεί το ταίρι του.
Εκείνη τον οδηγεί στο μέρος όπου έχει κρύψει τα μικρά.
Ο μπαμπάς θα τα σώσει.
Καταδιψασμένα, τα πουλάκια στριμώχνουν τον πατέρα τους
ρουφώντας πολύτιμο νερό από τα φτερά του με τα ράμφη τους.
Θα κάνει αυτό το κοπιαστικό ταξίδι κάθε μέρα
για το επόμενο δίμηνο.
Μέχρι τα πουλάκια να μεγαλώσουν αρκετά, ώστε να πετάξουν να βρουν νερό τα ίδια.
Τα τελευταία χρόνια, το κλίμα της Κένυας
έχει γίνει λιγότερο προβλέψιμο και πιο ακραίο.
Είναι το αποκορύφωμα της ξηρασίας
και δεν προμηνύεται βελτίωση.
Κάποιοι βρήκαν τρόπο να εντοπίσουν τα ελάχιστα πράσινα φύλλα που έμειναν.
Ο λιθοκράνιος σηκώνεται στα πίσω πόδια.
Μπορεί να περάσουν όλη τους τη ζωή χωρίς να πιουν νερό.
Λέγονται και γαζέλες-καμηλοπαρδάλεις,
και βασίζονται σε ακροβατικά και στον μακρύ λαιμό τους
για να φτάσουν φύλλα που δεν φτάνουν άλλα ζώα που βόσκουν.
Αλλά ακόμα κι αυτά είναι λίγα.
Το κόκκινο χώμα του Τσάβο σχηματίζει ανεμοστροβίλους σκόνης.
Τα μεγαλύτερα ζώα, όπως οι βούβαλοι,
πρέπει να μετακινούνται για να βρουν τροφή και νερό.
Τα κοπάδια ενώνονται σε πάνω από χίλια άτομα σύνολο.
Κατευθύνονται προς τον ποταμό Γκαλάνα που ρέει όλο τον χρόνο.
Όσοι μένουν πίσω θα γίνουν βορά των πιο διαβόητων αρπακτικών του Τσάβο.
ΤΣΑΒΟ 745 ΧΛΜ.
Όταν χτίστηκε ο παλιός σιδηρόδρομος, πριν από 120 και πλέον χρόνια,
αυτή η περιοχή τρομοκρατούνταν από δύο λιοντάρια…
γνωστά ως "τα ανθρωποφάγα του Τσάβο".
Σύμφωνα με τον θρύλο,
καταβρόχθισαν 135 εργάτες του σιδηροδρόμου.
Αν και στην πραγματικότητα πρέπει να ήταν λιγότεροι.
Διάσημα για τη μοϊκάνα τους, που έχουν και οι σημερινοί απόγονοί τους.
Η εμφάνισή τους έχει επηρεαστεί από τους θαμνότοπους στους οποίους ζουν.
Η πιο κοντή χαίτη δεν πιάνεται εύκολα στους αγκαθωτούς θάμνους.
Και τα κρατάει πιο δροσερά στη ζέστη.
Αλλά κι ο πιο ανθεκτικός θηρευτής υποφέρει αυτήν την εποχή του χρόνου.
Ο νερόλακκος της αγέλης έχει γίνει μια λακκούβα με κολλώδη λάσπη.
Πολλά από τα θηράματά τους έχουν φύγει για να βρουν νερό αλλού.
Αυτά τα κατακάθια θα τα συντηρήσουν. Για την ώρα.
Στις ξηρές πεδιάδες του Ανατολικού Τσάβο,
ένα κοπάδι αρσενικών ελεφάντων
κατευθύνεται προς τα απομακρυσμένα βόρεια σημεία του πάρκου.
Αυτή είναι η πιο άγρια και απροσπέλαστη περιοχή.
Τεράστιοι βραχώδεις μονόλιθοι εκατομμυρίων ετών
υψώνονται από τον ξερό, αγκαθωτό θαμνότοπο.
Κάθε ελέφαντας θυμάται διαδρομές που έχει κάνει όλα τα χρόνια…
και που περνούν από γενιά σε γενιά.
Τα πολυταξιδεμένα μονοπάτια τους είναι ορατά από ψηλά,
φτιάχνοντας ένα δίκτυο στο άγονο τοπίο.
Τα μεγάλα αρσενικά αντέχουν μέρες χωρίς νερό,
κι έτσι μπορούν να καλύπτουν τεράστιες αποστάσεις
διασχίζοντας ξερούς θαμνότοπους.
Διακινδύνευσαν τις ζωές τους για να βρουν νερό όταν φτάσουν.
Αλλά ο ποταμός Τίβα έχει στερέψει.
Τώρα είναι ένας ποταμός από άμμο.
Δεν υπάρχει σταγόνα νερό πουθενά.
Αλλά οι φοίνικες ντουμ στις όχθες του εποχικού ποταμού
είναι πράσινοι,
πράγμα που υποδηλώνει ότι εδώ υπάρχει νερό. Κάπου.
Οι σοφοί γερο-ελέφαντες ξέρουν πώς να το βρουν.
Οι ελέφαντες έχουν απίστευτη όσφρηση.
Εκατομμύρια υποδοχείς στις προβοσκίδες τους
τους βοηθούν να βρουν νερό χιλιόμετρα μακριά.
Το νιώθουν ακόμα κι αν βρίσκεται πολλά μέτρα κάτω από την άμμο.
Για να το φτάσουν, πρέπει να σκάψουν.
Καθώς βαθαίνουν τα τοιχώματα, εμφανίζεται το υπόγειο νερό.
Η προβοσκίδα χρησιμοποιείται σαν καλαμάκι,
ρουφώντας το αμμώδες νερό.
Φαίνεται ότι αφήνουν το ίζημα να κατακαθίσει και να διαχωριστεί.
Μετά το φυσάνε έξω.
Κι απολαμβάνουν καθαρό, φιλτραρισμένο νερό.
Είναι προκλητικό γι' αυτούς που παρακολουθούν αμέτοχοι.
Μόλις ξεδιψάσουν, το κοινό παίρνει σειρά.
Μπαμπουίνοι.
Πάντα πρώτοι στο μπαρ.
Πιο κάτω στη διαδρομή του Τίβα βρίσκεται ο καταρράκτης Μπισάντι.
Είναι στεγνός, εκτός από κάτι πολύτιμες λιμνούλες.
Έχει απόκοσμη ησυχία.
Μέχρι το χάραμα.
Είναι σαν να έκαναν μάγια σε όλο το φαράγγι.
Ερυθρόραμφο κουελέα, το πιο διαδεδομένο είδος άγριου πτηνού.
Είναι Σεπτέμβριος.
Καθώς οι υδάτινοι πόροι μειώνονται, αυτές οι νομαδικές υπερ-αποικίες
μαζεύονται εδώ κατά εκατομμύρια.
Με ρυθμό που υπνωτίζει,
πίνουν αυτά τα τελευταία αποθέματα νερού
γουλιά τη γουλιά.
Αυτή η μαζική μετανάστευση μεγαλώνει
προς το τέλος της εποχής της ξηρασίας.
Προκαλούν χάος κοντά στο νερό
και τρομάζουν όποιον άλλον τολμήσει να πιει εδώ.
Είναι τόσο πολλά,
που λυγίζουν τα κλαδιά των γειτονικών δέντρων.
Είναι αιχμάλωτα αυτού του μέρους
για όσο διαρκεί το νερό.
Η ατμόσφαιρα είναι γεμάτη προσμονή.
Και μετά, ένα σύμβολο ελπίδας.
Στο άνυδρο τοπίο,
τα δέντρα μπαομπάμπ βγάζουν πράσινα φύλλα
και εξαίσια λευκά λουλούδια.
Ο αέρας μυρίζει αλλαγή.
Και όλοι το αισθάνονται.
Και επιτέλους τον Οκτώβριο,
ύστερα από έξι μήνες απουσίας,
η βροχή.
Συσσωρεύεται στους λόφους και τα βουνά του Δυτικού Τσάβο,
καθώς και στις πεδιάδες του Ανατολικού Τσάβο.
Ο ξερός, αμμώδης Τίβα ρέει ξανά.
Πέφτοντας στο φαράγγι Μπισάντι, όπου έπιναν τα κουελέα,
ο καταρράκτης ζωντανεύει.
Για τις επόμενες εβδομάδες, αυτό το ποτάμι θα συνεχίσει να ρέει,
αναζωογονώντας τη γη.
Το δράμα μετατρέπεται σε ανακούφιση.
Από άγονη έρημο, σε χρωματιστό παράδεισο.
Οι ακρότητες στο Τσάβο είναι το στοιχείο που το κάνει μαγικό.
Αφού ξεπλύθηκε από την κόκκινη σκόνη,
το έδαφος γεμίζει χωνάκια που το καλύπτουν σαν λουλουδένιο χαλί.
Κι ένα σύννεφο από λευκές πεταλούδες του γένους πιερίδες καταφθάνει.
Εκατομμύρια γεμίζουν τον ουρανό καθώς ταξιδεύουν προς την ακτή.
Σαν ένας φτερωτός αγώνας σκυταλοδρομίας, νέες γενιές εμφανίζονται
και συνεχίζουν το ταξίδι που ξεκίνησαν οι γονείς τους.
Καθώς χορεύουν γύρω από τα άνθη,
αυτά τα τεράστια σμήνη την περίοδο των βροχών
είναι ζωτικής σημασίας για το πάρκο.
Επικονιάζουν τα λουλούδια
και αποτελούν εύκολο γεύμα για εντομοφάγα ζώα.
Υπάρχει χρόνος για παιχνίδι…
και για το μεγάλωμα της επόμενης γενιάς.
Μια έκρηξη γεννήσεων.
Ζωντανή απόδειξη ότι, για την προστασία της άγριας φύσης,
το μέγεθος μετράει.
Όσο μεγαλύτερο το πάρκο, τόσο περισσότερα είδη θα φιλοξενεί.
Όσο μεγαλύτερη η δεξαμενή γονιδίων, τόσο υγιέστερα τα ζώα.
Τα τελευταία χρόνια, ιδιοκτήτες γης γύρω από το εθνικό πάρκο Τσάβο
έχουν ενωθεί για να δημιουργήσουν την ευρύτερη Περιοχή Διατήρησης Τσάβο,
διπλασιάζοντας την προστατευμένη περιοχή και επιτρέποντας στα ζώα να κυκλοφορούν
έξω από τα όριά του.
Μόνο αν συνεχίσουμε να προστατεύουμε αχανείς εκτάσεις σαν το Τσάβο
και να δημιουργούμε νέα πάρκα σε παρόμοια κλίμακα
θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε το μέλλον της φύσης στον πλανήτη.
Υποτιτλισμός: Ελιάνα Τσακίρη